—

uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Tunezji,

—

uwzględniając układ o stowarzyszeniu UE–Tunezja,

—

uwzględniając protokół ustaleń UE–Tunezja,

—

uwzględniając art. 150 ust. 5 i art. 136 ust. 4 Regulaminu,

A.

mając na uwadze, że adwokatkę i dziennikarkę Sonię Dahmani aresztowano w maju 2024 r. w biurze tunezyjskiej Izby Adwokackiej, po tym, jak wystąpiła w programie telewizyjnym na kanale Carthage+; mając na uwadze, że od czasu aresztowania wszczęto przeciwko niej pięć odrębnych postępowań sądowych i trzykrotnie ją skazano; mając na uwadze, że planowane są dalsze procesy i że może zostać skazana łącznie nawet na 24 lata;

B.

mając na uwadze, że Sonia Dahmani jest przetrzymywana w nieludzkich i poniżających warunkach, bez dostępu do opieki medycznej;

C.

mając na uwadze, że jej siostra Ramla Dahmani została skazana zaocznie w lipcu 2025 r. pod zarzutem rozpowszechniania fałszywych informacji;

1.

potępia arbitralne zatrzymanie, nękanie sądowe i skazanie adwokatki i komentatorki mediów Sonii Dahmani;

2.

domaga się natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Sonii Dahmani i wszystkich osób zatrzymanych za korzystanie z prawa do wolności wypowiedzi, w tym więźniów politycznych i obrońców praw człowieka; wzywa władze tunezyjskie, by wycofały wszystkie zarzuty wobec Soni Dahmani i jej siostry oraz by powstrzymały się od nękania ich rodziny;

3.

potępia warunki, w jakich przetrzymywana jest Sonia Dahmani, w tym nieodpowiednią opiekę medyczną, ograniczoną komunikację z rodziną i doradcą prawnym oraz opóźnione rozprawy, a także liczne sprawy mające na celu przedłużenie jej zatrzymania;

4.

nalega, aby władze tunezyjskie chroniły wolność zgromadzeń i wypowiedzi, gwarantowały niezależność sądownictwa, zapobiegały ingerencji władzy wykonawczej w funkcje sądownicze oraz szanowały prawa i wolności zagwarantowane w tunezyjskiej konstytucji; potępia eskalację arbitralnych zatrzymań, prześladowań umotywowanych politycznie i ograniczania wolności;

5.

apeluje o całkowite uchylenie dekretu z mocą ustawy nr 54, który doprowadził do ścigania karnego za wyrażanie opinii, oraz wszystkich przepisów autorytarnych wykorzystywanych do ograniczania wolności;

6.

wzywa instytucje UE do wyrażenia głębokiego zaniepokojenia pogorszeniem się sytuacji w zakresie praw człowieka w Tunezji oraz do prowadzenia skoordynowanych działań dyplomatycznych, aby ułatwić uwolnienie więźniów politycznych;

7.

wzywa władze tunezyjskie, by wywiązały się ze swoich zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego praw człowieka i układu o stowarzyszeniu UE–Tunezja; odnotowuje niedawne przełożenie posiedzenia Rady Stowarzyszenia UE–Tunezja i zwraca się do Komisji o dopilnowanie, by sytuacja w zakresie praw człowieka była zawsze centralnym elementem dialogu politycznego, pomocy finansowej, współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa i umów z Tunezją;

8.

wyraża niezachwianą solidarność z tunezyjskimi obrońcami praw człowieka, społeczeństwem obywatelskim, niezależnymi mediami i dziennikarzami oraz stowarzyszeniami prawniczymi; wzywa Komisję do zareagowania na decyzję rządu tunezyjskiego o zablokowaniu rachunków bankowych organizacji społeczeństwa obywatelskiego; podkreśla kluczową rolę, jaką przedstawiciele zawodów prawniczych odgrywają w ochronie praworządności i integralności systemu sądowego;

9.

zachęca Tunezję, by stawiła czoła licznym wyzwaniom w całym regionie, stając w obronie praw człowieka i demokracji;

10.

zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawicielce Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz władzom Tunezji.