(1)

W Unii nie ma obecnie wspólnego podejścia do obliczania podstawy opodatkowania przedsiębiorstw. W związku z tym unijne przedsiębiorstwa są zobowiązane do przestrzegania innego systemu opodatkowania osób prawnych w każdym państwie członkowskim, w którym prowadzą działalność.

(1)

W Unii nie ma obecnie wspólnego podejścia do obliczania podstawy opodatkowania przedsiębiorstw. W związku z tym unijne przedsiębiorstwa są zobowiązane do przestrzegania innego systemu opodatkowania osób prawnych w każdym państwie członkowskim, w którym prowadzą działalność. Na przykład w 2023 r., zgodnie ze sprawozdaniem rocznym w sprawie opodatkowania z 2024 r., ustawowe stawki podatkowe dla osób prawnych w państwach członkowskich wynosiły od 10 % do 31,5 % (i od 9 % do 29 %, biorąc pod uwagę systemy wsparcia podatkowego wprowadzone przez rządy).

(2)

Istnienie w Unii 27 różnych systemów podatku dochodowego od osób prawnych skutkuje komplikacjami w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego i stawia przedsiębiorstwa w sytuacji nieuczciwej konkurencji. Staje się to coraz bardziej widoczne, ponieważ globalizacja i cyfryzacja gospodarki znacząco zmieniają postrzeganie granic lądowych i modeli biznesowych. Mimo że rządy podejmują próby dostosowania się do tej nowej rzeczywistości, fragmentaryczna reakcja państw członkowskich prowadzi do dalszych zakłóceń na rynku wewnętrznym. Zróżnicowanie ram prawnych nieuchronnie prowadzi również do różnic w praktykach stosowanych przez administrację podatkową w poszczególnych państwach członkowskich. Często wiąże się to z długimi procedurami nacechowanymi nieprzewidywalnością i niespójnością, a także wysokimi kosztami przestrzegania przepisów.

(2)

Istnienie w Unii 27 różnych systemów podatku dochodowego od osób prawnych skutkuje komplikacjami w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego i stawia przedsiębiorstwa w sytuacji nieuczciwej konkurencji , a także może prowadzić do podwójnego opodatkowania, unikania opodatkowania oraz podwójnego nieopodatkowania . Zgodnie ze sprawozdaniem rocznym w sprawie opodatkowania z 2024 r. uszczuplenie dochodów podatkowych z powodu przenoszenia zysków przez przedsiębiorstwa oszacowano na 20 % wszystkich uzyskanych w 2022 r. w Unii dochodów z tytułu podatku od osób prawnych, czyli nominalnie około 100 mld EUR. Zjawiska te stają się coraz bardziej widoczne, ponieważ globalizacja i cyfryzacja gospodarki znacząco zmieniają postrzeganie granic lądowych i modeli biznesowych. Mimo że rządy podejmują próby dostosowania się do tej nowej rzeczywistości, fragmentaryczna reakcja państw członkowskich prowadzi do dalszych zakłóceń na rynku wewnętrznym. Zróżnicowanie ram prawnych nieuchronnie prowadzi również do różnic w praktykach stosowanych przez administrację podatkową w poszczególnych państwach członkowskich. Często wiąże się to z długimi procedurami nacechowanymi nieprzewidywalnością i niespójnością, a także wysokimi kosztami przestrzegania przepisów , co może mieć wpływ na inwestycje transgraniczne. Taki stopień skomplikowania może utrudniać przedsiębiorstwom ekspansję na rynku wewnętrznym, co z kolei może wywierać negatywny wpływ na innowacyjność, konkurencyjność i zatrudnienie. Wspólne podejście jest zatem konieczne nie tylko w celu zapewnienia sprawiedliwego i skutecznego opodatkowania, ale także w celu zwiększenia uczciwości i konkurencyjności przedsiębiorstw działających na jednolitym rynku.

(3)

Pomimo różnic w konstrukcji, podstawowe cechy systemów podatku dochodowego od osób prawnych są podobne, ponieważ ustanawiają one zasady zmierzające do tego samego celu, tj. ustalenia podstawy opodatkowania przedsiębiorstw. W związku z tym dla przedsiębiorstw działających na rynku wewnętrznym ważne byłoby, aby państwa członkowskie wprowadziły wspólne ramy prawne w celu harmonizacji podstawowych cech systemów podatku dochodowego od osób prawnych, co uprościłoby przepisy podatkowe i zapewniło uczciwą konkurencję.

(3)

Pomimo różnic w konstrukcji, podstawowe cechy systemów podatku dochodowego od osób prawnych są podobne, ponieważ ustanawiają one zasady zmierzające do tego samego celu, tj. ustalenia podstawy opodatkowania przedsiębiorstw. W związku z tym , aby wesprzeć prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, środowisko opodatkowania osób prawnych w Unii należy ukształtować zgodnie z zasadą, że przedsiębiorstwa ponoszą sprawiedliwie przypadającą na nie część obciążeń podatkowych w tej jurysdykcji lub tych jurysdykcjach, gdzie generowane są ich zyski. Dlatego dla przedsiębiorstw działających na rynku wewnętrznym ważne byłoby, aby państwa członkowskie wprowadziły wspólne ramy prawne w celu harmonizacji podstawowych cech systemów podatku dochodowego od osób prawnych, co uprościłoby przepisy podatkowe , ograniczyłoby obciążenia administracyjne, zapewniłoby uczciwą konkurencję , zwiększyłoby pewność prawa dla przedsiębiorstw prowadzących działalność transgraniczną, a także pomogłoby walczyć z unikaniem opodatkowania. Zakres takiej harmonizacji powinien być ściśle ograniczony do kryteriów i podmiotów, o których mowa w niniejszej dyrektywie, natomiast stawki podatkowe i polityka egzekwowania prawa pozostają w gestii państw członkowskich w ramach dyrektywy Rady (UE) 2022/2523 (1a).

(3a)

Harmonizacja podstawy opodatkowania osób prawnych za pomocą wspólnego zbioru przepisów zwiększa przejrzystość, a tym samym sprzyja uczciwszemu i zdrowszemu środowisku podatkowemu w Unii, którego podstawą jest w szczególności wejście w życie dyrektywy (UE) 2022/2523 w sprawie zapewnienia globalnego minimalnego poziomu opodatkowania, i przyczynia się do wzmocnienia ogólnej konkurencyjności Unii, a także zaangażowania Unii w przestrzeganie norm uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym.

(4a)

Aby zapewnić pewność prawa i uniknąć nadmiernych obciążeń administracyjnych dla międzynarodowych grup przedsiębiorstw, niniejsza dyrektywa powinna zmierzać do zapewnienia spójności z międzynarodowymi rozwiązaniami podatkowymi, w szczególności tymi rozwijanymi na podstawie otwartych ram OECD/G20, w tym filaru pierwszego i filaru drugiego, a jednocześnie uwzględniać stanowiska przyjęte przez kluczowych partnerów międzynarodowych i państwa członkowskie, w tym decyzje o podtrzymaniu uzgodnionych zobowiązań lub wyłączeniu się z nich. W każdym przypadku Unia powinna zachować wystarczającą elastyczność w określaniu własnego mechanizmu alokacji, w razie potrzeby, aby zmniejszyć obciążenia związane z przestrzeganiem przepisów i ograniczyć ryzyko podwójnego lub wielokrotnego opodatkowania.

(4b)

Komisja i państwa członkowskie powinny zapewnić spójność i zgodność niniejszej dyrektywy z modelowymi zasadami OECD/G-20 oraz z dyrektywą (UE) 2022/2523. W miarę możliwości Komisja i państwa członkowskie powinny interpretować pojęcia zawarte w niniejszej dyrektywie w świetle zasad i przepisów określonych w dyrektywie (UE) 2022/2523.

(5)

Środowisko dla prowadzenia działalności gospodarczej na rynku wewnętrznym powinno stać się bardziej atrakcyjne, aby stymulować wzrost i inwestycje w Unii. Z tego względu priorytetem powinno być uchwalenie wspólnych ram przepisów dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych, aby ułatwić przedsiębiorstwom przestrzeganie takich przepisów w przypadku prowadzenia działalności transgranicznej, a także zachęcić te przedsiębiorstwa, które zamierzają rozszerzać swoją działalność za granicą, aby to czyniły. Oczekuje się, że jednolity zestaw przepisów dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych prowadzących działalność międzynarodową zaowocuje większą pewnością podatkową i mniejszą liczbą sporów podatkowych, ponieważ wyeliminuje zniekształcenia i zmniejszy liczbę przypadków podwójnego i  nadmiernego opodatkowania . Ponadto, ponieważ stabilność dochodów podatkowych ma kluczowe znaczenie dla budżetów państw członkowskich, w tym dla inwestowania w infrastrukturę, badania i rozwój oraz świadczenia usług publicznych, niezwykle ważne byłoby zapewnienie w przyszłości, aby alokacja przychodów odbywała się przy użyciu narzędzia opartego na rzetelnych parametrach, których nie można nadużywać.

(5)

Środowisko dla prowadzenia działalności gospodarczej na rynku wewnętrznym powinno stać się bardziej atrakcyjne, aby stymulować wzrost i inwestycje w Unii. Z tego względu priorytetem powinno być uchwalenie wspólnych ram przepisów dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych, aby ułatwić przedsiębiorstwom przestrzeganie takich przepisów w przypadku prowadzenia działalności transgranicznej, a także zachęcić te przedsiębiorstwa, które zamierzają rozszerzać swoją działalność za granicą, aby to czyniły , oraz wspierać przedsiębiorczość na rynku wewnętrznym . Oczekuje się, że jednolity zestaw przepisów dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych prowadzących działalność międzynarodową zaowocuje większą pewnością podatkową i mniejszą liczbą sporów podatkowych, ponieważ wyeliminuje zniekształcenia i zmniejszy liczbę przypadków podwójnego opodatkowania i  podwójnego nieopodatkowania. Ograniczy to też możliwość nadużywania niektórych konkretnych krajowych przepisów podatkowych w kontekście ogólnoeuropejskim. Ponadto, ponieważ stabilność dochodów podatkowych ma kluczowe znaczenie dla budżetów państw członkowskich, w tym dla inwestowania w infrastrukturę, badania i rozwój , bezpieczeństwo i obronność oraz transformację ekologiczną i społeczną, a także świadczenia usług publicznych, zwłaszcza dla gospodarstw domowych znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, niezwykle ważne jest, aby zasady ustalania zysków w Unii nie prowadziły do niższych dochodów państw członkowskich. Niezwykle ważne byłoby również zapewnienie w przyszłości, aby alokacja przychodów odbywała się przy użyciu narzędzia opartego na rzetelnych parametrach, których nie można nadużywać.

(7)

Chociaż próg byłby ustalany na podstawie łącznych przychodów grupy w skali globalnej, zakres stosowania przepisów powinien być ograniczony do członków grupy działających na rynku wewnętrznym, ponieważ prawo Unii ma zastosowanie wyłącznie w Unii i nie jest wiążące dla państw trzecich. Przepisom tym powinien zatem podlegać jedynie unijna część grupy. Obejmowałoby to przedsiębiorstwa, które są rezydentami do celów podatkowych w państwie członkowskim, oraz ich stałe zakłady działające w państwie członkowskim, a także działające w Unii stałe zakłady przedsiębiorstw z państw trzecich, należących do tej samej grupy. Biorąc pod uwagę, że koncepcja stałego zakładu jest regulowana w dwustronnych umowach podatkowych i prawie krajowym, a także pomimo tego, że definicja tego pojęcia zawiera pewne wspólne zasady, jego interpretacje na świecie są nadal do pewnego stopnia rozbieżne. W związku z tym pragmatycznym podejściem byłoby korzystanie z istniejących umów o unikaniu podwójnego opodatkowania i przepisów krajowych państw członkowskich, a nie próba pełnej harmonizacji za pośrednictwem wtórnego prawa Unii.

(7)

Chociaż próg byłby ustalany na podstawie łącznych przychodów grupy w skali globalnej, zakres stosowania przepisów powinien być ograniczony do członków grupy działających na rynku wewnętrznym, ponieważ prawo Unii ma zastosowanie wyłącznie w Unii i nie jest wiążące dla państw trzecich. Przepisom tym powinien zatem podlegać jedynie unijna część grupy. Obejmowałoby to przedsiębiorstwa, które są rezydentami do celów podatkowych w państwie członkowskim, oraz ich stałe zakłady działające w państwie członkowskim, w tym przedsiębiorstwa o znaczącej obecności gospodarczej, a także działające w Unii stałe zakłady przedsiębiorstw z państw trzecich, należących do tej samej grupy.

(7a)

Unia powinna przewodzić międzynarodowym dyskusjom na temat dostosowania międzynarodowego opodatkowania osób prawnych do przyszłych wyzwań, a także aktywnie uczestniczyć w tych dyskusjach, w tym promować pewną formę harmonizacji przepisów i alokację podstawy opodatkowania w przypadku dużych przedsiębiorstw wielonarodowych.

(8a)

Niniejsza dyrektywa powinna ustanawiać przepisy rozszerzające pojęcie stałego zakładu, by uwzględnić w nim znaczącą obecność gospodarczą, za pośrednictwem której przedsiębiorstwo prowadzi w całości lub częściowo działalność gospodarczą. Podstawowym celem jest zwiększenie odporności całego rynku wewnętrznego, by sprostać wyzwaniom związanym z opodatkowaniem gospodarki cyfrowej. Znaczenie usług wzrosło, a cyfryzacja gospodarki przyspiesza ten proces, dlatego niedawno, np. w ramach propozycji OECD/G20 dotyczącej pierwszego filaru, zaproponowano, by „znaczącą obecność gospodarczą” zdefiniować jako więź podatkową opartą o czysto ilościowy próg obrotów w danym kraju, aby uprościć to pojęcie i rozszerzyć je na wszystkie sektory. Państwa członkowskie nie są w stanie osiągnąć tego celu w wystarczającym stopniu, działając indywidualnie, ponieważ przedsiębiorstwa cyfrowe mogą prowadzić działalność transgraniczną, nie będąc fizycznie obecne w danej jurysdykcji, w związku z czym potrzebne są przepisy gwarantujące, że przedsiębiorstwa cyfrowe będą płacić podatki w jurysdykcjach, w których osiągają zyski, niezależnie od tego, czy świadczą usługi, czy sprzedają produkty („sprzedaż”).

(8b)

Aby dokładnie zdefiniować więź podatkową przedsiębiorstwa w państwie członkowskim, niezależnie od tego, czy dane przedsiębiorstwo ma charakter cyfrowy, czy też nie, należy w takiej definicji uwzględnić przychody z każdej sprzedaży, w tym również przychody ze świadczonych usług cyfrowych. Definicja zawarta w niniejszej dyrektywie jest identyczna z definicją uzgodnioną w ramach propozycji OECD/G20 dotyczącej pierwszego filaru, aby zapewnić spójność między niniejszą dyrektywą a tymi ramami międzynarodowymi. Unia powinna przewodzić dyskusjom na temat międzynarodowej reformy podatkowej, dając dobry przykład, aby zapewnić podatnikom pewność prawa. Ponadto w celu zapewnienia spójności Komisja może wydawać zalecenia dotyczące dostosowania umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez państwa członkowskie z jurysdykcjami spoza Unii, aby pojęcie stałego zakładu, w tym znaczącej obecności gospodarczej, oraz powiązane zasady przypisywania zysków były stosowane w sposób zgodny ze standardami uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym.

(9)

Za planowaną inicjatywą przemawia cel, jakim jest uproszczenie obecnych przepisów. W związku z tym przy opracowywaniu zasad obliczania podstawy opodatkowania należy stosować ograniczoną serię korekt podatkowych do sprawozdań finansowych każdego członka grupy. Te ograniczone korekty stanowiłyby wspólne korekty, których wprowadzenie jest konieczne w celu ustalenia podstawy opodatkowania wynikającej ze sprawozdań finansowych. Ze względu na potrzebę zapewnienia spójności z dyrektywą (UE) 2022/2523, korekty powinny być zgodne z określonymi w niej ramami, co powinno również ułatwić wdrożenie państwom członkowskim i przedsiębiorstwom, które już znają ogólne zasady.

(9)

Za planowaną inicjatywą przemawia cel, jakim jest uproszczenie obecnych przepisów , poprawa efektywności i konkurencyjności rynku wewnętrznego . W związku z tym przy opracowywaniu zasad obliczania podstawy opodatkowania należy stosować ograniczoną serię korekt podatkowych do sprawozdań finansowych każdego członka grupy. Te ograniczone korekty stanowiłyby wspólne korekty, których wprowadzenie jest konieczne w celu ustalenia podstawy opodatkowania wynikającej ze sprawozdań finansowych. Ze względu na potrzebę zapewnienia spójności z dyrektywą (UE) 2022/2523, korekty powinny być zgodne z określonymi w niej ramami, co powinno również ułatwić wdrożenie państwom członkowskim i przedsiębiorstwom, które już znają ogólne zasady. Należy uwzględnić w tym kontekście płatność podatku wyrównawczego należnego zgodnie z dyrektywą (UE) 2022/2523 lub w ramach stosowania kwalifikowanego krajowego podatku wyrównawczego, o którym mowa w tej dyrektywie, lub wszelkich innych alternatywnych podatków minimalnych uznanych na forum międzynarodowym, takim jak OECD.

(10)

Biorąc pod uwagę, że w celu uproszczenia jako punkt wyjścia do obliczania podstawy opodatkowania każdego członka grupy wykorzystywane będą sprawozdania finansowe, konieczne jest opracowanie przepisów podatkowych w taki sposób, aby były one jak najbardziej powiązane ze sprawozdaniami finansowymi. W przypadkach, w których jest to możliwe, ujęcie składnika aktywów lub zobowiązania w sprawozdaniu finansowym nie zmieniłoby się dla celów podatkowych i w konsekwencji nie byłoby konieczne dokonywanie żadnych korekt. W związku z tym konieczne jest również, aby zgodnie z podejściem do kwestii podatkowych, inne elementy podstawy opodatkowania były traktowane do celów podatkowych w inny sposób niż są kwalifikowane w ramach rachunkowości finansowej.

(10)

Biorąc pod uwagę, że w celu uproszczenia jako punkt wyjścia do obliczania podstawy opodatkowania każdego członka grupy wykorzystywane będą sprawozdania finansowe, konieczne jest opracowanie przepisów podatkowych w taki sposób, aby były one jak najbardziej powiązane ze sprawozdaniami finansowymi. W przypadkach, w których jest to możliwe, ujęcie składnika aktywów lub zobowiązania w sprawozdaniu finansowym nie zmieniłoby się dla celów podatkowych i w konsekwencji nie byłoby konieczne dokonywanie żadnych korekt. W związku z tym konieczne jest również, aby zgodnie z podejściem do kwestii podatkowych, inne elementy podstawy opodatkowania były traktowane do celów podatkowych w inny sposób niż są kwalifikowane w ramach rachunkowości finansowej. Aby zapewnić spójność z międzynarodowymi praktykami podatkowymi, takimi jak te ujęte w ramach filaru drugiego, niniejsza dyrektywa powinna umożliwiać większą elastyczność w wyborze standardów rachunkowości finansowej stosowanych do określania wstępnego wyniku podatkowego.

(10a)

Aby osiągnąć cel, jakim jest uproszczenie ram podatkowych, oraz aby niniejsza dyrektywa należycie uzupełniała dyrektywę Rady (UE).../... (1a)  (+), przewidziane w niniejszej dyrektywie zasady dotyczące możliwości odliczania odsetek powinny być, w stosownych przypadkach, zgodne z przepisami dyrektywy (UE).../... (++).

(10b)

Aby zagwarantować minimalny poziom opodatkowania opłat licencyjnych, należy wprowadzić zasadę ograniczonej możliwości odliczenia opłat licencyjnych dla członków grupy BEFIT zgodnie z zasadą opodatkowania szczególnych płatności traktatowych (1a), jak zaproponowano w filarze drugim otwartych ram OECD/G20.

(10c)

Aby sprawiedliwiej opodatkować dochód pasywny, konieczne są również solidne przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych dla członków grupy BEFIT, co zwiększy ich odporność na przenoszenie zysków.

(11a)

Aby zachęcić do inwestycji, osiągnąć zrównoważoną transformację i zwiększyć zdolność Unii do zapobiegania pojawiającym się zagrożeniom i kryzysom oraz reagowania na nie, państwa członkowskie powinny przyjąć ukierunkowany system przyspieszonej amortyzacji, aby zachęcić przedsiębiorstwa do dokonywania inwestycji niezbędnych do realizacji dwojakiej transformacji i zwiększenia ich odporności. Ten tymczasowy system powinien stymulować zrównoważony wzrost gospodarczy, tworzyć miejsca pracy, zwiększać bezpieczeństwo Unii, w tym w sektorze cyfrowym i energetycznym, oraz wspierać innowacje w dziedzinie zrównoważonych technologii. Aby wprowadzić te zachęty w życie i zapewnić jednolite podejście na całym rynku wewnętrznym, Komisji należy powierzyć zadanie przyjęcia aktów wykonawczych.

(12)

Aby osiągnąć kluczowy cel, jakim jest stworzenie uproszczonych ram podatku dochodowego od osób prawnych, wstępne wyniki podatkowe każdego członka grupy powinny zostać zagregowane w jedną wspólną podstawę opodatkowania, która następnie byłaby przydzielana kwalifikującym się członkom grupy. Wprowadzenie korekt podatkowych do sprawozdań finansowych skutkowałoby uzyskaniem wstępnych wyników podatkowych każdego członka grupy. Wyniki te byłyby następnie agregowane, co pozwoliłoby na transgraniczne kompensowanie strat między członkami grupy BEFIT, a następnie zagregowana podstawa opodatkowania byłaby przydzielana członkom grupy w oparciu o zasadę przydzielania w okresie przejściowym; utorowałoby to drogę do wprowadzenia stałego mechanizmu. Ten stały mechanizm mógłby bazować na formule repartycji i  wyeliminowałby potrzebę zgodności transakcji wewnątrz grupy BEFIT z zasadą ceny rynkowej. Jego zaletą byłoby wykorzystywanie nowszych danych ze sprawozdań według krajów oraz informacji zebranych w okresie przejściowym. Umożliwi to również bardziej dokładną ocenę wpływu, jaki wdrożenie podejścia dwufilarowego będzie miało na krajowe podstawy opodatkowania i podstawę opodatkowania grupy BEFIT. W ten sposób nadal możliwe byłoby osiągnięcie kluczowego celu, jakim jest neutralność podatkowa na rynku wewnętrznym, co ograniczyłoby przypadki podwójnego i  nadmiernego opodatkowania oraz zwiększyłoby pewność podatkową, zmniejszając liczbę sporów podatkowych.

(12)

Aby osiągnąć kluczowy cel, jakim jest stworzenie uproszczonych ram podatku dochodowego od osób prawnych, wstępne wyniki podatkowe każdego członka grupy powinny zostać zagregowane w jedną wspólną podstawę opodatkowania, która następnie byłaby przydzielana kwalifikującym się członkom grupy. Takie ramy powinny być proste dla przedsiębiorstw i nie powinny nakładać na nie żadnych nowych obciążeń. Wprowadzenie korekt podatkowych do sprawozdań finansowych skutkowałoby uzyskaniem wstępnych wyników podatkowych każdego członka grupy. Wyniki te byłyby następnie agregowane, co pozwoliłoby na ograniczone transgraniczne kompensowanie strat między członkami grupy BEFIT, a następnie zagregowana podstawa opodatkowania byłaby przydzielana członkom grupy w oparciu o zasadę przydzielania w okresie przejściowym; utorowałoby to drogę do wprowadzenia stałego mechanizmu. Stały mechanizm powinien bazować na formule repartycji uwzględniającej, między innymi, cztery grupy wymiernych wskaźników: pracownicy, aktywa, sprzedaż i obecność cyfrowa. Wyeliminowałoby to potrzebę zgodności transakcji wewnątrz grupy BEFIT z zasadą ceny rynkowej. Jego zaletą byłoby wykorzystywanie nowszych danych ze sprawozdań według krajów oraz informacji zebranych w okresie przejściowym. Umożliwi to również bardziej dokładną ocenę wpływu, jaki wdrożenie podejścia dwufilarowego będzie miało na krajowe podstawy opodatkowania i podstawę opodatkowania grupy BEFIT , a tym samym zmniejszenie kosztów przestrzegania przepisów podatkowych przez przedsiębiorstwa . W ten sposób nadal możliwe byłoby osiągnięcie kluczowego celu, jakim jest neutralność podatkowa na rynku wewnętrznym, co ograniczyłoby przypadki podwójnego opodatkowania i  podwójnego nieopodatkowania oraz zwiększyłoby pewność podatkową, zmniejszając liczbę sporów podatkowych. W świetle zmieniających się międzynarodowych rozwiązań podatkowych i niepewnego wdrożenia filaru pierwszego przez kluczowe jurysdykcje, istotne jest, aby Unia zachowała elastyczność przy opracowywaniu autonomicznego, sprawiedliwego i ekonomicznie zrównoważonego mechanizmu przydzielania.

(14)

Aby zapewnić przestrzeń dla wzrostu i inwestycji, państwa członkowskie mogłyby również indywidualnie stosować dodatkowe korekty po alokacji (np. zasady opodatkowania składek emerytalnych) w obszarach nieobjętych wspólnymi ramami. Państwa członkowskie miałyby również swobodę dalszej korekty przydzielonego im udziału bez ograniczeń, co zapewniłoby im możliwość podejmowania decyzji dotyczących polityki krajowej w tym obszarze. Co najistotniejsze, zgodnie z dyrektywą (UE) 2022/2523 efektywna stawka podatkowa wynosiłaby co najmniej 15 %.

(14)

Aby zapewnić przestrzeń dla wzrostu i inwestycji, państwa członkowskie mogłyby również indywidualnie stosować dodatkowe korekty po alokacji (np. zasady opodatkowania składek emerytalnych) w obszarach nieobjętych wspólnymi ramami. Państwa członkowskie miałyby również swobodę dalszej korekty przydzielonego im udziału bez ograniczeń, co zapewniłoby im możliwość podejmowania decyzji dotyczących polityki krajowej w tym obszarze , np . w celu zapewniania efektywności zasobów , zachęcania do inwestycji i tworzenia miejsc pracy. Takie dodatkowe korekty mogą obejmować odliczenia, ulgi, kredyty podatkowe lub inne krajowe środki podatku dochodowego od osób prawnych, w tym środki promujące badania i rozwój lub inne cele polityki, pod warunkiem że takie środki mają zastosowanie wyłącznie do przydzielonej części podstawy opodatkowania i nie wpływają na skonsolidowaną podstawę opodatkowania ani mechanizm przydziału na mocy niniejszej dyrektywy. Korekta po przydzieleniu powinna jednak koncentrować się na zachętach podatkowych opartych na nakładach. Państwa członkowskie powinny powstrzymać się od zachęt podatkowych opartych na wynikach, takich jak korzystne opodatkowanie dochodów z patentów i inne systemy własności intelektualnej.

(14a)

Komisja i państwa członkowskie powinny zapewnić spójność i dostosowanie niniejszej dyrektywy do modelowych zasad OECD/G20 oraz dyrektywy (UE) 2022/2523, w szczególności w odniesieniu do obliczania efektywnej stawki podatkowej w poszczególnych krajach, czemu może zagrażać transgraniczny mechanizm kompensowania strat pomiędzy członkami grupy BEFIT przewidziany w niniejszej dyrektywie. Aspekt ten należy ocenić podczas przeglądu niniejszej dyrektywy.

(15)

Niektóre państwa członkowskie stosują systemy podatku dochodowego od osób prawnych, których zasady różnią się od najbardziej powszechnego podejścia, takie jak systemy podatkowe oparte na opodatkowaniu wypłaty zysku. W związku z tym niezwykle ważne jest wprowadzenie niezbędnych dostosowań w celu zapewnienia sprawnej interakcji z tymi systemami. Rozwiązaniem mogłoby być dokonywanie określonych korekt po alokacji. Oznaczałoby to, że część, która zostałaby przydzielona członkowi grupy w systemie opartym na opodatkowaniu wypłaty zysku, należałoby zmodyfikować proporcjonalnie do wypłat dokonanych w ciągu roku podatkowego. Istota systemu podatkowego opartego na opodatkowaniu wypłaty zysku zostałaby w pełni zachowana, biorąc pod uwagę, że wypłata wyznacza chwilę opodatkowania przydzielonej części, i, co za tym idzie, określenia, jaka jej część będzie musiała zostać opodatkowana. W związku z tym należy przewidzieć mechanizm przeniesienia, który pozwoli zapewnić, by przydzielona część, która nie jest opodatkowana w bieżącym roku, podlegała opodatkowaniu w kolejnych latach.

(15)

Niektóre państwa członkowskie stosują systemy podatku dochodowego od osób prawnych, których zasady różnią się od najbardziej powszechnego podejścia, takie jak systemy podatkowe oparte na opodatkowaniu wypłaty zysku. W związku z tym niezwykle ważne jest wprowadzenie niezbędnych dostosowań w celu zapewnienia sprawnej interakcji z tymi systemami i niedopuszczenie do powstania sprzeczności między nimi, która zniechęcałaby do zakładania przedsiębiorstw . Rozwiązaniem mogłoby być dokonywanie określonych korekt po alokacji. Oznaczałoby to, że część, która zostałaby przydzielona członkowi grupy w systemie opartym na opodatkowaniu wypłaty zysku, należałoby zmodyfikować proporcjonalnie do wypłat dokonanych w ciągu roku podatkowego. Istota systemu podatkowego opartego na opodatkowaniu wypłaty zysku zostałaby w pełni zachowana, biorąc pod uwagę, że wypłata wyznacza chwilę opodatkowania przydzielonej części, i, co za tym idzie, określenia, jaka jej część będzie musiała zostać opodatkowana. W związku z tym należy przewidzieć mechanizm przeniesienia, który pozwoli zapewnić, by przydzielona część, która nie jest opodatkowana w bieżącym roku, podlegała opodatkowaniu w kolejnych latach. Możliwość włączenia systemów podatkowych opartych na opodatkowaniu wypłaty zysku do zakresu stosowania niniejszej dyrektywy należy ocenić po upływie 5 lat.

(17)

Wspólne ramy opodatkowania osób prawnych musiałyby obejmować system administrowania, który w idealnym przypadku powinien gwarantować pewien stopień pewności podatkowej i uproszczenia. Aby wspierać jednolitość, ważnym aspektem systemu administrowania byłoby ustanowienie scentralizowanego punktu odniesienia, który rozstrzygałby szereg wspólnych kwestii, takich jak deklaracja dla całej grupy, oraz zapewniałby odpowiedni poziom koordynacji i współpracy między krajowymi administracjami podatkowymi. System administrowania powinien jednocześnie w pełni respektować suwerenność podatkową poszczególnych państw, jako że lokalne deklaracje podatkowe, kontrole i rozstrzyganie sporów musiałyby pozostać przede wszystkim na poziomie państw członkowskich.

(17)

Wspólne ramy opodatkowania osób prawnych musiałyby obejmować system administrowania, który w idealnym przypadku powinien gwarantować pewien stopień pewności podatkowej i uproszczenia. Aby wspierać jednolitość, ważnym aspektem systemu administrowania byłoby ustanowienie scentralizowanego punktu odniesienia, który rozstrzygałby szereg wspólnych kwestii, takich jak deklaracja dla całej grupy, oraz zapewniałby odpowiedni poziom poufności i bezpieczeństwa, a także koordynacji i współpracy między krajowymi administracjami podatkowymi. W okresie przejściowym system administrowania powinien jednocześnie w pełni respektować suwerenność podatkową poszczególnych państw, jako że lokalne deklaracje podatkowe, kontrole i rozstrzyganie sporów musiałyby pozostać przede wszystkim na poziomie państw członkowskich.

(18)

Aby zapewnić prawidłowe wdrażanie i egzekwowanie przepisów wspólnych ram, państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy. Kary te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

(18)

Aby zapewnić prawidłowe wdrażanie i egzekwowanie przepisów wspólnych ram, państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy. Kary te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Kary te należy ustalić na poziomie co najmniej 0,1 % obrotów grupy BEFIT w przypadku niezłożenia prawidłowej deklaracji BEFIT oraz w przypadku potwierdzonego umyślnego błędnego zgłoszenia przy składaniu tej deklaracji.

(18a)

Kluczowym elementem poprawy przestrzegania przepisów dotyczących podatku od osób prawnych jest utworzenie wielowymiarowego systemu kompleksowej obsługi, który umożliwi przedsiębiorstwom wypełnianie zobowiązań podatkowych we wszystkich państwach członkowskich za pośrednictwem jednego, ujednoliconego interfejsu, co pozwoli zmniejszyć obciążenia administracyjne, zapewnić spójne egzekwowanie przepisów i zwiększyć pewność prawa na rynku wewnętrznym.

(19)

Aby zoptymalizować korzyści płynące z posiadania wspólnych ram prawnych służących do obliczania podstawy opodatkowania osób prawnych na rynku wewnętrznym, stosowanie przepisów powinno być opcjonalne dla grup, w tym grup MŚP, które osiągają roczne łączne przychody poniżej 750 000 000  EUR, o ile sporządzają skonsolidowane sprawozdania finansowe i podlegają opodatkowaniu w Unii. Dzięki umożliwieniu stosowania przepisów mniejszym grupom, więcej grup posiadających transgraniczne struktury i prowadzących transgraniczną działalność może skorzystać z uproszczenia, jakie oferują wspólne ramy.

(19)

Aby zoptymalizować korzyści płynące z posiadania wspólnych ram prawnych służących do obliczania podstawy opodatkowania osób prawnych na rynku wewnętrznym, stosowanie przepisów powinno być opcjonalne dla grup, w tym grup MŚP, które osiągają roczne łączne przychody poniżej 750 000 000  EUR, o ile sporządzają skonsolidowane sprawozdania finansowe i podlegają opodatkowaniu w Unii. Dzięki umożliwieniu stosowania przepisów mniejszym grupom, więcej grup posiadających transgraniczne struktury i prowadzących transgraniczną działalność może skorzystać z uproszczenia, jakie oferują wspólne ramy. Przedsiębiorstwa, które podejmą decyzję, że chcą zostać objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, powinny móc skorzystać z pomocy technicznej zapewnionej przez państwa członkowskie i Komisję, aby dostosować się do nowych przepisów, a tym samym usprawnić swoją działalność transgraniczną.

(21a)

Aby zagwarantować skuteczną współpracę między zespołami BEFIT, państwa członkowskie powinny zapewnić zespołowi BEFIT odpowiednie zasoby ludzkie, w tym poprzez zapewnienie przedstawicielom zespołów BEFIT szkoleń merytorycznych i językowych oraz poprzez wykorzystanie programu Fiscalis.

(21b)

Komisja powinna w stosownych przypadkach przedłożyć wniosek ustawodawczy dotyczący zharmonizowanego, wspólnego europejskiego numeru identyfikacji podatkowej. Nie tylko ułatwi to komunikację między przedstawicielami państw członkowskich a zespołem BEFIT, ale także zwiększy skuteczność wymiany informacji podatkowych w Unii.

(25a)

Zgodnie z prawnie wiążącym harmonogramem wprowadzania nowych zasobów własnych, określonym w porozumieniu międzyinstytucjonalnym z 16 grudnia 2020 r. oraz w komunikacie Komisji z 2021 r. pt. „Dostosowany pakiet dotyczący kolejnej generacji zasobów własnych”, część dochodów wygenerowanych w wyniku stosowania niniejszej dyrektywy może zostać przydzielona do ogólnego budżetu Unii, zgodnie z obowiązującymi procedurami określonymi w decyzji Rady (UE, Euratom) 2020/2053 (1a).

ea)

rozszerzające pojęcie stałego zakładu, by uwzględnić w nim znaczącą obecność gospodarczą, za pośrednictwem której przedsiębiorstwo prowadzi w całości lub częściowo działalność gospodarczą.

a)

przedsiębiorstwo jest jednostką dominującą najwyższego szczebla w odniesieniu do grupy albo dowolnym innym przedsiębiorstwem wchodzącym w skład grupy, w którym jednostka dominująca najwyższego szczebla posiada, bezpośrednio lub pośrednio, co najmniej 75  % praw własności lub praw do zysku;

a)

przedsiębiorstwo jest jednostką dominującą najwyższego szczebla w odniesieniu do grupy albo dowolnym innym przedsiębiorstwem wchodzącym w skład grupy, w którym jednostka dominująca najwyższego szczebla posiada, bezpośrednio lub pośrednio, co najmniej 50  % praw własności lub praw do zysku;

b)

centrala stałego zakładu jest jednostką dominującą najwyższego szczebla w odniesieniu do grupy albo dowolnym innym członkiem (przedsiębiorstwem lub jednostką) wchodzącym w skład grupy, w którym jednostka dominująca najwyższego szczebla posiada, bezpośrednio lub pośrednio, co najmniej 75  % praw własności lub praw do zysku.

b)

centrala stałego zakładu jest jednostką dominującą najwyższego szczebla w odniesieniu do grupy albo dowolnym innym członkiem (przedsiębiorstwem lub jednostką) wchodzącym w skład grupy, w którym jednostka dominująca najwyższego szczebla posiada, bezpośrednio lub pośrednio, co najmniej 50 % praw własności lub praw do zysku.

a)

księgi rachunkowe jednostki składowej są prowadzone w oparciu o ten standard rachunkowości;

b)

informacje podane w księgach rachunkowych są wiarygodne; oraz

c)

stałe różnice przekraczające kwotę 1 000 000  EUR, które wynikają z zastosowania konkretnej zasady lub konkretnego standardu w odniesieniu do pozycji dochodów, kosztów lub transakcji, jeżeli ta zasada lub standard różnią się od standardu finansowego zastosowanego przy sporządzaniu skonsolidowanego sprawozdania finansowego jednostki dominującej najwyższego szczebla, koryguje się w celu zapewnienia zgodności z podejściem wymaganym w przypadku tej pozycji zgodnie ze standardem rachunkowości zastosowanym przy sporządzaniu skonsolidowanego sprawozdania finansowego.

a)

kwotę wszelkich niezrealizowanych zysków lub strat z tytułu różnic kursowych w odniesieniu do aktywów trwałych i zobowiązań;

b)

kwotę jakiejkolwiek rezerwy zaksięgowanej na potrzeby niezrealizowanej straty z tytułu różnic kursowych.

(i)

odsetki lub inne dochody generowane przez aktywa finansowe;

(ii)

opłaty licencyjne lub inne dochody wygenerowane przez własność intelektualną;

(iii)

dywidendy i dochody ze zbycia udziałów (akcji);

(iv)

dochody z leasingu finansowego;

(v)

dochody z działalności ubezpieczeniowej, bankowej oraz innej działalności finansowej;

(vi)

dochody od przedsiębiorstw, które czerpią zyski z transakcji zakupu i sprzedaży towarów i usług dokonywanych z przedsiębiorstwami powiązanymi i które nie wytwarzają wartości dodanej pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma.

a)

wszystkie budynki oraz wszelkie inne rodzaje nieruchomości i konstrukcji wykorzystywanych do działalności gospodarczej: 28 lat;

a)

wszystkie budynki oraz wszelkie inne rodzaje nieruchomości i konstrukcji wykorzystywanych do działalności gospodarczej , z wyjątkiem budynków i budowli przemysłowych : 30 lat;

aa)

budynki i budowle przemysłowe: 25 lat;

b)

wszystkie inne rzeczowe aktywa trwałe: ich okres użytkowania ustalony zgodnie z przyjętym standardem rachunkowości finansowej, o którym mowa w art. 7;

b)

wszystkie inne rzeczowe aktywa trwałe: ich okres użytkowania ustalony zgodnie z przyjętym standardem rachunkowości finansowej, o którym mowa w art. 7 , ale nie krótszy niż 10 lat ;

a)

aktywa, które bezpośrednio przyczyniają się do realizacji celów klimatycznych i społecznych Unii, w szczególności do rozwoju czystych technologii, efektywności energetycznej i cyfryzacji;

b)

aktywa, które bezpośrednio przyczyniają się do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju ONZ na 2030 r.;

c)

aktywa, które bezpośrednio przyczyniają się do wzmocnienia obronności Unii, w szczególności jej zdolności do zapobiegania pojawiającym się zagrożeniom i kryzysom oraz reagowania na nie, zgodnie ze strategią na rzecz unii gotowości.

a)

są dostosowane do zamierzonych celów,

b)

są opłacalnym sposobem osiągnięcia celów polityki,

c)

mają jakiekolwiek negatywne lub nieoczekiwane skutki.

b)

wartość ujemną, stratę przenosi się na kolejne okresy i kompensuje z pierwszą kolejną dodatnią podstawą opodatkowania BEFIT.

b)

wartość ujemną, stratę kompensuje się z dochodem do opodatkowania jednostki dominującej najwyższego szczebla i przenosi się na kolejne okresy przez nie więcej niż 5 lat oraz kompensuje z pierwszą kolejną dodatnią podstawą opodatkowania BEFIT. Odliczenie jest proporcjonalne do udziału jednostki dominującej najwyższego szczebla w jego kwalifikujących się jednostkach zależnych, zgodnie z art. 3 ust. 1, oraz pełne w przypadku stałych zakładów. Obniżenie podstawy opodatkowania podatnika będącego rezydentem nie może prowadzić do powstania wartości ujemnej.

a)

niski poziom ryzyka: gdy koszty poniesione lub dochody uzyskane przez członka grupy BEFIT z tytułu transakcji wewnątrz grupy BEFIT wzrosną w roku podatkowym o mniej niż 10  % w porównaniu ze średnimi kosztami lub dochodami z poprzednich trzech lat podatkowych z tytułu transakcji wewnątrz grupy BEFIT;

a)

niski poziom ryzyka: gdy koszty poniesione lub dochody uzyskane przez członka grupy BEFIT z tytułu transakcji wewnątrz grupy BEFIT wzrosną w roku podatkowym o mniej niż 15  % w porównaniu ze średnimi kosztami lub dochodami z poprzednich trzech lat podatkowych z tytułu transakcji wewnątrz grupy BEFIT;

b)

wysoki poziom ryzyka: gdy koszty poniesione lub dochody uzyskane przez członka grupy BEFIT z tytułu transakcji wewnątrz grupy BEFIT wzrosną w roku podatkowym o co najmniej 10  % w porównaniu ze średnimi kosztami lub dochodami z poprzednich trzech lat podatkowych z tytułu transakcji wewnątrz grupy BEFIT.

b)

wysoki poziom ryzyka: gdy koszty poniesione lub dochody uzyskane przez członka grupy BEFIT z tytułu transakcji wewnątrz grupy BEFIT wzrosną w roku podatkowym o co najmniej 15  % w porównaniu ze średnimi kosztami lub dochodami z poprzednich trzech lat podatkowych z tytułu transakcji wewnątrz grupy BEFIT.

(i)

wpływ zasady przydzielania w okresie przejściowym ,

(ii)

powiązanie z innymi aktami ustawodawczymi w obszarze opodatkowania osób prawnych, a mianowicie dyrektywą (UE) 2022/2523, a także sytuację dotyczącą pierwszego filaru zawartego w uzgodnionym na forum otwartych ram OECD/G20 w sprawie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków w dniu 8 października 2021 r. Oświadczeniu w sprawie dwufilarowego rozwiązania w celu sprostania wyzwaniom podatkowym wynikającym z cyfryzacji gospodarki,

(iii)

adekwatność zakresu niniejszej dyrektywy, a w szczególności możliwość jej rozszerzenia na duże grupy, o których mowa w art. 3 ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE,

(iv)

zasadność zniesienia wyłączenia dochodów z działalności transportowej z wyniku podatkowego wstępnego,

(v)

wpływ na umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania,

(vi)

wpływ współistnienia dwóch systemów podatkowych na poziomie Unii i na poziomie krajowym na obciążenia administracyjne dla przedsiębiorców i administracji podatkowych, wynikające ze stosowania rozdziału II sekcja 5,

(vii)

wpływ przydzielania podstawy opodatkowania na przychody państw członkowskich,

(viii)

wpływ współistnienia systemów podatkowych opartych na opodatkowaniu wypłaty zysku, o których mowa w art. 49, z tradycyjnymi systemami opodatkowania osób prawnych opartymi na rocznych podatkach od zysków przedsiębiorstw;

(ix)

interakcja dwustronnych przedakcesyjnych umów podatkowych z odstępstwem od niniejszej dyrektywy, o którym mowa w art. 2 ust. 2.