(3)

W dniu 10 czerwca 2016 r. Komisja przedstawiła wniosek w  sprawie ratyfikacji przez UE porozumienia paryskiego . Niniejszy wniosek ustawodawczy stanowi część wykonywania zobowiązania UE w ramach porozumienia paryskiego. Zobowiązanie Unii do redukcji emisji w całej gospodarce zostało potwierdzone w zaplanowanych, ustalonych na szczeblu krajowym wkładach Unii i jej państw członkowskich, które zostały przedłożone Sekretariatowi UNFCCC w dniu 6 marca 2015 r.

(3)

Po udzieleniu w dniu 4 października 2016 r. zgody przez Parlament Europejski Rada ratyfikowała porozumienie paryskie w dniu 5 października 2016 r. Porozumienie paryskie, które weszło w  życie w dniu 4 listopada 2016 r., dąży, zgodnie z jego art. 2, „do intensyfikacji globalnej odpowiedzi na zagrożenie związane ze zmianami klimatu, w kontekście zrównoważonego rozwoju i wysiłków na rzecz likwidacji ubóstwa, między innymi poprzez: a) ograniczenie wzrostu średniej temperatury globalnej do poziomu znacznie niższego niż 2 oC powyżej poziomu przedindustrialnego oraz podejmowanie wysiłków mających na celu ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5  oC powyżej poziomu przedindustrialnego, uznając, że to znacząco zmniejszy ryzyka związane ze zmianami klimatu i ich skutki; b) zwiększenie zdolności do adaptacji do negatywnych skutków zmian klimatu oraz wspieranie odporności na zmiany klimatu i rozwoju związanego z niską emisją gazów cieplarnianych w sposób niezagrażający produkcji żywności; c) zapewnienie spójności przepływów finansowych ze ścieżką prowadzącą do niskiego poziomu emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmiany klimatu.”

Porozumienie paryskie wymaga także, aby jego strony podejmowały działania mające na celu ochronę i wzmacnianie, w stosownych przypadkach, pochłaniaczy i rezerwuarów gazów cieplarnianych, w tym lasów.

Niniejszy wniosek ustawodawczy stanowi część wykonywania zobowiązania UE w ramach porozumienia paryskiego. Zobowiązanie Unii do redukcji emisji w całej gospodarce zostało potwierdzone w zaplanowanych, ustalonych na szczeblu krajowym wkładach Unii i jej państw członkowskich, które zostały przedłożone Sekretariatowi UNFCCC w dniu 6 marca 2015 r.

(4)

Porozumienie paryskie zastępuje podejście przyjęte w ramach protokołu z Kioto z 1997 r., które nie będzie kontynuowane po roku 2020.

(4)

Porozumienie paryskie zastępuje podejście przyjęte w ramach protokołu z Kioto z 1997 r., które nie będzie kontynuowane po roku 2020. W związku z tym programy inwestycji ekologicznych związane z protokołem z Kioto, zapewniające wsparcie finansowe na projekty w zakresie redukcji emisji w państwach członkowskich o niższych dochodach, również nie będą kontynuowane.

(4a)

Na posiedzeniu w dniu 21 października 2009 r. Rada ds. Środowiska poparła cel Unii zakładający ograniczenie emisji o 80–95 % do 2050 r. w porównaniu z 1990 r. w ramach niezbędnych redukcji po stronie krajów rozwiniętych jako grupy, przewidzianych przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC).

(5)

Przejście na czystą energię wymaga zmian w  działalności gospodarczej i  zachowaniach inwestycyjnych oraz wprowadzenia zachęt we wszystkich obszarach polityki . Stworzenie stabilnej unii energetycznej w celu zapewnienia bezpiecznej , zrównoważonej i  konkurencyjnej energii po przystępnych cenach dla obywateli UE jest priorytetem Unii . Osiągnięcie tego celu wymaga kontynuowania ambitnych działań klimatycznych, czego przejawem jest niniejsze rozporządzenie, jak również postępów w zakresie innych aspektów unii energetycznej, jak określono w strategii ramowej na rzecz stabilnej unii energetycznej opartej na przyszłościowej polityce w dziedzinie klimatu (16).

(5)

Przejście na czystą energię i biogospodarkę wymaga zmian w  zachowaniach inwestycyjnych we wszystkich obszarach polityki oraz zachęt dla małych i  średnich przedsiębiorstw (MŚP) z mniejszym kapitałem oraz dla małych gospodarstw rolnych, aby mogły dostosować one swoje modele biznesowe . Priorytetem Unii jest stworzenie stabilnej unii energetycznej , która stawia na efektywność energetyczną i dąży do zapewnienia bezpiecznej i  zrównoważonej energii po przystępnych cenach dla obywateli UE , a także stosowanie, w przypadku wykorzystywania biozasobów, rygorystycznej polityki zrównoważonego rozwoju i redukcji emisji, tak aby zastąpiły one zasoby kopalne . Osiągnięcie tego celu wymaga kontynuowania ambitnych działań klimatycznych, czego przejawem jest niniejsze rozporządzenie, jak również postępów w zakresie innych aspektów unii energetycznej, jak określono w strategii ramowej na rzecz stabilnej unii energetycznej opartej na przyszłościowej polityce w dziedzinie klimatu (16).

(9)

Podejście do wiążących rocznych limitów krajowych przyjęte w decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 406/2009/WE (19) należy utrzymać w latach 2021–2030, począwszy od 2020 r. od średniego poziomu emisji gazów cieplarnianych w latach 2016–2018, a skończywszy w 2030 r. limitem określonym dla każdego państwa członkowskiego. Dokonano dostosowania przydziału w 2021 r. dla państw członkowskich, których dotyczy dodatni pułap na mocy decyzji 406/2009/WE, jak również zwiększenie rocznych przydziałów emisji w latach 2017–2020 zgodnie z decyzjami 2013/162/UE oraz 2013/634/UE, aby uwzględnić możliwość zwiększenia emisji w tych latach. Rada Europejska postanowiła, że dostępność i wykorzystanie istniejących instrumentów elastyczności w sektorach nieobjętych ETS należy znacząco zwiększyć, aby zapewnić racjonalność pod względem kosztów wspólnego wysiłku UE oraz zbieżność poziomów emisji na mieszkańca do roku 2030.

(9)

Podejście do wiążących rocznych limitów krajowych przyjęte w decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 406/2009/WE (19) należy utrzymać w latach 2021–2030, począwszy od 2018 r. od średniego poziomu emisji gazów cieplarnianych w latach 2016–2018 lub wartości rocznego limitu emisji w 2020 r., w zależności od tego, która z tych wartości jest niższa , a skończywszy w 2030 r. limitem określonym dla każdego państwa członkowskiego. W celu nagradzania wczesnych działań i wsparcia państw członkowskich o niższej zdolności do inwestowania państwa członkowskie, których PKB na mieszkańca jest niższy od średniej UE i w których w latach 2013–2020 poziom emisji jest niższy niż ich roczny limit emisji na okres od 2013 r. do 2020 r. przewidziany w decyzji 406/2009/WE, mogą, na określonych warunkach, zwrócić się o dodatkowe uprawnienia z rezerwy. Dokonano dodatkowego dostosowania przydziału w 2021 r. dla państw członkowskich, których dotyczy dodatni pułap na mocy decyzji 406/2009/WE, jak również zwiększenie rocznych przydziałów emisji w latach 2017–2020 zgodnie z decyzjami 2013/162/UE oraz 2013/634/UE, aby uwzględnić możliwość zwiększenia emisji w tych latach. Rada Europejska postanowiła, że dostępność i wykorzystanie istniejących instrumentów elastyczności w sektorach nieobjętych ETS należy znacząco zwiększyć, aby zapewnić racjonalność pod względem kosztów wspólnego wysiłku UE oraz zbieżność poziomów emisji na mieszkańca do roku 2030.

(9a)

W celu skierowania Unii na drogę do gospodarki niskoemisyjnej niniejsze rozporządzenie przewiduje długoterminową ścieżkę redukcji emisji, aby ograniczać od 2031 r. emisje gazów cieplarnianych objęte niniejszym rozporządzeniem. Rozporządzenie przyczynia się także do osiągnięcia celu porozumienia paryskiego polegającego na doprowadzeniu w drugiej połowie obecnego stulecia do równowagi między emisjami antropogenicznymi według źródeł a usuwaniem gazów cieplarnianych przez pochłaniacze.

(10a)

Aby zachować pełną efektywność rezerwy stabilności rynkowej, ustanowionej na mocy decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1814  (1a) , przy określaniu, na podstawie decyzji (UE) 2015/1814, całkowitej liczby uprawnień w obiegu w danym roku zgodnie z tą decyzją, anulowania uprawnień w wyniku zastosowania instrumentu elastyczności ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu po zastosowaniu zmniejszenia uprawnień w ramach EU ETS nie należy brać pod uwagę jako uprawnień anulowanych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE.

(11)

Liczne środki unijne zwiększają zdolność państw członkowskich do wypełniania zobowiązań w dziedzinie klimatu i mają zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia koniecznych redukcji emisji w sektorach objętych niniejszym rozporządzeniem. Do środków tych należą przepisy w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych, w sprawie redukcji emisji dwutlenku węgla z pojazdów drogowych, charakterystyki energetycznej budynków, energii ze źródeł odnawialnych , efektywności energetycznej oraz gospodarki o obiegu zamkniętym, a także unijnych instrumentów finansowych na potrzeby inwestycji związanych z klimatem.

(11)

Liczne środki unijne zwiększają zdolność państw członkowskich do wypełniania zobowiązań w dziedzinie klimatu i mają zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia koniecznych redukcji emisji w sektorach objętych niniejszym rozporządzeniem. Do środków tych należą przepisy w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych, w sprawie redukcji emisji dwutlenku węgla z pojazdów drogowych, poprawy charakterystyki energetycznej budynków, zwiększania wykorzystania odnawialnych źródeł energii , podwyższenia efektywności energetycznej oraz promowania gospodarki o obiegu zamkniętym, a także unijnych instrumentów finansowania inwestycji związanych z klimatem.

(11a)

W celu osiągnięcia tych redukcji emisji oraz w dążeniu do zmaksymalizowania roli sektora rolnego państwa członkowskie powinny promować innowacyjne działania w zakresie łagodzenia zmiany klimatu, które mają największy potencjał, w tym: przekształcanie gruntów ornych w trwałe użytki zielone; zarządzanie żywopłotami, strefami buforowymi i drzewami na gruntach rolnych; nowe systemy rolno-leśne i systemy zalesiania; zapobieganie wycinaniu drzew i wylesianiu; brak orki lub orkę mało intensywną oraz wykorzystanie okryw glebowych/ międzyplonów i resztek pożniwnych na gruntach; audyty emisji dwutlenku węgla oraz plany zarządzania glebą/składnikami odżywczymi; lepszą wydajność azotową i zahamowanie procesu nitryfikacji; przywracanie i ochronę terenów podmokłych/ torfowisk; oraz ulepszone metody hodowli zwierząt gospodarskich, ich żywienia i zarządzania hodowlą w celu redukcji emisji.

(11b)

Niniejsze rozporządzenie, obejmujące dostępne instrumenty elastyczności, przewiduje zachęty do redukcji emisji zgodne z innymi aktami prawnymi Unii w dziedzinie klimatu i energii dla sektorów objętych niniejszym rozporządzeniem, w tym w zakresie efektywności energetycznej. Z uwagi na fakt, że ponad 75 % emisji gazów cieplarnianych dotyczy energii, zwiększenie efektywności wykorzystania energii i energooszczędność odegrają ważną rolę w uzyskaniu redukcji emisji. Ambitna polityka w zakresie efektywności energetycznej jest w związku z tym kluczowa nie tylko z punktu widzenia większych oszczędności związanych z importem paliw kopalnych, zapewniających bezpieczeństwo energetyczne i niższe rachunki konsumentów, ale także z punktu widzenia większego wykorzystania energooszczędnych technologii w budynkach, przemyśle i transporcie, zwiększenia konkurencyjności gospodarczej, tworzenia lokalnych miejsc pracy, a także poprawy warunków zdrowotnych i eliminowania ubóstwa energetycznego. Środki podejmowane w sektorach objętych rozporządzeniem z czasem zwracają się, a przy tym stanowią opłacalny sposób wspomagania państw członkowskich w osiąganiu celów, które stawia przed nimi niniejsze rozporządzenie. Zatem przy wprowadzaniu przepisów rozporządzenia do krajowych polityk państwa członkowskie powinny zwrócić szczególną uwagę na konkretne i zróżnicowane możliwości poprawy efektywności energetycznej w różnych sektorach i inwestowania w nią.

(11c)

Sektor transportu nie jest jedynie głównym emitentem gazów cieplarnianych, ale także – od 1990 r. – sektorem, w którym zużycie energii rośnie najszybciej. Jest zatem istotne, aby Komisja i państwa członkowskie dokładały dalszych starań w celu poprawy efektywności energetycznej, wspierania przechodzenia na zrównoważone środki transportu i zmniejszenia dużego uzależnienia tego sektora od węgla. Obniżenie emisyjności koszyka energetycznego przez promowanie niskoemisyjnych źródeł energii w sektorze transportu, na przykład zrównoważonych ekologicznie biopaliw i pojazdów elektrycznych, przyczyni się do osiągnięcia celu dotyczącego redukcji emisji CO2 zgodnie z celami porozumienia paryskiego. Można to ułatwić przez zapewnienie jasnych i długoterminowych ram dla sektora, które gwarantują pewność i na których można opierać inwestycje.

(11d)

Wpływ polityki energetycznej i strategii sektorowych na unijne i krajowe zobowiązania w dziedzinie klimatu należy ocenić przy pomocy wspólnych metod ilościowych, tak aby wpływ ten był przejrzysty i weryfikowalny.

(12)

W rozporządzeniu [] [w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem w ramy klimatyczno-energetyczne do roku 2030] określono zasady rozliczania dotyczące emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych związane z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem (LULUCF). Mimo że uwzględnienie ilości do sumy całkowitych emisji netto i pochłaniania netto z terenów wylesionych, terenów zalesionych, gruntów uprawnych i uprawianych użytków zielonych, jak określono w rozporządzeniu [] na mocy niniejszego rozporządzenia ma wpływ na efekt środowiskowy w odniesieniu do poziomu uzyskanych redukcji emisji gazów cieplarnianych, elastyczność w odniesieniu do maksymalnej ilości 280 mln ton ekwiwalentu CO2 takiego pochłaniania podzielonej między państwa członkowskie zgodnie z wielkościami ustalonymi w załączniku III należy włączyć jako dodatkową możliwość dostępną w razie potrzeby dla państw członkowskich, aby mogły zrealizować swoje zobowiązania. W przypadku gdy akt delegowany aktualizujący poziomy referencyjne dla lasów w oparciu o krajowe plany rozliczeń gospodarki leśnej zgodnie z art. 8 ust. 6 rozporządzenia [LULUCF] zostanie przyjęty, zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w odniesieniu do art. 7, aby uwzględnić wkład kategorii księgowej zarządzanych obszarów leśnych w mechanizmie elastyczności określonym w tym artykule. Przed przyjęciem takiego aktu delegowanego Komisja powinna przeprowadzić ocenę rzetelności rozliczania w odniesieniu do zarządzanych obszarów leśnych w oparciu o dostępne dane, a w szczególności spójności planowanych i faktycznych wskaźników pozyskania. Ponadto na mocy niniejszego rozporządzenia należy dopuścić możliwość dobrowolnego usunięcia jednostek rocznych limitów emisji w celu umożliwienia uwzględnienia takich ilości przy ocenie przestrzegania przez państwa członkowskie wymogów rozporządzenia []

(12)

W rozporządzeniu [] [w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem w ramy klimatyczno-energetyczne do roku 2030] określono zasady rozliczania dotyczące emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych związane z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem (LULUCF). Mimo że uwzględnienie ilości do sumy całkowitych emisji netto i pochłaniania netto z terenów wylesionych, terenów zalesionych, gruntów uprawnych, uprawianych użytków zielonych i w stosownych przypadkach zarządzanych terenów podmokłych , jak określono w rozporządzeniu [] na mocy niniejszego rozporządzenia ma wpływ na efekt środowiskowy w odniesieniu do poziomu uzyskanych redukcji emisji gazów cieplarnianych, elastyczność w odniesieniu do maksymalnej ilości 280 mln ton ekwiwalentu CO2 takiego pochłaniania podzielonej między państwa członkowskie zgodnie z wielkościami ustalonymi w załączniku III należy włączyć jako dodatkową możliwość dostępną w razie potrzeby dla państw członkowskich, aby mogły zrealizować swoje zobowiązania. W przypadku gdy akt delegowany aktualizujący poziomy referencyjne dla lasów w oparciu o krajowe plany rozliczeń gospodarki leśnej zgodnie z art. 8 ust. 6 rozporządzenia [LULUCF] zostanie przyjęty, zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w odniesieniu do art. 7, aby uwzględnić wyważony wkład kategorii księgowej zarządzanych obszarów leśnych w mechanizmie elastyczności w wysokości 280 mln określonym w tym artykule. Przed przyjęciem takiego aktu delegowanego Komisja powinna przeprowadzić ocenę rzetelności rozliczania w odniesieniu do zarządzanych obszarów leśnych w oparciu o dostępne dane, a w szczególności spójności planowanych i faktycznych wskaźników pozyskania. Ponadto na mocy niniejszego rozporządzenia należy dopuścić możliwość dobrowolnego usunięcia jednostek rocznych limitów emisji w celu umożliwienia uwzględnienia takich ilości przy ocenie przestrzegania przez państwa członkowskie wymogów rozporządzenia [].

(12a)

Osiągnięcie, w sposób obopólnie spójny, wielorakich celów Unii związanych z sektorem rolnictwa, w tym celów dotyczących łagodzenia zmiany klimatu i dostosowania się do niej, jakości powietrza, zachowania różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych oraz wsparcia dla gospodarki wiejskiej, będzie wymagało zmian w inwestycjach i środków zachęty wspieranych przez środki unijne, takie jak WPR. Jest niezwykle istotne, aby niniejsze rozporządzenie uwzględniało cel, jakim jest przyczynienie się do osiągnięcia celów unijnej strategii leśnej zakładającej wspieranie konkurencyjnych i zrównoważonych dostaw drewna dla biogospodarki unijnej, krajowych strategii leśnych państw członkowskich, unijnej strategii na rzecz bioróżnorodności oraz unijnej strategii dotyczącej gospodarki o obiegu zamkniętym.

(13)

Aby zapewnić skuteczną, przejrzystą i efektywną pod względem kosztów sprawozdawczość i weryfikację emisji gazów cieplarnianych i innych informacji niezbędnych do oceny postępów państw członkowskich w zakresie rocznych limitów emisji, wymogi w zakresie corocznej sprawozdawczości i oceny ustalone w niniejszym rozporządzeniu zintegrowano z odpowiednimi artykułami rozporządzenia (UE) nr 525/2013, które należy zatem odpowiednio zmienić. Zmiana przedmiotowego rozporządzenia powinna również zagwarantować, że postęp państw członkowskich w osiąganiu redukcji emisji jest poddawany corocznie ocenie z uwzględnieniem postępów w realizacji unijnych polityk i środków oraz informacji uzyskanych od państw członkowskich. Co dwa lata do oceny należy włączać przewidywany postęp w realizacji zobowiązań redukcyjnych Unii oraz w wypełnianiu przez państwa członkowskie ich zobowiązań. Stosowanie odliczeń powinno jednak być rozważane wyłącznie w odstępach pięcioletnich, tak aby można było uwzględnić potencjalny wkład terenów wylesionych, terenów zalesionych, gruntów uprawnych i uprawianych użytków zielonych, zgodnie z rozporządzeniem []. Pozostaje to bez uszczerbku dla obowiązku Komisji zapewnienia przestrzegania przez państwa członkowskie obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia bądź uprawnień Komisji do wszczęcia w tym celu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

(13)

Aby zapewnić skuteczną, przejrzystą i efektywną pod względem kosztów sprawozdawczość i weryfikację emisji gazów cieplarnianych i innych informacji niezbędnych do oceny postępów państw członkowskich w zakresie rocznych limitów emisji, wymogi w zakresie corocznej sprawozdawczości i oceny ustalone w niniejszym rozporządzeniu zintegrowano z odpowiednimi artykułami rozporządzenia (UE) nr 525/2013, które należy zatem odpowiednio zmienić. Zmiana przedmiotowego rozporządzenia powinna również zagwarantować, że postęp państw członkowskich w osiąganiu redukcji emisji jest poddawany corocznie ocenie z uwzględnieniem postępów w realizacji unijnych polityk i środków oraz informacji uzyskanych od państw członkowskich. Co dwa lata do oceny należy włączać przewidywany postęp w realizacji zobowiązań redukcyjnych Unii oraz w wypełnianiu przez państwa członkowskie ich zobowiązań. Co dwa lata należy przeprowadzać pełną kontrolę zgodności. Wykorzystanie potencjalnego wkładu terenów wylesionych, terenów zalesionych, gruntów uprawnych i uprawianych użytków zielonych, zgodnie z rozporządzeniem [] , należy rozważać zgodnie z częstotliwościami określonymi w tym rozporządzeniu . Pozostaje to bez uszczerbku dla obowiązku Komisji zapewnienia przestrzegania przez państwa członkowskie obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia bądź uprawnień Komisji do wszczęcia w tym celu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

(13a)

Jako że sektory objęte niniejszym rozporządzeniem odpowiadają za ponad połowę emisji gazów cieplarnianych w Unii, polityka ograniczenia emisji w tych sektorach jest bardzo istotna dla wywiązania się z zobowiązań Unii zgodnie z porozumieniem paryskim. W związku z tym procedury monitorowania, sprawozdawczości i działań następczych na mocy niniejszego rozporządzenia powinny być w pełni przejrzyste. Państwa członkowskie i Komisja powinny dopilnować, aby informacje dotyczące zgodności z niniejszym rozporządzeniem były publicznie dostępne, oraz zapewnić odpowiednie zaangażowanie zainteresowanych stron i społeczeństwa w proces przeglądu niniejszego rozporządzenia. Wzywa się również Komisję do stworzenia skutecznego i przejrzystego systemu monitorowania skutków wprowadzonych instrumentów elastyczności.

(14)

Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zastosowania środka służącego poprawie ogólnej efektywności pod względem kosztów całkowitych redukcji w postaci przekazywania części swoich rocznych limitów emisji na rzecz innych państw członkowskich. Należy zapewnić przejrzystość i dogodny dla obu stron sposób takiego przekazywania, w tym poprzez sprzedaż na aukcji, korzystanie z pośredników rynkowych działających w charakterze pełnomocników lub w drodze porozumień dwustronnych.

(14)

Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zastosowania środka służącego poprawie ogólnej efektywności pod względem kosztów całkowitych redukcji w postaci zachowania lub pożyczania części swoich rocznych limitów emisji. Państwa członkowskie powinny mieć również możliwość przekazywania części swoich rocznych limitów emisji na rzecz innych państw członkowskich. Należy zapewnić przejrzystość i dogodny dla obu stron sposób takiego przekazywania, w tym poprzez sprzedaż na aukcji, korzystanie z pośredników rynkowych działających w charakterze pełnomocników lub w drodze porozumień dwustronnych.

(15)

Europejska Agencja Środowiska ma na celu wspieranie zrównoważonego rozwoju oraz zapewnianie pomocy w osiąganiu znaczącej i wymiernej poprawy stanu środowiska w Europie poprzez dostarczanie decydentom, instytucjom publicznym i społeczeństwu aktualnych, ukierunkowanych, istotnych i wiarygodnych informacji. Europejska Agencja Środowiska powinna wspomagać Komisję, w stosownych przypadkach, zgodnie ze swoim rocznym programem pracy.

(15)

Europejska Agencja Środowiska ma na celu wspieranie zrównoważonego rozwoju oraz zapewnianie pomocy w osiąganiu znaczącej i wymiernej poprawy stanu środowiska w Europie poprzez dostarczanie decydentom, instytucjom publicznym i społeczeństwu aktualnych, ukierunkowanych, istotnych i wiarygodnych informacji. Europejska Agencja Środowiska powinna wspomagać Komisję, w stosownych przypadkach, zgodnie ze swoim rocznym programem pracy, oraz skutecznie i bezpośrednio przyczyniać się do przeciwdziałania zmianie klimatu .

(17)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania art. 4, zgodnie z  którym ustanawia się roczne limity emisji dla państw członkowskim, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011  (21).

(17)

Należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z  art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia przez określenie rocznych limitów emisji dla państw członkowskich .

(19a)

Oprócz starań na rzecz ograniczenia własnych emisji istotne jest, aby Unia – zgodnie z celem zwiększenia swojego pozytywnego wpływu na globalny ślad węglowy – przewidziała, wraz z państwami trzecimi, rozwiązania w dziedzinie klimatu polegające na realizacji z tymi państwami wspólnych projektów w ramach polityki klimatycznej do 2030 r., mając na względzie, że porozumienie paryskie zawiera odniesienie do nowego międzynarodowego mechanizmu współpracy na rzecz zwalczania zmiany klimatu.

(20)

Niniejsze rozporządzenie należy poddać przeglądowi w 2024 r., a następnie co 5 lat, aby ocenić jego ogólne wykonywanie. W przeglądzie należy wziąć pod uwagę zmiany okoliczności krajowych i wykorzystać wyniki globalnej oceny porozumienia paryskiego.

(20)

Niniejsze rozporządzenie należy poddać przeglądowi w 2024 r., a następnie co 5 lat, aby ocenić jego ogólne wykonywanie. W przeglądzie należy wziąć pod uwagę zmiany okoliczności krajowych i wykorzystać wyniki globalnej oceny porozumienia paryskiego.

Aby przestrzegać porozumienia paryskiego, konieczne jest stopniowe intensyfikowanie przez Unię wysiłków i wnoszenie co pięć lat wkładu odzwierciedlającego jej możliwie najwyższe ambicje.

Przegląd powinien zatem uwzględniać cel Unii polegający na ograniczeniu emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce o 80–95 % do roku 2050 w porównaniu z poziomami z 1990 r. oraz cel porozumienia paryskiego polegający na osiągnięciu w drugiej połowie obecnego stulecia równowagi między emisjami antropogenicznymi według źródeł a usuwaniem gazów cieplarnianych przez pochłaniacze. Podstawę przeglądu powinny stanowić najlepsze dostępne dane naukowe oraz sprawozdanie wstępne przygotowane przez Europejską Agencję Środowiska.

Przegląd redukcji emisji przez państwa członkowskie za okres od 2031 r. powinien uwzględniać zasady sprawiedliwości i opłacalności.

-a)

a)

łączna ilość uwzględniona w odniesieniu do tego państwa członkowskiego dla wszystkich lat w okresie od 2021 r. do 2030 r. nie przekracza poziomu dla danego państwa członkowskiego określonego w załączniku III;

a)

łączna ilość uwzględniona w odniesieniu do tego państwa członkowskiego dla wszystkich lat w okresie od 2021 r. do 2030 r. nie przekracza poziomu dla danego państwa członkowskiego określonego w załączniku III;

b)

ilość taka przekracza wymagania określone dla tego państwa członkowskiego na podstawie z art. 4 rozporządzenia [] [LULUCF];

b)

wykazano, że ilość taka przekracza wymagania określone dla tego państwa członkowskiego na podstawie z art. 4 rozporządzenia [] [LULUCF] w okresach pięcioletnich określonych w art. 12 rozporządzenia [][LULUCF] ;

c)

państwo członkowskie nie nabyło więcej pochłaniania netto zgodnie z rozporządzeniem [] [LULUCF] od innych państw członkowskich niż samo przekazało oraz

c)

państwo członkowskie nie nabyło więcej pochłaniania netto zgodnie z rozporządzeniem [] [LULUCF] od innych państw członkowskich niż samo przekazało oraz

d)

państwo członkowskie przestrzega wymogów rozporządzenia [] [LULUCF].

d)

państwo członkowskie przestrzega wymogów rozporządzenia [] [LULUCF].

a)

dodatek do wielkości emisji danego państwa członkowskiego na następny rok w wysokości równej liczbie ton ekwiwalentu CO2 nadwyżki emisji gazów cieplarnianych, pomnożonej przez współczynnik 1,08 zgodnie ze środkami zastosowanymi na podstawie art. 11 oraz

a)

dodatek do wielkości emisji danego państwa członkowskiego na następny rok w wysokości równej liczbie ton ekwiwalentu CO2 nadwyżki emisji gazów cieplarnianych, pomnożonej przez współczynnik 1,08 zgodnie ze środkami zastosowanymi na podstawie art. 11 oraz

b)

możliwość czasowego zakazu przekazywania przez państwo członkowskie jakiejkolwiek części jego rocznego limitu emisji na rzecz innego państwa członkowskiego do momentu uzyskania zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia. Główny zarządca wprowadza ten zakaz do rejestru, o którym mowa w art. 11.

b)

możliwość czasowego zakazu przekazywania przez państwo członkowskie jakiejkolwiek części jego rocznego limitu emisji na rzecz innego państwa członkowskiego do momentu uzyskania zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia. Główny zarządca wprowadza ten zakaz do rejestru, o którym mowa w art. 11.

a)

całkowite roczne limity emisji tego państwa członkowskiego w okresie od 2013 r. do 2020 r. ustalone zgodnie z art. 3 ust. 2 i art. 10 decyzji nr 406/2009/WE przekraczają jego całkowite roczne zweryfikowane emisje gazów cieplarnianych za okres od 2013 r. do 2020 r.;

b)

PKB na mieszkańca tego państwa członkowskiego w cenach rynkowych w 2013 r. wynosi poniżej średniej UE;

c)

to państwo członkowskie wykorzystało w największym możliwym zakresie instrumenty elastyczności, o których mowa w art. 6 i 7, do poziomów określonych w załącznikach II i III;

d)

to państwo członkowskie wykorzystało w największym możliwym zakresie instrumenty elastyczności, o których mowa w art. 5 ust. 2 i 3, i nie przekazało limitów emisji innemu państwu członkowskiemu na podstawie art. 5 ust. 4 i 5; oraz

e)

Unia jako całość osiąga cel, o którym mowa w art. 1 ust. 1.