22.12.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 443/86

—

uwzględniając wniosek Alexandra Mirskiego z dnia 14 lutego 2014 r. ogłoszony na sesji plenarnej w dniu 24 lutego 2014 r. o skorzystanie z immunitetu i przywilejów w związku z postępowaniem cywilnym toczącym się przed Wydziałem Cywilnym Senatu Sądu Najwyższego Republiki Łotwy (zwanym dalej „Sądem Najwyższym”) (nr ref. C17129611),

—

uwzględniając art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

—

uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r. oraz 6 września 2011 r. (1),

—

uwzględniając protokół posiedzenia plenarnego z dnia 4 kwietnia 2011 r.,

—

uwzględniając art. 5 ust. 2 i art. 6a i 7 Regulaminu,

—

uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A7–0273/2014),

A.

mając na uwadze, że Alexander Mirsky, poseł do Parlamentu Europejskiego, zwrócił się o skorzystanie z immunitetu parlamentarnego w związku z postępowaniem cywilnym toczącym się przed Sądem Najwyższym Republiki Łotwy; mając na uwadze, że wspomniane postępowanie odnosi się do decyzji Wydziału Cywilnego Sądu Okręgowego w Rydze (zwanego dalej „Sądem Okręgowym w Rydze”) nakazującej Alexandrowi Mirskiemu sprostowanie wypowiedzi zawartej w przemówieniu wygłoszonym w Parlamencie Europejskim w dniu 4 kwietnia 2011 r. i wypłacenie kwoty 1 000 LVL będącej zadośćuczynieniem za szkody niemajątkowe na rzecz rzekomo pokrzywdzonych skarżących;

B.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej wobec członków Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych,

C.

mając na uwadze, że wykonując swoje uprawnienia związane z przywilejami i immunitetami, Parlament działa w celu utrzymania swojej integralności jako demokratycznego zgromadzenia ustawodawczego oraz do zagwarantowania niezależności posłów w sprawowaniu ich funkcji;

D.

mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że art. 8 Protokołu – w świetle celów ochrony wolności wypowiedzi i niezależności posłów do Parlamentu Europejskiego i w świetle sformułowania, które wyraźnie odnosi się do stanowiska zajmowanego w głosowaniu, a także opinii wyrażanych przez posłów – ma zasadniczo zastosowanie do wszystkich oświadczeń złożonych przez tych posłów w samych pomieszczeniach Parlamentu Europejskiego (2);

E.

mając na uwadze, że należy uznać, iż immunitet na mocy art. 8 Protokołu – w zakresie w jakim ma chronić swobodę wypowiedzi i niezależność posłów europejskich – jest bezwzględnym immunitetem sprzeciwiającym się wszczęciu jakiegokolwiek postępowania sądowego z uwagi na wyrażoną opinię lub stanowisko zajęte w głosowaniu w ramach wykonywania obowiązków parlamentarnych (3);

F.

mając na uwadze, że immunitet z jakiego korzystają posłowie do Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do postępowań karnych obejmuje również immunitet w odniesieniu do postępowań cywilnych;

G.

mając na uwadze, że wniosek Alexandra Mirskiego odnosi się do postępowań wszczętych przeciwko niemu w związku z wypowiedzią zawartą w jednominutowym wystąpieniu na posiedzeniu plenarnym w dniu 4 kwietnia 2011 r.; mając na uwadze, że nie ulega wątpliwości, iż Alexander Mirsky był posłem do Parlamentu Europejskiego w chwili wygłaszania tej wypowiedzi;

H.

mając na uwadze, że Sąd Grodzki w Jūrmali właściwie uznał, że Alexander Mirsky był objęty immunitetem, z którego korzystają posłowie do Parlamentu Europejskiego na mocy art. 8 Protokołu, i w związku z tym odrzucił pozew skarżących; mając na uwadze, że Sąd Okręgowy w Rydze postąpił odwrotnie i całkowicie zignorował zastosowanie tego postanowienia; mając na uwadze, że sąd krajowy ma obowiązek stosowania prawa pierwotnego UE;

I.

mając na uwadze, że postępowania sądowe wszczęte przeciwko Alexandrowi Mirskiemu nadal się toczą przed Sądem Najwyższym Republiki Łotwy a końcowy wyrok może być dla niego korzystny; mając jednak na uwadze, że jeżeli Sąd Najwyższy potwierdzi wyrok Sądu Okręgowego w Rydze, będzie to stanowiło naruszenie prawa pierwotnego UE przez władze łotewskie;

J.

mając na uwadze, że w następstwie wyroku Sądu Okręgowego w Rydze w istocie doszło do naruszenia przywilejów i immunitetów Alexandra Mirskiego; mając w szczególności na uwadze, że okoliczności tej sprawy stanowią ograniczenie opinii wyrażonej w ramach wykonywania obowiązków parlamentarnych;

1.

wyraża zgodę na skorzystanie przez Alexandra Mirskiego z immunitetu i przywilejów;

2.

wzywa Komisję do interwencji u władz łotewskich w celu wyegzekwowania prawa pierwotnego UE – szczególnie art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej – oraz w razie konieczności do wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na mocy art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji wraz ze sprawozdaniem właściwej komisji Komisji Europejskiej, odpowiednim władzom Republiki Łotwy oraz Alexandrowi Mirskiemu.