WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (izba ds. odwołań)

z dnia 20 lutego 2009 r.

Sprawy połączone od T‑359/07 P do T‑361/07 P

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Marli Bertolete i in.

Odwołanie – Służba publiczna – Personel kontraktowy OIB – Dawni pracownicy najemni prawa belgijskiego – Zmiana obowiązującego systemu – Decyzje Komisji określające wysokość wynagrodzenia – Równość traktowania

Przedmiot: Odwołania od wyroków Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. w sprawach: F‑26/06 Bertolete i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze; F‑24/06 Abarca Montiel i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze oraz F‑25/06 Ider i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tych wyroków.

Orzeczenie: Wyroki Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. w sprawach: F‑26/06 Bertolete i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze; F‑24/06 Abarca Montiel i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, oraz F‑25/06 Ider i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, zostają uchylone. Skargi wniesione przez strony skarżące w pierwszej instancji, Marli Bertolete oraz ośmiu innych członków personelu kontraktowego Komisji, Sabrinę Abarcę Montiel oraz dziewiętnastu innych członków personelu kontraktowego Komisji, Béatrice Ider, Marie-Claire Desorbay oraz Lina Noschese’a zostają oddalone. Strony skarżące w pierwszej instancji oraz Komisja ponoszą własne koszty.

Streszczenie

1.      Urzędnicy – Personel kontraktowy – Wynagrodzenie – Pojęcie

(regulamin pracowniczy, art. 62 i nast.; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 19 i nast., art. 92; załącznik, art. 2 ust. 2)

2.      Urzędnicy – Personel kontraktowy – Wynagrodzenie – Dodatek wyrównawczy z tytułu obniżenia wynagrodzenia pracowników zatrudnionych wcześniej na podstawie prawa krajowego

(warunki zatrudnienia innych pracowników, załącznik, art. 2 ust. 2)

3.      Urzędnicy – Warunki zatrudnienia innych pracowników – Równość traktowania – Zastosowanie do systemu przejściowego

1.      W świetle tego, że pojęcie wynagrodzenia, zgodnie z jego definicją zawartą w art. 62 i nast. regulaminu pracowniczego, obowiązujące względem członków personelu kontraktowego zatrudnionych wcześniej na podstawie prawa krajowego na podstawie art. 19 i nast. warunków zatrudnienia innych pracowników w związku z art. 92 tych warunków, obejmuje świadczenia rodzinne, leżący po stronie instytucji na podstawie art. 2 ust. 2 załącznika do tych warunków obowiązek uwzględnienia różnic istniejących pomiędzy, z jednej strony, prawem podatkowym, zabezpieczenia społecznego i dotyczącym rent i emerytur państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, a z drugiej strony, przepisami mającymi zastosowanie względem członka personelu kontraktowego, należy interpretować w ten sposób, że jeśli te instytucje zamierzają zrekompensować obniżenie wynagrodzenia przy przejściu do wspólnotowego systemu personelu kontraktowego, powinny uwzględnić wszystkie elementy składające się na to pojęcie wynagrodzenia. W tym celu są więc zobowiązane mieć na uwadze cechy szczególne wcześniej stosowanego prawa krajowego w zakresie podatków, zabezpieczenia społecznego oraz rent i emerytur, które mogą mieć wpływ na wysokość tego wynagrodzenia w znaczeniu, jakie nadaje temu pojęciu wspólnotowy regulamin pracowniczy, nawet jeśli ewentualne korzyści finansowe wynikające z tych cech szczególnych niekoniecznie stanowią składniki wynagrodzenia w rozumieniu prawa krajowego. Tym samym, art. 2 ust. 2 załącznika do warunków zatrudnienia innych pracowników zobowiązuje instytucje, gdy korzystają one ze swego uznania w zakresie rekompensaty obniżenia wynagrodzenia, do uwzględnienia przy obliczaniu dodatkowych kwot wszystkich dodatków do wynagrodzenia, ulg podatkowych i świadczeń socjalnych wynikających z prawa krajowego, które w obowiązującym prawie wspólnotowym wchodzą w zakres pojęcia wynagrodzenia. A zatem okoliczność, że instytucja uwzględniła świadczenia rodzinne w rozumieniu prawa krajowego, które są raczej świadczeniami społecznymi wypłacanymi przez państwo, a nie wynagrodzeniem wypłacanym przez pracodawcę, przy obliczaniu dodatkowych kwot dla omawianych pracowników stanowi właściwe zastosowanie art. 2 ust. 2 załącznika do warunków zatrudnienia innych pracowników.

(zob. pkt 45–47)

Odesłanie: Trybunał, sprawa 186/85 Komisja przeciwko Belgii, 7 maja 1987 r., Rec. s. 2029, pkt 26, 29; Trybunał, sprawa 189/85 Komisja przeciwko Niemcom, 7 maja 1987 r., Rec. s. 2061, pkt 18

2.      Do celów stosowania zasady równego traktowania w odniesieniu do ustalenia dodatków, jakie należy przyznać pracownikom zatrudnionym wcześniej na podstawie prawa krajowego w następstwie ich przejścia do wspólnotowego systemu personelu kontraktowego, instytucja jest zobowiązana porównać rozpatrywane sytuacje w świetle celu art. 2 ust. 2 załącznika do warunków zatrudnienia innych pracowników, polegającego na utrzymaniu poziomu wcześniejszego wynagrodzenia, zgodnie z jego definicją zawartą w regulaminie pracowniczym, czyli pełnego wcześniejszego wynagrodzenia, wraz ze świadczeniami rodzinnymi, i przełożyć je na wynagrodzenie w rozumieniu regulaminu pracowniczego. To porównanie, w świetle celu obowiązujących przepisów i pojęcia wynagrodzenia określonego we wspólnotowym regulaminie pracowniczym, oznacza tym samym leżący po stronie instytucji obowiązek uwzględnienia sytuacji rodzinnej zainteresowanych, a w szczególności faktu posiadania dzieci. Tymczasem, zarówno z faktycznego jak i prawnego punktu widzenia, w chwili przejścia do systemu personelu kontraktowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących przepisów przejściowych mających zastosowanie względem pracowników zatrudnionych przez Biuro „Infrastruktura i logistyka” w Brukseli, sytuacja rodzinna i dochodowa osoby mającej jedno lub więcej dzieci różni się w sposób istotny od sytuacji osoby bezdzietnej, ponieważ ta ostatnia nie ma prawa – ani w oparciu o poprzedni krajowy system kontraktowy, ani w oparciu o wspólnotowy system regulaminu pracowniczego – do świadczeń rodzinnych na dzieci na utrzymaniu jako szczególnego składnika wynagrodzenia. Przeciwnie, odrębna sytuacja rodzinna i dochodowa tych dwu kategorii osób stanowi znaczące kryterium odróżniające, którego instytucja nie może zgodnie z prawem pominąć w świetle celu obowiązującego uregulowania.

(zob. pkt 50, 51)

3.      Stosowanie zasady równego traktowania do systemu przejściowego zakłada, że instytucja uwzględnia sytuację osobistą każdego zainteresowanego dokładnie w chwili zmiany jego statusu, która to zmiana stanowi znaczącą cezurę mogącą w istotny sposób zmienić ogół jego praw i obowiązków. W przeciwnym razie instytucje wspólnotowe musiałyby, celem przestrzegania zasady równego traktowania w takiej sytuacji zmiany ad hoc statusu zainteresowanych, uwzględnić w chwili wydawania aktu o charakterze generalnym ewentualnych zmian w sytuacji osobistej każdego z zainteresowanych, co nakładałoby na nie nadmierny i niewykonalny obowiązek przeprowadzania porównawczego badania dotyczącego przyszłości. Ocena ta jednak pozostaje bez uszczerbku dla konieczności badania, w regularnych odstępach czasu, sytuacji osobistej omawianych pracowników i zaradzania w razie potrzeby przyszłym nierównościom wśród osób znajdujących się na tym późniejszym etapie w sytuacjach podobnych lub identycznych.

(zob. pkt 54)

Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑435/04 Simões Dos Santos przeciwko OHIM, 14 lutego 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 90 i nast.