52008PC0609

[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 2.10.2008

KOM(2008) 609 wersja ostateczna

Wniosek

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji

(przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r.[1] pozwala na uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFDG) poprzez zastosowanie mechanizmu elastyczności, w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR powyżej pułapów odpowiednich działów ram finansowych. Kryteria, które należy spełnić, aby móc skorzystać z funduszu, zostały zdefiniowane w rozporządzeniu (WE) nr 1927/2006[2] Parlamentu Europejskiego i Rady.

Służby Komisji przeprowadziły dokładną analizę czterech wniosków złożonych przez Włochy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1927/2006, w szczególności z jego artykułami 2, 3, 4, 5 i 6.

Najważniejsze elementy tej oceny podsumowano poniżej.

Sprawy EGF/2007/05/IT/Sardegna, EGF/2007/06/IT/Piedmont, EGF/2007/07/IT/ Lombardy oraz EGF/2008/01/IT/Tuscany

1. Władze włoskie przedstawiły Komisji wnioski w następujących terminach: Sardynia dnia 9 sierpnia 2007 r., Piemont dnia 10 sierpnia 2007 r., Lombardia dnia 17 sierpnia 2007 r. oraz Toskania dnia 12 lutego 2008 r. Wszystkie cztery wnioski opierają się na szczegółowych kryteriach interwencji określonych w art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady i zostały złożone w terminie 10 tygodni, o którym mowa w art. 5 tego rozporządzenia.

2. Włochy złożyły wszystkie cztery wnioski na podstawie kryterium interwencji określonego w art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1927/2006, które określa próg co najmniej 1000 zwolnień w okresie 9 miesięcy w sektorze według klasyfikacji NACE rev. 2 ( statystyczna klasyfikacja działalności gospodarczej) [3] w jednym regionie lub dwóch sąsiadujących regionach (NACE rev 2 Dział 13 „Produkcja wyrobów włókienniczych” w przedsiębiorstwach pochodzących z regionów Sardynii, Piemontu, Lombardii i Toskanii).

3. W powyższych wnioskach wykazano następujące liczby zwolnień:

- Sardynia: 1044 zwolnień w 9-miesięcznym okresie odniesienia od 27 października 2006 r. do 26 lipca 2007 r. w sektorze 13 według klasyfikacji NACE 2[4] (produkcja wyrobów włókienniczych), w regionie ITG2 Sardegna według klasyfikacji NUTS II.

- Piemont: 1537 zwolnień w 9-miesięcznym okresie odniesienia od 1 września 2006 r. do 31 maja 2007 r. w sektorze 13 według klasyfikacji NACE 2 (produkcja wyrobów włókienniczych), w regionie ITC4 Piemonte według klasyfikacji NUTS II.

- Lombardia: 1816 zwolnień w 9-miesięcznym okresie odniesienia od 1 września 2006 r. do 31 maja 2007 r. w sektorze 13 według klasyfikacji NACE 2 (produkcja wyrobów włókienniczych), w regionie ITC4 Lombardia według klasyfikacji NUTS II.

- Toskania: 1558 zwolnień w 9-miesięcznym okresie odniesienia od 1 marca 2007 r. do 30 listopada 2007 r. w sektorze 13 według klasyfikacji NACE 2 (produkcja wyrobów włókienniczych), w regionie ITE15 Toscana według klasyfikacji NUTS II.

4. Analiza związku pomiędzy zwolnieniami pracowników a głębokimi zmianami w strukturze światowego handlu opiera się na następujących informacjach. Wnioski opisują zwolnienia w czterech regionach w kontekście radykalnej zmiany w rozmieszczeniu produkcji wyrobów włókienniczych. Światowy handel wyrobami włókienniczymi i odzieżą jest w coraz większym stopniu zdominowany przez kraje trzecie (zwłaszcza Chiny i Indie), swój udział w produkcji światowej w dalszym ciągu zwiększają również kraje takie jak Turcja i Bangladesz. Trwająca od lat dziewięćdziesiątych szeroko zakrojona restrukturyzacja europejskiego przemysłu tekstylnego i odzieżowego już doprowadziła do wzrostu wydajności i reorientacji produkcji na wyroby wysokiej jakości, w połączeniu z redukcją zatrudnienia o około jedną trzecią w latach 1990-2004[5].

5. Poza globalnymi zmianami na rynku, wspólnotowi producenci wyrobów włókienniczych musieli zmierzyć się ze szczególnego rodzaju wzmożoną konkurencją po wygaśnięciu Porozumienia w sprawie międzynarodowego handlu tekstyliami (MFA); MFA wprowadzało ograniczenia ilości odzieży i wyrobów włókienniczych, jakie kraje rozwijające się mogły eksportować do krajów rozwiniętych. Wygaśnięcie porozumienia MFA (oraz Umowy w sprawie wyrobów włókienniczych i odzieżowych (ATC), która wygasła w następnej kolejności) w 2005 r. otworzyło wspólnotowe rynki tekstylne i odzieżowe na wolną konkurencję ze strony świata rozwijającego się. W latach 2004-2006 ilość odzieży importowanej do Wspólnoty wzrastała rocznie o ok. 10%. Wiąże się to przede wszystkim ze znacznym wzrostem importu z Chin po wygaśnięciu MFA.

Zwolnienia we Włoszech odzwierciedlają powszechną tendencję polegającą na przenoszeniu przez przedsiębiorstwa z branży odzieżowej i akcesoriów swojej działalności produkcyjnej ze Wspólnoty do tańszych krajów poza UE, co zostało już przedstawione w poprzednim wniosku Malty[6]. W swoich wnioskach władze włoskie prezentują dane statystyczne potwierdzające, iż zwolnienia są bezpośrednim skutkiem rozwoju sytuacji na światowym rynku wyrobów włókienniczych.

6. We wszystkich czterech wnioskach władze włoskie przytoczyły to samo uzasadnienie, tj. mimo że wygaśnięcie MFA i ATC było do przewidzenia, wpływ gospodarczy, jaki wywarło na przemysł włókienniczy we Włoszech ogółem, a w szczególności w przedmiotowych czterech regionach, był znacznie silniejszy niż przewidywano. Władze włoskie spodziewały się nieznacznego wpływu wygaśnięcia MFA na produkcję i zatrudnienie, co jednak nie nastąpiło. Na skutek wygaśnięcia MFA oraz związanego z tym spadku popytu na włoskie tkaniny, wiele przedsiębiorstw w których nastąpiły zwolnienia dokonało szeregu inwestycji w rozwiązania technologiczne modernizujące proces produkcji, próbując tym samym obniżyć koszty i urozmaicić swoją ofertę. Działania te nie zdołały jednak zapobiec gwałtownemu spadkowi zamówień i zwiększonej konkurencji ze strony producentów wyrobów włókienniczych z krajów trzecich.

7. Lokalny i regionalny wpływ gospodarczy opisano we wnioskach następująco:

- Sardynia: Prowincja Nuoro, w której wystąpiły zwolnienia, jest głównym centrum produkcji wyrobów włókienniczych w Sardynii. Charakteryzuje ją wysoka stopa bezrobocia (10,8 % w 2006 r., w porównaniu ze średnią krajową z tego samego roku wynoszącą 6,8 %), przy czym najwyższy odsetek bezrobotnych występuje w najmłodszej i najstarszej kategorii wiekowej. W roku 2005 stopa bezrobocia w Nuoro wyniosła 51,6 % w porównaniu ze średnią krajową 57,5 %. Władze włoskie stwierdziły, że zwolnienia te wywarły duży wpływ na i tak wrażliwą i odizolowaną siłę roboczą.

- Konkurencyjność gospodarcza Piemontu opiera się raczej na przemyśle budowlanym i usługach, niż na przemyśle włókienniczym. Jednakże połowa siły roboczej prowincji Biellese (tradycyjnego zagłębia włókienniczego Piemontu oraz obszaru geograficznego, w którym wystąpiło około 35 % zwolnień opisanych we wniosku) zatrudniona jest w sektorze przetwórczym, z czego jedna trzecia w produkcji wyrobów włókienniczych. Wpływ zwolnień w Piemoncie znalazł swoje odzwierciedlenie w liczbie wniosków o pomoc z Nadzwyczajnego Funduszu Gwarancji Wynagrodzeń (CIGS).

- Lombardia: Władze włoskie przedstawiły kontrastowy obraz ogólnej konkurencyjności sektorów nietekstylnych w regionie w porównaniu z tendencją malejącej konkurencyjności producentów wyrobów włókienniczych. Największe zagęszczenie przedsiębiorstw włókienniczych występuje w Mediolanie, Brescia, Varese, Bergamo oraz w Como, a ich sytuacja pogarsza się już od kilku lat. Do zilustrowania pogarszającej się sytuacji w sektorze włókienniczym w tych obszarach, władze włoskie wykorzystały dane INAIL[7]: liczba osób zatrudnionych w sektorze w Lombardii spadła z 22 426 w 2000 r. do 17 267 w 2004 r., co stanowiło spadek o 23 % na przestrzeni czterech lat.

- Toskania: Liczba przedsiębiorstw włókienniczych w prowincji Prato zmalała o blisko 20 % od roku 2002 (5 508) do 2006 r. (4 429). Liczba pracowników w przedsiębiorstwach włókienniczych w Prato w tym samym okresie również spadła o 25 % (28 600 w 2002 r. w porównaniu do 21 436 w 2006 r.). Najnowsze regionalne dane statystyczne wskazują, że chociaż ogólnie regionalne tendencje w zakresie zatrudnienia są stabilne, liczba pracowników sektora włókienniczego spada (-5,7 % w trzecim kwartale 2007 r. w porównaniu z rokiem wcześniejszym).

Podsumowując, w takich okolicznościach powyższe zwolnienia wydają się mieć znacząco negatywny wpływ na lokalną gospodarkę czterech wspomnianych regionów.

8. Jeśli chodzi o spełnienie kryteriów określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006, wniosek zawierał następujące elementy: władze włoskie potwierdziły, że wkład finansowy z EFDG nie zastąpi działań, za które zgodnie z prawem krajowym lub umowami zbiorowymi odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, a także zapewniły, że planowane działania mają na celu pomoc poszczególnym pracownikom i nie zostaną wykorzystane do przeprowadzenia restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów gospodarki. Władze Włoch potwierdziły, że kwalifikowalne działania nie są objęte pomocą w ramach innych instrumentów finansowych Wspólnoty.

Podsumowując, zważywszy na przedstawioną argumentację proponuje się, aby zaakceptować wnioski nr EGF/2007/05/IT/Sardegna, EGF/2007/06/IT/Piedmont, EGF/2007/07/IT/ Lombardy oraz EGF/2008/01/IT/Tuscany złożone przez Włochy w odniesieniu do sektora włókienniczego, ponieważ przedstawiono dowody, że zwolnienia te wynikają z głębokich zmian w strukturze światowego handlu. Zmiany te doprowadziły do poważnych zakłóceń gospodarczych, mających wpływ na lokalną gospodarkę. Dla wspomnianych czterech regionów zaproponowano skoordynowane pakiety kwalifikowalnych zindywidualizowanych świadczeń na łączną sumę 70 316 150 EUR, z czego postulowany wkład EFDG wynosi 35 158 075 EUR.

Finansowanie

Roczny budżet Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji wynosi 500 mln EUR. Na dwa wnioski uruchomiono już kwotę 3 106 882 EUR, zaproponowano również dwa kolejne pakiety na łączną kwotę 10 770 772 EUR, co daje łączną sumę 13 877 654 EUR, pozostawiając do dyspozycji kwotę 486 122 346 EUR.

Przydział środków z funduszu, o jaki wnioskuje Komisja, opiera się na informacjach udostępnionych przez wnioskodawców.

Na podstawie czterech wniosków o pomoc z funduszu złożonych przez Włochy, gdzie nastąpiła redukcja zatrudnienia w sektorze włókienniczym, całkowite szacunkowe koszty skoordynowanych pakietów zindywidualizowanych świadczeń, które miałyby zostać sfinansowane, są następujące:

Zindywidualizowane świadczenia do sfinansowania (w EUR) |

Italy /Sardegna 2007/005 | 10 971 000 |

Italy/Piemonte 2007/006 | 7 798 750 |

Italy /Lombardia 2007/007 | 12 534 125 |

Italy/Toscana 2008/001 | 3 854 200 |

Ogółem | 35 158 075 |

Po zbadaniu wspomnianych czterech wniosków[8], mając na uwadze maksymalną dopuszczalną wysokość dotacji z funduszu zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 oraz zakres możliwości dokonania przesunięć środków, Komisja wnosi o uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji i przydział kwoty 35 158 075 EUR w ramach działu 1a ram finansowych.

Udzielenie pomocy w takiej wysokości pozostawi ponad 25 % maksymalnej rocznej kwoty zarezerwowanej dla Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, dostępnej na potrzeby pomocy udzielanej w ciągu ostatnich czterech miesięcy 2008 roku, zgodnie w wymogami zawartymi w artykule 12 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006.

Składając niniejszy wniosek o uruchomienie Funduszu, Komisja uruchamia procedurę rozmów trójstronnych, zgodnie z postanowieniami pkt 28 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r., mając na uwadze zabezpieczenie porozumienia między obydwoma organami władzy budżetowej w sprawie potrzeby wykorzystania Funduszu i wnioskowanej kwoty. Komisja wzywa pierwszy z tych organów władzy budżetowej, który osiągnie porozumienie w sprawie projektu wniosku o uruchomienie środków na odpowiednim poziomie politycznym, o poinformowanie o swoich zamiarach drugiego organu władzy budżetowej i Komisji.

W przypadku braku zgody jednego z tych organów władzy budżetowej, zwołane zostanie formalne spotkanie trójstronne.

Komisja przedstawi również wniosek o przekazanie tych środków w celu ujęcia w budżecie na 2008 r. szczegółowych środków na zobowiązania i środków na płatności, zgodnie z postanowieniami pkt 28 porozumienia międzyinstytucjonalnego z 17 maja 2006 r.

Wniosek

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami[9], w szczególności jego pkt 28,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji[10], w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji[11],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia zwolnionym pracownikom ponoszącym konsekwencje poważnych zmian w strukturze światowego handlu oraz udzielenia pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

(2) Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić fundusz w ramach rocznego pułapu wynoszącego 500 mln EUR.

(3) Włochy złożyły cztery wnioski o uruchomienie funduszu w odniesieniu do redukcji zatrudnienia w sektorze włókienniczym: dnia 9 sierpnia 2007 r. w odniesieniu do Sardynii, dnia 10 sierpnia 2007 r. w odniesieniu do Piemontu, dnia 17 sierpnia 2007 r. w odniesieniu do Lombardii oraz dnia 12 lutego 2008 r. w odniesieniu do Toskanii. Wnioski są zgodne z wymaganiami art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczącymi określenia wkładu finansowego.

(4) W związku z powyższym należy uruchomić fundusz, aby zapewnić wkład finansowy dla powyższych wniosków,

STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

W budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok finansowy 2008 uruchamia się Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 35 158 075 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

[1] Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

[2] Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1, sprostowane w Dz.U. L 48 z 22.2.2008, s. 82.

[3] Rozporządzenie (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych Dz.U. C 393 z 30.12.2006, s. 1

[4] Włoskie władze potwierdziły, iż w ich krajowej klasyfikacji sektorów korzysta się z klasyfikacji ATECO-ISTAT 2002, która opiera się na NACE rev. 1.1 (klasyfikacja NACE obowiązująca do dnia 1 stycznia 2008 r.). Wszystkie przedsiębiorstwa wyszczególnione w stosownych wykazach (we wszystkich trzech wnioskach) kwalifikują się do „sektora 17 ATECO (oraz NACE) poziom drugi – Produkcja tkanin”. Odpowiada to sektorowi 13 według klasyfikacji NACE według nowych kategorii NACE rev. 2.

[5] Europejskie Centrum Monitorowania Zmian (EMCC). Sectors Futures – Textile and Leather in Europe: the end of an era or a new beginning? (2004)http://www.eurofound.europa.eu/emcc/content/source/tn04004a.htm

[6] SEC(2008) 1657

[7] INAIL: Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (Włoski Urząd ds. Odszkodowań Pracowniczych)

[8] Skierowane do Komisji komunikaty w sprawie czterech wniosków o wykorzystanie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji złożonych przez Włochy (SEC(2008) 2414), ,postulujące przeprowadzenie przez Komisję analizy tych wniosków.

[9] Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

[10] Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.

[11] Dz.U. C […] z […], s. […].