KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 8.12.2022

COM(2022) 703 final

2022/0409(CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 904/2010 w odniesieniu do ustaleń dotyczących współpracy administracyjnej w dziedzinie VAT niezbędnych w epoce cyfrowej

{SEC(2022) 433 final} - {SWD(2022) 393 final} - {SWD(2022) 394 final}

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Niniejszy wniosek jest częścią pakietu legislacyjnego dotyczącego inicjatywy na rzecz VAT w epoce cyfrowej, który to pakiet obejmuje również wniosek dotyczący dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących VAT w epoce cyfrowej 1 oraz wniosek dotyczący rozporządzenia wykonawczego Rady zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do wymogów informacyjnych na potrzeby niektórych procedur szczególnych VAT 2 . Kontekst całej wspomnianej inicjatywy został szczegółowo przedstawiony w uzasadnieniu wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE 3 .

W niniejszym uzasadnieniu opisano zmiany, które należy wprowadzić do rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej, wynikające ze zmian w dyrektywie VAT.

Wniosek dotyczący zmiany rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 jest istotną częścią pakietu. Pakiet dotyczący VAT w epoce cyfrowej służy modernizacji sposobu zgłaszania transakcji transgranicznych na jednolitym rynku do celów VAT z myślą o wykorzystaniu sprawdzonej technologii i przeciwdziałaniu oszustwom w dziedzinie VAT. Obecny sposób gromadzenia zagregowanych danych za pomocą informacji podsumowujących 4 i wymiany danych przy użyciu systemu wymiany informacji o VAT jest stosowany od czasu wprowadzenia jednolitego rynku w 1993 r. Nie spełnia on już swoich założeń w świetle skali transakcji transgranicznych i poziomu oszustw w dziedzinie VAT. W zmienionej dyrektywie VAT informacje podsumowujące zastąpiono nowymi obowiązkami sprawozdawczymi opartymi na transakcjach. Aby uzupełnić te zmiany, w zmienionym rozporządzeniu określono niezbędne praktyczne przepisy dotyczące sposobu wymiany tych danych gromadzonych z użyciem nowej metody między państwami członkowskimi, wymaganej infrastruktury informatycznej oraz przepisów o ochronie danych osobowych, które będą regulować tę nową wymianę. Te szczegółowe informacje są niezbędne w celu zapewnienia, aby nowe przepisy zostały sprawnie wdrożone i aby nowe środki mogły ograniczyć oszustwa w dziedzinie VAT.

Zgodnie ze strukturą inicjatywy na rzecz VAT w epoce cyfrowej należy zwrócić uwagę na następujące części pakietu:

Przedmiotowy pakiet służy trzem głównym celom:

1)modernizacji obowiązków sprawozdawczych w zakresie VAT 5  polegającej na wprowadzeniu wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej, za pomocą których ujednolicone zostaną informacje, które podatnicy muszą przedstawić organom podatkowym w formacie elektronicznym na temat każdej transakcji. Jednocześnie narzucone zostanie w ten sposób stosowanie fakturowania elektronicznego w odniesieniu do transakcji transgranicznych;

2)stawieniu czoła wyzwaniom związanym z gospodarką opartą na platformach cyfrowych 6  w drodze aktualizacji przepisów VAT mających zastosowanie do tej gospodarki w celu uwzględnienia kwestii równości opodatkowania, wyjaśnienia zasad dotyczących miejsca świadczenia usług, które to zasady mają zastosowanie do tych transakcji, oraz zwiększenia roli platform w poborze VAT, w przypadku gdy ułatwiają one świadczenie usług w zakresie krótkoterminowego najmu lokali mieszkalnych lub przewozu osób oraz

3)uniknięciu konieczności posiadania wielu numerów identyfikacyjnych VAT w UE i poprawie funkcjonowania narzędzia wdrożonego na potrzeby deklarowania i odprowadzania VAT należnego z tytułu sprzedaży towarów na odległość 7 za pomocą wprowadzenia jednej rejestracji VAT. Oznacza to udoskonalenie i rozwinięcie istniejących systemów OSS (punkt kompleksowej obsługi) / IOSS (punkt kompleksowej obsługi importu) oraz odwrotnego obciążenia w celu ograniczenia do minimum przypadków, w których podatnik jest zobowiązany do rejestracji w innym państwie członkowskim.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Niniejszy wniosek jest częścią pakietu legislacyjnego dotyczącego inicjatywy „VAT w epoce cyfrowej”. Spójność całego pakietu została szczegółowo przedstawiona w uzasadnieniu wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE 8 .

•Spójność z innymi politykami Unii

Niniejszy wniosek jest częścią pakietu legislacyjnego dotyczącego inicjatywy „VAT w epoce cyfrowej”. Spójność całego pakietu została szczegółowo przedstawiona w uzasadnieniu wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Niniejsze rozporządzenie zmienia rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 na podstawie art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Artykuł ten stanowi, że Rada, stanowiąc jednomyślnie zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą i po konsultacji z Parlamentem Europejskim oraz Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, uchwala przepisy dotyczące harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków pośrednich.

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Państwa członkowskie ponoszą główną odpowiedzialność za zarządzanie podatkiem VAT, jego pobieranie i kontrolę. Oszustwa w dziedzinie VAT często dotyczą jednak transakcji transgranicznych w ramach jednolitego rynku lub przedsiębiorców mających siedzibę w innym państwie członkowskim niż to, w którym VAT jest należny. Oszustwa w dziedzinie VAT niekorzystnie wpływają na funkcjonowanie jednolitego rynku i powodują poważne straty dla budżetu UE.

Unijne instrumenty współpracy, które umożliwiają wymianę informacji między administracjami podatkowymi, są niezbędne do właściwej kontroli transakcji transgranicznych i zwalczania oszustw w dziedzinie VAT.

Niniejsza inicjatywa jest zgodna z zasadą pomocniczości, ponieważ cele przewidziane w niniejszej inicjatywie nie mogą być osiągnięte przez same państwa członkowskie. W związku z tym konieczne jest, aby Komisja, która jest odpowiedzialna za zapewnienie sprawnego funkcjonowania jednolitego rynku i wspieranie ogólnych interesów Unii Europejskiej, zaproponowała działania mające na celu poprawę sytuacji.

Nie można tego dokonać wyłącznie na szczeblu państw członkowskich ani stosując instrumenty o charakterze nieustawodawczym. Działanie na szczeblu UE w odniesieniu do instrumentów współpracy administracyjnej zapewni wartość wykraczającą poza to, co można osiągnąć na szczeblu krajowym, i wymaga wprowadzenia zmian do rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej.

•Proporcjonalność

Niniejszy wniosek opiera się w dużej mierze na obowiązujących ramach prawnych dotyczących współpracy administracyjnej w dziedzinie VAT i określa dodanie do nich elementów wyłącznie w przypadkach, w których ramy te wymagają wzmocnienia. Wszystkie proponowane środki zostały opracowane z myślą o spełnieniu nowych wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej oraz potrzeb państw członkowskich. Chociaż przewiduje się, że nowe przepisy pozytywnie wpłyną na zwalczanie oszustw w dziedzinie VAT, nie będą się one wiązały ze znaczącymi dodatkowymi kosztami dla przedsiębiorstw i administracji, z wyjątkiem konieczności wprowadzenia pewnych zmian informatycznych w administracjach podatkowych. Jednak nawet w tych przypadkach koszty związane z opracowywaniem rozwiązań pozostałyby ograniczone.

Ustanowiony zostanie centralny elektroniczny system wymiany informacji o VAT („centralny VIES”). Umożliwi on państwom członkowskim przekazywanie informacji o VAT, które przechowują one na szczeblu krajowym, co pomoże w skutecznym zwalczaniu oszustw w dziedzinie VAT. Centralny VIES będzie mógł agregować według podatników informacje dotyczące transgranicznych transakcji między przedsiębiorcami (B2B) przekazywane przez państwa członkowskie. Umożliwi on również kontrolę krzyżową zgłoszonych dostaw wewnątrzwspólnotowych z przekazanymi danymi dotyczącymi wewnątrzwspólnotowych nabyć. Pozwoli on także na przetwarzanie informacji przekazywanych przez państwa członkowskie z innymi informacjami o VAT wymienianymi na podstawie rozporządzenia (UE) nr 904/2010, takimi jak dane celne lub dane na temat płatności, oraz na zatrzymywanie tych informacji jedynie przez okres potrzebny organom podatkowym do przeprowadzenia kontroli VAT.

Informacje będą zatrzymywane w centralnym VIES przez okres pięciu lat, aby zapewnić państwom członkowskim odpowiedni czas na przeprowadzenie audytów w zakresie VAT. Po upływie tego okresu dane będą ostatecznie usuwane.

Centralny VIES będzie dostępny wyłącznie dla upoważnionych urzędników wyznaczonych przez ich państwa członkowskie oraz do celów kontroli prawidłowego stosowania przepisów dotyczących VAT i zwalczania oszustw w dziedzinie VAT. Jeżeli chodzi o przechowywanie danych, centralny VIES zagwarantuje odpowiedni poziom bezpieczeństwa zgodnie z przepisami regulującymi przetwarzanie danych osobowych przez instytucje UE.

Wymiana informacji między krajowymi organami podatkowymi a centralnym VIES będzie odbywać się za pomocą bezpiecznej wspólnej sieci łączności. Obecnie sieć ta służy do obsługi wymiany informacji między organami podatkowymi i celnymi oraz zapewnia wszystkie niezbędne zabezpieczenia (w tym szyfrowanie informacji).

W związku z tym niniejszy wniosek będzie zapewniał dalsze stosowanie zabezpieczeń określonych w rozporządzeniu (UE) nr 904/2010 oraz w europejskich ramach ochrony danych. Ogólnym celem wymiany i analizy tych informacji dotyczących VAT pozostaje zapewnienie prawidłowego stosowania przepisów dotyczących VAT i zwalczanie oszustw w dziedzinie VAT. Zwalczanie oszustw w dziedzinie VAT stanowi ważny cel leżący w ogólnym interesie publicznym UE i państw członkowskich, o którym mowa w art. 23 ust. 1 lit. e) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych oraz w art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2018/1725. Aby wesprzeć ten ważny cel i zapewnić skuteczność organów podatkowych w dążeniu do jego osiągnięcia, w odniesieniu do centralnego VIES zastosowane zostaną ograniczenia ustanowione w art. 55 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 904/2010.

Nowe przepisy nie wykraczają poza to, co jest bezwzględnie konieczne do zwiększenia skuteczności instrumentów współpracy administracyjnej w dziedzinie weryfikacji transakcji transgranicznych i wzmożenia zwalczania oszustw w dziedzinie VAT w świetle proponowanych wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej i innych zmian wprowadzonych w ramach pakietu dotyczącego VAT w epoce cyfrowej.

•Wybór instrumentu

Do zmiany obowiązującego rozporządzenia (UE) nr 904/2010 niezbędne jest rozporządzenie Rady.

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

Ocenę dotyczącą stosowania obowiązujących unijnych ram współpracy administracyjnej i zwalczania oszustw w dziedzinie VAT, ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 904/2010, przeprowadzono w 2017 r. 9 Ogólnie rzecz biorąc, państwa członkowskie pozytywnie oceniają prawne i praktyczne ramy wdrożone na mocy rozporządzenia (UE) nr 904/2010.

Wprowadzenie zmian do ram prawnych współpracy administracyjnej jest konieczne z uwagi na zmiany wymogów w zakresie sprawozdawczości dotyczącej transakcji transgranicznych, wprowadzone w dyrektywie VAT. Ustanowienie nowych wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej znacznie zwiększa ilość danych, które państwa członkowskie będą zmuszone wymieniać między sobą, oraz częstotliwość tej wymiany. W związku z tym do rozporządzenia dodaje się nową część w rozdziale V: Przechowywanie i wymiana konkretnych informacji, co umożliwi wspomnianą wymianę danych za pomocą nowego systemu elektronicznego określonego mianem centralnego VIES.

•Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Szczegółowe informacje na temat konsultacji z zainteresowanymi stronami przedstawiono w uzasadnieniu wniosku dotyczącego zmiany dyrektywy VAT.

Zorganizowano dwa warsztaty Fiscalis w celu uzyskania informacji zwrotnych od państw członkowskich na temat dostosowania ram współpracy administracyjnej w dziedzinie VAT w związku z nowymi wymogami w zakresie sprawozdawczości cyfrowej. W ramach pierwszego warsztatu, który odbył się w listopadzie 2021 r., zebrano opinie ekspertów ds. zwalczania oszustw w dziedzinie VAT oraz urzędników łącznikowych Eurofisc. Podczas drugiego warsztatu przeprowadzonego w kwietniu 2022 r. skoncentrowano się na szefach właściwych biur łącznikowych państw członkowskich. W obu przypadkach przedstawiciele państw członkowskich podkreślali znaczenie nowych wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej, jeżeli towarzyszyć im będzie odpowiedni system wymiany informacji o VAT. Uznano, że istnieje wyraźna potrzeba prowadzenia automatycznej kontroli krzyżowej danych pozyskanych w ramach wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej, np. zgłoszonych dostaw z nabyciami. Panowała również powszechna zgoda co do tego, że preferowanym podejściem gwarantującym jednolite wdrożenie kontroli krzyżowych i interpretację wyników będzie centralny system ułatwiający wspólne przetwarzanie i analizę informacji.

•Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

Niniejszy wniosek jest częścią pakietu legislacyjnego dotyczącego inicjatywy „VAT w epoce cyfrowej”. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej w odniesieniu do całego pakietu zostało szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE.

•Ocena skutków

Niniejszy wniosek jest częścią pakietu legislacyjnego dotyczącego inicjatywy „VAT w epoce cyfrowej”. Ocenę skutków przedstawiono w odniesieniu do całego pakietu w uzasadnieniu wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE.

•Sprawność regulacyjna i uproszczenie

Niniejszy wniosek jest częścią pakietu legislacyjnego dotyczącego inicjatywy „VAT w epoce cyfrowej”. Szczegółowe informacje na temat sprawności regulacyjnej i uproszczenia przedstawiono w uzasadnieniu wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE.

•Prawa podstawowe

Przewiduje się, że niniejszy wniosek będzie skutkował wymianą i wspólnym przetwarzaniem informacji o VAT, które mogą obejmować dane osobowe. Dane gromadzone w ramach nowych wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej, a następnie wymieniane za pomocą centralnego systemu VIES będą jednak ograniczone do wewnątrzwspólnotowych transakcji między przedsiębiorcami i nie będą obejmować transakcji między przedsiębiorcami i konsumentami. Zastosowano również zasadę minimalizacji danych. W związku z tym gromadzone, a następnie wymieniane dane odnoszą się wyłącznie do podzbioru informacji zamieszczonych na fakturze. Ten minimalny zbiór danych, który jest wymagany do celów kontrolowania prawidłowego stosowania VAT i zwalczania oszustw w dziedzinie VAT, został określony w zmienionym art. 264 w towarzyszącym wniosku dotyczącym dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE. Ochrona danych osobowych i przestrzeganie rozporządzeń (UE) 2016/679 10 i (UE) 2018/1725 pozostają jednak priorytetem, nawet jeżeli informacje podlegające przetwarzaniu są ograniczone. Proponowane są zatem następujące przepisy:

·dane w centralnym VIES będą przechowywane jedynie przez 5 lat, które są minimalnym okresem niezbędnym do przeprowadzenia analizy i dochodzeń przez krajowe organy podatkowe uprawnione do egzekwowania obowiązków w zakresie VAT (zatrzymywanie danych);

·dane w centralnym VIES będą podlegać ochronie zgodnie z art. 55 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 904/2010;

·dane w centralnym VIES będą wykorzystywane do jasno określonych i ograniczonych celów, przede wszystkim do dokonania właściwego wymiaru VAT, kontrolowania prawidłowego stosowania VAT oraz zwalczania oszustw w dziedzinie VAT, jak określono w art. 1 rozporządzenia (UE) nr 904/2010. W szczególności dane będą wykorzystywane do przeprowadzania ocen ryzyka służących identyfikacji potencjalnych oszustów na wczesnym etapie oraz do likwidacji siatek oszustów, których celem jest nadużywanie systemu VAT poprzez dokonywanie oszustw w dziedzinie VAT;

·użytkownicy, którzy będą mieli dostęp do danych w centralnym VIES, będą ograniczać się do upoważnionych pracowników z państw członkowskich zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu;

·centralny VIES będzie prowadzony, utrzymywany i zarządzany pod względem technicznym przez Komisję, która ma niezbędną zdolność operacyjną i doświadczenie, aby zapewnić wprowadzenie technicznych i organizacyjnych środków bezpieczeństwa w celu ochrony danych osobowych. Zadania, które Komisja będzie wykonywać w związku z zarządzaniem centralnym VIES pod względem technicznym, zostaną określone w akcie wykonawczym;

·role i obowiązki państw członkowskich i Komisji w przypadku pełnienia funkcji administratora i podmiotu przetwarzającego na podstawie rozporządzeń (UE) 2016/679 i (UE) 2018/1725 zostaną określone w akcie wykonawczym.

Ponadto wspomniane środki podlegają art. 8 Karty Praw Podstawowych.

4.WPŁYW NA BUDŻET

Wpływ na budżet szczegółowo omówiono w uzasadnieniu wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE.

Niniejszy wniosek spowoduje ograniczone koszty dla administracji krajowych i budżetu UE w związku z wprowadzeniem rozszerzonego systemu wymiany informacji o VAT (VIES).

5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

•Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

Stały Komitet Współpracy Administracyjnej, ustanowiony na mocy art. 58 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010, będzie zajmował się wszystkimi potencjalnymi kwestiami związanymi ze współpracą administracyjną między państwami członkowskimi i wynikającymi z nowych przepisów dotyczących opodatkowania handlu wewnątrzunijnego. W szczególności we współpracy z państwami członkowskimi należącymi do Stałego Komitetu Współpracy Administracyjnej opracowany zostanie plan wdrożenia niezbędnych dostosowań informatycznych 11 po przyjęciu zmiany przez Radę.

Zgodnie z art. 59 rozporządzenia (UE) nr 904/2010 stosowanie rozporządzenia jest poddawane przeglądowi co pięć lat. Ponadto, na mocy art. 49, w celu oceny skuteczności systemu współpracy administracyjnej w zwalczaniu uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania, państwa członkowskie muszą przekazywać Komisji wszelkie dostępne informacje dotyczące stosowania rozporządzenia, m.in. roczne statystyki na temat wykorzystywania instrumentów współpracy.

•Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

Nie dotyczy

•Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

1.Wprowadzenie centralnego systemu wymiany informacji o VAT

Pierwszy zbiór zmian proponowanych we wniosku dotyczy opracowania nowego centralnego systemu wymiany informacji o VAT między administracjami podatkowymi państw członkowskich na szczeblu UE dostosowanego do specyfiki wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej. W rozdziale V rozporządzenia (UE) nr 904/2010 dodano sekcję 3 w celu wprowadzenia centralnego VIES za pomocą art. 24g–24m dotyczących następujących kwestii:

·w art. 24g ustanawia się centralny system VIES poprzez określenie, że Komisja opracowuje system centralny, utrzymuje go i prowadzi oraz zarządza nim pod względem technicznym, natomiast każde państwo członkowskie opracowuje krajowy system elektroniczny do automatycznego przekazywania różnych kategorii informacji do centralnego VIES, utrzymuje go i prowadzi oraz zarządza nim pod względem technicznym. Najważniejszą częścią informacji wymienianych za pomocą centralnego VIES będą informacje zgromadzone w ramach wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej. Pozostałe informacje odnoszą się do identyfikacji podatników. Ponadto wyraźnie wskazano, że państwa członkowskie mogą przechowywać informacje, które muszą automatycznie przekazywać do centralnego VIES, w krajowym systemie elektronicznym, który wykorzystują do przekazywania informacji do celów ponownego wykorzystania w kontrolach na szczeblu krajowym;

·art. 24h odnosi się do jakości i dostępności danych. Wymiana informacji będzie miała sens wyłącznie wówczas, gdy dane będą wystarczającej jakości. W tym celu państwa członkowskie dokonują wszelkich niezbędnych aktualizacji i przyjmują środki służące zapewnieniu, aby dane w centralnym VIES były aktualne, kompletne i dokładne. Aby informacje były aktualne, nowe lub zaktualizowane informacje należy niezwłocznie wprowadzać do systemu. Ta bezzwłoczna aktualizacja informacji jest szczególnie istotna w przypadku informacji umożliwiających identyfikację, które są nierozerwalnie związane z weryfikacją numeru identyfikacyjnego VAT. W przypadku sprawozdań z transakcji wewnątrzwspólnotowych, otrzymywanych w ramach wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej, dopuszczalne opóźnienie, z jakim można wprowadzić dane do centralnego VIES, wynosi jeden dzień po ich zebraniu przez administrację podatkową. Kontrola krzyżowa informacji zgłoszonych przez dostawcę lub usługodawcę i jego klienta może odbyć się dopiero po zgłoszeniu informacji przez obie strony i po przekazaniu ich przez każdy organ do centralnego VIES. Oznacza to, że dopuszczalne opóźnienie na każdym etapie powinno pozostać na poziomie kilku dni, aby możliwe było przeprowadzanie analizy z wystarczającą częstotliwością. Informacje pozostają dostępne w centralnym VIES przez pięć lat od końca roku, w którym zostały przekazane do centralnego VIES;

·art. 24i dotyczy oznaczania numeru identyfikacyjnego VAT jako nieważnego w centralnym VIES po spełnieniu określonych warunków. Przepis ten staje się skuteczny, w przypadku gdy działalność gospodarcza osób zidentyfikowanych do celów VAT ustała, osoby te zadeklarowały fałszywe dane w celu uzyskania numeru identyfikacyjnego VAT lub nie zgłosiły zmian w swoich danych, a zgłoszenie tych danych administracji podatkowej spowodowałoby odmowę przyznania numeru identyfikacyjnego VAT albo jego cofnięcie. Przepis ten jest niezwykle istotny z punktu widzenia celu, jakim jest skuteczne zwalczanie oszustw w dziedzinie VAT. Należy podkreślić, że przepis ten dotyczy jedynie oznaczenia numeru identyfikacyjnego VAT jako nieważnego w kilku sytuacjach. Nie określa on przypadków, w których państwa członkowskie powinny cofnąć numer identyfikacyjny VAT;

·w art. 24j opisano możliwości, jakie centralny VIES ma w odniesieniu do przekazywanych do niego informacji. Artykuł ten stanowi, że centralny VIES umożliwia przechowywanie, a także kontrolę krzyżową, agregowanie i przetwarzanie otrzymanych informacji. Ponadto centralny VIES umożliwia udostępnianie informacji (otrzymanych, poddanych kontroli krzyżowej, zagregowanych i przetworzonych) upoważnionym użytkownikom i systemom. Centralny VIES powinien również umożliwiać przetwarzanie informacji w zestawieniu z wszelkimi informacjami przekazanymi lub zgromadzonymi na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 do celów kontroli i zwalczania oszustw w dziedzinie VAT. Dobrym przykładem jest czyszczenie i wzbogacanie danych poprzez przetwarzanie ich w zestawieniu z danymi pochodzącymi z innych systemów, takich jak system Surveillance, który zawiera informacje na temat importu zwolnionego z VAT z wykorzystaniem procedur celnych 42/63. Możliwość ta jest niezbędna do uzyskania synergii między różnymi systemami informacyjnymi zawierającymi informacje dotyczące VAT oraz do maksymalizacji wpływu inwestycji w takie systemy;

·w art. 24k opisano, którym urzędnikom i systemom udzielany jest zautomatyzowany dostęp do centralnego VIES. Należą do nich urzędnicy państw członkowskich, którzy sprawdzają wymogi w zakresie importu towarów zwolnionych z VAT, urzędnicy łącznikowi Eurofisc, a także inni urzędnicy, którzy zostali wyraźnie upoważnieni przez właściwy organ swojego państwa członkowskiego. Ponadto dostęp do gromadzonych i przetwarzanych informacji przewidziano dla krajowych systemów elektronicznych, które przekazują informacje do centralnego VIES. Przepis ten pozwala na stworzenie bezpiecznego kanału łączności maszyna-maszyna, ułatwiającego automatyzację i ograniczającego konieczność ingerencji człowieka;

·art. 24l dotyczy kosztów opracowania i utrzymania centralnego VIES, ponieważ określa, że koszty ustanowienia, funkcjonowania i utrzymania centralnego VIES są pokrywane z budżetu ogólnego Unii. Koszty te obejmują m.in. koszty bezpiecznego połączenia między centralnym VIES a krajowymi systemami elektronicznymi, o których mowa w art. 24g ust. 2, a także koszty usług niezbędnych do realizacji zadań wymienionych w art. 24j. Z drugiej strony każde państwo członkowskie ponosi koszty wprowadzenia wszystkich niezbędnych zmian w swoich krajowych systemach elektronicznych i jest odpowiedzialne za wprowadzenie tych zmian, aby umożliwić wymianę informacji za pomocą sieci CCN lub innych podobnych sieci;

·art. 24m odnosi się do bezpieczeństwa i zgodności centralnego VIES. Akapit pierwszy stanowi, że państwa członkowskie wprowadzają wszelkie środki niezbędne do zapewnienia zgodności z art. 55 niniejszego rozporządzenia. W art. 55 przewidziano obowiązki w odniesieniu do tajemnicy służbowej, prywatności i bezpieczeństwa informacji przechowywanych, przetwarzanych lub wymienianych na podstawie niniejszego rozporządzenia. W akapicie drugim upoważniono Komisję do przyjmowania w drodze aktów wykonawczych: zadań, które Komisja będzie wykonywać w związku z zarządzaniem centralnym VIES pod względem technicznym oraz ról i obowiązków państw członkowskich i Komisji w zakresie funkcji administratora i podmiotu przetwarzającego na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725.

2.Stopniowe wycofywanie istniejącego dotychczas systemu wymiany informacji o VAT

Drugi zbiór zmian proponowanych we wniosku dotyczy stopniowego wycofywania dotychczasowego VIES. Istniejący system VIES, o którym mowa w rozdziale V sekcja 1, musi zostać zachowany przez dwa lata po ustanowieniu centralnego systemu VIES, aby ułatwić przeprowadzanie kontroli transakcji zgłoszonych za pomocą informacji podsumowujących przed wprowadzeniem wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej. Dotychczasowy VIES umożliwi w tym okresie automatyczną wymianę informacji przekazanych w ramach wcześniejszych wymogów sprawozdawczych. Po stopniowym wycofaniu dotychczasowego VIES nadal możliwa będzie wymiana informacji między państwami członkowskimi spontanicznie lub na wniosek, z wykorzystaniem nieautomatycznych instrumentów współpracy administracyjnej. Stopniowe wycofywanie istniejącego VIES odbywa się w następujący sposób:

·art. 17, 20, 21, 22 i 23 zostają zmienione w taki sposób, aby usunąć odniesienia do dotychczasowego VIES;

·zmienia się art. 31, który dotyczy przekazywania podatnikom informacji na temat ważności numerów identyfikacyjnych VAT wraz z odpowiadającą im nazwą (nazwiskiem) i adresem innych osób uczestniczących w transakcjach wewnątrzwspólnotowych. Po zmianie artykuł ten będzie odnosił się do informacji przechowywanych w centralnym VIES.

3.Pozostałe zmiany

Trzeci zbiór zmian proponowanych we wniosku przewiduje niezbędne dostosowania dotyczące wymiany informacji związanych z nowym systemem specjalnych przemieszczeń własnych towarów wprowadzonym w dyrektywie 2006/112/WE.

Na mocy art. 242a dyrektywy 2006/112/WE operatorzy platform są zobowiązani do prowadzenia ewidencji dostaw towarów lub świadczenia usług między przedsiębiorcami a nabywcami dokonywanych na ich platformach. Aby ułatwić funkcjonowanie modelu podmiotu uznawanego za dostawcę, wprowadzanego w sektorach krótkoterminowego najmu lokali mieszkalnych i przewozu osób, zobowiązanie to zostaje rozszerzone na dostawy towarów lub świadczenie usług między przedsiębiorcami. Konieczne jest wprowadzenie standardowego formatu przekazywania tych informacji.

2022/0409 (CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 904/2010 w odniesieniu do ustaleń dotyczących współpracy administracyjnej w dziedzinie VAT niezbędnych w epoce cyfrowej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 113,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego 12 ,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego 13 ,

stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 14 określa warunki współpracy pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich odpowiedzialnymi za stosowanie przepisów ustawowych dotyczących VAT oraz współpracy tych organów z Komisją, w celu zapewnienia przestrzegania tych przepisów ustawowych. Warunki te obejmują między innymi przepisy dotyczące przechowywania i wymiany, za pomocą środków elektronicznych, informacji, które mogą pomóc w dokonaniu właściwego wymiaru VAT, w kontrolowaniu prawidłowego stosowania VAT, w szczególności w odniesieniu do transakcji wewnątrzwspólnotowych, oraz w zwalczaniu oszustw w dziedzinie VAT.

(2)Dyrektywą Rady (UE) XX/XXX 15 [Urząd Publikacji: proszę wstawić numer i rok dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących VAT w epoce cyfrowej, przyjętej tego samego dnia co niniejsze rozporządzenie] wprowadzono do dyrektywy Rady 2006/112/WE 16 wymogi w zakresie sprawozdawczości cyfrowej. Wymogi te zobowiązują podatników zidentyfikowanych do celów VAT do przekazywania państwom członkowskim informacji na temat każdej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, każdego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz każdego świadczenia usługi podlegającej opodatkowaniu w państwie członkowskim innym niż to, w którym dostawca lub usługodawca ma siedzibę. Państwa członkowskie muszą wymieniać i przetwarzać te informacje na temat transakcji wewnątrzwspólnotowych w celu kontrolowania prawidłowego stosowania VAT i wykrywania oszustw.

(3)Dotychczasowa współpraca organów podatkowych państw członkowskich opiera się na wymianie zagregowanych informacji między krajowymi systemami elektronicznymi. Wprowadzenie wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej ma na celu zwiększenie poboru podatku poprzez niezwłoczne dostarczanie administracjom podatkowym danych o poszczególnych transakcjach. W celu zapewnienia dostępności tych danych dla innych administracji podatkowych w efektywny sposób oraz ułatwienia wspólnego prowadzenia analiz i kontroli krzyżowych, jak również wspólnej interpretacji tych analiz i kontroli krzyżowych, niezbędny jest centralny system, w którym wymieniane będą informacje o VAT.

(4)Aby umożliwić państwom członkowskim skuteczniejsze zwalczanie oszustw w dziedzinie VAT, należy ustanowić centralny elektroniczny system wymiany informacji o VAT („centralny VIES”) służący do wymiany informacji o VAT. System ten powinien otrzymywać z krajowych systemów elektronicznych państw członkowskich informacje na temat transakcji wewnątrzwspólnotowych zgłoszonych przez odpowiednich dostawców lub usługodawców i nabywców w różnych państwach członkowskich. Ponadto system ten powinien otrzymywać od państw członkowskich informacje umożliwiające identyfikację do celów VAT podatników dokonujących transakcji wewnątrzwspólnotowych. Co więcej, w każdym przypadku, w którym dokonuje się zmiany danych, w centralnym VIES należy zamieścić także metadane pozwalające śledzić czas wprowadzenia modyfikacji.

(5)Informacje umożliwiające identyfikację do celów VAT podatników dokonujących transakcji wewnątrzwspólnotowych powinny być automatycznie aktualizowane w centralnym VIES niezwłocznie po wystąpieniu zmiany informacji umożliwiających identyfikację, z wyjątkiem przypadków, w których państwa członkowskie uzgodnią, że taka aktualizacja nie jest istotna, niezbędna lub użyteczna. Aktualizacje takie są niezbędne, ponieważ ważność numerów identyfikacyjnych VAT podatników podlega weryfikacji pod kątem spełnienia warunku zwolnienia dostaw wewnątrzwspólnotowych, przewidzianego w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE. Aby zapewnić administracjom podatkowym rozsądny poziom pewności co do jakości i wiarygodności takich informacji, informacje na temat transakcji wewnątrzwspólnotowych powinny być automatycznie aktualizowane w centralnym VIES nie później niż w terminie 1 dnia po otrzymaniu przez państwo członkowskie informacji od podatnika.

(6)Ponadto w odniesieniu do informacji umożliwiających identyfikację do celów VAT, zamieszczanych w centralnym VIES, państwa członkowskie powinny przyjąć środki mające na celu zapewnienie, aby dane przekazywane przez podatników na potrzeby identyfikacji do celów VAT zgodnie z art. 214 dyrektywy 2006/112/WE były oceniane przez odpowiednie państwa członkowskie jako kompletne i dokładne. Ponadto państwa członkowskie powinny dopilnowywać, aby numer identyfikacyjny VAT był oznaczany w centralnym VIES jako nieważny, w przypadku gdy podatnik nie wywiązuje się z obowiązku przekazywania danych lub gdy jego działalność gospodarcza ustała.

(7)Każde państwo członkowskie powinno wprowadzać do centralnego VIES informacje na temat transakcji wewnątrzwspólnotowych zgłoszonych przez dostawców lub usługodawców i nabywców w różnych państwach członkowskich niezwłocznie po ich otrzymaniu. Konieczne jest szybkie przetwarzanie otrzymanych informacji z przyczyn technicznych związanych z ilością danych, jak również w celu wczesnego wykrycia podejrzanych transakcji i potencjalnych przypadków oszustw w dziedzinie VAT.

(8)Aby pomóc państwom członkowskim w zwalczaniu oszustw w dziedzinie VAT oraz w wykrywaniu oszustów, informacje umożliwiające identyfikację do celów VAT oraz informacje o VAT dotyczące transakcji wewnątrzwspólnotowych powinny być zatrzymywane przez 5 lat. Okres ten stanowi minimum niezbędne państwom członkowskim do skutecznego prowadzenia kontroli oraz prowadzenia dochodzeń w przypadku podejrzenia popełnienia oszustwa w dziedzinie VAT lub wykrywania takich oszustw. Okres ten jest również proporcjonalny, biorąc pod uwagę ogromną ilość informacji na temat transakcji wewnątrzwspólnotowych oraz poufność tych informacji jako danych handlowych i osobowych.

(9)Aby możliwe było niezwłoczne wykrywanie niezgodności, a tym samym zwiększenie zdolności w zakresie zwalczania oszustw w dziedzinie VAT, centralny VIES powinien umożliwiać automatyczną kontrolę krzyżową informacji zebranych zarówno od dostawcy lub usługodawcy, jak i nabywcy w ramach wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej wprowadzonych dyrektywą (UE) XX/XXX [Urząd Publikacji: proszę wstawić numer i rok dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących VAT w epoce cyfrowej, przyjętej tego samego dnia co niniejsze rozporządzenie 17 ]. Wyniki takiej kontroli krzyżowej należy udostępniać państwom członkowskim na potrzeby podjęcia odpowiednich działań następczych.

(10)Ponadto, aby centralny VIES mógł zachować możliwości istniejącego systemu wymiany informacji o VAT, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 904/2010, powinien on umożliwiać również agregowanie informacji z myślą o uzyskaniu ogólnego obrazu dostaw i nabyć zgłoszonych przez podatników znajdujących się w państwach członkowskich. W celu zapewnienia, aby centralny VIES umożliwiał państwom członkowskim dalszy dostęp do wzajemnych informacji zgodnie z obecną strukturą istniejącego systemu wymiany informacji o VAT, centralny VIES powinien obsługiwać agregację danych.

(11)Aby wspierać właściwe organy państw członkowskich w dokonaniu właściwego wymiaru VAT, w kontrolowaniu prawidłowego stosowania VAT, zwalczaniu oszustw w dziedzinie VAT oraz wykorzystywaniu synergii między poszczególnymi systemami informacyjnymi zawierającymi informacje dotyczące VAT, centralny VIES powinien przetwarzać informacje otrzymane od państw członkowskich w zestawieniu z wszelkimi informacjami przekazanymi lub zgromadzonymi na podstawie rozporządzenia (UE) nr 904/2010.

(12)Dostęp do informacji w centralnym VIES powinien być udzielany zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu. Informacje te nie powinny być wykorzystywane do celów innych niż kontrolowanie prawidłowego stosowania VAT i zwalczanie oszustw w dziedzinie VAT. Wszyscy użytkownicy powinni być związani zasadami poufności określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

(13)Na potrzeby zwalczania oszustw w dziedzinie VAT urzędnicy łącznikowi Eurofisc z państw członkowskich, o których to urzędnikach mowa w art. 36 rozporządzenia (UE) nr 904/2010, powinni mieć możliwość dostępu do informacji o VAT dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowych i ich analizowania. W celu kontrolowania prawidłowego stosowania przepisów dotyczących VAT urzędnicy państw członkowskich, którzy sprawdzają, czy zwolnienie z VAT w przypadku określonych towarów importowanych, ustanowione w art. 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112/WE, ma zastosowanie, również powinni mieć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację do celów VAT przechowywanych w centralnym VIES. Ponadto, z tych samych powodów, właściwe organy państw członkowskich powinny wybrać innych urzędników, którzy muszą mieć bezpośredni dostęp do centralnego VIES, i w stosownych przypadkach udzielić im takiego dostępu. Co więcej, należycie akredytowane osoby z Komisji powinny mieć dostęp do informacji znajdujących się w centralnym VIES, ale wyłącznie w zakresie, w jakim dostęp ten jest niezbędny do opracowania i utrzymania tego systemu.

(14)W celu prowadzenia dochodzeń w sprawie podejrzenia popełnienia oszustwa w dziedzinie VAT oraz wykrywania takich oszustw systemy informacyjne wspomagające sieć Eurofisc w walce z oszustwami w dziedzinie VAT, w tym system narzędzi do analizy sieci transakcji oraz centralny elektroniczny system informacji o płatnościach („CESOP”), powinny mieć bezpośredni dostęp do centralnego VIES.

(15)Ilość danych i częstotliwość ich przekazywania do centralnego VIES sprawiają, że konieczna jest automatyzacja przepływu informacji z centralnego VIES do systemów krajowych. Automatyzacja ta powinna przewidywać również skuteczny i bezpieczny kanał łączności maszyna-maszyna oraz zapewniać, aby ingerencja człowieka przy dostępie do wspólnych danych nie była już potrzebna. Krajowe systemy elektroniczne, które przekazują informacje do centralnego VIES, powinny zatem także mieć dostęp do informacji przechowywanych w tym systemie, w tym do informacji przetworzonych i zagregowanych na potrzeby kontroli VAT oraz zwalczania oszustw w dziedzinie VAT.

(16)Aby zapewnić jednolite warunki wykonania rozporządzenia (UE) nr 904/2010, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do zadań, które Komisja będzie wykonywać w związku z zarządzaniem centralnym VIES pod względem technicznym, szczegółów technicznych dotyczących identyfikacji i dostępu urzędników i systemów elektronicznych do centralnego VIES, szczegółów technicznych i formatu informacji przekazywanych do centralnego VIES oraz ról i obowiązków państw członkowskich i Komisji w przypadku pełnienia funkcji administratora i podmiotu przetwarzającego na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 18 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 19 . Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 20 .

(17)Oszustwa w dziedzinie VAT są wspólnym problemem wszystkich państw członkowskich. Państwa członkowskie same nie dysponują informacjami niezbędnymi do zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących VAT oraz do zwalczania oszustw w dziedzinie VAT. Ponieważ cel rozporządzenia (UE) nr 904/2010, a mianowicie zwalczanie oszustw w dziedzinie VAT, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie ze względu na transgraniczny charakter rynku wewnętrznego, natomiast możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(18)Podatnicy ułatwiający dostawę towarów lub świadczenie usług poprzez użycie interfejsu elektronicznego mogą otrzymywać wnioski o udostępnienie ewidencji od państwa członkowskiego, w którym te dostawy towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu, o czym mowa w art. 242a dyrektywy 2006/112/WE. Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne i koszty przestrzegania przepisów dla tych podatników oraz uniknąć dublowania pracy, państwo członkowskie identyfikacji powinno w jak największym stopniu koordynować takie wnioski. W tym celu należy określić standardowy formularz służący do elektronicznego przekazywania tych informacji państwom członkowskim.

(19)W dyrektywie 2006/112/WE wprowadzona zostanie nowa procedura uproszczona w ramach punktu kompleksowej obsługi dotycząca podatników, którzy dokonują transgranicznego przemieszczania określonych towarów własnych. Konieczne jest zatem uwzględnienie tej nowej procedury w ogólnych strukturach procedur szczególnych w ramach punktu kompleksowej obsługi VAT, określonych w rozdziale XI sekcja 3 rozporządzenia (UE) nr 904/2010. W szczególności należy uwzględnić przekazywanie informacji między państwem członkowskim, z którego towary są przemieszczane, i państwem członkowskim, do którego są przemieszczane.

(20)Ponieważ nowa procedura uproszczona w ramach punktu kompleksowej obsługi jest kompleksowa i obejmuje transgraniczne przemieszczanie towarów, które jest obecnie objęte procedurami magazynu typu call-off stock zgodnie z art. 17a dyrektywy 2006/112/WE, procedury te zostały usunięte z dyrektywy 2006/112/WE. Konieczne jest, aby ta zmiana dyrektywy 2006/112/WE została odzwierciedlona w art. 21 rozporządzenia (UE) nr 904/2010.

(21)Nadużywanie numerów identyfikacyjnych VAT stosowanych na potrzeby punktu kompleksowej obsługi importu („IOSS”) zostało uznane przez zainteresowane strony za potencjalne ryzyko. Aby lepiej zabezpieczyć prawidłowe stosowanie i proces weryfikacji numerów identyfikacyjnych VAT stosowanych na potrzeby IOSS, należy rozszerzyć art. 47h rozporządzenia (UE) nr 904/2010 poprzez przyznanie organom celnym dostępu do informacji o przedsiębiorcy zarejestrowanym w IOSS, co poprawi zarządzanie ryzykiem i zwiększy możliwości kontrolne tych organów celnych.

(22)W celu wzmocnienia kontroli w odniesieniu do procedury IOSS konieczne jest dodanie w art. 17 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 904/2010 całkowitej wartości towarów importowanych w ramach procedury IOSS dla każdego numeru identyfikacyjnego stosowanego na potrzeby IOSS dla każdego państwa członkowskiego konsumpcji.

(23)Szczegóły techniczne, w tym jednolite wiadomości elektroniczne, dotyczące przekazywania ewidencji przez podatników ułatwiających dostawę towarów poprzez użycie interfejsu elektronicznego, o czym mowa w art. 242a dyrektywy 2006/112/WE, należy przyjąć zgodnie z procedurą komitetową przewidzianą w niniejszym rozporządzeniu.

(24)Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z prawami podstawowymi i zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności niniejsze rozporządzenie ma na celu zapewnienie pełnego poszanowania prawa do ochrony danych osobowych określonego w art. 8 Karty. W związku z tym niniejsze rozporządzenie ściśle ogranicza ilość danych osobowych, które zostaną udostępnione organom podatkowym. Przetwarzanie informacji na temat transakcji wewnątrzwspólnotowych na podstawie niniejszego rozporządzenia powinno odbywać się wyłącznie do celów niniejszego rozporządzenia.

(25)Zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1725 skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał opinię dnia [...]

(26)Ponieważ wdrożenie centralnego VIES będzie wymagało nowych rozwiązań technologicznych, konieczne jest odroczenie stosowania przepisów dotyczących centralnego VIES, aby umożliwić państwom członkowskim i Komisji opracowanie tych technologii.

(27)Zautomatyzowany dostęp do informacji na temat transakcji wewnątrzwspólnotowych, które zostały zgłoszone za pomocą informacji podsumowujących, ma bezpośredni wpływ na skuteczność kontroli VAT. W związku z tym należy utrzymać obecny system wymiany informacji o VAT, przewidziany w art. 17 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 904/2010, przez pewien okres po zniesieniu wspomnianych informacji podsumowujących. Po upływie tego okresu należy uchylić stosowne przepisy dotyczące obecnego systemu wymiany informacji o VAT, a informacje zgłoszone za pomocą informacji podsumowujących powinny być nadal dostępne na wniosek.

(28)Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 904/2010,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 904/2010 mające zastosowanie od 1 stycznia 2025 r.

W rozporządzeniu (UE) nr 904/2010 wprowadza się następujące zmiany:

1)art. 1 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    Niniejsze rozporządzenie określa także zasady i procedury w odniesieniu do wymiany drogą elektroniczną informacji dotyczących VAT od towarów dostarczanych i usług świadczonych lub towarów przekazywanych zgodnie z procedurami szczególnymi przewidzianymi w tytule XII rozdział 6 dyrektywy 2006/112/WE, a także w odniesieniu do wszelkiej późniejszej wymiany informacji oraz, w zakresie, w jakim dotyczy to towarów i usług objętych tymi procedurami szczególnymi, w odniesieniu do przekazywania środków pieniężnych między właściwymi organami państw członkowskich.”;

2)art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.    Definicje zawarte w art. 358, 358a, 369a, 369l i 369xa dyrektywy 2006/112/WE do celów każdej procedury szczególnej mają zastosowanie również na użytek niniejszego rozporządzenia.”;

3)art. 17 ust. 1 lit. d) i e) otrzymują brzmienie:

„d) informacje, które gromadzi zgodnie z art. 360, 361, 364, 365, 369c, 369f, 369g, 369o, 369p, 369s, 369t, 369xc, 369xf i 369xg dyrektywy 2006/112/WE;

e) dane dotyczące numerów identyfikacyjnych VAT, o których mowa w art. 369q dyrektywy 2006/112/WE, które nadało, oraz – dla każdego numeru identyfikacyjnego VAT nadanego przez dowolne państwo członkowskie – całkowitą wartość importu towarów zwolnionych na mocy art. 143 ust. 1 lit. ca), w każdym miesiącu, dla każdego państwa członkowskiego konsumpcji, w rozumieniu art. 369l pkt 4 tej dyrektywy;”;

4)art. 47b otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 47b

1.    Państwa członkowskie wprowadzają przepisy, zgodnie z którymi podatnicy korzystający z procedury szczególnej określonej w tytule XII rozdział 6 sekcja 2 dyrektywy 2006/112/WE dostarczają państwu członkowskiemu identyfikacji, drogą elektroniczną, informacje, o których mowa w art. 361 tej dyrektywy. Podatnicy korzystający z procedur szczególnych określonych w tytule XII rozdział 6 sekcje 3 i 5 dyrektywy 2006/112/WE dostarczają państwu członkowskiemu identyfikacji, drogą elektroniczną, szczegółowe dane służące do ich identyfikacji, w chwili rozpoczęcia przez nich działalności zgodnie z art. 369c i 369xc tej dyrektywy. Wszelkie zmiany informacji dostarczanych zgodnie z art. 361 ust. 2, art. 369c i 369xc dyrektywy 2006/112/WE przekazuje się również drogą elektroniczną.

2.    Państwo członkowskie identyfikacji przekazuje drogą elektroniczną informacje, o których mowa w ust. 1, właściwym organom pozostałych państw członkowskich w terminie 10 dni od końca miesiąca, w którym otrzymano informacje od podatnika korzystającego z jednej z procedur szczególnych określonych w tytule XII rozdział 6 sekcje 2, 3 i 5 dyrektywy 2006/112/WE. Państwo członkowskie identyfikacji w ten sam sposób informuje właściwe organy pozostałych państw członkowskich o numerach identyfikacyjnych VAT, o których mowa w sekcjach 2, 3 i 5.

3.     Jeżeli podatnik korzystający z jednej z procedur szczególnych określonych w tytule XII rozdział 6 sekcje 2, 3 i 5 dyrektywy 2006/112/WE jest wykluczony ze stosowania procedury szczególnej, państwo członkowskie identyfikacji niezwłocznie informuje o tym drogą elektroniczną właściwe organy pozostałych państw członkowskich.”;

5)art. 47d otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 47d

1.    Państwa członkowskie wprowadzają przepisy, zgodnie z którymi deklarację VAT zawierającą szczegółowe dane określone w art. 365, 369g, 369t i 369xg dyrektywy 2006/112/WE przedkłada się drogą elektroniczną.

2.    Państwo członkowskie identyfikacji przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1, drogą elektroniczną właściwemu organowi państwa członkowskiego konsumpcji lub państw członkowskich, z których towary są wysyłane lub transportowane i do których towary są wysyłane lub transportowane, nie później niż 20 dni od końca miesiąca, w którym upłynął termin złożenia deklaracji.”;

6)w art. 47h dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do celów akapitu pierwszego państwa członkowskie przyznają właściwym organom dostęp do informacji, o których mowa w art. 369p ust. 1 i 3 dyrektywy 2006/112/WE.”;

7)w art. 47i wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    W celu uzyskania ewidencji prowadzonej przez podatnika lub pośrednika zgodnie z art. 369, 369k, 369x i 369xk dyrektywy 2006/112/WE państwo członkowskie konsumpcji lub państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane lub do którego towary są wysyłane lub transportowane, kieruje najpierw wniosek drogą elektroniczną do państwa członkowskiego identyfikacji.”;

b)ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„4.    Państwo członkowskie identyfikacji przekazuje otrzymaną ewidencję niezwłocznie drogą elektroniczną do państwa członkowskiego konsumpcji lub państwa członkowskiego, z którego towary są wysyłane lub transportowane lub do którego towary są wysyłane lub transportowane, występującego z wnioskiem.

5.    W przypadku gdy państwo członkowskie konsumpcji lub państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane lub do którego towary są wysyłane lub transportowane, występujące z wnioskiem nie otrzyma ewidencji w terminie 30 dni od daty złożenia wniosku, państwo to może podjąć wszelkie działania zgodnie ze swoim ustawodawstwem krajowym w celu uzyskania takiej ewidencji.”;

8)art. 47j ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Bez uszczerbku dla art. 7 ust. 4, jeżeli państwo członkowskie konsumpcji lub państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane lub do którego towary są wysyłane lub transportowane, stwierdzi, że konieczne jest postępowanie administracyjne, konsultuje się ono najpierw z państwem członkowskim identyfikacji co do konieczności takiego postępowania.”;

9)art. 47l lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)szczegółów technicznych, w tym jednolitej wiadomości elektronicznej, w celu dostarczania informacji, o których mowa w art. 47b ust. 1, art. 47c ust. 1 i art. 47d ust. 1, oraz standardowego formularza, o którym mowa w art. 47i ust. 3 i art. 47m;”;

10)dodaje się rozdział XIa w brzmieniu:

„ROZDZIAŁ XIa

PRZEPISY DOTYCZĄCE OBOWIĄZKÓW PROWADZENIA EWIDENCJI W PRZYPADKU INTERFEJSÓW ELEKTRONICZNYCH UŁATWIAJĄCYCH DOSTAWY TOWARÓW LUB ŚWIADCZENIE USŁUG ZGODNIE Z ART. 242A DYREKTYWY 2006/112/WE

Artykuł 47la

1.    W celu uzyskania ewidencji prowadzonej przez podatnika zgodnie z art. 242a dyrektywy 2006/112/WE państwo członkowskie, w którym te dostawy towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu, kieruje najpierw wniosek drogą elektroniczną do państwa członkowskiego, w którym podatnik jest zidentyfikowany do celów VAT.

2.    W przypadku gdy państwo członkowskie, w którym podatnik jest zidentyfikowany do celów VAT, otrzyma wniosek, o którym mowa w ust. 1, państwo to przekazuje ten wniosek niezwłocznie drogą elektroniczną do podatnika.

3.    Państwa członkowskie wprowadzają przepisy, zgodnie z którymi podatnik przekazuje, na wniosek, żądaną ewidencję drogą elektroniczną państwu członkowskiemu, w którym ten podatnik jest zidentyfikowany do celów VAT. Państwa członkowskie akceptują możliwość przedkładania ewidencji przy użyciu standardowego formularza.

4.    Państwo członkowskie, w którym ten podatnik jest zidentyfikowany do celów VAT, przekazuje otrzymaną ewidencję niezwłocznie drogą elektroniczną do występującego z wnioskiem państwa członkowskiego, w którym te dostawy towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu.

5.    W przypadku gdy występujące z wnioskiem państwo członkowskie, w którym te dostawy towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu, nie otrzyma ewidencji w terminie 30 dni od daty złożenia wniosku, państwo to może podjąć wszelkie działania zgodnie ze swoim ustawodawstwem krajowym w celu uzyskania takiej ewidencji.

Artykuł 47lb

Komisja określa – w drodze aktów wykonawczych:

a)szczegóły techniczne dotyczące standardowego formularza, o którym mowa w art. 47la ust. 3;

b)szczegóły techniczne, w tym jednolitą wiadomość elektroniczną, w celu dostarczania informacji, o których mowa w art. 47la ust. 1, 2 i 4, jak również środki techniczne służące do przekazywania tych informacji.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.”.

Artykuł 2

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 904/2010 mające zastosowanie od 1 stycznia 2026 r.

W rozporządzeniu (UE) nr 904/2021 wprowadza się następujące zmiany:

1)w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) numery identyfikacyjne VAT osób, które dokonywały dostaw towarów i świadczenia usług, o których mowa w lit. b);”;

(ii)w lit. e) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

całkowita wartość dostaw towarów i świadczonych usług, o których mowa w lit. b), przez każdą z osób, o których mowa w lit. c), na rzecz każdej z osób posiadających numer identyfikacyjny VAT nadany przez inne państwo członkowskie pod następującymi warunkami:”.

Artykuł 3

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 904/2010 mające zastosowanie od 1 stycznia 2028 r.

W rozporządzeniu (UE) nr 904/2021 wprowadza się następujące zmiany:

1)art. 2 ust. 1 lit. g) i h) otrzymują brzmienie:

„g)»wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów« oznacza każdą dostawę towarów, co do której dane muszą zostać przekazane zgodnie z art. 262 dyrektywy 2006/112/WE;

h)»wewnątrzwspólnotowe świadczenie usług« oznacza każde świadczenie usług, co do którego dane muszą zostać przekazane zgodnie z art. 262 dyrektywy 2006/112/WE;”;

2)art. 17 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

* Dyrektywa Rady (UE) 2022/890 z dnia 3 czerwca 2022 r. dotycząca zmiany dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do przedłużenia okresu stosowania fakultatywnego mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z dostawami niektórych towarów i usług podatnych na oszustwa oraz mechanizmu szybkiego reagowania na oszustwa związane z VAT (Dz.U. L 155 z 8.6.2022, s. 1).”;

3)w rozdziale V po art. 24f dodaje się sekcję 3 w brzmieniu:

„SEKCJA 3 
Centralny elektroniczny system wymiany informacji o VAT

Artykuł 24g

1. Do celów, o których mowa w art. 1, Komisja opracowuje elektroniczny centralny system wymiany informacji o VAT (»centralny VIES«), utrzymuje go i prowadzi oraz zarządza nim pod względem technicznym.

2.Każde państwo członkowskie opracowuje krajowy system elektroniczny do automatycznego przekazywania poniższych informacji do centralnego VIES, utrzymuje go i prowadzi oraz zarządza nim pod względem technicznym:

a)informacje, które gromadzi zgodnie z tytułem XI rozdział 6 sekcja 1 dyrektywy 2006/112/WE;

b)informacje dotyczące tożsamości, działalności, formy prawnej i adresu osób, którym nadało numer identyfikacyjny VAT, zgromadzone zgodnie z art. 213 dyrektywy 2006/112/WE, a także datę nadania takiego numeru;

c)numery identyfikacyjne VAT, które państwo członkowskie nadało i które straciły ważność, oraz datę utracenia przez te numery ważności;

d)data i godzina modyfikacji danych, o których mowa w lit. a), b) i c).

Informacje, o których mowa w lit. a), są zgodne z normą europejską dotyczącą fakturowania elektronicznego i wykazem syntaktyk określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/55/UE*.

Komisja określa w drodze aktu wykonawczego szczegóły i format informacji wymienionych w niniejszym ustępie. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.

3.Każde państwo członkowskie może przechowywać informacje, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, oraz informacje, o których mowa w art. 24j lit. b), c) i d), w krajowym systemie elektronicznym, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.

Artykuł 24h

1.Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje dostępne w centralnym VIES były aktualne, kompletne i dokładne.

Komisja ustanawia w drodze aktu wykonawczego kryteria określające, które zmiany nie są na tyle istotne, niezbędne lub użyteczne, aby były przekazywane do centralnego VIES. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.

2.Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby dane przekazywane przez podatników i osoby prawne niebędące podatnikami na potrzeby identyfikacji do celów VAT zgodnie z art. 214 dyrektywy 2006/112/WE były, w ich ocenie, kompletne i dokładne, zanim zostaną przekazane do centralnego VIES.

Państwa członkowskie wdrażają procedury weryfikacji tych danych stosownie do wyników przeprowadzonej przez nie oceny ryzyka. Weryfikacji dokonuje się co do zasady przed identyfikacją do celów VAT lub – w przypadku gdy przed taką identyfikacją zostały przeprowadzone jedynie wstępne weryfikacje – nie później niż sześć miesięcy po takiej identyfikacji.

3.Państwa członkowskie informują Komisję oraz inne państwa członkowskie o środkach wdrażanych na poziomie krajowym w celu zapewnienia jakości i wiarygodności informacji zgodnie z ust. 2.

4.Państwa członkowskie niezwłocznie wprowadzają w centralnym VIES informacje, o których mowa w art. 24g ust. 2.

Szczegóły dotyczące dopuszczalnych opóźnień technicznych określa się w akcie wykonawczym. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.

5.W drodze odstępstwa od ust. 4 niniejszego artykułu, informacje, o których mowa w art. 24g ust. 2 lit. a), wprowadza się do centralnego VIES najpóźniej przed upływem jednego dnia po zgromadzeniu informacji przekazanych przez podatnika właściwym organom.

6.Informacje, o których mowa w art. 24g ust. 2, są dostępne w centralnym VIES przez 5 lat od końca roku, w którym informacje zostały do niego przekazane.

Artykuł 24i

1.Państwa członkowskie automatycznie aktualizują centralny VIES w celu zapewnienia, aby numer identyfikacyjny VAT, o którym mowa w art. 214 dyrektywy 2006/112/WE, był oznaczony jako nieważny w centralnym VIES w następujących sytuacjach:

a)w przypadku gdy osoby zidentyfikowane do celów VAT oświadczyły, że ich działalność gospodarcza, o której mowa w art. 9 dyrektywy 2006/112/WE, ustała, lub w przypadku gdy właściwy organ uznaje, że ich działalność gospodarcza ustała;

b)w przypadku gdy osoby zadeklarowały fałszywe dane w celu uzyskania identyfikacji VAT oraz gdyby skutkiem faktu posiadania tych informacji przez administrację podatkową była odmowa identyfikacji do celów VAT lub cofnięcie numeru identyfikacyjnego VAT;

c)w przypadku gdy osoby nie zgłosiły zmian w swoich danych oraz gdyby skutkiem faktu posiadania tych informacji przez administrację podatkową była odmowa identyfikacji do celów VAT lub cofnięcie numeru identyfikacyjnego VAT.

Sytuacje wymienione w niniejszym ustępie są określone bez naruszenia przepisów krajowych przewidujących dodatkowe sytuacje.

2. Do celów ust. 1 lit. a) właściwy organ uznaje, że działalność gospodarcza ustała co najmniej w następujących sytuacjach:

a)jeśli – pomimo stosownych wymogów – osoba zidentyfikowana do celów VAT nie przedłożyła deklaracji VAT przez rok po upływie terminu przedłożenia pierwszej brakującej deklaracji;

b)jeśli – pomimo stosownych wymogów – osoba zidentyfikowana do celów VAT nie przedłożyła danych na temat wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub wewnątrzwspólnotowego świadczenia usług przez 6 miesięcy po upływie terminu przedłożenia tych danych.

Sytuacje wymienione w niniejszym ustępie są określone bez naruszenia przepisów krajowych przewidujących dodatkowe sytuacje.

Artykuł 24j

Centralny VIES ma następujące funkcje w odniesieniu do informacji otrzymywanych zgodnie z art. 24g ust. 2 niniejszego rozporządzenia:

a)przechowywanie informacji, o których mowa w lit. b), c) i d) niniejszego artykułu oraz w art. 24g ust. 2 niniejszego rozporządzenia;

b)kontrola krzyżowa informacji na temat wewnątrzwspólnotowego świadczenia usług oraz wewnątrzwspólnotowych dostaw i nabyć, gromadzonych zgodnie z tytułem XI rozdział 6 sekcja 1 dyrektywy 2006/112/WE;

c)agregowanie informacji dotyczących osób, którym nadano numer identyfikacyjny VAT, i zgromadzonych zgodnie z art. 213 dyrektywy 2006/112/WE oraz udostępnianie poniższych danych szczegółowych urzędnikom lub systemom elektronicznym, o których mowa w art. 24k:

(i)całkowita wartość wszystkich wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i całkowita wartość wszystkich transakcji wewnątrzwspólnotowego świadczenia usług na rzecz osób posiadających numer identyfikacyjny VAT nadany przez państwo członkowskie dokonanych przez wszystkie podmioty gospodarcze zidentyfikowane do celów VAT w każdym innym państwie członkowskim;

(ii)numery identyfikacyjne VAT osób, które dokonywały dostaw towarów i świadczenia usług, o których mowa w pkt (i);

(iii)całkowita wartość dostaw towarów i świadczonych usług, o których mowa w pkt (i), przez każdą z osób, o których mowa w pkt (ii), na rzecz każdej z osób posiadających numer identyfikacyjny VAT nadany przez państwo członkowskie;

(iv)całkowita wartość dostaw towarów i świadczonych usług, o których mowa w pkt (i), przez każdą z osób, o których mowa w pkt (ii), na rzecz każdej z osób posiadających numer identyfikacyjny VAT nadany przez inne państwo członkowskie;

d)przetwarzanie informacji w zestawieniu z wszelkimi informacjami przekazanymi lub zgromadzonymi na podstawie niniejszego rozporządzenia;

e)udostępnianie informacji, o których mowa w art. 24g ust. 2 oraz w lit. b), c) i d) niniejszego artykułu, urzędnikom lub systemom elektronicznym, o których mowa w art. 24k.

Artykuł 24k

1.Każde państwo członkowskie udziela zautomatyzowanego dostępu do centralnego VIES:

a)urzędnikom, którzy są upoważnieni przez właściwy organ tego państwa członkowskiego do bezpośredniego dostępu do informacji w centralnym VIES;

b)urzędnikom łącznikowym Eurofisc, o których mowa w art. 36 ust. 1, którzy posiadają osobisty kod identyfikacyjny do centralnego VIES, jeżeli dostęp ten wiąże się z dochodzeniem w sprawie podejrzenia popełnienia oszustwa w dziedzinie VAT lub mającym na celu wykrycie oszustwa w dziedzinie VAT;

c)urzędnikom tego państwa członkowskiego, którzy sprawdzają wymogi przewidziane w art. 143 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE.

2. Każde państwo członkowskie udziela zautomatyzowanego dostępu do centralnego VIES:

a)krajowym systemom elektronicznym tego państwa członkowskiego, które sprawdzają wymogi przewidziane w art. 143 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE;

b)krajowym systemom elektronicznym, o których mowa w art. 24g ust. 2, do celów, o których mowa w art. 1 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia;

c)centralnemu elektronicznemu systemowi informacji o płatnościach, o którym mowa w art. 24a (»CESOP«);

d)elektronicznym systemom prowadzącym sprawną wymianę, przetwarzanie i analizę ukierunkowanych informacji na temat oszustw transgranicznych, obsługiwanym przez Eurofisc.

3.    Komisja w drodze aktów wykonawczych określa następujące środki:

a)praktyczne rozwiązania dotyczące wskazania urzędników i systemów elektronicznych, o których mowa w ust. 1 i 2;

b)szczegóły techniczne dotyczące dostępu urzędników i systemów elektronicznych, o których mowa w ust. 1 i 2, do informacji, o których mowa w art. 24j lit. a)–d).

Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.

Artykuł 24l

1.    Koszty ustanowienia, obsługi i utrzymania centralnego VIES pokrywane są z budżetu ogólnego Unii. Koszty te obejmują koszty bezpiecznego połączenia między centralnym VIES a krajowymi systemami elektronicznymi, o których mowa w art. 24g ust. 2, a także koszty usług niezbędnych do realizacji zadań wymienionych w art. 24j.

2.    Każde państwo członkowskie ponosi koszty wprowadzenia wszystkich niezbędnych zmian w swoim krajowym systemie elektronicznym, o którym mowa w art. 24g ust. 2, i jest odpowiedzialne za wprowadzenie tych zmian, aby umożliwić wymianę informacji za pomocą sieci CCN lub wszelkich innych podobnych bezpiecznych sieci.

Artykuł 24m

Komisja w drodze aktów wykonawczych określa następujące kwestie:

a)zadania, które Komisja będzie wykonywać w związku z zarządzaniem centralnym VIES pod względem technicznym;

b)role i obowiązki państw członkowskich jako administratorów oraz Komisji jako podmiotu przetwarzającego na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725.

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/55/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fakturowania elektronicznego w zamówieniach publicznych (Dz.U. L 133 z 6.5.2014, s. 1).

± Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).”.

Artykuł 4

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 904/2010 mające zastosowanie od 1 stycznia 2030 r.

W rozporządzeniu (UE) nr 904/2010 wprowadza się następujące zmiany:

1)w art. 17 ust. 1 skreśla się lit. a), b) i c);

2)w art. 20 wprowadza się następujące zmiany:

a)skreśla się ust. 2;

b)ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, w przypadku gdy informacje mają zostać skorygowane w systemie elektronicznym lub dodane do tego systemu zgodnie z art. 19, informacje te muszą zostać wprowadzone najpóźniej przed upływem 1 miesiąca następującego po okresie, w którym informacje te zostały zgromadzone.”;

3)w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.Komisja określa w drodze aktów wykonawczych praktyczne rozwiązania dotyczące warunków przewidzianych w ust. 2a lit. d) niniejszego artykułu, aby umożliwić państwu członkowskiemu przekazującemu informacje wskazanie urzędnika łącznikowego Eurofisc mającego dostęp do informacji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.”.

c)skreśla się ust. 1a i 2;

4)skreśla się art. 22 i 23;

5)art. 31 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Właściwe organy każdego z państw członkowskich zapewniają osobom uczestniczącym w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów lub wewnątrzwspólnotowym świadczeniu usług oraz podatnikom niemającym siedziby świadczącym usługi możliwość uzyskania do celów takich transakcji potwierdzenia drogą elektroniczną ważności numeru identyfikacyjnego VAT każdej określonej osoby wraz z odpowiadającą temu numerowi nazwą (nazwiskiem) i adresem. Informacje te muszą odpowiadać danym, o których mowa w art. 24g ust. 2.”.

Artykuł 5

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Art. 1 stosuje się od dnia 1 stycznia 2025 r.

Art. 2 stosuje się od dnia 1 stycznia 2026 r.

Art. 3 stosuje się od dnia 1 stycznia 2028 r.

Art. 4 stosuje się od dnia 1 stycznia 2030 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

(1)    Proszę podać odniesienie, kiedy będzie dostępne.

(2)    Proszę podać odniesienie, kiedy będzie dostępne.

(3)    Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1).

(4)    Informacja podsumowująca jest prostym formularzem składanym co miesiąc/kwartał przez przedsiębiorców, oprócz deklaracji VAT, w celu zgłoszenia towarów dostarczonych i usług świadczonych na rzecz przedsiębiorców w innych państwach członkowskich, zawierającym numer identyfikacyjny VAT nabywców oraz zagregowaną wartość dostaw dla każdego nabywcy w danym okresie.

(5)    Obowiązki sprawozdawcze w zakresie VAT odnoszą się do zobowiązania przedsiębiorstw zarejestrowanych jako podatnicy VAT do składania organowi podatkowemu okresowych deklaracji dotyczących ich transakcji w celu umożliwienia monitorowania poboru VAT.

(6)    W tym kontekście termin „gospodarka oparta na platformach cyfrowych” odnosi się do świadczenia usług za pośrednictwem platformy.

(7)     https://ec.europa.eu/taxation_customs/business/vat/vat-e-commerce_en

(8)    Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1).

(9)    Dokument roboczy służb Komisji SWD(2017) 428 final.

(10)    Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych).

(11)    Decyzje strategiczne dotyczące rozwoju technologii informacyjnej i zamówień publicznych będą podlegały zatwierdzeniu przez Radę ds. Technologii Informacyjnej i Cyberbezpieczeństwa Komisji Europejskiej.

(12)    Dz.U. C z , s. .

(13)    Dz.U. C z , s. .

(14)    Rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 268 z 12.10.2010, s. 1).

(15)    Dyrektywa Rady (UE) XXX/XXXX z dnia [...] r. (Dz.U. L XXX z dd.mm.rrrr, s. X). [Urząd Publikacji: proszę wstawić pełne odesłanie.]

(16)    Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1).

(17)    Dyrektywa Rady (UE) XXX/XXXX z dnia [...] r. (Dz.U. L XXX z dd.mm.rrrr, s. X).

(18)    Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

(19)    Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39).

(20)    Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).