52008PC0805

[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 1.12.2008

KOM(2008) 805 wersja ostateczna

2008/0228 (CNS)

Wniosek

DYREKTYWA RADY

zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w odniesieniu do uchylania się od płacenia podatków związanego z importem i innymi transakcjami transgranicznymi

(przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU |

110 | Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek wchodzi w zakres konwencjonalnych środków, które zostaną przedstawione w perspektywie krótkoterminowej w kontekście skoordynowanego podejścia na poziomie unijnym w dziedzinie zwalczania oszustw związanych z VAT. Niniejszy wniosek zawiera zmiany dyrektywy VAT konieczne do wdrożenia dwóch zapowiadanych środków związanych z określonym zwolnieniem z VAT w imporcie i odpowiedzialnością solidarną. Celem niniejszego wniosku jest, z jednej strony, wyjaśnienie warunków już istniejącego specjalnego zwolnienia w imporcie, które jest obecnie przedmiotem nadużyć w ramach schematów poszczególnych oszustw, a z drugiej strony zapewnienie administracjom podatkowym narzędzia do windykacji należności z VAT od tzw. przedsiębiorstw handlowych „nieposiadających siedziby" w przypadku, gdy nieprzestrzeganie przez takie przedsiębiorstwa handlowe obowiązków w zakresie sprawozdawczości ułatwia oszustwa. |

120 | Kontekst ogólny Na posiedzeniu w dniu 4 grudnia 2007 r. Rada wezwała Komisję do kontynuowania prac dotyczących konwencjonalnych środków zwalczania oszustw związanych z VAT, szczególnie w ramach grupy ekspertów ds. zwalczania oszustw podatkowych (ang. Anti Tax Fraud Strategy, ATFS), a także do przedstawienia jej ustaleń w pierwszym półroczu 2008 r. oraz wzięcia, w stosownych przypadkach, pod uwagę możliwości sporządzenia wniosków legislacyjnych w sprawie środków konwencjonalnych. Z dyskusji przeprowadzonych od tego czasu wynika, że państwa członkowskie oczekują od Komisji przyspieszenia tempa prac nad środkami konwencjonalnymi z zakresu zwalczania oszustw związanych z VAT oraz przedstawienia Radzie wniosków legislacyjnych mających na celu usunięcie braków w obowiązującym prawodawstwie. W odpowiedzi na prośbę Rady Komisja przedstawi komunikat w sprawie skoordynowanej strategii mającej na celu poprawę walki z oszustwami związanymi z podatkiem od wartości dodanej w Unii Europejskiej, wymieniający szereg środków, w związku z którymi zamierza w najbliższym czasie przedstawić wnioski legislacyjne. Komunikat ten prezentowany jest również w dniu dzisiejszym celem przyjęcia go przez Komisję. Niniejszy wniosek stanowi część pierwszego zestawu wniosków zapowiedzianych w komunikacie. |

130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek a) Zwolnienie z VAT w imporcie Artykuł 143 lit. d) dyrektywy VAT (dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.) przewiduje zwolnienie z VAT w imporcie w przypadku, gdy po takim imporcie następuje wewnątrzwspólnotowa dostawa lub przemieszczenie importowanego towaru do podatnika w innym państwie członkowskim. Wprowadzenie w życie cytowanego przepisu, w tym warunków stosowania omawianego zwolnienia, pozostawiono państwom członkowskim, co doprowadziło do pewnych rozbieżności. Artykuł 145 ust. 1 dyrektywy VAT określa, że Komisja przedstawia Radzie w razie potrzeby wnioski mające na celu sprecyzowanie zakresu stosowania zwolnień przewidzianych w art. 143 oraz określenie szczegółowych zasad ich wprowadzania. Do chwili obecnej Komisja nie przedstawiła żadnego takiego wniosku. Prowadzący badania w sprawie oszustw w państwach członkowskich zwracają uwagę Komisji na rosnącą liczbę przypadków stosowania tego konkretnego zwolnienia w imporcie w ramach wykrywanych przez nich wewnątrzwspólnotowych schematów oszustw karuzelowych (ang. missing trader in intra-Community, MTIC). Dalsza analiza tego zagadnienia wskazuje, że oszukańcze stosowanie powyższego zwolnienia ułatwione jest w znacznym stopniu poprzez nieodpowiednie wprowadzenie zwolnienia w prawie krajowym, co prowadzi do sytuacji, w której nie ma zapewnionej możliwości fizycznego śledzenia przepływu importowanych towarów w ramach Wspólnoty przez organy celne i podatkowe. Ze względu na znaczną skalę nieuprawnionego korzystania z tego konkretnego zwolnienia zachodzi potrzeba podjęcia przez Komisję inicjatywy legislacyjnej w celu określenia na poziomie wspólnotowym szczegółowych zasad wdrożenia tego przepisu. b) Odpowiedzialność solidarna Zgodnie z art. 205 dyrektywy VAT państwa członkowskie mogą postanowić, że osoba inna niż osoba zobowiązana do zapłaty VAT będzie solidarnie odpowiedzialna za zapłatę VAT. Ze względu na zasady proporcjonalności, przejrzystości i pewności prawnej, a także w celu zapewnienia jednolitego stosowania omawianego przepisu w przypadkach, gdy osoba dokonująca wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru ze zwolnieniem z VAT nie wykonuje obowiązków z zakresu sprawozdawczości, konieczne jest wprowadzenie obowiązkowego stosowania w takim przypadku odpowiedzialności solidarnej oraz określenie szczegółowych warunków stosowania takiej odpowiedzialności. |

140 | Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Zwalczanie zjawiska uchylania się od płacenia podatków stanowi część strategii lizbońskiej. W komunikacie z dnia 25 października 2005 r. dotyczącym wkładu polityki podatkowej i celnej do strategii lizbońskiej Komisja podkreśla, że oszustwa podatkowe w poważny sposób zakłócają funkcjonowanie rynku wewnętrznego, uniemożliwiając uczciwą konkurencję i uszczuplając dochody, które powinny zostać wykorzystane na finansowanie usług użyteczności publicznej na poziomie krajowym. Wzrost poziomu oszustw powoduje zwiększenie obciążeń podatkowych wobec podmiotów przestrzegających przepisów podatkowych, ponieważ władze zmuszone są do pokrycia powstałego deficytu dochodów. Wniosek pozwala państwom członkowskim na uzyskanie większej pewności co do zakresu niektórych środków, które mogą one podjąć w celu skuteczniejszego zwalczania oszustw i zapewnienia poboru VAT należnego od określonych transakcji w przypadku, gdy dostawca świadomie przyczynia się do ryzyka wystąpienia utraty dochodu z tytułu VAT na ich terytorium. |

2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW |

Konsultacje z zainteresowanymi stronami |

211 | Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Prace techniczne w tym obszarze realizowane były przy udziale ekspertów z państw członkowskich. |

212 | Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia a) Zwolnienie z VAT w imporcie W efekcie prac ekspertów z dziedziny importu sporządzono szereg zaleceń. Zalecono między innymi identyfikację importera dla celów VAT w państwie członkowskim importu lub wyznaczenie przedstawiciela podatkowego w takim państwie członkowskim, co przewiduje już art. 214 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT. Ponadto importer taki powinien podawać organom właściwym do spraw zobowiązań z tytułu VAT w imporcie numer identyfikacyjny VAT podatnika posiadającego siedzibę w innym państwie członkowskim, do którego wysyłany jest towar. Należy również zapewnić zdolność takiego importera do wykazania w momencie importu, że towar opuszcza państwo członkowskie importu celem wysyłki lub transportu do innego państwa członkowskiego. Przedstawione zalecenia stanowią podstawę proponowanej zmiany art. 143 lit. d) dyrektywy VAT. Pozostałe zalecenia dotyczyły dodatkowych praktyk administracyjnych, niewymagających zmiany dyrektywy VAT. b) Odpowiedzialność solidarna Jednocześnie omówiono z ekspertami z państw członkowskich podstawowe warunki transgranicznego stosowania zasady odpowiedzialności solidarnej, a elementy te uwzględniono w projekcie tekstu prawnego. |

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |

229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |

230 | Ocena skutków Obydwa środki dotyczą raczej technicznych dostosowań dwóch artykułów dyrektywy VAT w celu dalszego wyjaśnienia zasad ich stosowania. Ze względu na brak konieczności istotnych zmian obowiązującego prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie VAT uznano, iż ocena skutków nie jest konieczna. Nie występują tu dodatkowe obciążenia dla podmiotów gospodarczych i nie powstają dodatkowe koszty dla podmiotów gospodarczych lub administracji podatkowych. |

3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |

305 | Krótki opis proponowanych działań Celem wniosku jest zmiana dwóch obowiązujących artykułów dyrektywy VAT. a) Zwolnienie z VAT w imporcie Pierwszy środek dookreśla warunki, jakie powinny zostać spełnione w celu prawidłowego zastosowania określonego zwolnienia w imporcie. b) Odpowiedzialność solidarna Celem drugiego środka jest wprowadzenie odpowiedzialności solidarnej podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy za zapłatę VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia takiego towaru w innym państwie członkowskim, w którym podatnik taki nie posiada siedziby, w sytuacji, gdy nie złożył on lub nie złożył w przewidzianym terminie informacji podsumowującej lub gdy informacja podsumowująca nie zawiera istotnych informacji. |

310 | Podstawa prawna Artykuł 93 Traktatu WE |

320 | Zasada pomocniczości Zasada pomocniczości ma zastosowanie, o ile wniosek nie podlega wyłącznej kompetencji Wspólnoty. |

Cele wniosku nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie z następujących względów. |

321 | W omawianym przypadku dyrektywa Rady 2006/112/WE określa zasady funkcjonowania wspólnotowego systemu VAT. W celu dodatkowego wyjaśnienia dwóch harmonizowanych obowiązujących przepisów konieczna jest ich zmiana przez przyjęcie wspólnotowego aktu prawnego. Państwa członkowskie nie mogą przyjmować ustawodawstwa krajowego, które jest sprzeczne z prawem wspólnotowym. |

Działanie wspólnoty zapewni lepsze osiągnięcie celów wniosku z następujących względów. |

324 | Środki podejmowane na poziomie wspólnotowym umożliwiają skuteczniejsze zwalczanie uchylania się od płacenia podatków. |

325 | Gwarantuje to również zharmonizowane stosowanie przepisów. |

327 | a) Zwolnienie z VAT w imporcie W celu zapobiegania przenoszeniu importu zwolnionego z VAT do państw członkowskich niestosujących tego rodzaju rygorystycznych warunków konieczne jest określenie takich dodatkowych warunków na poziomie europejskim. b) Odpowiedzialność solidarna Zgodnie zasadą pewności prawnej, wszystkie przedsiębiorstwa handlowe posiadające siedzibę na terytorium UE powinny wiedzieć, że mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności solidarnej za zapłatę VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w innym państwie członkowskim, oraz znać warunki precyzujące stosowanie wobec nich takiej odpowiedzialności solidarnej. Warunki takie powinny być precyzyjne i stosowane jednakowo we wszystkich państwach członkowskich. |

Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości. |

Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów. |

331 | Proponowane zmiany dyrektywy są minimalne. a) Zwolnienie z VAT w imporcie Dodatkowe warunki stosowania zwolnienia z VAT w imporcie powinny de facto obowiązywać już dziś, i zostały one dodane wyłącznie jako pomoc dla państw członkowskich przy przyjęciu zharmonizowanego podejścia do kontroli stosowania zwolnienia w praktyce. Informacje, jakie powinien dostarczyć importer, nie różnią się od informacji określonych obecnie w zwolnieniu z VAT w imporcie. Importer musi jedynie wykazać, że po imporcie nastąpi wewnątrzwspólnotowa dostawa lub przemieszczenie towaru do innego państwa członkowskiego ze zwolnieniem z VAT oraz zgłosić taki fakt w informacji podsumowującej. Nie są nakładane dodatkowe obciążenia finansowe, a obciążenia administracyjne nie są nowe – są one bardzo nieznaczne i ograniczają się do importerów zamierzających skorzystać z procedury celnej 4200 w celu uniknięcia zapłaty VAT w imporcie, gdy po imporcie następuje wewnątrzwspólnotowa dostawa lub przemieszczenie towaru do innego państwa członkowskiego. Informacje takie powinny de facto już dziś być dostępne dla tych importerów. b) Odpowiedzialność solidarna W obszarze odpowiedzialności solidarnej we wszystkich państwach członkowskich zostaje wprowadzona zasada szczególnej, warunkowej i obowiązkowej odpowiedzialności solidarnej w przypadkach, gdy dostawca przyczynia się do utraty VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia danego towaru w innym państwie członkowskim, nie składając lub nie składając w przewidzianym terminie informacji podsumowującej bądź składając informację podsumowującą, która nie zawiera wszystkich informacji związanych z taką wewnątrzwspólnotową dostawą. Dostawca musi mieć również możliwość wykazania przed administracją podatkową państwa członkowskiego, w którym należny jest VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia, że jego zaniechanie było uzasadnione, a braki w realizacji przezeń obowiązków w zakresie sprawozdawczości były jedynie niezamierzonymi błędami istotnymi. |

332 | Ponadto do omawianego przepisu w dalszym ciągu ma zastosowanie dotychczasowe orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przepis wprowadza jasny i precyzyjny obowiązek podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy tak, aby nie miał on wątpliwości, jakie są jego prawa i obowiązki, i był w stanie podjąć odpowiednie środki. Proponowany środek spełnia więc warunek pewności prawnej w odniesieniu do przedsiębiorstw handlowych, których dotyczy. Obowiązek złożenia przez dostawcę prawidłowej informacji podsumowującej nie stanowi dodatkowego obciążenia administracyjnego dla podmiotów gospodarczych, ponieważ w prawodawstwie wspólnotowym w dziedzinie VAT obowiązek taki już występuje. Należy przypomnieć, że informacje otrzymywane przez państwa członkowskie za pośrednictwem składanych przez dostawców towarów informacji podsumowujących są ich głównym, jeśli nie jedynym, źródłem informacji na temat realizowanych na ich terytorium transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia. Z tego względu istotne jest, by informacje takie były składane i przekazywane oraz by odzwierciedlały prawidłowe dane, i dzięki temu mogły służyć jako instrument kontroli. Ponadto, podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy ponosi ryzyko odpowiedzialności solidarnej wyłącznie w przypadku, gdy nabywca nie składa deklaracji VAT w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem. Obydwa proponowane środki są więc właściwie ukierunkowane, posiadają ograniczony zakres oraz odpowiadają zasadom proporcjonalności i pewności prawnej. |

Wybór instrumentów |

341 | Proponowane instrumenty: dyrektywa. |

342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów. Wniosek ma na celu zmianę dwóch artykułów dyrektywy VAT, i z tego względu instrumentem zmieniającym powinna być również dyrektywa. |

4. WPłYW NA BUDżET |

409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |

5. INFORMACJE DODATKOWE |

550 | Tabela korelacji Państwa członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst przepisów krajowych wdrażających dyrektywę oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą. |

570 | Szczegółowe omówienie wniosku a) Zwolnienie z VAT w imporcie Zmiana art. 143 lit. d) dyrektywy VAT przewiduje wprowadzenie trzech następujących warunków zastosowania zwolnienia: - obowiązek identyfikacji importera dla celów VAT lub wyznaczenia przedstawiciela podatkowego w państwie członkowskim importu; - obowiązek wskazania przez osobę powołującą się na takie zwolnienie, że towar opuści państwo członkowskie importu w celu transportu lub wysyłki do innego państwa członkowskiego; - obowiązek podania przez importera w momencie importu numeru identyfikacyjnego VAT podatnika identyfikowanego dla celów VAT, do którego towar zostanie wysłany w innym państwie członkowskim Osoba importująca towar z zamiarem skorzystania ze zwolnienia z VAT ze względu na fakt, że towar kierowany jest do innego państwa członkowskiego, będzie więc musiała wykazać, że poddana została identyfikacji dla celów VAT w państwie członkowskim importu, oraz wskazać w momencie importu, że towar objęty zostanie wewnątrzwspólnotową dostawą lub przemieszczeniem z państwa członkowskiego importu ze zwolnieniem z VAT. W celu spełnienia drugiego opisanego warunku konieczne będzie wykazanie przez taką osobę, że spełniła warunki, o których mowa powyżej. Z drugiej strony, prawidłowe stosowanie omawianego zwolnienia uzależnione jest od sprawnego przepływu informacji pomiędzy krajowymi organami celnymi i podatkowymi oraz pomiędzy administracjami podatkowymi poszczególnych państw członkowskich. Obowiązek gromadzenia i przekazywania takich informacji należy do kompetencji administracji podatkowych i celnych państw członkowskich. Wyłącznie połączone i wspólne podejście Komisji – w zakresie zapewnienia ściślejszych ram prawnych dla stosowania omawianego zwolnienia – i państw członkowskich – w zakresie gromadzenia i przekazywania informacji, o których mowa, różnym zainteresowanym stronom – jest w stanie zagwarantować skuteczne narzędzie w walce z omawianym nadużyciem. b) Odpowiedzialność solidarna Zmiana art. 205 dotyczy obowiązku ustalenia przez państwa członkowskie wobec dostawcy nieposiadającego siedziby na ich terytorium odpowiedzialności solidarnej za zapłatę VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru przez jego klienta w sytuacji, gdy nie są wypełniane określone obowiązki, tym samym pośrednio przyczyniając się do utraty VAT w państwie członkowskim, w którym następuje wewnątrzwspólnotowe nabycie. Warunkiem jest niewypełnienie przez dostawcę obowiązku złożenia informacji podsumowującej w związku z dostawą oraz niezgłoszenie VAT w deklaracji VAT przez osobę dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru. W ten sposób państwo członkowskie, na terytorium którego dokonane zostaje wewnątrzwspólnotowe nabycie, nie zostaje poinformowane o wprowadzeniu towaru na jego terytorium. Ponadto, w celu zachowania ogólnych zasad proporcjonalności i pewności prawnej, dostawca może obalić domniemanie wynikające z omawianego artykułu poprzez należyte uzasadnienie własnego zaniedbania wobec właściwego organu podatkowego. W ten sposób państwa członkowskie uzyskują dodatkową podstawę prawną dla poboru VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia od podatnika uczestniczącego w oszukańczej transakcji lub łańcuchu transakcji, powodując tym samym wzrost ryzyka i kosztów ponoszonych przez oszustów i utrudniając organizację schematów oszustw. Jednocześnie zachęci to dostawców do terminowego składania prawidłowej i kompletnej informacji podsumowującej, podnosząc tym samym jakość danych przekazywanych za pośrednictwem VIES (systemu wymiany informacji w zakresie podatku VAT, ang. value added tax information exchange). |

E-10456 | (Uzasadnienie zatwierdzono – 10 456 znaków – zgodność z normą DGT) |

2008/0228 (CNS)

Wniosek

DYREKTYWA RADY

zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w odniesieniu do uchylania się od płacenia podatków związanego z importem i innymi transakcjami transgranicznymi

RADA UNI EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,

uwzględniając wniosek Komisji[1],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W konkluzjach z posiedzenia w sprawach gospodarczych i finansowych z dnia 28 listopada 2006 r. Rada uzgodniła stworzenie strategii zwalczania oszustw podatkowych, która będzie wdrażana na poziomie wspólnotowym, szczególnie w odniesieniu do oszustw podatkowych w obszarze opodatkowania pośredniego, w celu uzupełnienia działań krajowych.

(2) Dwa omawiane w tym kontekście środki wymagają zmiany dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[4].

(3) Import towaru zwolniony jest z podatku od wartości dodanej (VAT), jeżeli następuje po nim dostawa lub przemieszczenie takiego towaru do podatnika w innym państwie członkowskim. Warunki udzielania takiego zwolnienia określają państwa członkowskie. Doświadczenie pokazuje jednak, że w takiej sytuacji rozbieżności w jego stosowaniu wykorzystywane są przez przedsiębiorstwa handlowe w celu unikania zapłaty VAT od importowanego towaru.

(4) W celu przeciwdziałania takim nadużyciom, i w związku ze zobowiązaniem Komisji do przedstawiania Radzie w razie potrzeby wniosków mających na celu sprecyzowanie zakresu stosowania zwolnień w imporcie oraz do określenia szczegółowych zasad ich wprowadzania, konieczne jest określenie warunków stosowania zwolnienia.

(5) VAT płatny jest przez osobę zobowiązaną do zapłaty na rzecz organów podatkowych. W celu zabezpieczenia zapłaty VAT państwa członkowskie mogą jednak postanowić, że w określonych okolicznościach do zapłaty VAT jest solidarnie zobowiązana inna osoba.

(6) W celu zapewnienia odpowiedzialności solidarnej dostawcy towaru przyczyniającego się do utraty VAT w przypadku, gdy towar dostarczony ze zwolnieniem z VAT zostaje nabyty przez inną osobę za zapłatę VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia takiego towaru w państwie członkowskim, w którym dany dostawca nie posiada siedziby (dostawca nieposiadający siedziby), należy przewidzieć taką możliwość.

(7) W celu spełnienia wymogu pewności prawnej wobec dostawcy nieposiadającego siedziby konieczne jest zastosowanie tej samej zasady przez wszystkie państwa członkowskie oraz zapewnienie przejrzystych warunków jej stosowania.

(8) Ponieważ, z powyższych względów, cele proponowanych działań zmierzających do uregulowania problemu unikania VAT nie mogą być w wystarczającym stopniu realizowane przez same państwa członkowskie, a tym samym mogą być w lepszym stopniu realizowane na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z wyrażoną w tym artykule zasadą proporcjonalności niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(9) Dyrektywa 2006/112/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 2006/112/WE wprowadza się następujące zmiany:

1. W art. 143 wprowadza się następujące zmiany:

2. wyrazy wprowadzające otrzymują brzmienie:

„1. Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:”

3. dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2. Zwolnienie przewidziane w ust. 1 lit. d) ma zastosowanie wyłącznie wówczas, jeśli w momencie importu importer w sposób wyraźny podał właściwym organom państwa członkowskiego importu wszystkie wymienione poniżej informacje:

4. własny numer identyfikacyjny VAT lub numer identyfikacyjny przedstawiciela podatkowego w państwie członkowskim importu;

5. numer identyfikacyjny VAT klienta, któremu dostarczany jest towar w innym państwie członkowskim, lub własny numer identyfikacyjny VAT w państwie członkowskim zakończenia transportu lub wysyłki towaru w przypadku, gdy towar przemieszczany jest z państwa członkowskiego importu na warunkach określonych w art. 138 ust. 2 lit. c);

6. dowód przeznaczenia towaru do transportu lub wysyłki z państwa członkowskiego importu do innego państwa członkowskiego.”

7. Artykuł 205 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 205

1. W sytuacjach, o których mowa w art. 193–200 oraz art. 202, 203 i 204, państwa członkowskie mogą postanowić, że osoba inna niż osoba zobowiązana do zapłaty VAT będzie solidarnie odpowiedzialna za zapłatę VAT.

2. W sytuacji, o której mowa w art. 200, osoba dokonująca dostawy towaru na warunkach określonych w art. 138 odpowiada solidarnie za zapłatę VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia takiego towaru, jeżeli nie wypełniła przewidzianego w art. 262 i 263 obowiązku złożenia informacji podsumowującej zawierającej informacje na temat dostawy lub jeśli złożona przez nią informacja podsumowująca nie zawiera przewidzianych w art. 264 informacji dotyczących takiej dostawy.

Przepisy akapitu pierwszego nie mają jednak zastosowania w następujących sytuacjach:

8. klient złożył za okres, w którym stał się wymagalny podatek z tytułu danej transakcji, deklarację VAT przewidzianą w art. 250, zawierającą wszystkie informacje na temat tej transakcji;

9. osoba dokonująca dostawy towaru na warunkach określonych w art. 138 może należycie uzasadnić własne zaniedbanie, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, w sposób zadowalający dla właściwych organów.”

Art ykuł 2 Transpozycja

1. Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r. Państwa członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekażą Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Art ykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Dz.U. C […] z […], s. […].

[2] Dz.U. C […] z […], s. […].

[3] Dz.U. C […] z […], s. […].

[4] Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347 z 11.12.2006. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2008/8//WE, Dz.U. L 44 z 20.2.2008.