TEKST PROPONOWANY PRZEZ KOMISJĘ

POPRAWKA

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki współpracy i koordynacji niezbędne do ułatwienia wykonywania prawa obywateli Unii na terytorium państwa trzeciego, w którym państwo członkowskie, którego są obywatelami nie jest reprezentowane, do ochrony przez organy dyplomatyczne lub konsularne innego państwa członkowskiego na takich samych warunkach co w przypadku obywateli tego państwa członkowskiego.

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki współpracy i koordynacji niezbędne do ułatwienia ochrony obywateli Unii na terytorium państwa trzeciego, w którym państwo członkowskie, którego są obywatelami nie jest reprezentowane, przez organy dyplomatyczne lub konsularne innego państwa członkowskiego na takich samych warunkach co w przypadku obywateli tego państwa członkowskiego. W stosownych przypadkach delegaturom Unii mogą być również powierzone funkcje konsularne na rzecz obywateli niereprezentowanych.

1.   Każdy obywatel państwa członkowskiego Unii, który nie jest reprezentowany w państwie trzecim przez organy dyplomatyczne lub konsularne, zwany dalej „niereprezentowanym obywatelem”, jest uprawniony do ochrony przez organy dyplomatyczne lub konsularne innego państwa członkowskiego na takich samych warunkach co jego obywatele.

1.   Każdy obywatel państwa członkowskiego Unii, który nie jest reprezentowany w państwie trzecim przez organy dyplomatyczne lub konsularne, zwany dalej „niereprezentowanym obywatelem”, korzysta z ochrony udzielanej przez organy dyplomatyczne lub konsularne innego państwa członkowskiego bądź przez delegaturę Unii na takich samych warunkach co jego obywatele , a także przez delegatury Unii .

3.   Członkowie rodzin niereprezentowanych obywateli niebędący obywatelami Unii są uprawnieni do ochrony konsularnej na takich samych warunkach co członkowie rodzin obywateli państwa członkowskiego udzielającego pomocy, którzy sami nie są jego obywatelami .

3.   Członkowie rodzin niereprezentowanych obywateli, niebędący obywatelami Unii są uprawnieni do ochrony konsularnej na takich samych warunkach co członkowie rodzin obywateli państwa członkowskiego , z którego pochodzą, lub do ochrony konsularnej ze strony delegatury Unii .

3.   Konsulów honorowych uznaje się za odpowiednik dostępnych ambasad lub konsulatów w zakresie kompetencji tych konsulów wynikających z praktyk i przepisów krajowych.

3.   Konsulów honorowych uznaje się za odpowiednik dostępnych ambasad lub konsulatów w zakresie , w jakim posiadają oni odpowiednie kompetencje na mocy praktyk i przepisów krajowych.

1.   Niereprezentowani obywatele mają prawo swobodnego wyboru ambasady lub konsulatu państwa członkowskiego, do których zwracają się o ochronę konsularną.

1.   Niereprezentowani obywatele mają prawo swobodnego wyboru ambasady lub konsulatu państwa członkowskiego, do których zwracają się o ochronę konsularną. Jeżeli okaże się to konieczne i właściwe, mogą także zwrócić się o pomoc do delegatury Unii. Państwa członkowskie udostępniają na stronach internetowych ministerstw odpowiedzialnych za sprawy zagraniczne informację o prawie przysługującym ich obywatelom do zwracania się w kraju trzecim, w którym dane państwo nie posiada przedstawicielstwa, o ochronę konsularną, zgodnie z niniejszą dyrektywą, do organów dyplomatycznych lub konsularnych innego państwa członkowskiego i o warunkach korzystania z tego prawa.

2.    Państwo członkowskie może reprezentować inne państwo członkowskie na stałe, a ambasady lub konsulaty państw członkowskich w państwie trzecim mogą zawierać porozumienia w sprawie podziału obciążeń, pod warunkiem zapewnienia sprawnego rozpatrywania wniosków. Państwa członkowskie informują Komisję Europejską o wszelkich tego rodzaju porozumieniach, w celu opublikowania ich na specjalnej stronie internetowej Komisji .

2.    Dla zapewnienia ochrony niereprezentowanym obywatelom konsularnej i sprawnego rozpatrywania wniosków przedstawicielstwa państw członkowskich i – tam, gdzie to właściwe – delegatura UE mogą zawierać lokalne porozumienia o podziale obciążeń i wymianie informacji . Po powiadomieniu lokalnych władz te lokalne porozumienia zgłasza się Komisji i ESDZ i publikuje na stronach internetowych UE i odpowiednich stronach internetowych państw członkowskich . Porozumienia te są w pełni z zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.

2.   Jeżeli obywatel Unii nie jest w stanie okazać ważnego paszportu ani dowodu tożsamości, obywatelstwa można dowieść wszelkimi innymi środkami, w razie konieczności po weryfikacji z organami państwa członkowskiego, czy wnioskodawca jest faktycznie jego obywatelem.

2.   Jeżeli obywatel Unii nie jest w stanie okazać ważnego paszportu ani dowodu tożsamości, obywatelstwa można dowieść wszelkimi innymi środkami, w razie konieczności po weryfikacji z organami państwa członkowskiego, czy wnioskodawca jest faktycznie jego obywatelem. Ambasada lub konsulat udzielający pomocy zapewnia niereprezentowanym obywatelom niezbędne środki pozwalające na weryfikację ich tożsamości.

ROZDZIAŁ 1a

Lokalna współpraca i koordynacja konsularna

Artykuł 5a

Zasada ogólna

Organy dyplomatyczne i konsularne państw członkowskich ściśle współpracują i koordynują działania pomiędzy sobą oraz z Unią w celu zapewnienia ochrony niereprezentowanych obywateli na takich samych warunkach co w przypadku własnych obywateli. Delegatury Unii ułatwiają współpracę i koordynację między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a Unią w celu zapewnienia ochrony niereprezentowanych obywateli na takich samych warunkach co w przypadku własnych obywateli. Jeżeli konsulat lub ambasada albo – w stosownych przypadkach – delegatura Unii pomagają niereprezentowanemu obywatelowi, nawiązywany jest kontakt z najbliższym konsulatem lub ambasadą państwa członkowskiego obywatelstwa odpowiedzialnymi za dany region lub z ministerstwem spraw zagranicznych tego państwa, a także z delegaturą Unii; z organem tym współpracuje się w celu określenia najwłaściwszego sposobu postępowania. Właściwe osoby z ministerstwa spraw zagranicznych wyznaczone do kontaktów są zgłaszane ES DZ, która stale aktualizuje ich wykaz na swojej zabezpieczonej stronie internetowej.

(Art. 7 wniosku Komisji stał się zbędny.)

2.   Ochrona konsularna, o której mowa w ust. 1, obejmuje pomoc w następujących sytuacjach:

2.   Ochrona konsularna, o której mowa w ust. 1, obejmuje pomoc zwłaszcza w następujących sytuacjach:

Ta ochrona konsularna obejmuje również wszelkie inne sytuacje, w których reprezentowane państwo członkowskie zwyczajowo udzieliłoby pomocy własnym obywatelom.

1.    Z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1, w przypadku aresztowania lub zatrzymania niereprezentowanego obywatela, ambasady lub konsulaty państw członkowskich w szczególności:

1.    Z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1, w przypadku aresztowania lub innego zatrzymania niereprezentowanego obywatela, ambasady lub konsulaty państw członkowskich w szczególności:

3.   Ambasada lub konsulat składają sprawozdanie państwu członkowskiemu obywatelstwa z wszelkich odwiedzin u obywatela oraz z kontroli przestrzegania minimalnych norm traktowania w więzieniu . W przypadku jakichkolwiek skarg na złe traktowanie, natychmiast powiadamiają o tym państwo członkowskie obywatelstwa.

3.   Ambasada lub konsulat składają sprawozdanie państwu członkowskiemu obywatelstwa z wszelkich odwiedzin u obywatela oraz z kontroli przestrzegania minimalnych norm dotyczących warunków przetrzymywania . W przypadku jakichkolwiek skarg na złe traktowanie, natychmiast powiadamiają o tym państwo członkowskie obywatelstwa oraz powiadamiają je o działaniach podjętych, aby zapobiegać takiemu złemu traktowaniu i zapewnić przyznanie minimalnych norm zatrzymania .

4.   Ambasada lub konsulat powiadamiają państwo członkowskie obywatelstwa o przekazaniu obywatelowi informacji o przysługujących mu prawach. Działają jako pośrednik, w tym również w zakresie pomocy przy sporządzaniu wniosków o ułaskawienie lub przedterminowe zwolnienie oraz w przypadku, gdy obywatel chce ubiegać się o przeniesienie. W razie potrzeby działają one jako pośrednik w zakresie wszelkiego rodzaju kosztów prawnych uiszczanych za pośrednictwem organów dyplomatycznych lub konsularnych państwa członkowskiego obywatelstwa.

4.   Ambasada lub konsulat powiadamiają państwo członkowskie obywatelstwa o przekazaniu obywatelowi informacji o przysługujących mu prawach. Działają jako pośrednik, w tym również zapewniając obywatelowi dostęp do właściwej porady prawnej oraz pomagając także przy sporządzaniu wniosków o ułaskawienie lub przedterminowe zwolnienie oraz w przypadku, gdy obywatel chce ubiegać się o przeniesienie. W razie potrzeby działają one jako pośrednik w zakresie wszelkiego rodzaju kosztów prawnych uiszczanych za pośrednictwem organów dyplomatycznych lub konsularnych państwa członkowskiego obywatelstwa.

1.    Z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1, w przypadku gdy niereprezentowany obywatel padnie ofiarą przestępstwa, ambasady lub konsulaty państw członkowskich w szczególności:

1.    Z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1, w przypadku gdy niereprezentowany obywatel padnie ofiarą przestępstwa lub jest zagrożony przestępstwem , ambasady lub konsulaty państw członkowskich w szczególności:

2.   Ambasada lub konsulat informują państwo członkowskie obywatelstwa o zdarzeniu, jego powadze oraz o udzielonej pomocy i kontaktuje się z członkami rodziny lub innymi osobami bliskimi obywatela, jeżeli obywatel , o ile to możliwe, wyraził na to zgodę .

2.   Ambasada lub konsulat informuje państwo członkowskie obywatelstwa o zdarzeniu, jego powadze oraz udzielonej pomocy . To państwo członkowskie kontaktuje się z członkami rodziny lub innymi osobami bliskimi obywatela, chyba że obywatel ten nie wyraził na to zgody .

2.   Ambasada lub konsulat informują państwo członkowskie obywatelstwa o zdarzeniu, jego powadze oraz udzielonej pomocy i, w odpowiednich przypadkach, kontaktuje się z członkami rodziny lub innymi osobami bliskimi ofiary zdarzenia. Jeżeli istnieje potrzeba przeprowadzenia ewakuacji medycznej, informują one o tym państwo członkowskie obywatelstwa. Ewakuacja medyczna wymaga zawsze uprzedniej zgody państwa członkowskiego obywatelstwa, poza szczególnie naglącymi przypadkami.

2.   Ambasada lub konsulat informuje państwo członkowskie obywatelstwa o zdarzeniu, jego powadze oraz udzielonej pomocy . To państwo członkowskie kontaktuje się z członkami rodziny lub innymi osobami bliskimi ofiary zdarzenia , chyba że osoba ta nie wyraziła na to zgody . Jeżeli istnieje potrzeba przeprowadzenia ewakuacji medycznej, informują one o tym państwo członkowskie obywatelstwa. Ewakuacja medyczna wymaga zawsze uprzedniej zgody państwa członkowskiego obywatelstwa, poza szczególnie naglącymi przypadkami.

Artykuł 11a

Współpraca lokalna

Spotkania w sprawie współpracy lokalnej obejmują regularną wymianę informacji dotyczących niereprezentowanych obywatelach w sprawach takich jak bezpieczeństwo obywateli, warunki zatrzymania czy dostęp do służb konsularnych. O ile ministerstwa spraw zagranicznych nie ustalą inaczej na szczeblu centralnym, przewodniczącym jest przedstawiciel państwa członkowskiego lub delegatury Unii wybrany na szczeblu lokalnym. Przewodniczący gromadzi i regularnie aktualizuje dane kontaktowe, w szczególności dotyczące punktów kontaktowych niereprezentowanych państw członkowskich oraz udostępnia je lokalnym ambasadom i konsulatom oraz delegaturze Unii.

ROZDZIAŁ 3

Procedury finansowe

Artykuł 12

Zasady ogólne

Z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1, w przypadku wniosków niereprezentowanego obywatela o pożyczkę pieniężną lub repatriację obowiązuje następująca procedura:

skreślony

Artykuł 13

Procedura uproszczona w sytuacjach kryzysowych

1.     W sytuacjach kryzysowych, ambasada lub konsulat udzielające pomocy koordynują wszelkie działania ewakuacyjne lub inne niezbędne wsparcie zapewniane niereprezentowanemu obywatelowi z jego państwem członkowskim obywatelstwa.

Państwo członkowskie udzielające pomocy kieruje wszelkie wnioski o zwrot kosztów takiej ewakuacji lub wsparcia do ministerstwa spraw zagranicznych państwa członkowskiego obywatelstwa. Państwo członkowskie udzielające pomocy może domagać się zwrotu, nawet jeśli niereprezentowany obywatel nie podpisał zobowiązania do spłaty na mocy art. 12 lit. a).

Powyższy akapit nie wyklucza dochodzenia przez państwo członkowskie obywatelstwa zwrotu na podstawie przepisów krajowych.

2.     W sytuacjach poważnego kryzysu koszty ewakuacji lub wsparcia są zwracane przez państwo członkowskie obywatelstwa proporcjonalnie, dzieląc ogólne koszty przez liczbę obywateli objętych pomocą, o ile zażąda tego państwo członkowskie udzielające pomocy.

3.     W przypadku gdy obliczenie kosztów nie jest możliwe, państwo członkowskie udzielające pomocy może żądać zwrotu obliczonego na podstawie stałych kwot odpowiadających rodzajowi udzielonego wsparcia, określonych w załączniku 2.

4.     W przypadku gdy państwo członkowskie udzielające pomocy uzyskało na to pomoc finansową w ramach unijnego mechanizmu ochrony ludności wysokość wkładu ze strony państwa członkowskiego obywatelstwa ustala się po odliczeniu kwoty wkładu unijnego.

5.     Wnioski o zwrot składane są zgodnie ze wspólnym wzorem, określonym w załączniku 2.

skreślony

Współpraca i koordynacja lokalna oraz w sytuacjach kryzysowych

Współpraca i koordynacja w sytuacjach kryzysowych

Artykuł 14

Współpraca lokalna

Spotkania w sprawie współpracy lokalnej obejmują regularną wymianę informacji o niereprezentowanych obywatelach w sprawach takich jak bezpieczeństwo obywateli, warunki panujące w więzieniach czy dostęp do służb konsularnych. O ile ministerstwa spraw zagranicznych nie ustalą inaczej na szczeblu centralnym, przewodniczącym jest przedstawiciel państwa członkowskiego lub delegatury unijnej wybrany na szczeblu lokalnym. Przewodniczący gromadzi i regularnie aktualizuje dane kontaktowe, w szczególności dotyczące punktów kontaktowych niereprezentowanych państw członkowskich oraz udostępnia je lokalnym ambasadom i konsulatom oraz delegaturze Unii.

skreślony

1.    Aby zapewnić całkowitą gotowość, lokalne plany awaryjne muszą uwzględniać niereprezentowanych obywateli. Państwa członkowskie reprezentowane w państwie trzecim koordynują plany awaryjne, między sobą oraz z delegaturą Unii. Uzgadniają one odpowiednie zadania w celu zagwarantowania pełnego wsparcia dla niereprezentowanych obywateli na wypadek kryzysu, wyznaczają przedstawicieli do punktów zbiórki oraz informują niereprezentowanych obywateli o ustaleniach dotyczących przygotowań na wypadek kryzysu na tych samych warunkach co własnych obywateli .

1.    Delegatury Unii koordynują plany awaryjne między państwami członkowskimi, aby zapewnić całkowitą gotowość, w tym podział zadań niezbędnych do zagwarantowania pełnego wsparcia dla niereprezentowanych obywateli na wypadek kryzysu, wyznaczanie przedstawicieli do punktów zbiórki oraz przekazywanie informacji niereprezentowanym obywatelom o ustaleniach dotyczących przygotowań na wypadek kryzysu na tych samych warunkach co własnym obywatelom .

2.    W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej państwa członkowskie i Unia ściśle współpracują w celu zapewnienia sprawnej pomocy niereprezentowanym obywatelom. Państwa członkowskie i Unia szybko informują się wzajemnie o dostępnych możliwościach ewakuacji . Na wniosek państwa członkowskie mogą uzyskać wsparcie istniejących zespołów interwencyjnych na szczeblu unijnym, w tym ekspertów konsularnych, w szczególności z niereprezentowanych państw członkowskich.

2.    W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej państwa członkowskie i ESDZ ściśle współpracują w celu zapewnienia sprawnej pomocy niereprezentowanym obywatelom. Delegatura Unii koordynuje we właściwym czasie wymianę informacji o dostępnych możliwościach ewakuacji , koordynuje ewakuację i zapewnia pomoc niezbędną przy ewakuacji, przy ewentualnym wsparciu istniejących zespołów interwencyjnych na szczeblu unijnym, w tym ekspertów konsularnych, w szczególności z niereprezentowanych państw członkowskich.

Państwo wiodące

Koordynacja przygotowań na wypadek kryzysu i w sytuacji kryzysowej

1.    Do celów niniejszej dyrektywy państwem wiodącym (państwami wiodącymi) jest (są) jedno lub więcej państw członkowskich w danym państwie trzecim odpowiedzialne za koordynowanie pomocy i kierowanie nią w kontekście przygotowań do kryzysu oraz w razie jego wystąpienia, co obejmuje szczególną rolę w odniesieniu do niereprezentowanych obywateli.

1.    Delegatury Unii są odpowiedzialne za koordynowanie i udzielanie pomocy w kontekście przygotowań do kryzysu oraz w razie jego wystąpienia, co obejmuje szczególną rolę w odniesieniu do niereprezentowanych obywateli.

2.     Państwo członkowskie zostaje wyznaczone jako państwo wiodące w danym państwie trzecim, jeżeli zgłosiło taki zamiar za pośrednictwem istniejącej zabezpieczonej sieci komunikacyjnej; chyba że inne państwo członkowskie wyrazi swój sprzeciw w terminie do trzydziestu dni lub proponowane państwowiodące zrezygnuje z tego zadania za pośrednictwem zabezpieczonej sieci komunikacyjnej. Jeżeli więcej niż jedno państwo członkowskie pragnie wspólnie podjąć się roli państwa wiodącego, wówczas wspólnie zgłaszają swój zamiar za pośrednictwem zabezpieczonej sieci komunikacyjnej. W przypadku sytuacji kryzysowej, jedno lub więcej państw członkowskich może podjąć się tej roli niezwłocznie i dokonać zgłoszenia w ciągu 24 godzin. Państwa członkowskie mogą odrzucić tę ofertę, ale ich obywatele i inni ewentualni beneficjenci zachowują, zgodnie z art. 6 ust. 1, uprawnienia do pomocy ze strony państwa wiodącego. Jeżeli nie ma państwa wiodącego, państwa członkowskie posiadające swoje przedstawicielstwa na miejscu uzgadniają, które państwo członkowskie będzie koordynować pomoc dla nieprezentowanych obywateli.

skreślony

3.   Aby przygotować się na sytuacje kryzysowe, państwo (lub państwa) wiodące zapewniają , by niereprezentowani obywatele zostali należycie uwzględnieni w planach awaryjnych ambasad i konsulatów, by plany awaryjne były ze sobą zgodne, oraz by ambasady i konsulaty , jak również delegatury Unii były należycie poinformowane o tych ustaleniach.

3.   Aby przygotować się na sytuacje kryzysowe, delegatura Unii dopilnowuje , by niereprezentowani obywatele zostali należycie uwzględnieni w planach awaryjnych ambasad i konsulatów, by plany awaryjne były ze sobą zgodne, oraz by ambasady i konsulaty były należycie poinformowane o tych ustaleniach.

4.    W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej państwo (lub państwa) wiodące lub państwo członkowskie koordynujące pomoc odpowiada za koordynację i prowadzenie operacji pomocowych i operacji gromadzenia niereprezentowanych obywateli, a w razie potrzeby zapewniają ewakuację w bezpieczne miejsce, korzystając ze wsparcia pozostałych zainteresowanych państw członkowskich. Państwa wiodące zapewniają również punkt kontaktowy dla niereprezentowanych państw członkowskich, za którego pośrednictwem mogą one otrzymywać informacje o swoich obywatelach i koordynować niezbędną pomoc. Państwo (państwa) wiodące lub państwo członkowskie koordynujące pomoc dla niereprezentowanych obywateli mogą starać się, w odpowiednich przypadkach, o wsparcie w ramach takich instrumentów jak unijny mechanizm ochrony ludności, ze strony struktury zarządzania kryzysowego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Państwa członkowskie przekazują państwu wiodącemu (państwom wiodącym) lub państwu członkowskiemu koordynującemu pomoc wszelkie istotne informacje dotyczące swoich niereprezentowanych obywateli obecnych w sytuacji kryzysowej.

4.    W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej delegatura Unii odpowiada za koordynację i prowadzenie operacji pomocowych i operacji gromadzenia niereprezentowanych obywateli, oraz koordynację ewakuacji w bezpieczne miejsce, korzystając ze wsparcia pozostałych zainteresowanych państw członkowskich. Delegatura Unii zapewnia również punkt kontaktowy dla niereprezentowanych państw członkowskich, za którego pośrednictwem mogą one otrzymywać informacje o swoich obywatelach i koordynować niezbędną pomoc. Delegatura Unii i dane państwo członkowskie mogą starać się, w odpowiednich przypadkach, o wsparcie w ramach takich instrumentów jak unijny mechanizm ochrony ludności, ze strony struktury zarządzania kryzysowego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Państwa członkowskie przekazują delegaturze Unii wszelkie istotne informacje dotyczące swoich niereprezentowanych obywateli obecnych w sytuacji kryzysowej.

ROZDZIAŁ 4a (nowy)

Procedury finansowe

Artykuł 16a

Zasady ogólne

W przypadku wniosków niereprezentowanego obywatela o pożyczkę pieniężną lub repatriację zgodnie z art. 6 ust. 1, obowiązuje następująca procedura:

Artykuł 16b

Procedura uproszczona w sytuacjach kryzysowych

1.     W sytuacjach kryzysowych delegatura Unii koordynuje wszelkie działania ewakuacyjne lub inne niezbędne wsparcie zapewniane niereprezentowanemu obywatelowi z jego państwem członkowskim obywatelstwa.

2.     ESDZ dysponuje środkami finansowymi niezbędnymi do koordynowania i udzielania pomocy w toku przygotowań do sytuacji kryzysowej lub w razie jej wystąpienia.

Artykuł 18a

Zmiany w załącznikach

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących wszelkich zmian załączników zgodnie z art. 18b.

Artykuł 18b

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.     Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.     Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 18a, powierza się na czas nieokreślony od dnia … (1).

3.     Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 18a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.     Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.     Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 18a wchodzi w życie tylko wtedy, kiedy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub kiedy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.