This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52019PC0551
Recommendation for a COUNCIL DECISION authorising the opening of negotiations for an agreement between the European Union and New Zealand on the exchange of personal data between the European Union Agency for Law Enforcement Cooperation (Europol) and the New Zealand authorities competent for fighting serious crime and terrorism
Zalecenie DECYZJA RADY upoważniająca do podjęcia rokowań w sprawie umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią dotyczącej wymiany danych osobowych między Agencją Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) i właściwymi organami ds. zwalczania poważnej przestępczości i terroryzmu w Nowej Zelandii
Zalecenie DECYZJA RADY upoważniająca do podjęcia rokowań w sprawie umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią dotyczącej wymiany danych osobowych między Agencją Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) i właściwymi organami ds. zwalczania poważnej przestępczości i terroryzmu w Nowej Zelandii
COM/2019/551 final
KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 30.10.2019
COM(2019) 551 final
Zalecenie
DECYZJA RADY
upoważniająca do podjęcia rokowań w sprawie umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią dotyczącej wymiany danych osobowych między Agencją Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) i właściwymi organami ds. zwalczania poważnej przestępczości i terroryzmu w Nowej Zelandii
UZASADNIENIE
1.KONTEKST ZALECENIA
W zglobalizowanym świecie, w którym poważna przestępczość i terroryzm mają coraz bardziej międzynarodowy i złożony charakter, organy ścigania powinny być w pełni przygotowane do współpracy z partnerami zewnętrznymi, aby móc zapewnić bezpieczeństwo swoich obywateli. Europol powinien zatem mieć możliwość wymiany danych osobowych z organami ścigania państw trzecich w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań w ramach wymogów określonych w rozporządzeniu 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. 1 .
Od czasu wejścia w życie rozporządzenia Europol może wymieniać dane z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi na podstawie umowy międzynarodowej odwołującej się do odpowiednich zabezpieczeń w odniesieniu do ochrony prywatności oraz podstawowych praw i wolności osób fizycznych. Komisja jest w imieniu Unii odpowiedzialna za negocjowanie takich umów międzynarodowych. O ile jest to konieczne do wykonania jego zadań, Europol może nawiązywać i utrzymywać współpracę z partnerami zewnętrznymi zgodnie z ustaleniami roboczymi i administracyjnymi, które same w sobie nie mogą stanowić podstawy prawnej do wymiany danych osobowych.
Na podstawie zagrożenia terrorystycznego, wyzwań związanych z migracją oraz potrzeb operacyjnych Europolu, w celu rozpoczęcia rokowań, Komisja określiła w 11. sprawozdaniu z postępu prac nad stworzeniem rzeczywistej i skutecznej unii bezpieczeństwa 2 osiem priorytetowych krajów 3 w regionie Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Biorąc pod uwagę strategię polityczną przedstawioną w Europejskiej agendzie bezpieczeństwa 4 , konkluzje Rady 5 i globalną strategię 6 , potrzeby operacyjne organów ścigania na terytorium UE oraz potencjalne korzyści płynące ze ściślejszej współpracy w tym obszarze, o czym świadczą także działania następcze w związku z atakiem w Christchurch w marcu 2019 r., Komisja uważa za konieczne dodanie Nowej Zelandii jako państwa priorytetowego, z którym należy rozpocząć rokowania w najbliższej przyszłości. Nowa Zelandia złożyła w tej sprawie formalny wniosek w dniu 23 sierpnia 2019 r.
Europol i policja Nowej Zelandii podpisały w kwietniu 2019 r. porozumienie robocze. Ustanawia ono ramy usystematyzowanej współpracy na poziomie strategicznym, obejmującej bezpieczną linię umożliwiającą bezpośrednią bezpieczną komunikację. Oprócz tego Nowa Zelandia oddelegowała do Europolu oficera łącznikowego. Porozumienie nie stanowi jednak podstawy prawnej dla wymiany danych osobowych. Nie ma obecnie podstaw prawnych do regularnej i ustrukturyzowanej wymiany danych osobowych między nowozelandzkimi organami ścigania a Europolem, a ma ona zasadnicze znaczenie dla skutecznej współpracy operacyjnej.
Normy prawne dotyczące ochrony danych osobowych w Nowej Zelandii zawarte są przede wszystkim w ustawie o ochronie prywatności z dnia 17 maja 1993 r., zmienionej ustawą o zmianach w dziedzinie ochrony prywatności z dnia 7 września 2010 r. 7 . W ustawie określono w tym celu dwanaście zasad ochrony prywatności, które regulują przetwarzanie danych osobowych. Ustawa o ochronie prywatności ma zastosowanie do działalności organów prywatnych i publicznych, w tym do organów ścigania. Ustawa o ochronie prywatności ustanawia również urząd komisarza ds. ochrony prywatności, niezależnego organu ds. ochrony danych w Nowej Zelandii.
Kontekst polityczny
W dniu 15 maja 2019 r., w związku z atakiem w Christchurch, prezydent Francji Emmanuel Macron i premier Nowej Zelandii Jacinda Ardern zorganizowali wspólnie w Paryżu wydarzeni „Christchurch Call”, w którym udział wziął m.in. przewodniczący Jean-Claude Juncker. Podkreślił on znaczenie zajęcia się problemem treści o charakterze terrorystycznym w internecie, przy jednoczesnym zagwarantowaniu ochrony praw podstawowych. Uczestniczące w szczycie rządy i przedsiębiorstwa technologiczne, a także Komisja Europejska wyraziły poparcie dla podjętych w inicjatywie „Christchurch Call to Action” (apel o podjęcie działań w odpowiedzi na zamach w Christchurch) zobowiązań mających na celu wyeliminowanie terrorystycznych i brutalnych, ekstremistycznych treści w internecie ( https://www.christchurchcall.com/ ).
UE i Nowa Zelandia są partnerami o podobnych poglądach i podobnym podejściu do wielu globalnych kwestii. Umowa o partnerstwie w zakresie stosunków i współpracy między UE a Nową Zelandią, podpisana w dniu 5 października 2016 r., otwiera drogę do silniejszych i solidniejszych relacji, ponieważ zawiera szereg artykułów, w których Strony zobowiązują się do współpracy w takich dziedzinach jak walka z terroryzmem, współpraca organów ścigania, zapobieganie i zwalczanie przestępczości zorganizowanej i korupcji, narkotyki, cyberprzestępczość, pranie pieniędzy, finansowanie terroryzmu, migracja i azyl.
UE i Nowa Zelandia są również partnerami w ramach Światowego Forum na rzecz Zwalczania Terroryzmu (GCTF), które jest międzynarodowym forum zrzeszającym 29 krajów i Unię Europejską, z nadrzędną misją polegającą na ograniczaniu narażenia ludzi na zagrożenia terrorystyczne poprzez zapobieganie aktom terroryzmu, ich zwalczanie i ściganie oraz walkę z podżeganiem do terroryzmu i werbowaniem terrorystów. UE i Nowa Zelandia ściśle ze sobą współpracują w kwestiach spraw zagranicznych i bezpieczeństwa oraz prowadzą regularny dialog dotyczący polityki i bezpieczeństwa. Dialog ten obejmuje częste konsultacje na szczeblu ministrów i urzędników wyższego szczebla. Na podstawie umowy ramowej o partnerstwie z 2012 r. Nowa Zelandia mogła wziąć udział w niektórych prowadzonych przez UE operacjach zarządzania kryzysowego, przykładowo w operacji EUNAVFOR Atalanta (zwalczanie piractwa w Rogu Afryki).
Potrzeby operacyjne
We wszystkich obszarach przestępczości wchodzących w zakres kompetencji Europolu istnieje możliwość dalszej współpracy z Nową Zelandią. Poniżej przedstawiono niewyczerpujący wykaz najbardziej znaczących potrzeb operacyjnych Europolu w odniesieniu do Nowej Zelandii:
·Terroryzm: Terroryzm stanowi poważne zagrożenie zarówno dla Nowej Zelandii, jak i dla Unii Europejskiej, jako że były one już celem ataków terrorystycznych. Oprócz poprawy sytuacji w zakresie zagrożeń i identyfikacji nowych tendencji, konieczna jest bliższa współpraca obejmująca wymianę danych osobowych, w celu wykrywania przestępstw terrorystycznych, zapobiegania im i ścigania osób za nie odpowiedzialnych, w tym przemieszczania się terrorystów, finansowania terroryzmu oraz wykorzystywania przez terrorystów Internetu.
Europejskie Centrum ds. Zwalczania Terroryzmu (ECTC), działające w ramach Europolu, ma istotny interes operacyjny w uruchomieniu wymiany danych operacyjnych i osobowych z Nową Zelandią, na co dowodem jest to, co się wydarzyło po ataku w Christchurch. Po ataku w Christchurch działająca w ramach Europolu unijna jednostka ds. zgłaszania podejrzanych treści w internecie (EU IRU) pracowała nad wykrywaniem takich treści i sposobów ich rozpowszechniania w internecie. Tempo i skala szkodliwego wykorzystywania internetu po ataku oraz znaczna liczba wykorzystanych podmiotów świadczących usługi operacyjne były bezprecedensowe i pokazały ograniczenia istniejących procedur mających na celu przeciwdziałanie podobnym zagrożeniom. Umowa operacyjna z Nową Zelandią nie tylko wzmocniłaby pozycję Europolu w zakresie kierowania operacyjną odpowiedzią na apel o podjęcie działań po zamachu w Christchurch, aby wyeliminować z internetu treści terrorystyczne i brutalne treści ekstremistyczne, lecz także zapewniłaby Europolowi ramy prawne umożliwiające rozwój zaawansowanej współpracy z Nową Zelandią w kwestiach związanych z terroryzmem.
·Cyberprzestępczość: Dla unijnych organów ścigania Nowa Zelandia jest kluczowym partnerem w dochodzeniach dotyczących przypadków seksualnego wykorzystywania nieletnich.
Nowozelandzka policja uczestniczy jako aktywny partner w wirtualnej globalnej grupie do zadań specjalnych, która jest kluczową siecią partnerską działającego w ramach Europolu Europejskiego Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością i służy zwalczaniu niegodziwego traktowania w internecie dzieci w celach seksualnych. Właściwe organy państw członkowskich UE, które są odpowiedzialne za prowadzenie dochodzeń w sprawie takich złożonych przestępstw oraz muszą stawić czoła licznym wyzwaniom natury prawnej i technicznej, wysoko oceniają zaawansowaną wiedzę fachową specjalistów z Nowej Zelandii w dziedzinie dochodzeń dotyczących wykorzystywania seksualnego dzieci w internecie oraz ich gotowość do dzielenia się wiedzą z uczestnikami tych spotkań. Z operacyjnego punktu widzenia Nowa Zelandia może wnieść do Europolu znaczną wartość dodaną w dziedzinie cyberprzestępczości, a w szczególności wykorzystywania seksualnego dzieci w internecie. Nowozelandzka policja i Departament Spraw Wewnętrznych Nowej Zelandii ds. Cyfrowego Wykorzystywania Dzieci są zaangażowane, mają w tej dziedzinie doświadczenie i odgrywają ważną rolę w operacjach o wysokim priorytecie.
Nowa Zelandia pozostaje jedynym krajem należącym do sieci „Five Eyes” (sieć 5 oczu)
8
, z którym Europol nie może wymieniać danych osobowych ze względu na brak podstawy prawnej. Ogranicza to zdolność obu stron do wymiany cennych informacji operacyjnych i do systematycznej współpracy. Oznacza to również sytuację, w której kontakty dwustronne z państwami członkowskimi muszą odbywać się bezpośrednio lub za pośrednictwem agencji trzecich, w tym Interpolu. Charakter takich kontaktów jest szkodliwy dla skuteczności państw członkowskich w radzeniu sobie z tym rodzajem przestępczości i pozbawia je możliwości przyczynienia się do wartości dodanej, jaką musi oferować Europol, zwłaszcza w zakresie treści o charakterze terrorystycznym i seksualnego wykorzystywania dzieci w internecie, jak również czerpania korzyści z tej wartości dodanej.
·Przestępcze gangi motocyklowe: Policja Nowej Zelandii i Europol są bardzo zainteresowane współpracą dotyczącą przestępczych gangów motocyklowych. Gangi motocyklowe są w Nowej Zelandii coraz większym problemem, a nowozelandzka policja utworzyła niedawno dedykowaną jednostkę wywiadowczą, dla której gangi motocyklowe są jednym z głównych obszarów działania. Prowadzony przez Europol specjalistyczny projekt Monitor jest szczególnie ukierunkowany na podróżujących do Europy członków gangów motocyklowych notowanych w rejestrach karnych Nowej Zelandii, jak również na ich kontakty z przedstawicielami przestępczości zorganizowanej w południowo-wschodniej Azji.
·Narkotyki: W przeszłości Europol rozpracowywał sprawę przemytu amfetaminy na dużą skalę z UE do Nowej Zelandii. Istnieje potencjał dla dalszej współpracy w tej dziedzinie.
2.ELEMENTY PRAWNE ZALECENIA
W rozporządzeniu (UE) 2016/794 w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) określono ramy prawne dla Europolu, w szczególności jego cele, zadania, zakres kompetencji, zabezpieczenia w zakresie ochrony danych i sposoby współpracy z partnerami zewnętrznymi. Niniejsze zalecenie jest zgodne z przepisami rozporządzenia w sprawie Europolu 9 .
Celem niniejszego zalecenia jest uzyskanie od Rady upoważnienia do prowadzenia przez Komisję w imieniu UE rokowań w sprawie przyszłej umowy. Podstawę prawną upoważnienia do rozpoczęcia rokowań stanowi dla Rady art. 218 ust. 3 i 4 TFUE.
Zgodnie z art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja zostaje wyznaczona jako unijny negocjator umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią dotyczącej wymiany danych osobowych między Agencją Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europolem) i właściwymi organami ds. zwalczania poważnej przestępczości i terroryzmu w Nowej Zelandii.
Zalecenie
DECYZJA RADY
upoważniająca do podjęcia rokowań w sprawie umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią dotyczącej wymiany danych osobowych między Agencją Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) i właściwymi organami ds. zwalczania poważnej przestępczości i terroryzmu w Nowej Zelandii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 218 ust. 3 i 4,
uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 10 zostało przyjęte w dniu 11 maja 2016 r. i ma zastosowanie od dnia 1 maja 2017 r.
(2)Przepisy rozporządzenia (UE) 2016/794, w szczególności te dotyczące przekazywania danych osobowych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) państwom trzecim i organizacjom międzynarodowym, stanowią, że Europol może przekazywać dane osobowe organowi państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej zawartej między Unią a danym państwem trzecim zgodnie z art. 218 TFUE odwołującej się do odpowiednich zabezpieczeń w odniesieniu do ochrony prywatności oraz podstawowych praw i wolności osób fizycznych.
(3)Należy podjąć rokowania w celu zawarcia umowy („umowa”) między Unią Europejską a Nową Zelandią dotyczącej wymiany danych osobowych między Agencją Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) i właściwymi organami ds. zwalczania poważnej przestępczości i terroryzmu w Nowej Zelandii.
(4)Jak to również wyjaśniono w motywie 35 rozporządzenia (UE) 2016/794, Komisja powinna mieć możliwość zasięgnięcia opinii Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) również podczas rokowań w sprawie umowy, a w każdym razie przed jej zawarciem.
(5)Umowa ta powinna respektować prawa podstawowe i przestrzegać zasad uznanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, zwłaszcza prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, uznanego w art. 7 Karty, prawa do ochrony danych osobowych, uznanego w art. 8 Karty, oraz prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, uznanego w art. 47 Karty. Umowa powinna być stosowana zgodnie z tymi prawami i zasadami,
(6)Umowa nie powinna mieć wpływu i powinna pozostawać bez uszczerbku dla przekazywania danych osobowych lub innych form współpracy między organami odpowiedzialnymi za ochronę bezpieczeństwa narodowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Komisję do prowadzenia, w imieniu Unii, rokowań w sprawie umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią dotyczącej wymiany danych osobowych między Agencją Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) i właściwymi organami ds. zwalczania poważnej przestępczości i terroryzmu w Nowej Zelandii.
Wytyczne negocjacyjne przedstawiono w załączniku.
Artykuł 2
Rokowania są prowadzone w porozumieniu z właściwym [name of the special committee to be inserted by the Council].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.
Sporządzono w Brukseli dnia 30.10.2019 r.
W imieniu Rady
Przewodniczący
KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 30.10.2019
COM(2019) 551 final
ZAŁĄCZNIK
do dokumentu
zalecenie DECYZJA RADY
upoważniająca do podjęcia rokowań w sprawie umowy między Unią Europejską a Nową Zelandią dotyczącej wymiany danych osobowych między Agencją Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) i właściwymi organami ds. zwalczania poważnej przestępczości i terroryzmu w Nowej Zelandii
ZAŁĄCZNIK
W trakcie rokowań Komisja powinna dążyć do osiągnięcia celów przedstawionych szczegółowo poniżej.
1)Celem umowy powinno być ustanowienie podstawy prawnej dla przekazywania danych osobowych między Europolem a właściwymi organami w Nowej Zelandii, odpowiednio, aby wesprzeć i wzmocnić działania podejmowane przez właściwe organy tego państwa i państw członkowskich oraz wesprzeć i zacieśnić ich współpracę w zapobieganiu poważnej przestępczości transgranicznej i terroryzmowi i w zwalczaniu ich, przy jednoczesnym zapewnieniu stosownych zabezpieczeń w zakresie ochrony prywatności, danych osobowych i podstawowych praw i wolności osób fizycznych.
2)Z myślą o zagwarantowaniu przestrzegania zasady celowości współpraca i wymiana danych na mocy umowy powinna odnosić się jedynie do przestępstw i przestępstw powiązanych wchodzących w zakres kompetencji Europolu zgodnie z art. 3 rozporządzenia 2016/794 (łącznie „przestępstwa”). W szczególności współpraca powinna mieć na celu zapobieganie terroryzmowi i jego zwalczanie, przeciwdziałanie przestępczości zorganizowanej oraz zwalczanie cyberprzestępczości. Umowa powinna określać zakres i cele, w których Europol może przekazywać dane osobowe właściwym organom Nowej Zelandii;
3)Umowa powinna określać w sposób jasny i precyzyjny niezbędne zabezpieczenia i mechanizmy kontrolne w odniesieniu do ochrony danych osobowych, poszanowania podstawowych praw i wolności osób fizycznych, niezależnie od ich przynależności państwowej i miejsca zamieszkania, w przypadku wymiany danych osobowych między Europolem a właściwymi organami w Nowej Zelandii. Oprócz zabezpieczeń określonych poniżej, powinien tam się znaleźć wymóg, by przekazywanie danych osobowych podlegało zasadzie poufności oraz by dane osobowe nie były wykorzystywane do żądania, orzekania lub wykonania kary śmierci ani do żadnego innego okrutnego lub nieludzkiego traktowania, bez uszczerbku dla dodatkowych zabezpieczeń, które mogą być wymagane.
W szczególności:
a)Umowa powinna zawierać definicje kluczowych terminów, a także definicję danych osobowych zgodną z art. 3 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/680.
b)umowa powinna respektować zasadę ograniczonego celu, zapewniając, że dane nie będą przetwarzane do celów innych niż cele przekazania. Dlatego należy w sposób jasny i precyzyjny określić cele przetwarzania przez strony danych osobowych w ramach umowy. Cele te nie powinny wykraczać poza działanie, które jest konieczne w poszczególnych przypadkach, aby zapobiegać terroryzmowi i przestępstwom, o których mowa w umowie, i je zwalczać.
c)Dane osobowe przekazywane przez Europol zgodnie z umową powinny być przetwarzane w sposób rzetelny, na uzasadnionej podstawie i wyłącznie do celów, do których zostały przekazane. Umowa powinna przewidywać wymóg wskazania przez Europol, w momencie przekazywania danych, wszelkich ograniczeń dotyczących dostępu lub wykorzystywania, w tym w zakresie przekazywania, usuwania, niszczenia lub dalszego przetwarzania tych danych. Umowa powinna zobowiązywać właściwe organy Nowej Zelandii do przestrzegania tych ograniczeń i określać, w jaki sposób przestrzeganie tych ograniczeń będzie egzekwowane w praktyce. Dane osobowe powinny być adekwatne, właściwe i ograniczone do tego, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu. Dane te powinny być dokładne i aktualne. Nie powinny one być przetrzymywane przez okres dłuższy niż jest to konieczne do celów, dla których zostały one przekazane. Umowie powinien towarzyszyć załącznik zawierający wyczerpujący wykaz właściwych organów w Nowej Zelandii, którym Europol może przekazywać dane osobowe, oraz krótki opis ich kompetencji.
d)Przekazywanie przez Europol danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, opinie polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych, dane genetyczne i dane osobowe dotyczące stanu zdrowia i życia seksualnego powinno być zakazane, chyba że jest to absolutnie niezbędne i proporcjonalne w indywidualnych przypadkach w celu zapobiegania przestępstwom kryminalnym, o których mowa w umowie, i ich zwalczania, z zastrzeżeniem odpowiednich zabezpieczeń. Umowa powinna także zawierać szczegółowe zabezpieczenia dotyczące przekazywania danych osobowych ofiar przestępstw, świadków lub innych osób, które mogą dostarczyć informacji na temat przestępstw, oraz małoletnich.
e)Umowa powinna gwarantować możliwe do wyegzekwowania na drodze prawnej prawa osób, których dane osobowe są przetwarzane, poprzez określenie zasad dotyczących prawa do dostępu, poprawienia i usuwania danych, w tym konkretne powody, z uwagi na które można stosować wszelkie niezbędne i proporcjonalne ograniczenia. Umowa powinna zapewniać także możliwość wyegzekwowania praw do administracyjnych i sądowych środków odwoławczych dla osób, których dane są przetwarzane w ramach umowy, oraz gwarancję skutecznych środków odwoławczych.
f)Umowa powinna określać przepisy dotyczące przechowywania, przeglądania, poprawiania i usuwania danych osobowych oraz prowadzenia ewidencji do celów rejestracji i dokumentacji, jak również przepisy dotyczące informacji udostępnianych osobom prywatnym. Powinna również uwzględniać zabezpieczenia odnoszące się do zautomatyzowanego przetwarzania danych osobowych.
g)Umowa powinna określać kryteria, na podstawie których ocenia się wiarygodność źródła i dokładność danych.
h)Umowa powinna objąć zobowiązanie do zapewnienia bezpieczeństwa danych osobowych poprzez odpowiednie środki techniczne i organizacyjne, w tym poprzez umożliwienie dostępu do danych osobowych tylko osobom upoważnionym. Umowa powinna uwzględnić również zobowiązanie do zgłoszenia naruszenia ochrony danych osobowych, które dotyczy danych przekazywanych na mocy tej umowy.
i)Dalsze przekazywanie informacji przez właściwe organy Nowej Zelandii innym organom w Nowej Zelandii, w tym do wykorzystania w postępowaniu sądowym, powinno być dozwolone wyłącznie w pierwotnym celu przekazania danych przez Europol i powinno podlegać odpowiednim warunkom i zabezpieczeniom, łącznie z wydaniem przez Europol uprzedniego zezwolenia.
j)Takie same warunki jak w lit. i) powinny mieć zastosowanie do dalszego przekazywania informacji przez właściwe organy Nowej Zelandii organom w państwie trzecim, przy spełnieniu dodatkowego wymogu, zgodnie z którym takie dalsze przekazywanie danych powinno być dozwolone wyłącznie w odniesieniu do państw trzecich, którym Europol ma prawo przekazywać dane osobowe na podstawie art. 25 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/794.
k)Umowa powinna zapewniać system kontroli przez co najmniej jeden niezależny podmiot sektora publicznego odpowiedzialny za ochronę danych wyposażony w faktyczne kompetencje w zakresie przeprowadzania dochodzenia i interwencji w celu sprawowania nadzoru nad tymi organami publicznymi Nowej Zelandii, które wykorzystują dane osobowe/wymieniane informacje, i w zakresie udziału w postępowaniach sądowych. W szczególności niezależne organy powinny posiadać kompetencje do rozpatrywania skarg osób fizycznych dotyczących wykorzystania ich danych osobowych. Organy publiczne, które wykorzystują dane osobowe, powinny odpowiadać za przestrzeganie przepisów dotyczących ochrony danych osobowych na mocy umowy.
4)Umowa powinna przewidywać skuteczny mechanizm rozstrzygania sporów w zakresie jej wykładni i stosowania, aby zapewnić przestrzeganie przez strony wspólnie uzgodnionych zasad.
5)Umowa powinna zawierać postanowienia dotyczące jej monitorowania i okresowej oceny.
6)Umowa powinna zawierać postanowienia dotyczące jej wejścia w życie i obowiązywania oraz postanowienie, na mocy którego każda ze stron może wypowiedzieć umowę lub ją zawiesić, zwłaszcza w przypadku gdy dane państwo trzecie nie zapewnia już skutecznej ochrony podstawowych praw i wolności na poziomie wymaganym na mocy tej umowy. Umowa powinna też określać, czy dane osobowe objęte jej zakresem i przekazane przed jej zawieszeniem lub wypowiedzeniem dalej mogą być przetwarzane. Dalsze przetwarzanie danych osobowych, jeżeli miałoby być dozwolone, powinno w każdym przypadku być zgodne z postanowieniami umowy w momencie zawieszenia lub wypowiedzenia.
7)W stosownych przypadkach umowa może zawierać klauzulę określającą jej terytorialny zakres stosowania.
8)Umowa powinna być na równi autentyczna w języku angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim i zawierać w tym celu klauzulę językową.