Choose the experimental features you want to try

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 52013JC0016

Wspólny wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY zmieniające rozporządzenie Rady (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii

/* JOIN/2013/016 final - 2013/0154 (NLE) */

52013JC0016

Wspólny wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY zmieniające rozporządzenie Rady (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii /* JOIN/2013/016 final - 2013/0154 (NLE) */


UZASADNIENIE

(1) W dniu 2 marca 2011 r. Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii w celu nadania skutku środkom przewidzianym w decyzji 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r.

(2) W dniu 22 stycznia 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/45/WPZiB przewidującą wprowadzenie zmiany do decyzji 2011/137/WPZiB, by zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków lub zasobów gospodarczych, w przypadku gdy są one konieczne do uwzględnienia warunków określonych w orzeczeniu sądowym lub administracyjnym wydanym w Unii lub w orzeczeniu sądowym wykonalnym w państwie członkowskim.

(3) W dniu 22 kwietnia 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/182/WPZiB zmieniającą po raz kolejny decyzję 2011/137/WPZiB i przewidującą dodatkowe odstępstwa od embarga na broń.

(4) Niektóre z tych środków wchodzą w zakres Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zatem do ich wdrożenia niezbędne są działania regulacyjne na szczeblu unijnym, mające w szczególności zapewnić jednolite stosowanie tych środków przez podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich.

(5) Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisja Europejska wnoszą o wprowadzenie odpowiednich zmian do rozporządzenia (UE) nr 204/2011.

2013/0154 (NLE)

Wspólny wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

zmieniające rozporządzenie Rady (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 215,

uwzględniając decyzję Rady 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii[1],

uwzględniając wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa i Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)       Rozporządzenie Rady (UE) nr 204/2011 z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii[2] nadaje skutek środkom przewidzianym w decyzji 2011/137/WPZiB.

(2)       Decyzja Rady 2013/45/WPZiB z dnia 22 stycznia 2013 r.[3] przewiduje wprowadzenie zmiany do decyzji 2011/137/WPZiB, by zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków lub zasobów gospodarczych, w przypadku gdy są one konieczne do uwzględnienia warunków określonych w orzeczeniu sądowym lub administracyjnym wydanym w Unii lub w orzeczeniu sądowym wykonalnym w państwie członkowskim.

(3)       Decyzja Rady 2013/182/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r.[4] przewiduje wprowadzenie zmiany do decyzji 2011/137/WPZiB, zgodnie z rezolucją nr 2095 (2013) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych zmieniającą embargo na broń, które nałożono na mocy pkt 9 lit a) rezolucji nr 1970 (2011), a następnie rozwinięto w pkt 13 lit. a) rezolucji nr 2009 (2011).

(4)       Niektóre z tych środków wchodzą w zakres Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zatem do ich wdrożenia niezbędne są działania regulacyjne na szczeblu unijnym, mające w szczególności zapewnić jednolite stosowanie tych środków przez podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich.

(5)       Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 204/2011,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 204/2011 wprowadza się następujące zmiany:

1)         artykuł 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3

1. Zakazuje się:

a) bezpośredniego lub pośredniego udzielania osobom, podmiotom lub organom z Libii albo do użytku w tym państwie pomocy technicznej związanej z towarami i technologiami wyszczególnionymi we Wspólnym wykazie uzbrojenia Unii Europejskiej[5] (zwanym dalej „wspólnym wykazem uzbrojenia”) lub związanej z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i użytkowaniem towarów zawartych w tym wykazie;

b) bezpośredniego lub pośredniego udzielania osobom, podmiotom lub organom z Libii albo do użytku w tym państwie wsparcia technicznego, finansowego lub pomocy finansowej lub usług pośrednictwa związanych ze sprzętem, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, wyszczególnionym w załączniku I;

c) bezpośredniego lub pośredniego udzielania wsparcia finansowego lub pomocy finansowej związanych z towarami i technologiami wyszczególnionymi we wspólnym wykazie uzbrojenia lub w załączniku I, w tym w szczególności udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczania kredytów eksportowych na potrzeby sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu takich produktów lub na potrzeby udzielania związanej z tym pomocy technicznej osobom, podmiotom lub organom z Libii albo do użytku w tym państwie;

d) bezpośredniego lub pośredniego udzielania pomocy technicznej, finansowania lub pomocy finansowej, usług pośrednictwa lub usług transportowych związanych z zapewnianiem uzbrojonego najemnego personelu wojskowego w Libii albo do użytku w tym państwie;

e) świadomego i celowego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w lit. a)–d).

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 zakazy, o których mowa w tym ustępie, nie mają zastosowania do:

a) udzielania wsparcia technicznego, finansowego lub pomocy finansowej związanych z nieśmiercionośnym sprzętem wojskowym służącym wyłącznie celom humanitarnym lub ochronnym;

b) udzielania wsparcia technicznego, finansowego lub pomocy finansowej związanych z inną sprzedażą i dostawami broni i powiązanych materiałów zatwierdzonych wcześniej przez Komitet Sankcji.

c) udzielania wsparcia technicznego, finansowego i pomocy finansowej, służących wyłącznie do zapewnienia władzom Libii wsparcia w dziedzinie bezpieczeństwa lub rozbrojenia;

d) odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, wywożonych czasowo do Libii wyłącznie do użytku osobistego personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych, personelu Unii lub jej państw członkowskich, przedstawicieli mediów, pracowników organizacji humanitarnych i organizacji wspierających rozwój oraz personelu pomocniczego.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy państw członkowskich wyszczególnione w załączniku IV mogą zezwolić na udzielanie pomocy technicznej, finansowania i pomocy finansowej związanej ze sprzętem, który mógłby zostać użyty do celów represji wewnętrznych, na warunkach, jakie uzna za stosowne, jeżeli zostanie określone, że sprzęt ten jest przeznaczony wyłącznie do celów humanitarnych i ochronnych.”;

2)         artykuł 8 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 8

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 5 właściwe organy państw członkowskich, wymienione w załączniku IV, mogą w odniesieniu do osób, podmiotów i organów, wymienionych w załączniku II, udzielić zezwolenia na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione zostały następujące warunki:

a) dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego ustanowionego przed datą umieszczenia w załączniku II lub wymienienia w art. 5 ust. 4 osoby, podmiotu lub organu, o których mowa w art. 5, lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego wydanego przed tą datą;

b) dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub uznanych za uzasadnione w takim orzeczeniu, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i wykonawczymi regulującymi prawa osób mających takie roszczenia;

c) zastaw nie został ustanowiony lub orzeczenie nie zostało wydane na korzyść osoby, podmiotu lub organu wyszczególnionych w załączniku II lub III lub o których mowa w art. 5 ust. 4;

d) uznanie zastawu lub orzeczenia nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego oraz

e) Komitet Sankcji został powiadomiony przez państwo członkowskie o zastawie lub orzeczeniu.

2. Na zasadzie odstępstwa od art. 5 właściwe organy państw członkowskich, wymienione w załączniku IV, mogą w odniesieniu do osób, podmiotów i organów, wymienionych w załączniku III, udzielić zezwolenia na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione zostały następujące warunki:

a) dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem decyzji arbitrażowej wydanej przed datą umieszczenia w załączniku III osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w art. 5, lub są przedmiotem orzeczenia sądowego lub administracyjnego wydanego w Unii lub orzeczenia sądowego wykonalnego w danym państwie członkowskim przed tą datą lub po tej dacie;

b) środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie w celu zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim orzeczeniem lub taką decyzją lub uznanych w takim orzeczeniu lub takiej decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób mających takie roszczenia;

c) decyzja nie została wydana na korzyść osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wyszczególnionych w załączniku II lub III lub o których mowa w art. 5 ust. 4;

d) uznanie decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego oraz

e) dane państwo członkowskie poinformowało pozostałe państwa członkowskie i Komisję o wszelkich udzielonych zezwoleniach.”;

3) w art. 9 ust. 1 dodaje się litery c) i d) w brzmieniu:

„c) płatności należnych z tytułu zastawu lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego, zgodnie z art. 8 ust. 1;

d) płatności należnych z tytułu orzeczenia sądowego, decyzji administracyjnej lub orzeczenia arbitrażowego, wydanych w Unii, lub wykonalnych w danym państwie członkowskim, zgodnie z art. 8 ust. 2.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia …r.

                                                                       W imieniu Rady

                                                                       Przewodniczący

[1]               Dz.U. L 58, z 3.3.2011, s. 53.

[2]               Dz.U. L 58 z 3.3.2011, s. 1.

[3]               Dz.U. L 20 z 23.1.2013, s. 60.

[4]               Dz.U. L 111 z 23.4.2013, s. 50.

[5]               Dz.U. C 69 z 18.3.2010, s. 19.

Top