52022DC0680

KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 14.10.2022

COM(2022) 680 final

2022/0333(NLE)

Wniosek

ZALECENIE RADY

w sprawie skoordynowanego podejścia do podróżowania do Unii podczas pandemii COVID-19 i zastępujące zalecenie Rady (UE) 2020/912

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

30 czerwca 2020 r. Rada, na wniosek Komisji, przyjęła zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia 1 („zalecenie”), w którym przewidziano stopniowe znoszenie ograniczeń w podróżowaniu do UE nałożonych na początku pandemii COVID-19.

W zaleceniu wskazano szereg kryteriów określania państw trzecich, z których należy zezwolić na podróże inne niż niezbędne do państw członkowskich i do innych państw, do których stosuje się dorobek Schengen. Państwa trzecie, specjalne regiony administracyjne oraz inne jednostki i władze terytorialne („państwa trzecie i regiony”) spełniające kryteria zostały ujęte w załączniku I do zalecenia. W załączniku II do zalecenia zawarto ponadto wykaz konieczności lub niezbędnych funkcji uzasadniających podróżowanie z państw trzecich, których nie ujęto w wykazie w załączniku I.

Zalecenie zmieniono 2 lutego 2021 r. 2 i 20 maja 2021 r. 3 , w szczególności po to, by dostosować kryteria stosowane do rozwoju sytuacji epidemiologicznej, uwzględnić przebieg kampanii szczepień na całym świecie oraz zapewnić środki pomagające ograniczyć rozprzestrzenianie się wariantów budzących obawy i wariantów będących przedmiotem zainteresowania. Od czasu przyjęcia zalecenia Rada zmieniła ponadto dwunastokrotnie załącznik I, aby dodać do wykazu państwa trzecie i regiony, w odniesieniu do których można by znieść ograniczenie dotyczące podróży innych niż niezbędne lub aby usunąć z niego dane państwa.

22 lutego 2022 r. w zaleceniu (UE) 2022/290 4 wprowadzono dalsze zmiany, aby uwzględnić w szczególności wprowadzenie unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID na mocy rozporządzeń (UE) 2021/953 5 i (UE) 2021/954 6 . W zaleceniu tym wezwano ponadto Komisję do dokonania przeglądu zalecenia w celu skreślenia załącznika I, z uwagi na rosnący na całym świecie wskaźnik wyszczepienia; umożliwiło to zmianę podejścia stosowanego w odniesieniu do podróży z opartego na ocenie ryzyka w poszczególnych krajach do podejścia opartego na ocenie ryzyka dotyczącego poszczególnych osób. Komisję poproszono następnie o przedstawienie Radzie sprawozdania oraz, w stosownym przypadku, o przedłożenie wniosku w sprawie skreślenia załącznika I do zalecenia.

Począwszy od czerwca 2020 r., kiedy produkcja szczepionek nie nadążała jeszcze za popytem światowym, wykaz państw trzecich i regionów zwolnionych z ograniczeń na podstawie obiektywnych kryteriów (załącznik I) był użytecznym i proporcjonalnym sposobem utrzymania otwartych granic zewnętrznych zarówno dla osób odbywających podróż inną niż niezbędna, jak i osób odbywających podróż niezbędną. Sytuacja się jednak zmieniła. Od tego czasu Europejska Agencja Leków (EMA) i Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) dopuściła coraz większą liczbę szczepionek przeciwko COVID‑19, które były produkowane oraz które były podawane w UE i poza nią. Z tego powodu Komisja ponownie proponuje usunąć załącznik I z zalecenia.

Jak dotąd odsetek osób zaszczepionych w cyklu szczepień pierwotnych przeciwko COVID-19 w całej populacji UE/EOG na 6 października 2022 r. wyniósł 72,7 % i utrzymuje się na stałym poziomie od kwietnia 2022 r.. Wskaźnik wyszczepienia w przypadku pierwszej dawki przypominającej/dawki dodatkowej w całej populacji wyniósł 53,9 %.

Na całym świecie kampanie szczepień postępowały w stałym tempie. Obecny całkowity wskaźnik wyszczepienia ludności świata w przypadku pełnego pierwszego cyklu szczepienia do 7 października 2022 r. wynosił 61,8 % 7 . Liczba ta różni się jednak znacznie między krajami i regionami, np. poziom wyszczepienia był znacznie niższy w krajach i regionach rozwijających się i od kwietnia 2022 r. utrzymuje się także na stałym poziomie.

1 września 2022 r. Europejska Agencja Leków (EMA) zatwierdziła ponadto dwie biwalentne szczepionki mRNA przeciwko – oprócz pierwotnego szczepu SARS-CoV-2 – subwariantowi omikron BA.1 opracowane przez Pfizer/BioNTech i Moderna, a 12 września 2022 r. dodatkową biwalentną szczepionkę mRNA, opracowaną przez Pfizer/BioNTech, przeciwko subwariantom omikron BA.4 i BA.5, a także wirusowi pierwotnemu. Spodziewana ponadto na jesieni lub zimą druga kategoria szczepionek białkowych będzie dodatkowo uzupełniać szeroki zestaw szczepionek w UE.

Decyzje wykonawcze stanowiące, że zaświadczenia COVID-19 wydawane przez państwo trzecie obywatelom UE i członkom ich rodzin oraz obywatelom państw trzecich legalnie zamieszkującym i przebywającym w UE należy uznawać za równoważne z zaświadczeniami wydawanymi przez państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/953 w sprawie unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID („decyzje o równoważności”) 8 , jeszcze bardziej ułatwiają ponadto możliwość wznowienia podróży do UE poprzez ustanowienie ram uznawania zaświadczeń państw trzecich o wyniku testu, o szczepieniu i o powrocie do zdrowia.

Chociaż ogólny wskaźnik zgłoszonych przypadków COVID-19 w UE/EOG może się ponadto nadal wahać, należy przyjrzeć się jednak wskaźnikom dotkliwości, takim jak wskaźnik obłożenia szpitali i oddziałów intensywnej terapii, które cały czas się zmieniają, ale pozostają obecnie pod kontrolą. Odnotowana latem 2022 r. fala dowodzi, że wysoka częstotliwość występowania wirusa w rezultacie pojawienia się nowego wariantu budzącego obawy niekoniecznie musi wiązać się ze znaczną presją na krajowe systemy opieki zdrowotnej. Fakt ten uwypukla znaczenie ostrożnego podejścia do wprowadzania ograniczeń związanych z podróżą w oparciu o liczbę przypadków zachorowań lub ze względu na pojawienie się nowego wariantu.

15 września 2022 r., w ramach mechanizmu reagowania na szczeblu politycznym w sytuacjach kryzysowych, prezydencja zwróciła się do państw członkowskich o podzielenie się swoimi poglądami na temat skoordynowanego podejścia do znoszenia zgodnie z zaleceniem ograniczeń na granicach zewnętrznych. Wszystkie państwa uczestniczące w obszarze bez kontroli na granicach wewnętrznych („strefa Schengen”), w tym Norwegia, Szwajcaria, Liechtenstein i Islandia, stwierdziły, że obecnie nie mają żadnych ograniczeń (lub są w trakcie ich usuwania) i nie zamierzają ich ponownie wprowadzać, chyba że pojawi się szczególne zagrożenie związane z pojawieniem się nowego wariantu budzącego obawy lub będącego przedmiotem zainteresowania. Wszystkie państwa, które zabrały głos, poparły usunięcie załącznika I z zalecenia oraz zniesienie ograniczeń w podróżowaniu.

W związku z powyższym i jeżeli sytuacja epidemiologiczna pozostanie stabilna, w tym pod względem rozprzestrzeniania się znanych wariantów SARS-CoV-2, Komisja uważa, że należy znieść ograniczenia w podróżowaniu do Unii. Jednak zgodnie z opinią wyraźnej większości uczestniczących państw Komisja uważa, że należy utrzymać klauzulę hamulca bezpieczeństwa przewidzianą w zaleceniu. Jak wynika z doświadczenia istnieje również potrzeba zastosowania wspólnego podejścia w przypadku znoszenia hamulca bezpieczeństwa, aby uniknąć długotrwałych, nieproporcjonalnych i niepotrzebnych ograniczeń podróży międzynarodowych.

Poza tym, mimo pozytywnych zmian w przeszłości, o których mowa powyżej, wirus SARS-CoV-2 pozostaje aktywny i nadal rozprzestrzenia się na całym świecie, a pandemia nie skończyła się. Nie można wykluczyć nowych fali zakażeń, które mogłyby doprowadzić do pogorszenia się sytuacji epidemiologicznej, w tym również wskutek pojawienia się nowego wariantu budzącego obawy lub będącego przedmiotem zainteresowania. 7 października 2022 r. Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) poinformowało, że aktualny obraz sytuacji epidemiologicznej istotnie wskazuje na wzrost poziomu przenoszenia zakażeń w większości państw członkowskich, nie ma jednak przy tym przesłanek świadczących o zmianach w rozłożeniu aktualnie obserwowanych wariantów 9 . W takim przypadku państwa członkowskie i państwa stowarzyszone w ramach Schengen powinny być gotowe do ponownego wprowadzenia w skoordynowany sposób niektórych lub wszystkich ograniczeń.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Celem niniejszego wniosku dotyczącego zalecenia jest wdrożenie przepisów obowiązujących w przedmiotowym obszarze polityki, a mianowicie w obszarze prowadzenia kontroli osób i skutecznego monitorowania przekraczania granic zewnętrznych.

•Spójność z innymi politykami Unii

Niniejsze zalecenie jest zgodne z innymi politykami Unii, w tym z politykami odnoszącymi się do stosunków zewnętrznych i zdrowia publicznego.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit b) i e) oraz art. 292 zdania pierwsze i drugie.

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Zapewnienie należytego funkcjonowania obszaru bez kontroli na granicach wewnętrznych między państwami członkowskimi jest wspólnym przedsięwzięciem i wspólną odpowiedzialnością, które wymagają spójnego i skoordynowanego podejścia w odniesieniu do zarządzania granicami zewnętrznymi UE, w szczególności w odniesieniu do ograniczeń dotyczących innych niż niezbędne podróży do UE. Cel zapewnienia skoordynowanego podejścia nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie działające samodzielnie, natomiast możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii.

•Proporcjonalność

Niniejszy wniosek uwzględnia zmieniającą się sytuację epidemiologiczną i wszystkie stosowne dostępne dowody. Władze państw członkowskich pozostają odpowiedzialne za wdrożenie proponowanego zalecenia Rady. Celem proponowanego zalecenia jest zmniejszenie obciążeń administracyjnych poprzez zalecenie złagodzenia obowiązujących ograniczeń w podróżowaniu oraz zrezygnowanie z podejścia opartego na państwach, które wyrażono w załączniku I do zalecenia. W związku z tym wniosek jest odpowiedni do osiągnięcia zamierzonego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne i proporcjonalne.

•Wybór instrumentu

Celem niniejszego wniosku jest zastąpienie zalecenia Rady (UE) 2020/912, co wymaga innego zalecenia Rady.

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

Nie dotyczy

•Konsultacje z zainteresowanymi stronami

W niniejszym wniosku uwzględniono dyskusje z państwami członkowskimi prowadzone od czasu pierwszego wprowadzenia tymczasowych ograniczeń podróży innych niż niezbędne. Nie przeprowadzono oceny skutków, jednak we wniosku uwzględniono zmieniającą się sytuację epidemiologiczną i wszystkie stosowne dostępne dowody.

•Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

Niniejszy wniosek opiera się na rosnącej wiedzy naukowej na temat wirusa SARS-CoV-2, sposobu jego rozprzestrzeniania się, jego zróżnicowania genetycznego prowadzącego do szczepów, które są bardziej zaraźliwe lub które cechują się cięższym przebiegiem zakażeń (warianty będące przedmiotem zainteresowania i warianty budzące obawy), a także na temat skuteczności szczepień, wstępnych wyników badań klinicznych leków stosowanych w leczeniu COVID-19 i pozafarmaceutycznych środków ograniczających rozprzestrzenianie się wirusa. Wykorzystane dowody naukowe pochodzą głównie z ECDC i WHO.

4.WPŁYW NA BUDŻET

Brak.

2022/0333 (NLE)

Wniosek

ZALECENIE RADY

w sprawie skoordynowanego podejścia do podróżowania do Unii podczas pandemii COVID-19 i zastępujące zalecenie Rady (UE) 2020/912

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. b) i e) oraz art. 292 zdanie pierwsze i drugie,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)30 czerwca 2020 r. Rada przyjęła zalecenie (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia 10 .

(2)Od tego czasu sytuacja epidemiologiczna znacznie się poprawiła ze względu na rosnący wskaźnik wyszczepienia na całym świecie, szczepionki oferujące wysoki poziom ochrony przed poważnymi przypadkami chorób i zgonami oraz rozprzestrzenianie się szczepów omikron BA.4 i BA.5, które od lipca 2022 r. są dominującymi wariantami na całym świecie i które cechują się lżejszym przebiegiem zakażeń niż poprzednie warianty delta.

(3)W związku z tym, biorąc pod uwagę obecną i spodziewaną sytuację epidemiologiczną, właściwe wydaje się zalecenie zniesienia ograniczeń w podróżowaniu do Unii. Wszystkie państwa członkowskie i państwa, do których stosuje się dorobek Schengen, zniosły już te ograniczenia latem.

(4)W załączniku I do zalecenia (UE) 2020/912 wprowadzono między innymi wykaz państw trzecich, specjalnych regionów administracyjnych oraz innych jednostek i władz terytorialnych („państwa trzecie lub regiony”) spełniających kryteria epidemiologiczne określone w tym zaleceniu i w odniesieniu do których można by znieść ograniczenie dotyczące podróży do Unii innych niż niezbędne. Po złagodzeniu ograniczeń wykaz ten nie jest już potrzebny i w związku z tym należy go uchylić.

(5)Wirus SARS-CoV-2 nadal się jednak rozprzestrzenia. W związku z tym państwa członkowskie powinny być gotowe do działania w sposób skoordynowany i proporcjonalny w przypadku znacznego pogorszenia sytuacji epidemiologicznej, w tym spowodowanego pojawieniem się nowego wariantu budzącego obawy lub będącego przedmiotem zainteresowania.

(6)W szczególności, w przypadku gdy sytuacja epidemiologiczna w danym państwie trzecim lub regionie znacznie się pogorszy, państwa członkowskie powinny w razie potrzeby ograniczyć podróże inne niż niezbędne, z wyjątkiem osób, które zostały zaszczepione lub powróciły do zdrowia lub 72 godziny przed podróżą uzyskały negatywny wynik testu z wykorzystaniem amplifikacji kwasów nukleinowych (NAAT). Nie powinno to uniemożliwiać państwom członkowskim stosowania dodatkowych środków po przybyciu, takich jak na przykład dodatkowe testy, samoizolacja lub kwarantanna.

(7)W każdym przypadku, gdy dane państwo członkowskie wprowadza ograniczenia związane z COVID-19 zgodnie z zaleceniem Rady 2022/107 11 , państwa członkowskie powinny – w ramach struktur Rady i w ścisłej współpracy z Komisją i Europejskim Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) – koordynować działania w celu ustalenia, czy należy wprowadzić podobne ograniczenia w odniesieniu do podróży z państw trzecich do państw członkowskich.

(8)W tym kontekście unijne cyfrowe zaświadczenie COVID ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 12 i rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 13 powinno pozostać punktem odniesienia dla udowodnienia szczepienia, powrotu do zdrowia i wyniku testu. Powinno dotyczyć to również zaświadczeń wydawanych przez państwa trzecie, które są objęte decyzją wykonawczą przyjętą na podstawie art. 3 ust. 10 lub art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2021/953.

(9)W przypadku pojawienia się w państwie trzecim lub regionie wariantu budzącego obawy lub będącego przedmiotem zainteresowania państwa członkowskie powinny ponadto nadal mieć możliwość podejmowania w skoordynowany sposób pilnych, ograniczonych w czasie i elastycznych środków w celu opóźnienia pojawienia się takiego wariantu budzącego obawy lub będące przedmiotem zainteresowania i przygotowania się na to.

(10)W niniejszym zaleceniu należy również przewidzieć niezbędne zwolnienia z ograniczeń w podróżowaniu z państw trzecich do państw członkowskich. Osobom podróżującym w związku z koniecznością lub niezbędną funkcją należy zezwolić na podróż do państw członkowskich i innych państw, do których stosuje się dorobek Schengen, również w przypadku gdy zastosowanie ma klauzula hamulca bezpieczeństwa. W tym celu należy dostosować wykaz osób odbywających podróż niezbędną, aby ograniczyć go do tych osób, które muszą być w stanie podróżować nawet w takich sytuacjach.

(11)Podobnie obywatele Unii i obywatele państw trzecich legalnie przebywający w Unii powinni zawsze mieć możliwość powrotu do państwa członkowskiego zamieszkania lub którego są obywatelami, przy czym będą mogli podlegać środkom po przybyciu. Od dzieci poniżej 12. roku życia nie należy wymagać posiadania dowodu szczepienia, powrotu do zdrowia ani wyniku testu.

(12)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego zalecenia. Ponieważ niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 wspomnianego protokołu Dania – w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego zalecenia – podejmuje decyzję, czy je zrealizuje.

(13)Niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE 14 .Niniejsze zalecenie nie dotyczy zatem Irlandii.

(14)W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen 15 , które to przepisy wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE 16 .

(15)W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen 17 , które to przepisy wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE 18 .

(16)W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen 19 , które to przepisy wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE 20 .

(17)W interesie właściwego funkcjonowania strefy Schengen wszystkie państwa członkowskie powinny podjąć w skoordynowany sposób decyzję o przywróceniu ograniczeń innych niż niezbędne podróży do Unii,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

Zniesienie ograniczeń w podróżowaniu

1)Od [data] należy znieść wszystkie ograniczenia związane z COVID-19 dla podróżnych do Unii.

Wymogi dotyczące podróży w przypadku poważnego pogorszenia się sytuacji epidemiologicznej

2)W razie konieczności zaradzenia poważnemu pogorszeniu się sytuacji epidemiologicznej w państwach członkowskich lub w państwach trzecich, państwa członkowskie powinny w razie potrzeby podjąć decyzję, w skoordynowany sposób w Radzie i w ścisłej współpracy z Komisją, o ponownym wprowadzeniu odpowiednich wymogów wobec podróżnych przed ich wyjazdem. Takie wymogi mogą być jednym z następujących wymogów lub ich połączeniem:

a)nie później niż 14 dni przed wjazdem na obszar Unii podróżny otrzymał ostatnią zalecaną dawkę serii szczepień pierwotnych jednej ze szczepionek przeciwko COVID-19 dopuszczonych w Unii na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady 21 lub jednej ze szczepionek przeciwko COVID-19, w odniesieniu do której WHO wydało nadzwyczajne pozwolenie na stosowanie; w przypadku podróżnych, którzy ukończyli 18 lat, upłynęło nie więcej niż 270 dni od podania dawki wskazanej w zaświadczeniu o szczepieniu w celu zakończenia serii szczepień pierwotnych lub, po upływie tego okresu 270 dni, należało otrzymać dodatkową dawkę po zakończeniu serii szczepień pierwotnych.;

b)podróżny powrócił do zdrowia po przebyciu COVID-19 w ciągu 180 dni przed podróżą do państw członkowskich;

c)podróżny uzyskał negatywny wynik testu z wykorzystaniem amplifikacji kwasów nukleinowych (NAAT) przeprowadzonego nie wcześniej niż 72 godziny przed wyjazdem do państw członkowskich.

3)Aby ustalić, czy daną sytuację należy uznać, na potrzeby pkt 2, za poważne pogorszenie się sytuacji epidemiologicznej, państwa członkowskie powinny w szczególności wziąć pod uwagę obciążenie swoich systemów opieki zdrowotnej w związku z COVID-19, zwłaszcza pod względem liczby przyjęć do szpitali oraz liczby hospitalizowanych pacjentów przebywających w szpitalach i na oddziałach intensywnej terapii.

4)Ponadto jeżeli co najmniej jedno państwo członkowskie przywróci ograniczenia na podstawie zalecenia Rady (UE) 2022/107 22 dotyczące podróży w obrębie Unii, państwa członkowskie, w ścisłej współpracy z Komisją i Europejskim Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób ustanowionym rozporządzeniem (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady 23 , powinny omówić, czy podobne ograniczenia należy wprowadzić na podstawie niniejszego zalecenia w odniesieniu do podróży z państw trzecich do państw członkowskich.

5)W przypadku ponownego wprowadzenia ograniczeń zgodnie z pkt 2 lub 4, podróżni powinni posiadać co najmniej jeden z następujących dowodów:

a)ważny dowód szczepienia wydany po zaszczepieniu szczepionką przeciw COVID-19 dopuszczoną w Unii na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004;

b)ważny dowód szczepienia wydany po zaszczepieniu szczepionką przeciw COVID-19, w odniesieniu do której WHO wydało nadzwyczajne pozwolenie na stosowanie, ale która nie figuruje w wykazie szczepionek dopuszczonych w Unii na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004;

c)ważny dowód powrotu do zdrowia;

d)ważny dowód negatywnego wyniku testu z wykorzystaniem amplifikacji kwasów nukleinowych (NAAT).

6)Dzieci w wieku od 12 lat i poniżej 18 lat, które nie są objęte pkt 5 lit. a), b) lub c), powinny móc podróżować do państw członkowskich, jeżeli posiadają ważny dowód negatywnego wyniku testu z wykorzystaniem amplifikacji kwasów nukleinowych (NAAT) przeprowadzonego nie wcześniej niż 72 godziny przed podróżą.

7)Dzieci w wieku poniżej 12 lat podróżujące z osobą, która ukończyła 18 lat, spełniającą wymogi określone w pkt 5 lit. a), b) lub c), nie powinny podlegać żadnym dodatkowym wymogom przed wyjazdem.

8)Państwa członkowskie mogłyby również stosować dodatkowe środki po przybyciu zgodnie z prawem unijnym i krajowym, takie jak na przykład dodatkowe testy, samoizolacja i kwarantanna.

9)Jednakże:

a)osoby podróżujące w związku z koniecznością lub z pełnioną przez siebie niezbędną funkcją, o których mowa w załączniku 24 , nie powinny podlegać w momencie przyjazdu żadnym środkom, które utrudniałyby realizację celu podróży;

b)w przypadku pracowników sektora transportu, marynarzy i pracowników przygranicznych państwa członkowskie nie powinny stosować innych wymogów niż negatywny wynik szybkiego testu antygenowego w momencie przybycia na obszar któregokolwiek z państw członkowskich;

c)członkowie załóg lotniczych powinni być zwolnieni z wszelkich testów, jeżeli ich pobyt w państwie trzecim był krótszy niż 12 godzin.

10)W przypadku gdy państwa członkowskie nakładają dodatkowe środki w odniesieniu do przyjazdu określone w pkt 8, powinny udostępniać podróżnym odpowiednie informacje w łatwo dostępny sposób.

Dowody szczepienia, powrotu do zdrowia i wyniku testu

11)Oprócz zaświadczeń wydawanych na podstawie rozporządzenia (UE) 2021/953 państwa członkowskie powinny uznawać dowody szczepienia, powrotu do zdrowia lub wyniku testu w związku z COVID-19 objęte aktem wykonawczym przyjętym na podstawie art. 3 ust. 10 lub art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia.

12)W przypadku gdy nie przyjęto takiego aktu wykonawczego, do celów pkt 5 i 6, państwa członkowskie mogą zdecydować się, do celów niniejszego zalecenia i zgodnie ze swoim prawem krajowym, uznawać dowody przeprowadzenia szczepienia, powrotu do zdrowia lub wyniku testu wydawane przez to państwo trzecie, z uwzględnieniem konieczności dysponowania możliwością weryfikacji autentyczności, ważności i integralności dokumentu oraz tego, czy zawiera ono wszystkie istotne dane, jak określono w rozporządzeniu (UE) 2021/953.

Postępowanie w przypadku wariantów budzących obawy lub będących przedmiotem zainteresowania oraz klauzula hamulca bezpieczeństwa

13)W przypadku wykrycia wariantu budzącego obawy lub będącego przedmiotem zainteresowania w państwie trzecim lub regionie państwa członkowskie powinny zastosować pilne środki („klauzula hamulca bezpieczeństwa”), aby powstrzymać rozprzestrzenianie się wariantu do Unii. Państwa członkowskie mogą wyjątkowo ustanowić w ramach struktur Rady w trybie pilnym wspólne i tymczasowe ograniczenie wszelkich podróży na swoje terytoria obywateli państw trzecich, którzy przebywali w danym państwie trzecim lub regionie w dowolnej chwili w ciągu 14 dni przed wyjazdem do państw członkowskich. Należy zapewnić możliwość skorzystania z nich również w przypadku gwałtownego i poważnego pogorszenia się sytuacji epidemiologicznej w sposób wskazujący na pojawienie się nowego wariantu SARS-CoV-2 budzącego obawy lub będącego przedmiotem zainteresowania.

14)Państwa członkowskie, w ramach struktur Rady i w ścisłej współpracy z Komisją, powinny w skoordynowany sposób regularnie dokonywać przeglądu sytuacji.

15)Ograniczenia takie powinny wygasać po upływie 10 dni kalendarzowych, chyba że państwa członkowskie wyjątkowo postanowią, w ramach procedury określonej w pkt 13 i 14, przedłużyć je o dodatkowy okres nieprzekraczający 10 dni kalendarzowych.

16)Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób powinno publikować i regularnie aktualizować mapę przedstawiającą sytuację w państwach trzecich w odniesieniu do wariantów budzących obawy i wariantów będących przedmiotem zainteresowania.

Zwolnienia z tymczasowych ograniczeń związanych z podróżą

17)Osoby podróżujące w związku z koniecznością lub z pełnioną przez siebie niezbędną funkcją, o których mowa w załączniku, nie powinny podlegać ograniczeniom podróży, o których mowa w pkt 2 i 12.

18)Następujące kategorie osób mogą podlegać ograniczeniom podróży, o których mowa w pkt 2 i 12, ale powinny zachować możliwość powrotu do Unii:

a)obywatele Unii oraz obywatele państw trzecich, którzy na mocy porozumień między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a tymi państwami trzecimi, z drugiej strony, korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu obywateli Unii, a także członkowie ich rodzin 25 ;

b)obywatele państw trzecich, którzy są rezydentami długoterminowymi na mocy dyrektywy Rady 2003/109/WE 26 i osoby, których prawo pobytu wynika z innych instrumentów prawa Unii lub prawa krajowego lub które posiadają krajowe wizy długoterminowe, a także członkowie ich rodzin.

W przypadku gdy takie osoby nie posiadają ważnego unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID, mogą po przybyciu podlegać dodatkowym środkom, o których mowa w pkt 8.

19)Dodatkowe środki, które mogłyby być stosowane w momencie przyjazdu, jak określono w pkt 8, powinny nadal mieć zastosowanie do podróżnych zwolnionych z ograniczeń zgodnie z pkt 17 i 18.

Przepisy końcowe

20)Do celów niniejszego zalecenia mieszkańców Andory, Monako, San Marino i Watykanu/Stolicy Apostolskiej należy uznać za obywateli państw trzecich objętych zakresem pkt 18 lit. b).

21)Niniejsze zalecenie zastępuje zalecenie (UE) 2020/912. Niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia [data].

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

(1) Zalecenie Rady (UE) 2020/912 z dnia 30 czerwca 2020 r. w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (Dz.U. L 208I z 1.7.2020, s. 1).

(2) Zalecenie Rady (UE) 2021/132 z dnia 2 lutego 2021 r. zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (Dz.U. L 41 z 4.2.2021, s. 1).

(3) Zalecenie Rady (UE) 2021/816 z dnia 20 maja 2021 r. zmieniające zalecenie (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (Dz.U. L 182 z 21.5.2021, s. 1).

(4) Zalecenie Rady (UE) 2022/290 z dnia 22 lutego 2022 r. zmieniające zalecenie Rady (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia (Dz.U. L 43 z 24.2.2022, s. 79).

(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19 (Dz.U. L 211 z 15.6.2021, s. 1).

(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytoriach państw członkowskich w czasie pandemii COVID-19 interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID), oraz weryfikowania i uznawania takich zaświadczeń (Dz.U. L 211 z 15.6.2021, s. 24).

(7) WHO Coronavirus (COVID-19) Dashboard | WHO Coronavirus (COVID-19) Dashboard With Vaccination Data

(8) https://ec.europa.eu/info/publications/commission-implementing-decisions-eu-equivalence-covid-19-certificates-issued-non-eu-countries_en_pl.

(9) https://www.ecdc.europa.eu/en/covid-19/country-overviews

(10) Zalecenie Rady (UE) 2020/912 z dnia 30 czerwca 2020 r. w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia ( Dz.U. L 208I z 1.7.2020, s. 1 ).

(11) Zalecenie Rady (UE) 2022/107 w sprawie skoordynowanego podejścia na rzecz ułatwienia bezpiecznego swobodnego przemieszczania się podczas pandemii COVID-19 i zastępujące zalecenie (UE) 2020/1475 (Dz.U. L 18 z 27.1.2022, s. 110).

(12) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19 ( Dz.U. L 211 z 15.6.2021, s. 1 ).

(13) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/954 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytoriach państw członkowskich w czasie pandemii COVID-19 interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID), oraz weryfikowania i uznawania takich zaświadczeń ( Dz.U. L 211 z 15.6.2021, s. 24 ).

(14) Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

(15) Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

(16) Decyzja Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31).

(17) Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

(18) Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1).

(19) Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.

(20) Decyzja Rady 2011/350/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób (Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19).

(21) Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1).

(22) Zalecenie Rady (UE) 2022/107 w sprawie skoordynowanego podejścia na rzecz ułatwienia bezpiecznego swobodnego przemieszczania się podczas pandemii COVID-19 i zastępujące zalecenie (UE) 2020/1475.

(23) Rozporządzenie (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (Dz.U. L 142 z 30.4.2004, s. 1).

(24) Zob. również wytyczne Komisji z 28 października 2020 r. (COM(2020) 686 final z 28.10.2020).

(25) Zgodnie z art. 2 i 3 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77).

(26) Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16 z 23.1.2004, s. 44).

Top

KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 14.10.2022

COM(2022) 680 final

ZAŁĄCZNIK

wniosku dotyczącego

ZALECENIA RADY

w sprawie skoordynowanego podejścia do podróżowania do Unii podczas pandemii COVID-19 i zastępujące zalecenie Rady (UE) 2020/912

ZAŁĄCZNIK

Szczególne kategorie osób podróżujących w związku z pełnioną przez nie niezbędną funkcją lub w związku z koniecznością:

(i) pracownicy służby zdrowia, osoby prowadzące badania naukowe w dziedzinie zdrowia oraz pracownicy służb opieki nad osobami starszymi;

(ii) pracownicy przygraniczni;

(iii) pracownicy transportu;

(iv) dyplomaci, pracownicy organizacji międzynarodowych oraz osoby zaproszone przez organizacje międzynarodowe, których obecność fizyczna jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania tych organizacji, personel wojskowy oraz pracownicy pomocy humanitarnej i personel zajmujący się ochroną ludności w ramach pełnionych przez nich funkcji;

(v) pasażerowie tranzytowi;

(vi) pasażerowie podróżujący z niezbędnych przyczyn rodzinnych lub medycznych;

(vii) marynarze;

(viii) osoby wymagające ochrony międzynarodowej lub ochrony z innych przyczyn humanitarnych.

Top

Choose the experimental features you want to try