(1)

W dniu 7 listopada 2025 r. na podstawie art. 10 rozporządzenia podstawowego Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antysubsydyjne dotyczące przywozu niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („państwo, którego dotyczy postępowanie” lub „ChRL”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu”).

(2)

Komisja wszczęła postępowanie w następstwie skargi złożonej 24 września 2025 r. przez europejskie stowarzyszenie producentów papieru termoczułego („ETPA”) i jego członków („skarżący”). Skarga została złożona w imieniu przemysłu Unii zajmującego się produkcją niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego w rozumieniu art. 10 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Skarga zawierała dowody na to, że producenci produktu objętego dochodzeniem z państwa, którego dotyczy postępowanie, korzystali z szeregu subsydiów przyznanych przez rząd Chińskiej Republiki Ludowej.

(3)

Przed wszczęciem dochodzenia antysubsydyjnego Komisja powiadomiła rząd Chin („rząd ChRL”) (3) o wpłynięciu należycie udokumentowanej skargi oraz zaprosiła rząd ChRL do udziału w konsultacjach zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Konsultacje przeprowadzono w dniu 5 listopada 2025 r. Nie osiągnięto jednak wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

(4)

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2026/313 (4) Komisja poddała przywóz produktu objętego postępowaniem rejestracji, tak aby zagwarantować – w razie wprowadzenia ceł wyrównawczych na podstawie wyników dochodzenia – możliwość pobrania tych ceł od zarejestrowanego przywozu z mocą wsteczną, przy spełnieniu niezbędnych warunków, zgodnie z obowiązującymi przepisami („rozporządzenie w sprawie rejestracji”).

(5)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała skarżących, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących, władze Chin, znanych importerów i użytkowników, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu dochodzenia oraz zaprosiła ich do wzięcia udziału w tym dochodzeniu.

(6)

Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia dochodzenia oraz złożenia wniosku o posiedzenie wyjaśniające przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu.

(7)

Komisja nie otrzymała żadnych uwag dotyczących wszczęcia postępowania ani wniosków o posiedzenie wyjaśniające.

(8)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może dokonać kontroli wyrywkowej zainteresowanych stron zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego.

(9)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja ogłosiła, że wstępnie wybrała próbę producentów unijnych. Komisja wybrała próbę na podstawie największej reprezentatywnej wielkości sprzedaży i produkcji produktu podobnego na terenie Unii w okresie objętym dochodzeniem, którą można było właściwie zbadać w dostępnym czasie.

(10)

Próba składała się z trzech producentów unijnych z dwóch różnych państw członkowskich. Biorąc pod uwagę dane dostępne na etapie wszczęcia postępowania, objęci próbą producenci unijni odpowiadali za ponad 80 % szacowanej całkowitej produkcji w Unii i sprzedaży produktu podobnego przez wszystkich producentów unijnych na rynku unijnym. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag na temat wstępnego doboru próby. Uwag nie otrzymano. Próbę potwierdzono 11 listopada 2025 r. Próba jest reprezentatywna dla przemysłu Unii.

(11)

Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.

(12)

Żaden importer niepowiązany nie przedstawił wymaganych informacji i nie wyraził zgody na włączenie do próby. Komisja uznała zatem, że przeprowadzenie kontroli wyrywkowej nie jest konieczne.

(13)

Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do wszystkich producentów eksportujących w Chinach o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Ponadto Komisja zwróciła się do Misji Chińskiej Republiki Ludowej w Unii Europejskiej o wskazanie innych producentów eksportujących, którzy ewentualnie byliby zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(14)

Czterech producentów eksportujących w państwie, którego dotyczy postępowanie, przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie do próby. Zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja wybrała próbę trzech (grup) przedsiębiorstw, na których w normalnych okolicznościach i w danym czasie można było przeprowadzić badanie. Dobór próby opierał się na kryterium największej reprezentatywnej wielkości produkcji, sprzedaży lub wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem, którą można było właściwie zbadać w dostępnym czasie.

(15)

Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w kwestii doboru próby zasięgnięto opinii wszystkich znanych producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie, oraz organów państwa, którego dotyczy postępowanie. Komisja nie otrzymała żadnych uwag dotyczących pierwotnego doboru próby.

(16)

W związku z powyższym Komisja postanowiła potwierdzić swój wstępny dobór próby:

(17)

Na podstawie informacji dostępnych na tym etapie próba odpowiadała 41 % szacowanej chińskiej produkcji lekkiego papieru termoczułego i obejmowała całą szacunkową całkowitą wielkość wywozu z ChRL do Unii w okresie objętym dochodzeniem.

(18)

11 grudnia 2025 r. przedsiębiorstwo Xianhe poinformowało Komisję, że ustaliło, iż jego niepowiązane krajowe przedsiębiorstwa handlowe tną duże rolki papieru termicznego na małe rolki. Ponieważ te małe rolki nie wchodzą w zakres dochodzenia, przedsiębiorstwo stwierdziło, że w rzeczywistości nie dokonywało wywozu produktu objętego postępowaniem do UE w okresie objętym dochodzeniem, a zatem nie udzieli odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu (5).

(19)

5 stycznia 2026 r. przedsiębiorstwo GEP również poinformowało Komisję, że nie przedłoży odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i nie będzie współpracować w ramach dochodzenia (6).

(20)

Na tym etapie dochodzenia nie było wystarczająco dużo czasu na dobór nowej próby producentów eksportujących. Ponadto, biorąc pod uwagę niski poziom wywozu pozostałego czwartego producenta eksportującego (Henan Jianghe), który udzielił odpowiedzi w ramach kontroli wyrywkowej (mniej niż 2 % całkowitego chińskiego wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii), jakakolwiek zmiana próby nie doprowadziłaby do uzyskania wystarczająco reprezentatywnej próby. W związku z tym Komisja całkowicie zrezygnowała z kontroli wyrywkowej i zastosowała art. 28 rozporządzenia podstawowego (7).

(21)

Komisja przyjęła zatem wniosek o indywidualne badanie złożony przez GGHT jako jedyne przedsiębiorstwo, które udzieliło odpowiedniej i terminowej odpowiedzi na pytanie zawarte w kwestionariuszu, możliwej do zweryfikowania zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Ze względu na niską wielkość wywozu tego przedsiębiorstwa (4 % całkowitego chińskiego wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii) przedsiębiorstwa tego nie uznano za reprezentatywne dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących, w związku z czym poziomy ceł dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw nie mogły być oparte na ustaleniach dotyczących tego przedsiębiorstwa, lecz na najlepszych dostępnych faktach.

(22)

Komisja wysłała kwestionariusze do rządu ChRL, pozostałych współpracujących producentów eksportujących, trzech producentów unijnych objętych próbą, skarżących, znanych importerów oraz użytkowników. Kwestionariusze dla przedsiębiorstw udostępniono również w internecie w dniu wszczęcia postępowania.

(23)

Komisja otrzymała odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu od rządu ChRL, producenta eksportującego, trzech objętych próbą producentów unijnych i ETPA w imieniu przemysłu Unii.

(24)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do stwierdzenia istnienia subsydiowania oraz określenia wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne na podstawie art. 26 rozporządzenia podstawowego odbyły się na terenie następujących stron:

(25)

Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu przedłożone przez ETPA w imieniu przemysłu Unii zweryfikowano w siedzibie jego przedstawiciela prawnego w Brukseli.

(26)

Aktualizację przedstawioną przez Koehler Paper SE po wizycie weryfikacyjnej poddano zdalnej kontroli krzyżowej.

(27)

Dochodzenie dotyczące subsydiowania i powstałej szkody obejmowało okres od 1 października 2024 r. do 30 września 2025 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęło okres od 1 stycznia 2022 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

(28)

Produktem objętym dochodzeniem jest lekki papier termoczuły, zdefiniowany jako papier termoczuły o gramaturze 65 g/m2 lub mniejszej, sprzedawany w rolkach o szerokości 20 cm lub większej, o masie rolki wynoszącej 50 kg lub większej (łącznie z papierem) i o średnicy rolki wynoszącej 40 cm lub większej („duże rolki”); z powłoką bazową lub bez niej z jednej lub z obu stron; z fizyczną lub chemiczną warstwą termoczułą (tj. warstwą, która ujawnia obraz pod wpływem ciepła) po jednej lub obu stronach oraz z warstwą zewnętrzną lub bez niej („produkt objęty dochodzeniem”), objęty obecnie kodami CN ex 4809 90 00 , ex 4811 90 00 , ex 4816 90 00 i ex 4823 90 85 (kody TARIC 4809 90 00 10, 4811 90 00 10, 4816 90 00 10 i 4823 90 85 20).

(29)

Lekki papier termoczuły, o ile nie posiada fizycznej warstwy termoczułej, jest produkowany z wywoływaczem chemicznym, czy to fenolowym, czy bez fenolu (lekki papier termoczuły bez zawartości fenoli). Niniejsze dochodzenie dotyczy wszystkich rodzajów.

(30)

Lekki papier termoczuły ma zastosowanie głównie w punktach sprzedaży, np. jako paragony wystawiane przez sprzedawców detalicznych.

(31)

Produktem objętym postępowaniem jest produkt objęty dochodzeniem pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej.

(32)

W toku dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne, a także te same podstawowe zastosowania:

(33)

Na obecnym etapie Komisja uznała zatem, że są to produkty podobne w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

(34)

Przed przeprowadzeniem analizy domniemanego subsydiowania w postaci konkretnych subsydiów lub programów subsydiowania Komisja poddała ocenie plany, projekty i inne dokumenty rządowe, które miały znaczenie przy analizie badanych programów subsydiowania.

(35)

Na wstępie Komisja wskazała, że ogólna struktura gospodarcza Chin charakteryzuje się szczególnie silną rolą państwa, przy czym władze państwowe są z kolei kontrolowane przez Komunistyczną Partię Chin („KPCh”), rządzący podmiot polityczny w tym kraju. W rezultacie przedsiębiorstwa w Chinach działają w szczególnym środowisku, które — w przeciwieństwie do gospodarek zachodnich, w których siły rynkowe stanowią dominującą zasadę organizacji — charakteryzują się licznymi mechanizmami zapewniającymi rządowi ChRL znaczną kontrolę nad wszelkimi aspektami działalności gospodarczej w tym kraju. Ta ścisła kontrola uniemożliwia podmiotom gospodarczym działanie jako racjonalne podmioty rynkowe dążące do maksymalizacji zysków, a w rzeczywistości zmusza je do działania w charakterze przedstawicieli rządu we wdrażaniu jego polityki i planów.

(36)

Dla przełożenia decyzji politycznych rządu ChRL na grunt bieżącej działalności podmiotów gospodarczych największe znaczenie mają następujące elementy: (i) doktryna socjalistycznej gospodarki rynkowej, (ii) przywództwo KPCh, (iii) system planowania przemysłowego, (iv) system finansowy.

(37)

Zgodnie z doktryną socjalistycznej gospodarki rynkowej, zawartej w chińskiej konstytucji (8), państwo sprawuje nieodłączną i wszechstronną kontrolę nad gospodarką, która wykracza poza tradycyjne standardy ustalania ram regulacyjnych, w których podmioty rynkowe mogą swobodnie funkcjonować. W szczególności, jak stanowi art. 6 konstytucji: „[P]odstawą socjalistycznego systemu gospodarczego Chińskiej Republiki Ludowej jest socjalistyczna własność publiczna środków produkcji […]. Na pierwszym etapie socjalizmu państwo utrzymuje podstawowy system gospodarczy, w którym dominującą formą własności jest własność publiczna, a inne formy własności rozwijają się równolegle, oraz stosuje systemu dystrybucji, w ramach którego dystrybucja według pracy jest dominującym wzorcem, przy współistnieniu innych form dystrybucji”. Ponadto art. 15 konstytucji wskazuje, że: „Państwo działa w oparciu o socjalistyczną gospodarkę rynkową. Państwo wzmacnia prawodawstwo gospodarcze, usprawnia makroregulację i kontrolę. Zgodnie z prawem państwo zakazuje wszelkim organizacjom lub osobom zakłócania porządku społeczno-gospodarczego”. Ponadto art. 11 konstytucji przypisuje państwu rolę interwencjonistyczną wykraczającą poza ochronę praw i interesów sektorów niepublicznych, ponieważ państwo „zachęca do rozwoju niepublicznych sektorów gospodarki, wspiera ten rozwój oraz nim kieruje, a także, zgodnie z prawem, sprawuje nadzór i kontrolę nad niepublicznymi sektorami gospodarki”.

(38)

Te konstytucyjne podstawy znajdują odzwierciedlenie we wszystkich odnośnych aktach prawnych (9), w których podkreśla się socjalistyczną gospodarkę rynkową jako wiodącą zasadę, na której opiera się chińska gospodarka. Ponadto państwo, pod kierownictwem KPCh, rzeczywiście w szerokim zakresie wykorzystuje różne instrumenty —zarówno zachęcające, jak i ograniczające — w celu ukierunkowania gospodarki na modernizację socjalistyczną, tj. na cele (w tym cele polityki przemysłowej) określone przez rząd ChRL.

(39)

Przywództwo KPCh – choć formalnie zapisane w konstytucji kraju (10), a także w odpowiednim prawie wtórnym i w samej konstytucji partii (11) – przyjmuje w praktyce różne formy; partia sprawuje w szczególności pełną kontrolę nad władzą ustawodawczą (12), wykonawczą (13) i sądowniczą (14) aparatu państwowego, ponieważ w Chinach nie istnieje podział władzy; oprócz tego partia nadzoruje kluczowe obszary gospodarki, w tym sektor finansowy i sektory przemysłu uznawane za strategiczne, w szczególności poprzez własność lub mianowanie i rotację kluczowego personelu; ponadto tworzenie komórek partyjnych jest obowiązkowe we wszystkich przedsiębiorstwach, zarówno państwowych, jak i prywatnych, w których pracuje więcej niż trzech członków partii (15), a struktury partyjne w ramach przedsiębiorstw często powołują się na prawo do udziału w podejmowaniu decyzji operacyjnych. Wszystkie te mechanizmy kontroli zapewniają KPCh ścisłą kontrolę nad gospodarką kraju i umożliwiają partii formułowanie i wdrażanie jej polityki gospodarczej zgodnie z jej strategicznymi względami i priorytetami.

(40)

Złożony system planowania, w ramach którego wytycza się priorytety i określa się cele dla organów rządowych na szczeblu centralnym i lokalnym, w dużej mierze wyznacza kierunek chińskiej gospodarki. Odpowiednie plany istnieją na wszystkich szczeblach administracji rządowej i obejmują wszystkie sektory gospodarki. Cele wyznaczone w instrumentach planowania mają wiążący charakter, a organy na wszystkich szczeblach administracji monitorują wdrażanie planów przez odpowiednie organy administracji rządowej niższego szczebla. Ogólnie rzecz biorąc, system planowania w ChRL powoduje, że zasoby są przydzielane do sektorów wskazanych przez rząd za strategiczne lub z innego powodu ważne politycznie, a nie przydzielane zgodnie z mechanizmami rynkowymi (16).

(41)

Do przydziału zasobów zgodnie z priorytetami politycznymi rządu ChRL dla władz chińskich zasadnicze znaczenie ma instrumentalizacja sektora finansowego. System finansowy Chin pozostaje zdominowany przez sektor bankowy, a państwo kontroluje sektor bankowy (zob. również sekcja 3.6.1) poprzez własność (zob. motywy 122–124), a także poprzez powiązania osobiste. W związku z tym rząd ChRL, jako akcjonariusz większościowy/posiadający pakiet kontrolny, jest uprawniony do wyznaczania najważniejszych stanowisk w bankach realizujących politykę rządu będących własnością państwa (zob. motyw 132), a także w bankach będących częściowo lub w całości własnością samego państwa lub osób prawnych będących własnością państwa.

(42)

Ponadto statuty głównych chińskich banków zazwyczaj zawierają specjalny rozdział dotyczący utworzenia komitetu partii (17). Na przykład zgodnie ze statutem Chińskiego Banku Przemysłowo-Handlowego („ICBC”) „przewodniczącym zarządu banku jest osoba będąca sekretarzem komitetu partii” (18). W art. 53 wymieniono obowiązki komitetu partii, w tym monitorowanie praktycznego wdrażania decyzji partii i państwa w banku. Komitet partii, wraz z zarządem, odgrywa również rolę w wyborze i ocenie personelu. Ponadto komitet partii należy angażować w dyskusję na temat „istotnych kwestii operacyjnych i dotyczących zarządzania oraz głównych kwestii dotyczących interesów pracowników, a także przedstawiać uwagi i sugestie” (19). Ponadto zgodnie z postanowieniami dotyczącymi zarządu przed podjęciem decyzji w sprawie istotnych kwestii należy skonsultować się z komitetem partii (20). Statut Chińskiego Banku Rolnego zawiera identyczne sformułowania dotyczące ustanowienia komitetu partii w art. 58 oraz udziału komitetu w dyskusji na temat głównych kwestii, o których mowa w art. 161 (21).

(43)

Poza możliwość rządu ChRL do kontrolowania sektora bankowego poprzez własność i strukturę organizacyjną, rząd ChRL sprawuje kontrolę nad tym sektorem również w świetle mających zastosowanie przepisów chińskich (analiza odpowiednich dokumentów regulacyjnych zob. sekcja 3.6.1.4), które wymagają, aby banki podejmowały decyzje finansowe zgodnie z celami polityki przemysłowej kraju.

(44)

Podsumowując, wszystkie te elementy wskazują, że struktura systemu prawnego i politycznego w ChRL opiera się na ścisłej kontroli rządu nad wszystkimi aspektami gospodarki i handlu, ponieważ rząd ChRL centralnie nimi zarządza i je monitoruje. Podmioty gospodarcze są integralną częścią tego systemu nie jako podmioty działające na wolnym rynku, których celem jest podejmowanie decyzji biznesowych opartych wyłącznie na logice gospodarczej i maksymalizacji zysków, lecz jako jeden z integralnych podmiotów w celu wdrożenia nadrzędnej polityki i jej celów szczegółowych określonych przez rząd ChRL na szczeblu centralnym.

(45)

W tym kontekście Komisja przeanalizowała szereg dokumentów dotyczących polityki przemysłowej, które były sukcesywnie wdrażane od co najmniej 2005 r. i które wymieniono poniżej, w celu ustalenia, czy subsydia lub programy subsydiowania będące przedmiotem oceny są częścią wdrażania scentralizowanych planów rządu ChRL mających na celu wsparcie branży lekkiego papieru termoczułego.

(46)

Lekki papier termoczuły, wraz z innymi rodzajami papieru i pulpy drzewnej, stanowi integralną część sektora produkcji papieru. W Chinach sektor produkcji papieru jest koordynowany przez Chińskie Stowarzyszenie Przemysłu Papierniczego (CPA).

(47)

Decyzja Rady Państwa nr 40 Chińskiej Republiki Ludowej jest dokumentem prawnym wydanym w 2005 r., mającym na celu promowanie dostosowania struktury przemysłowej w Chinach poprzez zachęcanie do rozwoju zaawansowanych technologicznie gałęzi przemysłu i eliminację przestarzałych zdolności produkcyjnych.

(48)

„Katalog wytycznych dotyczących dostosowania struktury przemysłowej”, który jest środkiem wykonawczym do decyzji nr 40, stanowi podstawę do wyznaczania kierunków inwestycji poprzez wskazanie sektorów przemysłowych, które powinny korzystać z uprzywilejowanego dostępu do kredytów. Decyzja ta zawiera również wytyczne dla rządu ChRL w zakresie zarządzania projektami inwestycyjnymi, formułowania i wdrażania strategii politycznych z zakresu finansów publicznych, opodatkowania, kredytów, gruntów, przywozu i wywozu. Katalog wytycznych wydała w 2019 r. i 2024 r., a następnie zmieniała, Krajowa Komisja Rozwoju i Reform („NDRC”). Komisja stwierdziła, że istnieje w nim wyraźne odniesienie do zintegrowanych linii produkcyjnych w sektorze leśnym i przemyśle papierniczym, do których należy lekki papier termoczuły (22).

(49)

W 2015 r. rząd ChRL opublikował długoterminową kompleksową strategię przemysłową znaną jako Made in China 2025 (23). W strategii tej określono cele pośrednie dotyczące modernizacji wybranych sektorów produkcyjnych w kraju do 2020 i 2025 r. i podkreślono zamiar rządu ChRL, aby wykorzystać w tym względzie udoskonaloną politykę wsparcia finansowego, w tym ukierunkowanie finansowania za pośrednictwem banków państwowych na ekspansję przemysłu wytwórczego za granicą, a także cele pośrednie dotyczące rozszerzenia wsparcia fiskalnego i innego wsparcia podatkowego. Co istotne, w wytycznych dotyczących inicjatywy „Made in China” wskazano, że „finansowanie [zostanie] przyznane projektom, na które nie można pozyskać finansowania z rynku i które wymagają centralnego wsparcia”. Wskazane sektory gospodarki otrzymują zatem istotne wsparcie rządowe na rozwój, w postaci środków przekazywanych w ramach realizacji celów polityki (24).

(50)

W ramach inicjatywy „Made in China 2025” chiński przemysł lekki, do którego należy przemysł papierniczy, kwalifikuje się do wsparcia na sfinansowanie jego modernizacji technologicznej, zakupu nowoczesnego sprzętu produkcyjnego i przyspieszenia zielonej transformacji tego przemysłu.

(51)

W tym kontekście za pośrednictwem programu „Made in China 2025” rząd ChRL wspiera szybki rozwój przemysłu papierniczego, a jednocześnie promuje badania i rozwój oraz uprzemysłowienie tego sektora.

(52)

Biorąc pod uwagę charakter chińskiego systemu planowania, plany wyższego szczebla – takie jak dwunasty, trzynasty lub czternasty narodowy plan pięcioletni – podlegają monitorowaniu i wdrażaniu przez wszystkie odpowiednie władze. Plany narodowe określają wyraźne zobowiązania w tym zakresie, np. art. LXV 14. narodowego planu pięcioletniego (25), zgodnie z którym rząd ChRL „wzmocni organizację, koordynację i nadzór nad wdrażaniem tego planu oraz ustanowi i usprawni monitorowanie i ocenę planowania i wdrażania, zapewnianie polityki oraz mechanizmy oceny i nadzoru”. W związku z tym władze niższego szczebla „muszą stworzyć sprzyjające środowisko polityczne, instytucjonalne i prawne. Plany roczne obejmą wdrażanie celów rozwojowych i kluczowych zadań zaproponowanych w niniejszym planie” (26).

(53)

Co istotne, rząd ChRL jednoznacznie zobowiązuje się do zapewnienia wsparcia finansowego, a także wsparcia w postaci innych czynników produkcji – takich jak grunty – na rzecz projektów i sektorów określonych w planie: „[b]ędziemy przestrzegać zasady planu wyznaczającej kierunek, przy czym wydatki fiskalne będą stanowić gwarancję, finanse – wsparcie i zapewniona zostanie koordynacja z innymi politykami.. […] Będziemy nadal dążyć do tego, aby publiczne wydatki fiskalne były zgodne z polityką publiczną i służyły jej celom, zwiększymy wsparcie finansowe dla głównych krajowych zadań strategicznych, wzmocnimy koordynację średniookresowych planów finansowych i budżetów rocznych, rządowe plany inwestycyjne oraz wdrażanie niniejszego planu, a także będziemy kierować środki z centralnego budżetu w pierwszej kolejności na główne zadania i projekty inżynieryjne określone w niniejszym planie. Będziemy wymagać, aby projekty były zgodne z planem, a fundusze i czynniki produkcji były zgodne z projektami, opracujemy listę głównych projektów inżynieryjnych w oparciu o niniejszy plan, uprościmy procedury zatwierdzania projektów z listy i zapewnimy, aby nadano priorytet planowaniu wyboru lokalizacji, podaży gruntów i potrzeb kapitałowych. Zapotrzebowanie na grunty dla poszczególnych dużych projektów inżynieryjnych zabezpieczane jest centralnie przez państwo” (27).

(54)

W 14. planie pięcioletnim wskazano przemysł papierniczy jako jedną z kluczowych (promowanych) gałęzi przemysłu, stwierdzając, co następuje: „Dokonamy transformacji i modernizacji tradycyjnych gałęzi przemysłu, będziemy wspierać optymalizację i dostosowanie strukturalne sektorów surowców, takich jak przemysł petrochemiczny i stalowy oraz przemysł metali nieżelaznych i materiałów budowlanych, zwiększymy podaż produktów wysokiej jakości w sektorach takich jak przemysł lekki i włókienniczy, przyspieszymy transformację i modernizację przedsiębiorstw w kluczowych gałęziach przemysłu, takich jak przemysł chemiczny i papierniczy, oraz poprawimy ekologiczny system produkcji” (podkreślenie dodane) (28).

(55)

ChRL opublikowała również specjalny plan pięcioletni dotyczący przemysłu papierniczego. W planie tym sektor przemysłu papierniczego sklasyfikowano jako „ważny przemysł surowców podstawowych ściśle związany z krajowym rozwojem gospodarczym i społecznym oraz charakteryzujący się zrównoważonym rozwojem”, a poziom zużycia papieru opisano jako „ważny wskaźnik poziomu rozwoju gospodarczego i cywilizacji danego kraju”.

(56)

W planie pięcioletnim potwierdzono cele całego sektora leśnego oraz przemysłu celulozowo-papierniczego w ramach chińskiej gospodarki, przy czym główne cele to dostosowanie strukturalne, poprawa jakości i innowacje technologiczne z myślą o rozwoju eksportu. Plan ma również na celu dostosowanie struktury surowców w celu zmniejszenia zależności od przywożonej masy włóknistej i koncentruje się na zintegrowanym rozwoju sektora leśnego oraz przemysłu celulozowo-papierniczego

(57)

Plan nie pozostawia miejsca na rozwój wolnego rynku, wyznacza jasne cele środowiskowe i techniczne dla przemysłu, a także określa cele (do 2035 r.) w zakresie krajowej produkcji papieru, odsetka wykorzystywanej masy włóknistej pierwotnej, wykorzystania energii z biomasy, wskaźnika zużycia masy włóknistej i mediów oraz poziomu zanieczyszczenia.

(58)

Rząd ChRL twierdził, że lekki papier termoczuły nie jest sektorem promowanym, ponieważ produkt nie jest wymieniony w katalogu sektorów promowanych dotyczących inwestycji zagranicznych (29) („katalog”), w 14. planie pięcioletnim ani w dokumencie „Made in China 2025”.

(59)

Na tej podstawie rząd ChRL uznał, że programy dotyczące preferencyjnego traktowania nie powinny być objęte dochodzeniem ze względu na brak precyzyjnego wskazania produktu. Rząd ChRL zwrócił również uwagę, że fakt przynależności niektórych sektorów przemysłu wyższego i niższego szczebla do sektorów promowanych nie wpływa na status branży lekkiego papieru termoczułego jako taki i że programy związane z dostarczaniem materiałów do produkcji za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia również nie powinny być przedmiotem dochodzenia.

(60)

Dochodzenie wykazało jednak, że lekki papier termoczuły stanowi część sektora produkcji papieru, który sam w sobie jest sektorem promowanym, jak określono w decyzji nr 40 (zob. motywy 47–48), dokument „Made in China 2025” (zob. motyw 50) i w 14. planie pięcioletnim (zob. motyw 54).

(61)

Jeżeli chodzi o katalog, „chemikalia do produkcji papieru” wymieniono jako promowany przemysł wytwórczy (30). Wykaz promowanych sektorów obejmuje ponadto:

(62)

Odniesienia do lekkiego papieru termoczułego i sektora produkcji papieru jako sektora promowanego są zawarte również w niektórych dokumentach na szczeblu prowincji i gmin.

(63)

W załączniku 2 do 14. planu pięcioletniego prowincji Guangdong (35) (Zbiór głównych projektów budowlanych w 14. planie pięcioletnim prowincji Guangdong) wezwano do następujących działań: „przyspieszenia utworzenia centrum innowacji i kreatywności, skoncentrowanego na Guangdong i Shenzhen, oraz sieci bazy produkcyjnej skupiającej się na pasie gospodarczym wybrzeża i różnych odrębnych klastrach przemysłowych; promowania innowacyjnych modeli rozwoju w sektorach takich jak wyroby włókiennicze i dodatki odzieżowe, tworzywa sztuczne, skóra, chemikalia codziennego użytku, sprzęt komputerowy, meble, przemysł papierniczy oraz sztuka i rzemiosło; przyspieszenia integracji z nowymi technologiami, nowymi materiałami, kulturą, kreatywnością i modą; opracowania inteligentnych, zdrowych, ekologicznych i spersonalizowanych produktów średniej i wysokiej klasy oraz kultywowania marek cieszących się renomą na szczeblu krajowym, a nawet międzynarodowym” (podkreślenie dodane).

(64)

Ze względów praktycznych należy też wspomnieć, że badany indywidualnie producent lekkiego papieru termoczułego – GGHT – ma siedzibę w prowincji Guangdong. Ustalono, że przedsiębiorstwo stosowało dodatkowe odliczenie VAT w odniesieniu do programu dla zaawansowanych przedsiębiorstw produkcyjnych. Jak wyjaśniono w motywach 287–290, aby kwalifikować się do tego programu, przedsiębiorstwo musiało zostać uznane za przedsiębiorstwo wykorzystujące zaawansowane i nowe technologie, a jego produkt należało uwzględnić jako promowany w specjalnym wykazie przygotowanym na szczeblu prowincji, regionu autonomicznego lub gminy.

(65)

16 marca 2022 r. Departament Ekologii i Środowiska prowincji Hubei opublikował „Odpowiedź na temat wysokiej jakości rozwoju przemysłu papierniczego” (36). W odpowiedzi tej Departament Ekologii i Środowiska prowincji Hubei wskazał: „nasza prowincja planuje w najbliższej przyszłości dodać 13 nowych projektów dotyczących przemysłu celulozowo-papierniczego, o nowej mocy produkcyjnej w zakresie papieru wynoszącej 19,16 mln ton i mocy produkcyjnej w zakresie masy włóknistej wynoszącej 7,5 mln ton”, a także dodał: „projekty zatwierdzone przez EIA obejmują projekt Jingzhou (Jiulong, Shanying, Xianhe, Rongcheng), projekt Huanggang Chenming, projekt Qianjiang Fuda itp., o całkowitej mocy produkcyjnej w zakresie papieru wynoszącej 11,84 mln ton i mocy produkcyjnej w zakresie masy włóknistej wynoszącej 3,15 mln ton”.

(66)

Ponadto ChRL wyraźnie wspiera przedsiębiorstwa chemiczne zajmujące się produkcją papieru i dostarczające surowce niezbędne do produkcji lekkiego papieru termoczułego. Na przykład prowincja Jiangsu wydała plan chemiczny Jiangsu, którego celem jest „zwiększenie atrakcyjności na świecie wiodących przedsiębiorstw chemicznych zajmujących się produkcją papieru oraz budowa sprzętu produkcyjnego konkurencyjnego w skali międzynarodowej. Przemysł chemiczny i papierniczy będzie dążył do osiągnięcia pod koniec realizacji »14. planu pięcioletniego« całkowitej wartości produkcji wynoszącej 6 mld CNY” (37).

(67)

Ponadto, jak wskazano w art. 59 statutu CPA, źródłem dochodu CPA są subsydia rządowe.

(68)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że branża lekkiego papieru termoczułego jako część sektora produkcji papieru jest sektorem promowanym.

(69)

Chociaż rząd ChRL odpowiedział na niektóre wnioski Komisji o udzielenie informacji w toku dochodzenia, w wielu przypadkach odpowiedzi nie były kompletne lub nie przekazano żadnych informacji. W szczególności w odpowiedzi na kwestionariusz rząd ChRL nie przedstawił niezbędnych informacji związanych z przygotowaniem, monitorowaniem i wdrażaniem różnych programów. Wszystkie te kluczowe elementy zostały dokładnie udokumentowane w piśmie dotyczącym art. 28 wysłanym do rządu ChRL. Rząd ChRL odpowiedział na uwagi, do których Komisja odniosła się w poniższych sekcjach.

(70)

W celu skutecznego uzyskania niezbędnych informacji od instytucji finansowych w Chinach i ze względów organizacyjnych Komisja zwróciła się do rządu ChRL o przekazanie specjalnych kwestionariuszy każdej instytucji finansowej, która udzielała kredytów lub kredytów eksportowych przedsiębiorstwom objętym próbą.

(71)

Rząd ChRL uznał, że wniosek Komisji do rządu ChRL o przekazanie specjalnego kwestionariusza narusza art. 12.1 i 12.9 Porozumienia WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (porozumienie SCM). Uznał on, że obowiązek prowadzenia dochodzenia i gromadzenia informacji od instytucji finansowych spoczywa na organie prowadzącym dochodzenie i organ ten nie może zwrócić się do rządu ChRL o przekazanie kwestionariuszy instytucjom finansowym przy założeniu, że podmioty te są organami publicznymi. Argumentował, że takie podejście oparte na domniemaniu jest niezgodne z art. 1.1 lit. a) pkt 1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. Rząd ChRL twierdził również, że Komisja miała już dostęp do wykazu banków komercyjnych producentów eksportujących objętych próbą i mogła przesłać kwestionariusze bezpośrednio zainteresowanym instytucjom finansowym.

(72)

Rząd ChRL stwierdził ponadto, że instytucje finansowe nie zostały prawidłowo powiadomione o wymaganych od nich informacjach, nie miały 30 dni na przekazanie wymaganych informacji, a także nie zapewniono im wystarczających możliwości przekazania odpowiednich informacji na piśmie w rozumieniu art. 12.1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. Ponadto rząd ChRL uznał również, że pracownicy tych banków komercyjnych nie mogą ujawniać tajemnic państwowych ani tajemnic handlowych, o których dowiedzieli się w trakcie zatrudnienia zgodnie z art. 53 ustawy o bankach komercyjnych, a zatem nie mogą udzielić odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(73)

Komisja nie zgodziła się z tym twierdzeniem. Po pierwsze, z posiadanej przez Komisję wiedzy wynika jednak, że rząd ChRL dysponuje informacjami wymaganymi od podmiotów będących własnością państwa w przypadku wszystkich podmiotów, w których rząd ChRL jest głównym udziałowcem. Ponadto, chociaż Komisja w żaden sposób nie założyła, że podmioty te są organami publicznymi, uznała, że rząd ChRL posiada również uprawnienia niezbędne do współdziałania z instytucjami finansowymi, nawet jeśli nie są one własnością państwa, ponieważ wszystkie one podlegają jurysdykcji Krajowej Administracji Regulacyjnej ds. Finansowych („NFRA”), która w 2023 r. zastąpiła Chińską Komisję Regulacyjną ds. Banków i Ubezpieczeń („CBIRC”) (38). W tym względzie fakt, że Komisja mogła skontaktować się bezpośrednio z zainteresowanymi instytucjami finansowymi, nie ma znaczenia, ponieważ forma i warunki gromadzenia niezbędnych informacji pozostają w gestii organu prowadzącego dochodzenie (39). Komisja zauważyła również, że rząd ChRL przekazał kwestionariusz niektórym bankom w poprzednich dochodzeniach (40), nie kwestionując podejścia przyjętego przez Komisję. Ponadto w odniesieniu do wymaganych informacji i terminu na udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisja nie otrzymała żadnych wniosków o wyjaśnienia ani wniosków o przedłużenie terminu od żadnej instytucji finansowej.

(74)

Komisja nie skierowała swojego kwestionariusza do pracowników instytucji finansowych, lecz do samych instytucji. W każdym razie fakt, że niektóre informacje można uznać za tajemnicę państwową lub handlową, jest nieistotny w ramach postępowania antysubsydyjnego, biorąc pod uwagę zachowanie poufności wszelkich przedłożonych informacji uznanych za poufne. Jednocześnie do indywidualnie badanego producenta (Guanhao Group) zwrócono się o dostarczenie upoważnienia bankowego, na podstawie którego przedstawicielom Komisji udzielono wyraźnej zgody na dokonanie przeglądu wszystkich dokumentów (41) dotyczących pożyczek udzielonych przez poszczególne instytucje finansowe, i upoważnienie to zostało dostarczone.

(75)

Ponadto w ramach tego postępowania Komisja przesłała również kwestionariusze bezpośrednio do banków wymienionych jako główni wierzyciele badanej indywidualnie grupy i nie otrzymała żadnej odpowiedzi.

(76)

Wobec braku takich informacji Komisja uznała, że nie otrzymała niezbędnych informacji mających kluczowe znaczenie na tym etapie dochodzenia. W związku z tym Komisja powiadomiła rząd ChRL, że może być zmuszona do wykorzystania dostępnych faktów, zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przy ustalaniu istnienia i skali domniemanego subsydiowania za pomocą finansowania preferencyjnego. W szczególności Komisja poinformowała rząd ChRL, że nie otrzymała odpowiedzi od żadnego z chińskich banków, które udzielały producentom preferencyjnych kredytów. Na tej podstawie Komisja nie mogła potwierdzić twierdzeń rządu ChRL dotyczących m.in. zdolności kredytowej i udzielania pożyczek lub innych instrumentów finansowych, z których korzystali producenci. Ponadto rząd ChRL nie przedstawił informacji na temat udziałów banków zgłoszonych przez producentów, a także nie przedstawił i nie uzasadnił mechanizmu kształtowania podstawowej stopy procentowej zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(77)

13 maja 2026 r. rząd ChRL przedstawił uwagi dotyczące pisma Komisji z 6 maja 2026 r., w którym wyraził zamiar zastosowania dostępnych faktów zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego („pismo dotyczące art. 28”).

(78)

W odpowiedzi na wniosek o przekazanie dodatku A instytucjom finansowym rząd ChRL stwierdził, że instytucje finansowe są niezależnymi podmiotami gospodarczymi, niepowiązanymi z rządem ChRL. W związku z tym rząd ChRL nie przekazał dodatku A instytucjom finansowym i twierdził również, że nie ma uprawnień do zobowiązania banków do udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszach, które banki otrzymały bezpośrednio od Komisji. Ponadto rząd ChRL twierdził, że dodatek A wymaga informacji poufnych i szczególnie chronionych informacji handlowych.

(79)

Komisja nie zgodziła się z tym twierdzeniem. Po pierwsze, z posiadanej przez Komisję wiedzy wynika, że rząd ChRL dysponuje informacjami wymaganymi od podmiotów będących własnością państwa (przedsiębiorstw lub instytucji publicznych/finansowych) w przypadku wszystkich podmiotów, w których rząd ChRL jest głównym udziałowcem. Zgodnie z ustawą Chińskiej Republiki Ludowej o państwowych aktywach przedsiębiorstw (42) agencje ds. administracji i nadzoru nad aktywami państwowymi ustanowione przez Komisję ds. Administracji i Nadzoru nad Aktywami Państwowymi Rady Państwa Chińskiej Republiki Ludowej i lokalne ludowe władze państwowe wykonują w imieniu rządu zadania i obowiązki polegające na wnoszeniu wkładu do przedsiębiorstwa, w które inwestuje państwo. Agencje takie mają zatem prawo do otrzymywania zwrotu z aktywów, udziału w podejmowaniu ważnych decyzji i wyborze personelu kierowniczego przedsiębiorstw, w które inwestuje państwo. Zgodnie z art. 17 wyżej wymienionej ustawy o aktywach państwowych przedsiębiorstwa, w które inwestuje państwo, wyrażają ponadto zgodę na administrację i nadzór ze strony władz państwowych oraz właściwych departamentów i agencji rządowych, wyrażają zgodę na nadzór publiczny i odpowiadają przed podmiotami wnoszącymi kapitał.

(80)

Poza tym rząd ChRL posiada uprawnienia niezbędne do interakcji z instytucjami finansowymi, nawet jeżeli nie znajdują się one w posiadaniu państwa, ponieważ wszystkie podlegają jurysdykcji chińskiego bankowego organu regulacyjnego. Na przykład zgodnie z art. 33 i 36 ustawy o nadzorze bankowym (43) NFRA jest uprawniona do wymagania od wszystkich instytucji finansowych mających siedzibę w ChRL przekazywania informacji takich jak sprawozdania finansowe, sprawozdania statystyczne i informacje dotyczące operacji biznesowych i zarządzania. NFRA może również nakazać instytucjom finansowym podanie informacji do wiadomości publicznej.

(81)

Ponadto Komisja zwróciła się do rządu ChRL jedynie o przekazanie odpowiednim instytucjom finansowym specjalnych kwestionariuszy (dodatek A) i dostarczenie Komisji dowodu na to, że rząd ChRL przekazał im wspomniane specjalne kwestionariusze. Dodatki zawierały informacje dla instytucji finansowych, o których mowa, dotyczące terminów i sposobów przekazywania informacji, a także przetwarzania danych nieopatrzonych klauzulą poufności. Rząd ChRL po prostu nie przekazał tych kwestionariuszy i nie zapewnił współpracy instytucji finansowych w ramach tego postępowania.

(82)

Wobec braku wymaganych informacji Komisja uznała, że nie otrzymała kluczowych informacji mających istotne znaczenie na tym etapie dochodzenia. Komisja stwierdziła zatem, że w przypadku swoich ustaleń dotyczących finansowania preferencyjnego była zmuszona oprzeć się na dostępnym stanie faktycznym.

(83)

W piśmie dotyczącym art. 28 Komisja poinformowała rząd ChRL, że nie otrzymała niezbędnych informacji na temat niektórych objętych dochodzeniem programów subsydiowania, takich jak dotacje, ubezpieczenia kredytów eksportowych i przyznawanie praw do użytkowania gruntów. W związku z tym Komisja powiadomiła rząd ChRL, że może być zmuszona do wykorzystania dostępnych faktów, zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przy ustalaniu istnienia i skali domniemanego subsydiowania za pomocą powyższych programów.

(84)

W odniesieniu do dotacji rząd ChRL nie przedstawił żadnych informacji na temat dotacji udzielonych producentom lekkiego papieru termoczułego. Rząd ChRL nie przedstawił też dowodów na kontakty z jednostkami administracji publicznej poniżej poziomu rządu centralnego w tym zakresie. W związku z tym Komisja nie otrzymała żadnych danych na temat dotacji otrzymanych przez sektor lekkiego papieru termoczułego ani na temat kryteriów kwalifikowalności czy ich podstawy prawnej.

(85)

W odniesieniu do ubezpieczenia kredytów eksportowych przedsiębiorstwo Sinosure nie udzieliło odpowiedzi na pytania zawarte w dodatku A do kwestionariusza. W związku z tym Komisja nie dysponowała niezbędnymi informacjami w wielu kluczowych aspektach:

(86)

Wszystkich tych dokumentów i informacji nie dostarczył również rząd ChRL, mimo że Komisja zażądała ich w trakcie wizyty weryfikacyjnej.

(87)

W odniesieniu do praw do użytkowania gruntów rząd ChRL nie przedstawił niezbędnych informacji dotyczących nabywania gruntów przez producentów / eksporterów lekkiego papieru termoczułego. Rząd ChRL nie przedstawił danych dotyczących możliwych poziomów referencyjnych w odniesieniu do przyznawania praw do użytkowania gruntów.

(88)

W odniesieniu do zwolnień i odliczeń od podatku rząd ChRL nie przedstawił niezbędnych informacji dotyczących programów wykorzystywanych przez producentów/eksporterów lekkiego papieru termoczułego.

(89)

Jeśli chodzi o energię elektryczną, materiały wsadowe i udziały kapitałowe, Komisja nie otrzymała kilku wymaganych dokumentów i niezbędnych informacji. Dokumenty te wymieniono w piśmie dotyczącym art. 28 wysłanym do rządu ChRL. Jak jednak wspomniano w sekcji 3.11, Komisja nie mogła ustalić, czy programy te podlegają środkom wyrównawczym.

(90)

W odpowiedzi na pismo Komisji dotyczące art. 28 rząd ChRL sprzeciwił się zastosowaniu dostępnych faktów.

(91)

Rząd ChRL twierdził, że dostarczył wszystkie informacje i dane dozwolone przez prawo i obiektywnie możliwe do uzyskania. Rząd ChRL stwierdził ponadto, że nie posiada lub nie może uzyskać niektórych informacji, o które zwróciła się Komisja (na przykład dotyczących struktury własności/kapitału własnego producentów lekkiego papieru termoczułego, danych dotyczących produktów i sprzedaży, danych operacyjnych stowarzyszeń branżowych), natomiast inne wymagane informacje stanowią tajemnice handlowe i autonomiczne dane operacyjne.

(92)

Rząd ChRL twierdził również, że Komisja zwraca się o nieistotne informacje i nakłada nieuzasadnione obciążenia.

(93)

Komisja nie zgodziła się z tym argumentem. Informacje należy uznać za „niezbędne” w rozumieniu art. 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, jeżeli pozwalają Komisji na dokonanie odpowiednich ustaleń w ramach niniejszego dochodzenia antysubsydyjnego. W tym względzie Komisja uważa, że wszystkie wymagane informacje były konieczne. Komisja uznała też, że ograniczonych informacji dostarczonych przez rząd ChRL i twierdzeń, które przedstawiono w kwestionariuszu, nie można było zweryfikować na podstawie ważnych dowodów potwierdzających, ponieważ rząd ChRL odmówił dostarczenia żądanych dokumentów i danych leżących u podstaw tych informacji i twierdzeń.

(94)

Ponieważ Komisja nie otrzymała od rządu ChRL żadnych informacji dotyczących elementów wymienionych powyżej, stwierdziła, że nie otrzymała niezbędnych informacji istotnych dla dochodzenia i że w swoich ustaleniach dotyczących dotacji, ubezpieczenia kredytów eksportowych, przekazywania prawa do użytkowania gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia i systemów podatku dochodowego musi oprzeć się na dostępnych faktach.

(95)

W piśmie dotyczącym art. 28 z 6 maja 2026 r. Komisja poinformowała Guanhao Group, że nie otrzymała dokumentów potwierdzających dotyczących inwestycji kapitałowych największej spółki holdingowej grupy – China Chengtong Holding Group Ltd. (CCHG) w China Investment Corporation (spółka dominująca GGHT). Ta spółka holdingowa nie wyraziła również zgody na weryfikację swoich odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu na swoim terenie.

(96)

13 maja 2026 r. grupa przedstawiła uwagi dotyczące pisma Komisji z 6 maja 2026 r., w którym wyraziła ona zamiar zastosowania dostępnych faktów zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.

(97)

Przedsiębiorstwo twierdziło, że przedsiębiorstwa CCHG nie należy traktować jako zainteresowanej strony zobowiązanej do współpracy w ramach obecnego dochodzenia, ponieważ nie jest ono producentem eksportującym produktu objętego dochodzeniem i nie jest zaangażowane w jego sprzedaż ani w produkcję środków trwałych lub materiałów do produkcji wykorzystywanych w procesie produkcji producenta eksportującego. Ponadto przedsiębiorstwo nie zapewnia kapitału, pożyczek, gwarancji ani innego finansowania producentowi eksportującemu lub w jego imieniu, ani nie jest zaangażowane w zakup gruntów w imieniu producenta eksportującego lub dzierżawę gruntów producentowi eksportującemu.

(98)

Komisja nie zgodziła się z tym twierdzeniem. CCHG jest największą spółką holdingową grupy i pośrednim udziałowcem producenta lekkiego papieru termoczułego. Objęto ją dochodzeniem przeprowadzonym w kontekście domniemanego subsydiowania udziałów kapitałowych. Ponadto, podobnie jak w poprzednim dochodzeniu antysubsydyjnym (44), Komisja prowadziła dochodzenie w sprawie subsydiów otrzymanych przez spółki holdingowe, które były pośrednimi udziałowcami producentów produktu objętego dochodzeniem. Korzyści w ramach tych programów subsydiowania przyznano następnie producentom.

(99)

Jak wspomniano w sekcji 3.11, Komisja nie mogła ustalić, czy udziały kapitałowe podlegają środkom wyrównawczym.

(100)

Ponieważ jednak Komisja nie otrzymała od grupy żadnych informacji dotyczących subsydiowania CCHG i nie mogła zakończyć dochodzenia na miejscu, Komisja uznała, że nie otrzymała niezbędnych informacji istotnych dla dochodzenia i że w swoich ustaleniach dotyczących subsydiowania (poprzez finansowanie preferencyjne) spółki holdingowej musi opierać się na dostępnych faktach.

(101)

Na podstawie informacji zawartych w memorandum w sprawie wystarczającego charakteru dowodów, zawiadomieniu o wszczęciu i odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszach Komisji zbadano następujące subsydia udzielane przez rząd ChRL:

(102)

Jak wynika z informacji przekazanych przez badaną indywidualnie grupę, 12 instytucji finansowych z siedzibą w ChRL zapewniło finansowanie producentowi eksportującemu lekkiego papieru termoczułego i jego przedsiębiorstwom powiązanym. Żadna z instytucji finansowych – niezależnie od tego, czy były kontrolowane przez państwo w pełni, czy tylko częściowo – nie wypełniła specjalnego kwestionariusza, pomimo skierowania do rządu ChRL wniosku obejmującego wszystkie instytucje finansowe, które udzieliły pożyczek badanym przedsiębiorstwom.

(103)

Jak wspomniano w motywie 71, rząd ChRL nie przekazał kwestionariusza instytucjom finansowym i nie przedstawił informacji na temat struktury własności instytucji finansowych, które udzieliły kredytów badanym przedsiębiorstwom. W związku z tym Komisja nie była w stanie ustalić, czy instytucje finansowe są państwowe czy prywatne.

(104)

Komisja sprawdziła, czy banki będące własnością państwa działały w charakterze organów publicznych w rozumieniu art. 3 i art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Według odpowiedniego orzecznictwa WTO (45) organ publiczny jest podmiotem, który „posiada, wykonuje lub któremu powierzono uprawnienia władzy publicznej”. Dochodzenie dotyczące organu publicznego należy prowadzić indywidualnie dla każdego przypadku z należytym uwzględnieniem „podstawowych cech i funkcji danego podmiotu”, jego „związku z rządem” oraz „środowiska prawnego i gospodarczego panującego w państwie, w którym funkcjonuje podmiot objęty dochodzeniem”. W zależności od szczególnych okoliczności każdej sprawy istotne dowody mogą obejmować: (i) dowód świadczący o tym, że „dany podmiot w praktyce wykonuje funkcje rządowe”, szczególnie jeżeli tego rodzaju dowód „wskazuje, że takie działanie stanowi stałą i regularną praktykę”; (ii) dowód dotyczący „zakresu i treści polityk rządowych dotyczących sektora, w którym prowadzi działalność podmiot objęty dochodzeniem” oraz (iii) dowód na to, że rząd sprawuje „znaczną kontrolę nad podmiotem i jego postępowaniem”. Przeprowadzając dochodzenie dotyczące organu publicznego organ prowadzący dochodzenie musi „ocenić i należycie uwzględnić wszystkie istotne cechy charakterystyczne podmiotu” oraz zbadać wszystkie rodzaje dowodów, które mogą być istotne dla tej oceny; w ramach tego działania organ prowadzący dochodzenie powinien unikać „skupiania się wyłącznie lub nadmiernie na jednej cesze charakterystycznej, nie poświęcając należytej uwagi innym cechom, które mogą być istotne”.

(105)

W szczególności w orzecznictwie WTO stwierdzono, że (46): „Istotną kwestią jest to, czy danemu podmiotowi powierzono wykonywanie funkcji rządowych, a nie sposób, w jaki zostało to osiągnięte. Istnieje wiele różnych sposobów, w jakie rząd w wąskim rozumieniu tego słowa może nadać podmiotom tego rodzaju uprawnienie. W związku z tym fakt nadania danemu podmiotowi tego rodzaju uprawnienia można wykazać w oparciu o wiele różnego rodzaju dowodów. Dowód świadczący o tym, że dany podmiot w praktyce wykonuje funkcje rządowe, może służyć jako dowód na to, że posiada on lub powierzono mu władzę publiczną, szczególnie jeżeli tego rodzaju dowód wskazuje, że takie działanie stanowi stałą i regularną praktykę. W związku z tym w naszej opinii dowód na to, że rząd sprawuje znaczną kontrolę nad podmiotem i jego postępowaniem może w niektórych przypadkach świadczyć o tym, iż podmiot ten dysponuje władzą publiczną i sprawuje taką władzę w ramach wykonywania funkcji rządowych. Należy jednak podkreślić, że oprócz wyraźnego przekazania uprawnienia w ramach instrumentu prawnego mało prawdopodobne jest, aby istnienie zwykłych formalnych powiązań między danym podmiotem a rządem w wąskim znaczeniu tego słowa wystarczyło do ustalenia koniecznego sprawowania władzy publicznej. Dlatego też przykładowo sam fakt, że rząd jest akcjonariuszem większościowym w danym podmiocie nie oznacza, że dysponuje on znaczną kontrolą nad postępowaniem tego podmiotu, a tym bardziej nie oznacza, że powierzył mu sprawowanie władzy publicznej. W niektórych przypadkach, gdy dowody wskazują jednak, że formalne znamiona kontroli rządu są liczne, oraz istnieją też dowody na to, że taka kontrola jest sprawowana w sposób znaczący, takie dowody mogą umożliwiać stwierdzenie, że dany podmiot sprawuje władzę publiczną”.

(106)

W celu właściwego scharakteryzowania podmiotu jako organu publicznego w określonym przypadku, istotne może być rozważenie „czy funkcje lub postępowanie [podmiotu] należą do takich, które są zazwyczaj klasyfikowane jako rządowe w porządku prawnym danego członka” (47), oraz generalnie w ramach klasyfikacji i funkcji podmiotów na terytorium członków WTO. Rozważenie czy funkcje lub postępowanie są rodzaju, który jest zazwyczaj klasyfikowany jako rządowy w porządku prawnym danego członka, może być istotne w celu ustalenia, czy konkretny podmiot jest organem publicznym.

(107)

Istnieje wiele różnych sposobów, w jakie rząd w wąskim rozumieniu tego słowa może nadać podmiotom tego rodzaju uprawnienie. W związku z tym fakt nadania danemu podmiotowi tego rodzaju uprawnienia można wykazać w oparciu o wiele różnego rodzaju dowodów. Dowód świadczący o tym, że dany podmiot w praktyce wykonuje funkcje rządowe, może służyć jako dowód na to, że posiada on lub powierzono mu władzę publiczną, szczególnie jeżeli tego rodzaju dowód wskazuje, że takie działanie stanowi stałą i regularną praktykę.

(108)

Dowód na to, że rząd sprawuje znaczną kontrolę nad podmiotem i jego postępowaniem, może w niektórych przypadkach świadczyć o tym, że podmiot ten posiada władzę publiczną i sprawuje taką władzę w ramach pełnienia funkcji rządowych. Własność państwowa podmiotu, mimo że nie jest kryterium decydującym, może służyć jako dowód w połączeniu z innymi elementami. Mało prawdopodobne jest jednak, aby istnienie zwykłych formalnych powiązań między danym podmiotem a rządem, w wąskim znaczeniu tego słowa, wystarczyło do ustalenia sprawowania władzy publicznej. Zatem, przykładowo, sam fakt, że rząd sam w sobie jest akcjonariuszem większościowym w danym podmiocie nie oznacza, że dysponuje on znaczną kontrolą nad postępowaniem tego podmiotu, a tym bardziej nie oznacza, że powierzył mu sprawowanie władzy publicznej. W niektórych przypadkach, gdy dowody wskazują jednak, że formalne znamiona kontroli rządu są liczne, oraz istnieją też dowody na to, że taka kontrola jest sprawowana w sposób znaczący, takie dowody mogą umożliwiać stwierdzenie, że dany podmiot sprawuje władzę publiczną”.

(109)

Głównym przedmiotem dochodzenia dotyczącego organu publicznego nie jest to, czy postępowanie, co do którego istnieje domniemanie, że prowadzi do przyznania wkładu finansowego, jest logicznie powiązane z określoną „funkcją rządową”. W tym względzie w normie prawnej dotyczącej ustaleń organu publicznego na podstawie art. 1.1 lit. a) pkt 1 porozumienia SCM nie określono powiązania o szczególnym zakresie lub charakterze, które należy koniecznie ustalić między określoną funkcją rządową a konkretnym przedmiotowym wkładem finansowym. Stosowne dochodzenie dotyczy raczej podmiotu, który dopuszcza się takiego postępowania, jego podstawowych cech oraz jego związku z rządem. To skupienie się na podmiocie, a nie na postępowaniu, co do którego istnieje domniemanie, że prowadzi do przyznania wkładu finansowego, odpowiada faktowi, że „rząd” (w wąskim znaczeniu) i „organ publiczny” charakteryzują się pewnym „stopniem uwspólnienia lub pokrywania się ich zasadniczych cech” – tj. oba te podmioty mają charakter „rządowy”.

(110)

Charakter postępowania lub praktyki danego podmiotu mogą z pewnością stanowić dowód istotny dla dochodzenia dotyczącego organu publicznego. W rzeczywistości postępowanie podmiotu – w szczególności gdy wskazuje na „stałą i regularną praktykę” – stanowi jeden z rozmaitych rodzajów dowodów, które, w zależności od okoliczności każdego dochodzenia, mogą dostarczyć informacji dotyczących podstawowych cech podmiotu i jego związku z rządem w wąskim rozumieniu tego słowa. Ocena takich dowodów ma jednak na celu znalezienie odpowiedzi na zasadnicze pytanie, czy sam podmiot posiada podstawowe cechy i funkcje, które kwalifikowałyby go jako organ publiczny. Na przykład dla oceny, czy dany podmiot jest organem publicznym w kontekście chińskich banków komercyjnych będących własnością państwa w sprawie DS379, istotne były informacje, z których wynika, że: (i) „[d]yrektorzy generalni placówek banków komercyjnych będących własnością państwa są mianowani przez rząd, a [KPCh] zachowuje znaczny wpływ na ich wybór” oraz (ii) banki komercyjne będące własnością państwa „nadal nie posiadają odpowiednich umiejętności w zakresie zarządzania ryzykiem i umiejętności analitycznych”. Dowody te nie były ograniczone do działań kredytowych banków komercyjnych będących własnością państwa jako takich, ale dotyczyły raczej ich cech organizacyjnych, struktur organu decyzyjnego i ogólnego związku z rządem ChRL. Organ Apelacyjny WTO zauważył więc w sprawie DS379, że chociaż Departament Handlu USA („USDOC”) uwzględnił dowody dotyczące postępowania banków komercyjnych będących własnością państwa („udzielanie kredytów”), uczynił to w ramach dochodzenia w sprawie podstawowych cech tych podmiotów i ich związku z rządem ChRL. Te banki komercyjne będące własnością państwa pełniły funkcje rządowe w imieniu rządu chińskiego.

(111)

Ponadto Organ Apelacyjny zwrócił również uwagę na fakt, że przedmiotowy rząd nie współpracował w toku dochodzenia. W sprawie DS379 Organ Apelacyjny potwierdził ustalenie Departament Handlu USA, że banki komercyjne będące własnością państwa objęte dochodzeniem w sprawie papieru powlekanego bezdrzewnego stanowiły „organy publiczne” z następujących względów: (i) niemal całkowita własność państwowa sektora bankowego w Chinach; (ii) art. 34 ustawy o bankach komercyjnych stanowi, że banki są zobowiązane do „prowadzenia działalności kredytowej zgodnie z zapotrzebowaniem krajowej gospodarki i rozwojem społecznym oraz zgodnie z wytycznymi polityki przemysłowej państwa”; (iii) udokumentowane dowody wskazujące na to, że banki komercyjne będące własnością państwa nadal nie posiadają odpowiednich umiejętności w zakresie zarządzania ryzykiem i zdolności analitycznych oraz (iv) fakt, że „podczas [tego] dochodzenia [Departament Handlu USA] nie otrzymał dowodów niezbędnych do udokumentowania w kompleksowy sposób procesu, w ramach którego wnioskowano o przyznanie pożyczek dla przemysłu papierniczego, udzielano ich i je oceniano” (48).

(112)

W celu ustalenia, czy banki będące własnością państwa posiadają, wykonują lub powierzono im uprawnienia rządowe, Komisja należycie uwzględniła podstawowe cechy i funkcje banków, ich związki z rządem oraz środowisko prawne i gospodarcze panujące w państwie, w którym funkcjonuje podmiot objęty dochodzeniem. W tym względzie Komisja dążyła do uzyskania informacji na temat struktury własności państwa, a także na temat formalnych znamion kontroli rządu w odniesieniu do banków będących własnością państwa. Komisja zbadała również, czy kontrolę sprawowano w znaczący sposób znaczący w świetle obowiązujących ram normatywnych. W tym celu Komisja była zmuszona oprzeć się na dostępnych faktach ze względu na odmowę przekazania przez rząd ChRL odnośnych kwestionariuszy zainteresowanym instytucjom finansowym oraz przedstawienia dowodów dotyczących procesu decyzyjnego, który doprowadził do udzielenia kredytów preferencyjnych, jak określono w sekcji 3.4.2.

(113)

Chiński sektor bankowy jest zdominowany przez banki będące własnością państwa, ze względu na ich szczególne podstawowe funkcje zazwyczaj określane jako banki komercyjne będące własnością państwa lub banki realizujące politykę państwa (zob. motyw 41).

(114)

Ponieważ państwo sprawuje kontrolę nad bankami będącymi własnością państwa za pośrednictwem różnych kanałów, obok udziałów zapewnia również obecność struktur partyjnych i ich wpływ w instytucjach finansowych oraz narzuca bankom określone rodzaje zachowań komercyjnych za pomocą środków regulacyjnych (zob. sekcja 3.6.1.44) – jest w stanie wykorzystać zasoby sektora finansowego do realizacji swoich celów politycznych (zob. również motywy 130–132), w tym nadrzędnego celu, jakim jest „promowanie rozwoju socjalistycznej gospodarki rynkowej”, jak określono w art. 1 ustawy bankowej (zob. sekcja 3.6.1.4, aby uzyskać bardziej szczegółową analizę ustawy bankowej).

(115)

W związku z tym podstawowe funkcje instytucji bankowych, w szczególności ich polityka kredytowa, są kształtowane tak, aby służyły celom politycznym, a wyniki gospodarcze banków są podporządkowane wymogom polityki przemysłowej rządu ChRL. Obowiązujące ramy prawne i struktura instytucjonalna gwarantują zatem, aby za każdym razem, gdy rząd ChRL określa priorytety gospodarcze, na przykład rozwój sektora lekkiego papieru termoczułego, wymagane fundusze były priorytetowo kierowane do odpowiednich projektów za pośrednictwem sektora finansowego. W związku z tym banki będące własnością państwa skutecznie pełnią funkcje rządowe ponieważ ich kluczowy personel zarządzający musi być powiązany z KPCh – a zatem lojalny przede wszystkim wobec partii – a ich podstawowa działalność musi być prowadzona z należytym uwzględnieniem celów politycznych określonych przez organy rządowe.

(116)

Jak wskazano w motywie 71, rząd ChRL odmówił przekazania kwestionariuszy bankom, podając jako uzasadnienie fakt, że wniosek ten narusza Porozumienie w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, ponieważ niesłusznie zwrócono się o informacje do chińskich instytucji finansowych i błędnie zaklasyfikowano je jako organy publiczne, nie powiadomiono ich we właściwy sposób i zlekceważono obawy dotyczące zachowania poufności w świetle chińskiego prawa.

(117)

W toku dochodzenia Komisja wyjaśniła, że jest uprawniona do żądania danych od chińskich instytucji finansowych, w tym podmiotów będących własnością państwa, pod nadzorem władz chińskich i potwierdziła traktowanie wszelkich informacji poufnych zgodnie z odpowiednimi procedurami zachowania poufności. Co więcej, wymóg zachowania poufności nie obowiązywał, o czym świadczy pisemne upoważnienie udzielone przez przedsiębiorstwa objęte próbą, w którym wyraźnie zrzekły się one przysługujących im praw do zachowania poufności.

(118)

W związku z tym jak określono w motywie 76, żadna z instytucji finansowych, które udzieliły kredytów badanym przedsiębiorstwom, nie odpowiedziała na pytania zawarte w specjalnym kwestionariuszu.

(119)

Rząd ChRL nie przedstawił informacji ani na temat własności banków, ani na temat ich struktury zarządzania, oceny ryzyka ani przykładów dotyczących konkretnych kredytów udzielonych przemysłowi lekkiego papieru termoczułego.

(120)

W związku z tym Komisja zdecydowała się wykorzystać dostępne fakty w celu określenia, czy wspomniane instytucje finansowe można zaliczyć do organów publicznych.

(121)

We wcześniejszym dochodzeniu antysubsydyjnym (49) Komisja ustaliła, że banki, które udzieliły kredytów grupom producentów eksportujących objętych próbą w dochodzeniu, były w części lub całości własnością samego państwa lub osób prawnych będących w posiadaniu państwa. Ponieważ banki nie udzieliły odpowiedzi na pytania zawarte w specjalnym kwestionariuszu, Komisja wykorzystała publicznie dostępne informacje, takie jak strona internetowa banku, sprawozdania roczne, informacje dostępne w katalogach banków lub w internecie. Zgodnie z ustaleniami z tych poprzednich dochodzeń w dokumencie roboczym służb Komisji (50) potwierdzono, że państwo dominuje w sektorze bankowym (51), posiadając pakiety kontrolne we wszystkich bankach komercyjnych będących własnością państwa, także będąc większościowym udziałowcem w szeregu banków komercyjnych akcyjnych, albo poprzez bezpośrednie inwestycje ze strony Central Huijin, albo pośrednio poprzez inne państwowe podmioty prawne. Wobec braku zmian od czasu ostatnich podobnych dochodzeń (52) uznano, że wszystkie instytucje finansowe będące własnością państwa, które zapewniały finansowanie badanym przedsiębiorstwom, są częściowo lub w całości własnością samego państwa lub państwowych osób prawnych.

(122)

Jeżeli chodzi o formalne znamiona kontroli rządu nad bankami będącymi własnością państwa, Komisja uznała je za „kluczowe instytucje finansowe będącą własnością państwa”. W szczególności zawiadomienie pt. „Interim Regulations on the Board of Supervisors in Key State-owned Financial Institutions” (regulamin przejściowy rad nadzorczych kluczowych instytucji finansowych będących własnością państwa) (53) stanowi, że: „kluczowe instytucje finansowe, o których mowa w niniejszym regulaminie, oznaczają będące własnością państwa banki realizujące politykę rządu, banki komercyjne, przedsiębiorstwa zarządzające aktywami finansowymi, przedsiębiorstwa zajmujące się papierami wartościowymi, zakłady ubezpieczeń itp. (zwane dalej instytucjami finansowymi będącymi własnością państwa), których rady nadzorcze powołuje Rada Państwa Chińskiej Republiki Ludowej”.

(123)

Radę nadzorczą kluczowych instytucji finansowych będących własnością państwa powołuje Rada Państwa Chińskiej Republiki Ludowej zgodnie z „Regulaminem przejściowym rad nadzorczych kluczowych instytucji finansowych będących własnością państwa”. Na podstawie art. 3 i 5 tego regulaminu przejściowego Komisja ustaliła, że członkowie rady nadzorczej są powoływani przez Radę Państwa Chińskiej Republiki Ludowej, przed którą ponoszą odpowiedzialność, co potwierdza sprawowanie przez państwo kontroli instytucjonalnej nad działalnością prowadzoną przez banki będące własnością państwa.

(124)

Jeżeli chodzi o banki komercyjne będące własnością państwa, Komisja zauważyła, że do końca 2022 r. sześć największych banków stanowiło ponad 40 % chińskiego sektora finansowego pod względem aktywów ogółem (54). Co najmniej dwa z tych sześciu banków komercyjnych będących własnością państwa, a mianowicie ICBC i ABC, należą do instytucji finansowych, które udzieliły pożyczek badanym przedsiębiorstwom w ramach niniejszego dochodzenia. Państwo posiada większościowy udział zarówno w ICBC (55), jak i w ABC (56). Oprócz kontrolowania sześciu największych banków komercyjnych państwo utrzymuje znaczny udział w wielu innych bankach komercyjnych będących własnością państwa, w których jego zaangażowanie jest częściej pośrednie, np. za pośrednictwem przedsiębiorstw państwowych.

(125)

Komisja stwierdziła również, że instytucje finansowe będące własnością państwa zmieniły w 2017 r. swoje statuty, aby zwiększyć rolę KPCh na najwyższym szczeblu decyzyjnym tych banków (57).

(126)

Nowe statuty stanowią, że:

(127)

W motywie 42 przedstawiono konkretne przykłady tych zmian w statucie w odniesieniu do banków ICBC i ABC.

(128)

Komisja zwróciła się również o informacje w kwestii, czy rząd ChRL sprawował znaczną kontrolę nad funkcjonowaniem państwowych instytucji finansowych w odniesieniu do ich polityki w zakresie udzielania kredytów oraz oceny ryzyka, w przypadku gdy udzielały one kredytów przemysłowi lekkiego papieru termoczułego. W tym względzie wzięto pod uwagę następujące dokumenty regulacyjne:

(129)

Podczas przeglądu tych dokumentów regulacyjnych Komisja stwierdziła, że instytucje finansowe w ChRL funkcjonują w otoczeniu prawnym, które wymaga od nich, by dostosowywały się do celów polityki przemysłowej rządu ChRL obejmujących między innymi rozwój branży produkcji papieru. Lekki papier termoczuły, który uznano za część przemysłu papierniczego, podkreślono w kluczowych planach krajowych i regionalnych, w tym w decyzji nr 40 „Made in China 2025”, 14. planie pięcioletnim, katalogu oraz różnych strategiach rozwoju prowincji i gmin w Guangdong, Hubei i Jiangsu. Te środki z zakresu polityki promują wsparcie finansowe, zachęty w zakresie badań i rozwoju oraz tworzenie klastrów przemysłowych i zachęcają instytucje finansowe do priorytetowego traktowania finansowania przedsiębiorstw w tym sektorze.

(130)

Na poziomie ogólnym art. 34 ustawy bankowej, który ma zastosowanie do wszystkich instytucji finansowych prowadzących działalność w Chinach, stanowi, że „banki komercyjne prowadzą swoją działalność kredytową stosownie do potrzeb krajowego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz zgodnie z polityką przemysłową państwa”. Chociaż art. 4 ustawy bankowej stanowi, że „zgodnie z prawem w działalność gospodarczą banków komercyjnych nie ingerują żadne jednostki ani osoby fizyczne. Banki komercyjne samodzielnie ponoszą odpowiedzialność cywilną całością majątku, jaki posiadają jako osoby prawne”, dochodzenie wykazało, że art. 4 ustawy bankowej jest stosowany z zastrzeżeniem art. 34 ustawy bankowej, tj. gdy państwo ustanawia politykę publiczną, którą banki realizują i przestrzegają poleceń państwa.

(131)

Dodatkowo art. 15 zasad ogólnych dotyczących kredytów stanowi, że: „zgodnie z polityką państwa odpowiednie departamenty mogą subsydiować oprocentowanie pożyczek w celu promowania rozwoju określonych sektorów oraz promowania rozwoju gospodarczego pewnych obszarów”.

(132)

Podobnie w decyzji nr 40 poinstruowano wszystkie instytucje finansowe, aby udzielały wsparcia kredytowego w szczególności na rzecz projektów „promowanych”. Jak już wyjaśniono w sekcji 3.3 i bardziej szczegółowo w motywach 60–68, projekty przemysłu lekkiego papieru termoczułego należą do kategorii projektów „promowanych”. Decyzja nr 40 potwierdza zatem wcześniejsze ustalenia w odniesieniu do ustawy bankowej, że banki sprawują władzę publiczną w postaci udzielania kredytów preferencyjnych. Komisja stwierdziła również, że NFRA ma daleko idące uprawnienia do zatwierdzania wszystkich aspektów dotyczących zarządzania wszystkimi instytucjami finansowymi mającymi siedzibę w ChRL (w tym instytucjami finansowymi będącymi własnością prywatną i własnością zagraniczną), takie jak (58):

(133)

Ustawa bankowa jest prawnie wiążąca. Obowiązkowy charakter planów pięcioletnich i decyzji nr 40 został określony powyżej w sekcji 3.6.1.4. Obowiązkowy charakter dokumentów regulacyjnych NFRA wynika z jej uprawnień jako bankowego organu regulacyjnego. O obowiązkowym charakterze pozostałych dokumentów świadczą zawarte w nich klauzule dotyczące nadzoru i oceny.

(134)

W decyzji nr 40 Rady Państwa poinstruowano wszystkie instytucje finansowe, aby udzielały wsparcia kredytowego jedynie na rzecz projektów inwestycyjnych należących do kategorii promowanych i obiecuje wdrażanie „innych polityk preferencyjnych w stosunku do projektów należących do kategorii promowanych gałęzi przemysłu”. Na tej podstawie banki otrzymały instrukcje udzielania wsparcia kredytowego na rzecz przemysłu papierniczego jako przemysłu promowanego.

(135)

Ponadto także decyzje dotyczące prywatnej bankowości komercyjnej muszą być nadzorowane przez KPCh i pozostawać w zgodzie z polityką krajową. Faktycznie jednym z trzech nadrzędnych celów państwa w odniesieniu do zarządzania bankowością jest obecnie wzmocnienie przywództwa Partii w sektorze bankowym i sektorze ubezpieczeń, w tym w odniesieniu do kwestii operacyjnych i dotyczących zarządzania w przedsiębiorstwach. W tym względzie w trzyletnim planie działania CBIRC na lata 2020–2022 zaleca się, aby „dalej postępować zgodnie z przesłaniem ujętym w przemówieniu programowym Sekretarza Generalnego Xi Jinpinga na temat przyspieszenia reformy ładu korporacyjnego sektora finansowego”. Ponadto sekcja II planu jest ukierunkowana na promowanie organicznej integracji przywództwa Partii w ramach ładu korporacyjnego: „Sprawimy, że włączenie przywództwa Partii do ładu korporacyjnego stanie się bardziej systematyczne, znormalizowane i oparte na procedurach [...] Komitet Partii musi omówić główne kwestie operacyjne i kwestie dotyczące zarządzania zanim zarząd lub kadra kierownicza wyższego szczebla podejmie decyzję”.

(136)

Co więcej, rząd ChRL określił ostatnio, że również akcjonariusze instytucji finansowych muszą ułatwić rządowi ChRL sprawowanie kontroli poprzez ramy ładu korporacyjnego instytucji w następujący sposób: „wielcy akcjonariusze banków i instytucji ubezpieczeniowych wspierają banki oraz instytucje ubezpieczeniowe w ustanowieniu niezależnej i solidnej struktury ładu korporacyjnego ze skutecznymi mechanizmami kontroli i równowagi, a także zachęcają instytucje ubezpieczeniowe do zapewnienia organicznej integracji przywództwa Partii i ładu korporacyjnego i wspierają je w tym zakresie” (59).

(137)

Ponadto w kryteriach NFRA dotyczących oceny wyników banków komercyjnych obecnie w szczególności uwzględnia się to, w jaki sposób instytucje finansowe „służą krajowym celom rozwoju i gospodarki realnej”, a w szczególności, w jaki sposób „obsługują strategiczne i nowo powstające gałęzie przemysłu” (60).

(138)

Komisja stwierdziła zatem, że rząd ChRL utworzył ramy normatywne, do jakich muszą stosować się osoby sprawujące funkcje kierownicze i nadzorcze banku będącego własnością państwa, które to osoby zostały powołane przez rząd ChRL i które ponoszą przed nim odpowiedzialność. Rząd ChRL uciekał się zatem do tych ram normatywnych, aby sprawować znaczną kontrolę nad funkcjonowaniem banku będącego własnością państwa w każdym przypadku, gdy udzielał on kredytów na rzecz przemysłu lekkiego papieru termoczułego. Podstawowe funkcje banku będącego własnością państwa odnoszą się do konkretnych zadań wyznaczonych przez rząd ChRL za pośrednictwem tych ram normatywnych, co prowadzi do tego, że staje się on narzędziem rządu ChRL do wykonywania funkcji rządowych.

(139)

W trakcie dochodzenia rząd ChRL odniósł się do dokonanej przez Ogólnochińskie Zgromadzenie Przedstawicieli Ludowych interpretacji ustawy bankowej oraz art. 4 ustawy bankowej, twierdząc, że banki komercyjne w Chinach działają jako niezależne podmioty prawne, które „podejmują własne decyzje”, „bez ingerencji ze strony żadnej jednostki lub osoby fizycznej” oraz że „żaden podmiot ani osoba fizyczna nie może wywierać nacisku na bank komercyjny, aby ten udzielił pożyczki lub gwarancji”.

(140)

Jak wyjaśniono w motywie 133, Komisja uznała, iż chińska ustawa bankowa i decyzja nr 40 są obowiązkowe. Ponadto ustalenia niniejszego dochodzenia oraz ustalenia poczynione przez Komisję w poprzednich dochodzeniach dotyczących tego samego programu subsydiów (61) nie potwierdzają twierdzenia, że banki nie uwzględniają polityki i planów rządu podczas podejmowania decyzji kredytowych. Na przykład Komisja stwierdziła, że badana grupa korzysta z kredytów preferencyjnych o stopach procentowych niższych od rynkowych.

(141)

W toku dochodzenia ustalono również, że art. 4 ma zastosowanie wyłącznie w zakresie, w jakim jest zgodny z art. 33. Oznacza to, że chociaż banki mogą działać zgodnie ze swoimi ogólnymi ramami prawnymi, muszą postępować zgodnie z polityką państwa, gdy otrzymają takie polecenie. W rzeczywistości, podczas gdy art. 4 ustawy bankowej jest częścią rozdziału I, który zawiera przepisy ogólne, art. 33 jest częścią rozdziału IV, który ustanawia podstawowe przepisy dotyczące kredytów. Brzmienie art. 33: „banki komercyjne prowadzą działalność kredytową, kierując się potrzebami gospodarki krajowej i rozwoju społecznego oraz zgodnie z kierunkiem polityki przemysłowej państwa” – świadczy o tym, że przepis ten nie ma charakteru wytycznych, lecz ma raczej charakter obligatoryjny i stanowi wyraźną instrukcję dla banków, aby przy prowadzeniu działalności kredytowej uwzględniały politykę przemysłową państwa. Komisja zauważyła również, że w decyzji nr 40 Rady Państwa poinstruowano wszystkie instytucje finansowe, aby udzielały wsparcia kredytowego jedynie na rzecz projektów promowanych, oraz obiecuje się wdrożenie „innych preferencyjnych strategii w odniesieniu do projektów należących do kategorii promowanych gałęzi przemysłu”. Chociaż art. 17 tej samej decyzji nakłada na banki obowiązek stosowania zasad udzielania kredytów, w trakcie dochodzenia Komisja ustaliła, że banki nie przestrzegały tych zasad. Komisja zwróciła się o przedstawienie dokumentów potwierdzających, że instytucje finansowe przestrzegały tych zasad. Rząd ChRL i instytucje finansowe nie przedstawiły takich informacji. W związku z tym Komisja musiała dokonać przedmiotowej oceny na podstawie dostępnych faktów. Fakty te wskazywały, że kredytów udzielano producentom eksportującym niezależnie od ich sytuacji finansowej i zdolności kredytowej. Ustalenie to nie jest nowe i zostało już dokonane w poprzednich dochodzeniach (62), w ramach których Komisja uprzednio wykazała brak skutecznego przełożenia art. 17 na zasadę udzielania kredytów promowanym gałęziom przemysłu. W trakcie obecnego dochodzenia Komisja nie była w stanie stwierdzić zgodności ze względu na brak współpracy, co jeszcze bardziej zwiększyło obawy dotyczące przejrzystości i przestrzegania odpowiednich procedur oceny kredytowej.

(142)

Ponadto, jak zauważono w motywach 125 i 126 powyżej, fakt, że wszystkie główne kwestie operacyjne i dotyczące zarządzania banku są poddawane przeglądowi przez partię, która jest głęboko zakorzeniona w strukturze ładu korporacyjnego banków, oraz fakt, że wyniki banków są oceniane zgodnie z ich działaniami na rzecz wspierania strategicznych i wschodzących przedsiębiorstw, takich jak przemysł lekkiego papieru termoczułego, również wskazuje na ścisły i wiążący charakter ram regulacyjnych w odniesieniu do działalności instytucji finansowych.

(143)

Wobec braku współpracy i konkretnych dowodów na przeprowadzenie ocen zdolności kredytowej Komisja przeanalizowała zatem ogólne środowisko prawne określone powyżej w motywach 130–138 w odniesieniu do kredytów udzielonych badanej grupie. Zachowanie to było sprzeczne z jego oficjalnym stanowiskiem, ponieważ w praktyce banki będące własnością państwa nie zachowywały się w sposób uwzględniający dokładną ocenę ryzyka opartą na zasadach rynkowych.

(144)

W trakcie dochodzenia Komisja ustaliła, że badanym przedsiębiorstwom udzielono kredytów o oprocentowaniu niższym od podstawowej stopy procentowej ogłoszonej przez National Interbank Funding Center (krajowe centrum finansowania międzybankowego) („NIFC”) lub do niej zbliżonym. Podstawową stopę procentową wprowadzono 20 sierpnia 2019 r. i zastępuje ona poprzednią stopę referencyjną banku centralnego Chińskiej Republiki Ludowej (LBCh) (63). Zapewnienie finansowania o oprocentowaniu niższym lub zbliżonym do krajowej stopy procentowej wolnej od ryzyka na rynku międzybankowym wyraźnie pokazuje, że ryzyko nie zostało odpowiednio uwzględnione. Wobec braku współpracy ze strony rządu ChRL i instytucji finansowych Komisja musiała wykorzystać dostępne fakty i w związku z tym stwierdziła, że pożyczki zostały udzielone niezależnie od rzeczywistej sytuacji finansowej i ryzyka kredytowego tych przedsiębiorstw, jak ustalono w sekcji 3.6.3 poniżej. Kredytów udzielono zatem poniżej rynkowych stóp procentowych w porównaniu ze stopami odpowiadającymi profilowi ryzyka grupy badanej.

(145)

Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że rząd ChRL utworzył ramy normatywne w odniesieniu do kredytowania promowanych sektorów, do jakich muszą stosować się osoby sprawujące funkcje kierownicze i nadzorcze w banku, które zostały powołane przez rząd ChRL i które są przed nim odpowiedzialne. Te ramy normatywne nie pozostawiały kierownictwu i organom nadzorczym banku żadnego marginesu swobody co do tego, czy stosować te ramy w odniesieniu do badanych przedsiębiorstw, czy też nie, stawiając tym samym kierownictwo banku w sytuacji zależności.

(146)

W związku z tym rząd ChRL uciekał się do ram normatywnych, aby sprawować znaczącą kontrolę nad funkcjonowaniem banku w każdym przypadku, gdy udzielał on kredytów na rzecz przemysłu lekkiego papieru termoczułego.

(147)

Wobec braku konkretnych dowodów na przeprowadzenie ocen ryzyka kredytowego Komisja przeanalizowała ogólne środowisko prawne mające zastosowanie do udzielania kredytów promowanym sektorom, takim jak przemysł lekkiego papieru termoczułego, i ustaliła, że bank nie działał w oparciu o dokładną rynkową ocenę ryzyka kredytowego.

(148)

Ponadto, jak wyjaśniono w motywie 140, badanym przedsiębiorstwom udzielono kredytów o oprocentowaniu niższym od podstawowej stopy procentowej lub do niej zbliżonym, niezależnie od sytuacji finansowej i ryzyka kredytowego tych producentów. Dlatego też, biorąc pod uwagę profil ryzyka Guanhao Group opisany w sekcji 3.6.4.3 poniżej oraz fakt, że zgodnie z analizą ryzyka przeprowadzoną przez Komisję grupa ta powinna była otrzymać rating kredytowy B, i w związku z tym powinna była płacić stopy procentowe znacznie wyższe od stopy wolnej od ryzyka, Komisja stwierdziła, że przedmiotowe pożyczki zostały udzielone poniżej stóp rynkowych.

(149)

Na podstawie powyższego Komisja stwierdziła, że rząd ChRL sprawował znaczną kontrolę nad funkcjonowaniem banku w odniesieniu do jego polityki w zakresie udzielania kredytów oraz oceny ryzyka dotyczących przemysłu lekkiego papieru termoczułego.

(150)

Komisja ustaliła, że banki będące własnością państwa wdrożyły określone powyżej ramy prawne w ramach wykonywania funkcji rządowych w odniesieniu do sektora lekkiego papieru termoczułego. Instytucja ta działała zatem w charakterze organu publicznego w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego w związku z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego oraz zgodnie z odpowiednim orzecznictwem WTO.

(151)

Co więcej, Komisja ustaliła na podstawie tych samych informacji, że nawet gdyby instytucje finansowe będące własnością państwa nie zostały uznane za organy publiczne, uznano by – z tych samych powodów, co te określone w sekcji 3.6.2 poniżej – że rząd ChRL powierzył lub wyznaczył tym instytucjom wykonywanie funkcji, które zazwyczaj należą do zadań rządu, w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego. W każdym przypadku zachowanie tych instytucji zostanie zatem przypisane rządowi ChRL.

(152)

Podobnie jak w poprzednich dochodzeniach (64), zgodnie z odpowiednią analizą przedstawioną w motywach 128–149 uznano, że te banki i prywatne instytucje finansowe działały pod nadzorem NFRA (która zastąpiła CBRC), a rząd ChRL powierzył lub wyznaczył im zadania do wykonania. Ponieważ nie przedstawiono żadnych informacji wskazujących inaczej Komisja podtrzymała ten sam wniosek w obecnym dochodzeniu.

(153)

Komisja sprawdziła, czy rząd ChRL powierzył lub wyznaczył tym wszystkim instytucjom finansowym zadanie polegające na udzieleniu subsydiów na rzecz sektora lekkiego papieru termoczułego w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia podstawowego.

(154)

Zdaniem Organu Apelacyjnego „powierzenie” ma miejsce, gdy rząd nakłada odpowiedzialność na organ prywatny, a „wyznaczenie” odnosi się do sytuacji, w których rząd sprawuje władzę nad organem prywatnym (65). W obu przypadkach rząd wykorzystuje podmiot prywatny jako pełnomocnika przekazującego wkład finansowy i „w większości przypadków można spodziewać się, że powierzenie lub wyznaczenie odnoszące się do podmiotu prywatnego wiąże się z pewną formą groźby lub nakłaniania” (66). Jednocześnie postanowienia art. 3 ust. 1 lit. a) pkt (iv) nie zezwalają członkom na wprowadzanie środków wyrównawczych względem produktów, „w przypadku gdy rząd wykonuje jedynie swoje funkcje regulacyjne” (67) lub gdy interwencje rządu „niekoniecznie mogą przynieść konkretny wynik z prostego powodu związanego z okolicznościami faktycznymi i dokonywaniem wolnego wyboru przez podmioty na danym rynku” (68). Powierzenie lub wyznaczenie wiąże się raczej z „bardziej aktywną rolą rządu niż tylko samo zachęcanie” (69).

(155)

Komisja zauważyła, że ramy normatywne dotyczące przemysłu stalowego, o których mowa w motywach 130–135 powyżej, mają zastosowanie do wszystkich instytucji finansowych w ChRL, w tym do instytucji finansowych będących własnością prywatną. Na przykład ustawa bankowa i poszczególne zarządzenia NFRA (wcześniej CBIRC) odnoszą się do wszystkich banków finansowanych ze środków chińskich i z kapitałem zagranicznym zarządzanych przez NFRA.

(156)

Ponadto większość umów kredytowych z prywatnymi instytucjami finansowymi sporządzono na podobnych warunkach jak umowy z bankami będącymi własnością państwa, a oprocentowanie kredytów udzielanych przez prywatne instytucje finansowe było podobne do oprocentowania kredytów udzielanych przez instytucje finansowe będące własnością państwa. Świadczy to o tym, że banki te przyznają de facto preferencyjne warunki udzielania kredytów w sposób narzucony przez rząd ChRL w ramach jego kontroli nad sektorem bankowym.

(157)

Wobec braku rozbieżności między informacjami otrzymanymi od prywatnych instytucji finansowych Komisja stwierdziła, że – w odniesieniu do przemysłu lekkiego papieru termoczułego – państwo powierzyło lub wyznaczyło w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego wszystkim instytucjom finansowym prowadzącym działalność w Chinach pod nadzorem NFRA (w tym prywatnym instytucjom finansowym) zadanie polegające na realizowaniu polityki rządu i udzielaniu kredytów i pożyczek podmiotom z przemysłu lekkiego papieru termoczułego po stawkach preferencyjnych (70), tj. funkcji nie różniących się od funkcji normalnie wykonywanych normalnie przez rządy.

(158)

Już w trakcie wcześniejszych dochodzeń antysubsydyjnych Komisja ustaliła na podstawie badania opublikowanego przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (71), wskazującego na rozbieżności pomiędzy międzynarodowymi a chińskimi ratingami kredytowymi, że krajowe ratingi kredytowe przyznane chińskim przedsiębiorstwom są niewiarygodne. Jak podaje MFW, ponad 90 % chińskich obligacji lokalne agencje ratingowe przyznały rating od AA do AAA. Nie jest to porównywalne z innymi rynkami, takimi jak rynek UE lub USA. Na rynku amerykańskim na przykład takimi doskonałymi ratingami może się pochwalić mniej niż 2 % przedsiębiorstw. Oceny chińskich agencji ratingowych są zatem mocno przesunięte w kierunku najwyższych wyników na skali ratingowej. Agencje te stosują skale ratingowe o bardzo dużej rozpiętości i zazwyczaj uwzględniają obligacje o znacznie zróżnicowanych poziomach ryzyka kredytowego w jednej szerokiej kategorii ratingowej (72). Według danych za 2021 r. podanych przez Bloomberga dotyczących chińskiego rynku obligacji (73) rynek obligacji zdominowało pięć chińskich lokalnych agencji ratingowych: China Chengxin, Dagong, Lianhe, Shanghai Brilliance oraz Golden credit rating, a około 90 % obligacji lokalne agencje ratingowe przyznały rating kredytowy AAA. Wielu emitentów otrzymało jednak niższy rating globalnego emitenta według „S&P” na poziomie A i BBB (74).

(159)

Co więcej, gdy zagraniczne agencje ratingowe, takie jak Standard & Poor’s i Moody’s, dokonują oceny chińskich obligacji emitowanych za granicą, stosują zazwyczaj podwyższenie ratingu w stosunku do bazowego ratingu kredytowego emitenta w oparciu o szacunkowe strategiczne znaczenie przedsiębiorstwa dla chińskiego rządu oraz istotność wszelkich dorozumianych gwarancji (75).

(160)

Aby uzupełnić tę analizę, w poprzednich sprawach wykazano, że rząd ChRL może również wywierać wpływ na rynek ratingów kredytowych (76)..

(161)

Zgodnie z informacjami przekazanymi przez rząd ChRL w poprzednich sprawach na chińskim rynku obligacji działało 14 agencji ratingowych, z których 12 to krajowe agencje ratingowe. Po drugie, dostęp do chińskiego rynku ratingów kredytowych jest ograniczony. Jest to zasadniczo rynek zamknięty, ponieważ rozpoczęcie działalności przez agencje ratingowe wymaga wcześniejszego zatwierdzenia przez Chińską Komisję Papierów Wartościowych („CSRC”) lub LBCh (77). W połowie 2017 r. LBCh ogłosił, że zagraniczne agencje ratingowe będą mogły pod pewnymi warunkami wystawiać ratingi kredytów na części krajowego rynku obligacji. Niemniej te agencje ratingowe opierają się na chińskich skalach ratingowych i tym samym nie są dokładnie porównywalne z ratingami międzynarodowymi, jak wyjaśniono w motywie 159.

(162)

W badaniu przeprowadzonym w 2021 r. przez Allianz Global Investors potwierdzono ustalenia Komisji i stwierdzono, że „chiński system ratingów kredytowych onshore różni się od międzynarodowych konwencji ratingowych. Na przykład obligacje onshore o ratingu AA+ byłyby zazwyczaj oceniane jako »obligacje o wysokiej rentowności« w skali międzynarodowej” (78) .

(163)

Ponadto w 2022 r. OECD wskazała, że „niedociągnięcia na rynku ratingów kredytowych, w tym zawyżone ratingi i słabe systemy ostrzegania utrudniają prawidłowy rozwój rynku obligacji” (79).

(164)

Ponadto Komisja ustaliła również (80), że chiński system ratingów kredytowych nie może być uważany za napędzany wyłącznie przez mechanizmy rynkowe i że działa na zniekształconych zasadach.

(165)

Z uwagi na sytuację opisaną w motywach 158–163 Komisja stwierdziła, że chińskie ratingi kredytowe nie umożliwiają wiarygodnego oszacowania ryzyka kredytowego aktywów bazowych. Ratingi te zostały również zniekształcone przez cele polityki promujące kluczowe gałęzie przemysłu o znaczeniu strategicznym, takie jak przemysł lekkiego papieru termoczułego.

(166)

Komisja ustaliła, że przedsiębiorstwa w Guanhao Group korzystały z kredytów i pożyczek krótkoterminowych i długoterminowych w celu finansowania swojej działalności. Te kredyty i pożyczki były głównie wykorzystywane na bieżącą działalność, potrzeby kapitału obrotowego, na specjalne projekty i inwestycje.

(167)

Jak wykazano w motywie 128, w kilku dokumentach prawnych, które dotyczą również przedsiębiorstw w sektorze papierniczym jako przemyśle promowanym, wyznaczono instytucje finansowe do udzielania kredytów preferencyjnych dla przemysłu lekkiego papieru termoczułego. Z dokumentów tych wynika, że instytucje finansowe zapewniają preferencyjne finansowanie jedynie ograniczonej liczbie przedsiębiorstw lub gałęzi przemysłu, które realizują odpowiednie strategie rządu ChRL. Komisja uznała, że odniesienie do przemysłu papierniczego, którego część stanowi przemysł lekkiego papieru termoczułego, jest wystarczająco jasne, ponieważ sektor ten jest identyfikowany przez odniesienia do produktu wytwarzanego przez grupę przemysłu, do której należy. Zatem fakt, że rząd ChRL wspiera ograniczoną grupę promowanych sektorów, w tym przemysł lekkiego papieru termoczułego, powoduje, że dane subsydium ma szczególny charakter.

(168)

Komisja obliczyła kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych w oparciu o korzyść przyznaną odbiorcom w okresie objętym dochodzeniem. Zgodnie z art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego korzyść przyznana odbiorcom stanowi różnicę między kwotą odsetek, które przedsiębiorstwo zapłaciło od pożyczki preferencyjnej, a kwotą, którą zapłaciłoby za porównywalną pożyczkę komercyjną, jaką mogłoby uzyskać na rynku.

(169)

Jak wyjaśniono w sekcjach 3.6.1 i 3.6.2 powyżej, kredyty udzielane przez chińskie instytucje finansowe odzwierciedlają istotną interwencję rządu i nie odzwierciedlają oprocentowania, jakie można zwykle uzyskać na funkcjonującym rynku.

(170)

Komisja oceniła sytuację finansową badanej indywidualnie Guanhao Group. W tej kwestii Komisja przyjęła metodykę obliczeń stosowaną w odniesieniu do finansowania preferencyjnego poprzez kredyty, wypracowaną w trakcie dochodzenia antysubsydyjnego dotyczącego folii aluminiowej do dalszego przetwarzania pochodzącej z ChRL, jak również dochodzenia antysubsydyjnego dotyczącego wyrobów płaskich ze stali walcowanych na gorąco pochodzących z ChRL, dochodzeń antysubsydyjnych dotyczących opon pochodzących z ChRL, niektórych tkanin z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z ChRL, przewodów światłowodowych pochodzących z ChRL, nowych pojazdów elektrycznych o napędzie akumulatorowym przeznaczonych do transportu osób, pochodzących z ChRL, oraz podestów ruchomych przyjezdnych pochodzących z ChRL (81), jak wyjaśniono w motywach 180–181 poniżej. W rezultacie Komisja obliczyła korzyść wynikającą z praktyk preferencyjnego finansowania poprzez kredyty i pożyczki dla Guanhao Group i przyporządkowała taką korzyść produktowi objętemu dochodzeniem.

(171)

Jak wspomniano w motywie 76, chińskie instytucje finansowe udzielające kredytu nie przedłożyły żadnych odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, które mogłyby wyjaśnić przeprowadzoną ocenę zdolności kredytowej. W celu ustalenia korzyści Komisja musiała ocenić, czy kredyty i pożyczki przyznane grupie Guanhao miały oprocentowanie na poziomie rynkowym.

(172)

W latach 2022–2024 ogólna sytuacja finansowa Guanhao Group przedstawiała się korzystnie. Rentowność spadła jednak zdecydowanie w okresie objętym dochodzeniem, kiedy to przedsiębiorstwo odnotowało straty w wysokości 2,2 %. Potwierdzono to również w opublikowanym zbadanym sprawozdaniu finansowym przedsiębiorstwa za 2025 r., w którym straty wyniosły 4,2 %.

(173)

Guanhao Group korzystała ze zobowiązań krótko- i długoterminowych w celu finansowania swojej działalności operacyjnej. Komisja dokonała oceny płynności krótkoterminowej oraz wypłacalności długoterminowej grupy.

(174)

Jeśli chodzi o płynność krótkoterminową, Komisja wykorzystała wskaźnik kapitału obrotowego i wskaźnik płynności szybkiej. Wskaźniki te mierzą zdolność przedsiębiorstwa do spłaty zobowiązań krótkoterminowych, w tym zadłużenia krótkoterminowego.

(175)

W 2022 r. wskaźnik kapitału obrotowego przedsiębiorstwa wynosił 1,35, w 2023 r. spadł do 1,01, a następnie obniżył się do 0,97 w okresie objętym dochodzeniem. Aktywa obrotowe przedsiębiorstwa nie były zatem wystarczające do spłaty zobowiązań krótkoterminowych. Nie uzasadnia to wysokiego ratingu kredytowego – aby go uzyskać, przedsiębiorstwo powinno przedstawić wskaźnik na poziomie co najmniej 2.

(176)

W 2023 r. wskaźnik płynności szybkiej przedsiębiorstwa wynosił 0,84, w 2024 r. – 0,81, a na koniec okresu objętego dochodzeniem – 0,7, natomiast za punkt odniesienia uznaje się wskaźnik płynności szybkiej na poziomie co najmniej 1. W rzeczywistości przedsiębiorstwo, które ma wskaźnik płynności szybkiej poniżej 1, może nie być w stanie spłacić swoich zobowiązań krótkoterminowych w perspektywie krótkoterminowej. Przedsiębiorstwo nie dysponowało zatem wystarczającymi środkami pieniężnymi na spłatę zadłużenia krótkoterminowego. Biorąc pod uwagę wskaźnik płynności krótkoterminowej, Komisja stwierdziła, że przedmiotowe przedsiębiorstwo ma problemy z płynnością krótkoterminową, co powoduje, że jego profil dłużnika jest obarczony wysokim ryzykiem.

(177)

Jeżeli chodzi o wypłacalność, stosunek kapitału obcego do kapitału własnego przedsiębiorstwa stale wzrastał z 0,40 w 2002 r. do 0,92 w okresie objętym dochodzeniem, co wskazuje na fakt, że przedsiębiorstwo finansuje coraz większą część swojej działalności głównie za pomocą zadłużenia. W świetle tak wysokiego poziomu wykorzystania dźwigni finansowej przedsiębiorstwo jest narażone na skutki wzrostu stóp procentowych lub pogorszenia koniunktury gospodarczej ze względu na ograniczoną zdolność do obsługi zadłużenia. Duży udział finansowania dłużnego zwiększa ryzyko niewypłacalności, zwłaszcza w przypadku spowolnienia wzrostu dochodów lub rentowności. Ten poziom dźwigni budzi poważne obawy, ponieważ może zagrozić kondycji finansowej przedsiębiorstwa.

(178)

Dlatego też, biorąc pod uwagę problemy z płynnością, wypłacalnością i efektywnością opisane w motywach 172–177, Komisja uznała, że sytuacja finansowa przedsiębiorstwa była niestabilna, a z punktu widzenia potencjalnych kredytodawców i inwestorów posiadało ono profil wysokiego ryzyka.

(179)

Komisja uznała, że ogólna sytuacja finansowa grupy odpowiada ratingowi B, który nie kwalifikuje się jako „rating na poziomie inwestycyjnym”.

(180)

W oparciu o publicznie dostępne dane w serwisie Bloomberga Komisja wykorzystała jako poziom referencyjny premię oczekiwaną w przypadku obligacji emitowanych przez firmy o ratingu B, którą zastosowano do stopy referencyjnej LBCh, a po dniu 20 sierpnia 2019 r. do podstawowej stopy procentowej ogłaszanej przez NIFC w celu określenia stawki rynkowej.

(181)

Wysokość tej marży ustalono zatem poprzez obliczenie względnego spreadu między indeksami obligacji korporacyjnych ocenionych w USA na AA a indeksami obligacji korporacyjnych ocenionych w USA na B, opierając się na danych agencji Bloomberg dotyczących sektorów przemysłowych. Obliczony w ten sposób względny spread dodano następnie do referencyjnej stopy procentowej publikowanej przez LBCh lub, po 20 sierpnia 2019 r., do podstawowej stopy procentowej publikowanej przez NIFC, w dniu udzielenia kredytu (82) i na ten sam okres co przedmiotowy kredyt. Działania te przeprowadzono indywidualnie w odniesieniu do każdego kredytu udzielonego badanym przedsiębiorstwom w grupie.

(182)

Komisja ustaliła, że Guanhao Group korzystała z finansowania preferencyjnego w postaci kredytów i pożyczek w okresie objętym dochodzeniem. W świetle istnienia wkładu finansowego, korzyści dla producentów eksportujących oraz szczególnego charakteru Komisja uznała preferencyjne finansowanie poprzez kredyty i pożyczki za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.

(183)

Wobec braku współpracy ze strony jakiejkolwiek chińskiej instytucji finansowej Komisja musiała zastosować poziom referencyjny spoza granic kraju. Komisja uznała, że rynek USA ma podobną wielkość i oferuje dostępne reprezentatywne dane statystyczne dotyczące obligacji o różnych ratingach kredytowych. Komisja zauważyła również, że żadna z zainteresowanych stron nie zaproponowała alternatywnego pozapaństwowego poziomu referencyjnego, który byłby prawidłowy w tym zakresie.

(184)

Stopy subsydiowania ustalone w odniesieniu do finansowania preferencyjnego poprzez kredyty i pożyczki w okresie objętym dochodzeniem na rzecz Guanhao Group wyniosły 20,29 %.

(185)

Celem linii kredytowej jest ustanowienie limitu kredytu, który przedsiębiorstwo może wykorzystać w dowolnym momencie, aby sfinansować bieżące operacje, tym samym sprawiając, że finansowanie kapitału obrotowego jest elastyczne i natychmiast dostępne w razie potrzeby. Umowy w sprawie linii kredytowej udzielone grupom badanym odnoszą się do różnych form finansowania dostępnych dla przedsiębiorstw podpisujących takie umowy, które obejmują wszystkie rodzaje finansowania krótkoterminowego, takie jak kredyty i pożyczki krótkoterminowe, akcepty bankowe, akredytywy itp. Ponadto według literatury finansowej linie kredytowe są również w większości przypadków powszechne w gospodarkach rynkowych. Na przykład stanowią one ponad 80 % finansowania bankowego udzielanego amerykańskim przedsiębiorstwom publicznym (83). Ponadto w Kanadzie, gdzie akcepty bankowe stanowią bezpośrednią i bezwarunkową odpowiedzialność banku przyjmującego (jak ma to miejsce w Chinach), banki akceptowałyby zwykle jedynie akcepty bankowe pobierane od kredytobiorców korporacyjnych, którzy posiadają ustaloną linię kredytową w tym banku (84). W związku z tym Komisja uznała, że co do zasady wszelkie krótkoterminowe finansowanie badanych przedsiębiorstw, takie jak kredyty i pożyczki krótkoterminowe, akcepty bankowe itd., powinno mieć pokrycie w instrumentach linii kredytowej (85).

(186)

Komisja ustaliła, że w związku z zapewnieniem finansowania chińskie instytucje finansowe zapewniły linie kredytowe badanym przedsiębiorstwom w Guanhao Group. Obejmowały one umowy ramowe, na podstawie których bank zezwalał badanym przedsiębiorstwom na wykorzystanie różnych instrumentów dłużnych, takich jak pożyczki obrotowe, akcepty bankowe i inne formy finansowania handlu w określonej kwocie maksymalnej.

(187)

Jak wspomniano w motywie 185 powyżej, całość krótkoterminowego finansowania powinna mieć pokrycie w linii kredytowej. W związku z tym, aby ustalić, czy całość krótkoterminowego finansowania miała pokrycie w linii kredytowej, Komisja porównała kwotę linii kredytowych dostępną dla współpracujących przedsiębiorstw w okresie objętym dochodzeniem z kwotą krótkoterminowego finansowania wykorzystanego przez te przedsiębiorstwa w tym samym okresie. W przypadku gdy kwota finansowania krótkoterminowego przekraczała limit linii kredytowej, Komisja zwiększała kwotę istniejącej linii kredytowej o kwotę rzeczywiście wykorzystaną przez producentów eksportujących poza limitem linii kredytowej.

(188)

W normalnych warunkach rynkowych linie kredytowe podlegałyby tzw. opłacie „przygotowawczej” lub „za zaangażowanie”, by zrekompensować bankowi jego koszty i ryzyko w chwili otwarcia linii kredytowej (86). Opłaty te pokrywają koszty administracyjne, takie jak koszty rozpatrzenia wniosku i przeprowadzania kontroli bezpieczeństwa, ale również koszty wynikające z wymogów ostrożnościowych nałożonych na banki, ponieważ kapitał zadeklarowany w ramach linii kredytowej zmniejsza współczynniki kapitałowe banku, które bank musi utrzymywać, aby zapewnić ochronę przed ryzykiem systemowym. Komisja ustaliła jednak, że badane przedsiębiorstwa w Guanhao Group korzystały z linii kredytowych przyznanych nieodpłatnie. W związku z tym badanym przedsiębiorstwom z Guanhao Group przyznano korzyść w rozumieniu art. 6 lit. d) rozporządzenia podstawowego.

(189)

Jak wspomniano w motywie 132, zgodnie z decyzją nr 40 instytucje finansowe udzielają wsparcia kredytowego promowanym sektorom przemysłu.

(190)

Komisja uznała, że ponieważ linie kredytowe są nierozerwalnie związane ze wszystkimi rodzajami finansowania krótkoterminowego udzielanego badanym przedsiębiorstwom z Guanhao Group, należy je uznać za formę preferencyjnego wsparcia finansowego udzielanego przez instytucje finansowe promowanym sektorom przemysłu, takim jak sektor lekkiego papieru termoczułego. Jak określono w sekcji 3.3 powyżej, sektor lekkiego papieru termoczułego należy do promowanych sektorów przemysłu i w związku z tym kwalifikuje się do wszelkiego możliwego wsparcia finansowego.

(191)

Zgodnie z art. 6 lit. d) pkt (ii) rozporządzenia podstawowego za korzyść przyznaną odbiorcom Komisja uznała różnicę między kwotą, jaką uiścili jako opłatę za otwarcie linii kredytowych przez chińskie instytucje finansowe, a kwotą, jaką uiściliby za porównywalną komercyjną linię kredytową uzyskaną według niezniekształconych stawek rynkowych.

(192)

Żadne z badanych przedsiębiorstw należących do Guanhao Group nie zapłaciło opłaty z tytułu swojej linii kredytowej. Podobnie, w poprzednich dochodzeniach Komisja nie stwierdziła żadnych opłat za linie kredytowe w kraju. Dostępne publicznie informacje zdają się sugerować, że w niektórych przypadkach od przedsiębiorstw w Chinach (87) pobierane są opłaty z tytułu linii kredytowej, ale nie udało się ustalić poziomu tych opłat. W związku z tym Komisja znalazła odpowiedni poziom referencyjny dla opłat poza Chinami. Stawki opłaty przygotowawczej ustalono zatem na poziomie 1,75 % w odniesieniu do publicznie dostępnych danych (88).

(193)

Zasadniczo opłaty przygotowawcze są płatne na zasadzie ryczałtu odpowiednio w momencie otwierania nowej linii kredytowej lub odnawiania istniejącej linii kredytowej. Do celów obliczeń Komisja uwzględniła jednak linie kredytowe, które zostały otwarte lub odnowione przed okresem objętym dochodzeniem, lecz które były dostępne dla badanych przedsiębiorstw w okresie objętym dochodzeniem, a także linie kredytowe, które zostały otwarte w okresie objętym dochodzeniem.

(194)

Dochodzenie wykazało, że chińskie instytucje finansowe zdyskontowały należności wobec grupy Guanhao Group w zamian za środki pieniężne.

(195)

Dzięki tej operacji pośrednicy finansowi dokonali przedpłaty kwot należności przed upływem terminu ich zapłaty. Przedsiębiorstwa otrzymały wczesne środki, przenosząc prawa do przyszłych należności na instytucje finansowe po odliczeniu opłat i obowiązujących stóp dyskontowych. Obowiązująca stopa dyskontowa powinna w szczególności rekompensować ryzyko niewykonania zobowiązania, na które duży wpływ ma rating kredytowy ostatniego podmiotu odpowiedzialnego za wykonanie obowiązku w zakresie płatności.

(196)

Jak ustalono w poprzednich dochodzeniach (89), w normalnych warunkach rynkowych mająca zastosowanie stopa dyskontowa powinna rekompensować koszty i ryzyko banku. Jak wyjaśniono w sekcjach 3.5.1 i 3.5.2 powyżej, kredyty udzielane przez chińskie instytucje finansowe odzwierciedlają istotną interwencję rządu, w szczególności wpływając na rating kredytowy producentów eksportujących, i nie odzwierciedlają oprocentowania, jakie można zwykle uzyskać na funkcjonującym rynku.

(197)

Korzyścią przyznaną w ten sposób odbiorcom byłaby różnica między stopą dyskontową stosowaną przez chińskie instytucje finansowe a stopą dyskontową mającą zastosowanie do porównywalnej operacji na rynku, na przykład pożyczki.

(198)

Jeżeli chodzi o szczególny charakter, jak wspomniano w motywie 189, zgodnie z decyzją nr 40 instytucje finansowe udzielają wsparcia kredytowego promowanym sektorom przemysłu.

(199)

Jak ustalono w poprzednich dochodzeniach (90), Komisja uznała, że zdyskontowane weksle stanowią kolejną formę preferencyjnego wsparcia finansowego ze strony instytucji finansowych dla promowanych sektorów przemysłu, takich jak sektor lekkiego papieru termoczułego. Jak określono w sekcji 3.3 powyżej, sektor lekkiego papieru termoczułego istotnie należy do promowanych sektorów przemysłu i w związku z tym kwalifikuje się do wszelkiego możliwego wsparcia finansowego. Zdyskontowane weksle jako forma finansowania stanowią część systemu preferencyjnego wsparcia finansowego ze strony instytucji finansowych dla promowanych gałęzi przemysłu, takich jak przemysł lekkiego papieru termoczułego.

(200)

Nie przedstawiono żadnych dowodów, że każde przedsiębiorstwo w ChRL (inne niż należące do promowanych sektorów) może odnieść korzyść ze zdyskontowanych weksli na tych samych warunkach preferencyjnych.

(201)

Jak wspomniano w motywie 194, Komisja stwierdziła, że badana grupa stosowała zdyskontowane weksle w celu zaspokojenia swoich potrzeb w zakresie finansowania krótkoterminowego.

(202)

Zgodnie z art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego, uznając, że zdyskontowane weksle są formą finansowania krótkoterminowego i że w rzeczywistości mają one ten sam cel co krótkoterminowe pożyczki obrotowe, za korzyść przyznaną w ten sposób odbiorcom Komisja uznała różnicę między faktycznie zapłaconą stopą dyskontową a kwotą, jaką powinno zapłacić, stosując stopę procentową finansowania krótkoterminowego.

(203)

Komisja określiła korzyść wynikającą z niepłacenia kosztu finansowania krótkoterminowego. Komisja uznała, że zdyskontowane weksle powinny pociągać za sobą koszt równoważny finansowaniu krótkoterminowej pożyczki obrotowej. Komisja zastosowała zatem tę samą metodykę co do finansowania pożyczek krótkoterminowych denominowanych w CNY opisaną w sekcji 3.6.4.3.

(204)

Komisja ustaliła, że badane przedsiębiorstwo korzystało z finansowania preferencyjnego w formie linii kredytowych i zdyskontowanych weksli. W świetle istnienia wkładu finansowego, korzyści dla producentów eksportujących oraz szczególnego charakteru Komisja uznała te rodzaje finansowania preferencyjnego za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.

(205)

Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do opisanego powyżej finansowania preferencyjnego w okresie objętym dochodzeniem na rzecz Guanhao Group wyniosła 2,82 %.

(206)

Skarżący twierdził, że Sinosure udzielało preferencyjnego ubezpieczenia kredytów eksportowych, na warunkach preferencyjnych, na rzecz promowanych sektorów przemysłu, takich jak przemysł lekkiego papieru termoczułego. Na swojej ogólnej stronie internetowej Sinosure stwierdza, że promuje eksport towarów z Chin, w szczególności eksport produktów zaawansowanych technologicznie. Z badania przeprowadzonego przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju („OECD”) wynika, że 21 % wszystkich ubezpieczeń kredytów eksportowych udzielonych przez Sinosure zostało zapewnionych na rzecz chińskiego przemysłu hi-tech, którego część stanowi przemysł lekkiego papieru termoczułego (91). Ponadto Sinosure bierze aktywny udział w realizacji inicjatywy „Made in China 2025”, doradzając przedsiębiorstwom, by korzystały z krajowych źródeł kredytowania, dokonując naukowych i technologicznych innowacji oraz modernizacji technologicznych, a także wspierając przedsiębiorstwa, które dokonują ekspansji zagranicznej, w stawaniu się bardziej konkurencyjnymi na rynku światowym (92).

(207)

W okresie objętym dochodzeniem badany producent eksportujący lekkiego papieru termoczułego posiadał nierozliczone wobec Sinosure umowy ubezpieczeń eksportowych.

(208)

Jak wspomniano w motywie 85 powyżej, Sinosure nie przedstawiło informacji dotyczących dochodów z inwestycji ujętych w jego sprawozdaniu rocznym, dowodów potwierdzających kwestie związane z jego sprawozdaniem finansowym, takie jak wysokość kosztów operacyjnych, przychodów, dochodów z inwestycji, ogólna suma ubezpieczenia, suma ubezpieczenia w sektorze lekkiego papieru termoczułego; informacji na temat swojego statutu, informacji dotyczących badanych producentów pomimo istnienia zezwoleń udzielonych odnośnym przedsiębiorstwom ani informacji uzupełniających dotyczących niezależności swojego systemu oceny ryzyka kredytowego.

(209)

W związku z tym Komisja musiała uzupełnić przekazane informacje w oparciu o dostępne fakty.

(210)

Jak wynika z informacji przekazanych na podstawie poprzednich dochodzeń antysubsydyjnych (93) oraz z informacji zamieszczonych na stronie internetowej Sinosure (94), Sinosure jest państwowym zakładem ubezpieczeń realizującym politykę państwa, utworzonym i wspieranym przez państwo w celu pobudzania rozwoju i współpracy w zakresie handlu zagranicznego i gospodarki ChRL. Przedsiębiorstwo jest w całości własnością państwa. Posiada zarząd i radę nadzorczą. Rząd jest uprawniony do powoływania i odwoływania kadry kierowniczej wyższego szczebla w przedsiębiorstwie. Na podstawie tych informacji Komisja ustaliła, że istnieją formalne znamiona kontroli rządu w odniesieniu do Sinosure.

(211)

Komisja gromadziła ponadto informacje potrzebne do ustalenia, czy rząd ChRL sprawował znaczną kontrolę nad funkcjonowaniem Sinosure w odniesieniu do przemysłu lekkiego papieru termoczułego.

(212)

Zgodnie z obwieszczeniem w sprawie wydania w 2006 r. katalogu wysoko zaawansowanych technologicznie eksportowanych produktów chińskich nr 16 „produkty wymienione w katalogu produktów przeznaczonych na wywóz z 2006 r. mogą korzystać z preferencyjnych polityk przyznawanych przez państwo w zakresie wywozu produktów zaawansowanych technologicznie”.

(213)

Ponadto, zgodnie z obwieszczeniem w sprawie realizacji strategii wspierania handlu poprzez naukę i technologię za pomocą ubezpieczania kredytów eksportowych (95), Sinosure powinno zwiększyć swoje wsparcie dla kluczowych sektorów przemysłu i produktów przez wzmocnienie swojego ogólnego wsparcia dla wywozu produktów wysoko zaawansowanych technologicznie i opartych na nowych technologiach, w tym produktów z dziedziny „informacji i komunikacji”. Przedsiębiorstwo to powinno traktować sektory zaawansowanej i nowej technologii, takie jak przemysł lekkiego papieru termoczułego, wymienione w katalogu zaawansowanych technologicznie produktów chińskich przeznaczonych na wywóz jako główną część swojej działalności oraz zapewnić kompleksowe wsparcie pod względem procedur udzielania ubezpieczenia, zatwierdzania ograniczeń, szybkości rozpatrywania wniosków i elastyczności stawek. Jeżeli chodzi o elastyczność stawek, przedsiębiorstwo powinno stosować w odniesieniu do produktów maksymalne zniżki dla składek dopuszczalne w ramach zmiennej wysokości składek, które to zniżki są oferowane przez przedsiębiorstwo prowadzące działalność w zakresie ubezpieczeń kredytów.

(214)

Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że rząd ChRL utworzył ramy normatywne, do jakich muszą stosować się osoby sprawujące funkcje kierownicze i nadzorcze, które to osoby zostały powołane przez rząd ChRL i które ponoszą przed nim odpowiedzialność. Rząd ChRL uciekał się zatem do takich ram normatywnych, aby sprawować znaczącą kontrolę nad funkcjonowaniem Sinosure.

(215)

Komisja dążyła również do tego, by zdobyć konkretny dowód sprawowania znacznej kontroli w odniesieniu do konkretnych umów ubezpieczeniowych. Podczas wizyty weryfikacyjnej rząd ChRL utrzymywał, że w praktyce składki Sinosure są ukierunkowane na rynek i opierają się na zasadach oceny ryzyka. Nie przedstawiono jednak żadnych konkretnych przykładów w odniesieniu do przemysłu lekkiego papieru termoczułego ani badanych przedsiębiorstw, mimo że badana grupa udzieliła odpowiedniego zezwolenia umożliwiającego dostęp do odpowiedniej dokumentacji.

(216)

Dlatego też, wobec braku konkretnych dowodów, Komisja zbadała konkretne zachowanie Sinosure w odniesieniu do ubezpieczenia udzielonego badanym przedsiębiorstwom. Zachowanie było sprzeczne z ich oficjalnym stanowiskiem, ponieważ nie zachowywały się one w sposób uwzględniający zasady rynkowe.

(217)

Po porównaniu całkowitych wypłaconych roszczeń z całkowitymi sumami ubezpieczenia, w oparciu o dane ze sprawozdania rocznego Sinosure za 2023 r. (96), Komisja stwierdziła, że Sinosure musiałoby pobierać składki wynoszące średnio 0,29 % sumy ubezpieczenia, aby pokryć koszty roszczeń (nawet bez uwzględniania wydatków ogólnych).

(218)

Ponadto Komisja zauważyła, że w latach 2022 i 2023 Sinosure zaksięgowało stratę netto z działalności operacyjnej (97), tj. w odniesieniu do świadczenia usług ubezpieczenia kredytów eksportowych, oraz że w przypadku niezaksięgowania znaczących przychodów uzyskanych dzięki dochodom z inwestycji przedsiębiorstwo to ogólnie odnotuje stratę. Jak wspomniano w motywie 85, Sinosure nie przedstawiło informacji na temat takich dochodów z inwestycji.

(219)

Komisja stwierdziła zatem, że Sinosure wdraża ramy prawne określone powyżej w wykonywaniu funkcji władzy publicznej w odniesieniu do sektora lekkiego papieru termoczułego. Sinosure działa w charakterze organu publicznego w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego interpretowanego w związku z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego oraz zgodnie z odpowiednim orzecznictwem WTO. Badane przedsiębiorstwa w Guanhao Group uzyskały ponadto korzyść, ponieważ ubezpieczenia udzielono po stawkach niższych od minimalnej opłaty koniecznej przedsiębiorstwu Sinosure do pokrycia swoich kosztów operacyjnych.

(220)

Za korzyść przyznaną odbiorcom Komisja uznała różnicę między kwotą, którą przedsiębiorstwo faktycznie zapłaciło jako składkę ubezpieczeniową, a kwotą, którą powinno było zapłacić, stosując zewnętrzną referencyjną stawkę składki, o której mowa w motywie 222.

(221)

Komisja ustaliła, że subsydia przyznane w ramach programu ubezpieczeń eksportowych mają szczególny charakter, ponieważ ich uzyskanie nie byłoby możliwe bez wywozu i są tym samym uwarunkowane wynikami wywozu w rozumieniu art. 4 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(222)

Ponieważ Sinosure zajmowało dominującą pozycję na rynku w okresie objętym dochodzeniem, Komisja nie mogła ustalić składki ubezpieczeniowej zgodnej z warunkami panującymi na rynku krajowym. Zgodnie z wcześniejszymi dochodzeniami antysubsydyjnymi Komisja użyła zatem najbardziej właściwego zewnętrznego poziomu referencyjnego, dla którego informacje były łatwo dostępne, tj. stawek składek stosowanych przez Bank Eksportowo-Importowy Stanów Zjednoczonych w odniesieniu do instytucji niefinansowych w przypadku wywozu do państw OECD.

(223)

Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w okresie objętym dochodzeniem dla Guanhao Group wynosi 0,69 %.

(224)

Dotacje ustanowione dla badanej Guanhao Group przyznano na podstawie:

(225)

Komisja ustaliła, że Guanhao Group korzystała z kilku programów dotacji. Dotacje zostały przyznane przez władze prowincji i gmin lub w strefie rozwoju gospodarczego i technologicznego Zhanjiang. Dowody na istnienie dotacji oraz na potwierdzenie ich przyznania przez różne szczeble rządu ChRL zostały początkowo przedstawione przez badane przedsiębiorstwo, a następnie potwierdzone w jego sprawozdaniach finansowych oraz podczas wizyt weryfikacyjnych.

(226)

W odniesieniu do innych producentów lekkiego papieru termoczułego Komisji nie ujawniono szczegółowych informacji na temat dotacji i ich podstawy prawnej. Jak wspomniano w motywie 84, rząd ChRL również nie przekazał takich informacji.

(227)

Dotacje te stanowiły subsydia w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ doszło do przekazania środków finansowych od rządu ChRL w postaci dotacji na rzecz badanej grupy przedsiębiorstw, w wyniku czego uzyskały one korzyść równą kwocie dotacji.

(228)

Komisja oceniła wszystkie dotacje otrzymane przez badane przedsiębiorstwa i stwierdziła, że nie wszystkie miały szczególny charakter dla produkcji lekkiego papieru termoczułego. Dotacje związane z technologią, innowacjami i rozwojem, zmniejszaniem bezrobocia oraz wsparciem przemysłowym i promocją zostały jednak uznane za szczególne w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) i art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę, że są one ograniczone do niektórych przedsiębiorstw, niektórych gałęzi przemysłu lub konkretnych projektów w określonych regionach.

(229)

Ponadto niektóre dotacje uznano za szczególne w rozumieniu art. 4 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę, że wydają się one uzależnione od wyników wywozu.

(230)

Korzyść obliczono jako kwotę uzyskaną w okresie objętym dochodzeniem lub kwotę przypisaną do okresu objętego dochodzeniem, przy czym kwota ta została zamortyzowana o okres użytkowania składnika aktywów trwałych, z którym związana była dotacja otrzymana przed okresem objętym dochodzeniem. Niemniej jednak zgodnie z wytycznymi dotyczącymi obliczania wysokości subsydiów w dochodzeniach w sprawie ceł wyrównawczych (98) jednorazowe subsydia otrzymane w okresie objętym dochodzeniem, które wynosiły mniej niż 1 % ad valorem, zaliczono do kosztów, nawet jeśli były związane z zakupem środków trwałych. Ta metoda alokacji jest w pełni zgodna ze sprawozdaniem WTO sporządzonym przez nieformalną grupę ekspertów, w którym przewidziano, że dotacje przeznaczone na zakup środków trwałych powinny być przydzielane, przy czym „uznano za właściwe, przede wszystkim z punktu widzenia wygody administracyjnej, aby bardzo małe subsydia były ujmowane w kosztach niezależnie od rodzaju lub innych względów. W przypadku każdego indywidualnego subsydium zaleca się poziom poniżej 0,5 % sprzedaży dla tego progu” (99).

(231)

Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w okresie objętym dochodzeniem dla Guanhao Group wynosi 0,13 %.

(232)

Zanim tytuł prawny do gruntu lub tytuł oparty na zasadzie słuszności zostanie zastrzeżony lub przyznany osobie prawnej lub fizycznej, wszystkie grunty w ChRL należą do państwa albo są własnością wspólną wsi lub okręgów miejskich. Wszystkie działki w obszarach zurbanizowanych należą do państwa, a wszystkie działki w obszarach wiejskich są własnością wsi lub okręgów miejskich.

(233)

Zgodnie z konstytucją ChRL i prawem gruntowym przedsiębiorstwa i osoby fizyczne mogą jednak nabyć „prawa do użytkowania gruntów” („LUR”). W przypadku gruntów przemysłowych okres dzierżawy wynosi zwykle 50 lat, które można przedłużyć o kolejne 50 lat.

(234)

Rząd ChRL wskazał, że prawa do użytkowania gruntów nie stanowią towaru (materialnego lub ruchomego majątku osobistego innego niż pieniądz (100)) ani usługi i w związku z tym domniemany program nie stanowi „dostarczania towarów lub świadczenia usług za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia” zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iii) rozporządzenia podstawowego.

(235)

Komisja nie zgodziła się z tym twierdzeniem. Po pierwsze, w podręczniku dotyczącym statystyki międzynarodowego handlu usługami, na którym rząd ChRL opiera swoje twierdzenie, że prawa do użytkowania gruntów nie stanowią usług, przewidziano kategorię dotyczącą „[…] usług rządowych gdzie indziej niesklasyfikowanych”, które określono jako główne elementy usług standardowych. Ponadto niezależnie od środków prawnych zastosowanych do nabycia gruntów, przekazanie praw do użytkowania gruntów ostatecznie jest równoznaczne z przekazaniem gruntów. W tym względzie Organ Rozstrzygania Sporów WTO potwierdził już, że grunt uznaje się za towar „nieruchomy” i że może mieć zastosowanie art. 1 ust. 1 lit. a) pkt 1 ppkt (iii) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (101). W związku z tym przekazanie prawa do użytkowania gruntów stanowi dostarczenie towarów lub świadczenie usług.

(236)

W Chinach przyznawanie praw do użytkowania gruntów regulowane jest ustawą Chińskiej Republiki Ludowej o zarządzaniu gruntami (102). Podstawę prawną stanowią również następujące dokumenty:

(237)

Zgodnie z art. 10 dokumentu „Przepisy w sprawie przekazywania praw do użytkowania gruntów budowlanych będących własnością państwa w drodze zaproszenia do przetargu, aukcji oraz oferty” władze lokalne ustalają ceny gruntów zgodnie z systemem wyceny gruntów miejskich, który jest aktualizowany raz na trzy lata, oraz zgodnie z polityką przemysłową rządu.

(238)

W wyniku poprzednich dochodzeń (109) Komisja stwierdziła, że ceny płacone za prawa do użytkowania gruntów w ChRL nie są reprezentatywne dla ceny rynkowej, która jest określana na podstawie popytu i podaży na wolnym rynku, ponieważ ustalono, że system aukcyjny jest niejasny i nieprzejrzysty i w praktyce nie funkcjonuje, a ceny są ustanawiane dowolnie przez władze. Jak wspomniano w poprzednim motywie, władze ustanawiają ceny zgodnie z systemem wyceny gruntów miejskich, w którym jednym z kryteriów jest obowiązek uwzględnienia przy ustalaniu ceny gruntów przemysłowych również polityki przemysłowej.

(239)

Powyższy dowód przeczy twierdzeniu rządu ChRL, że ceny płacone za prawo do użytkowania gruntów w ChRL są reprezentatywne dla ceny rynkowej, która jest określana na podstawie popytu i podaży na wolnym rynku.

(240)

Komisja przypomniała również, że w odniesieniu do praw do użytkowania gruntów rząd ChRL nie przedstawił informacji dotyczących nabywania gruntów przez producentów/eksporterów lekkiego papieru termoczułego. Jak wyjaśniono w motywie 87, uchybienia te były jednymi z kwestii poruszonych w piśmie dotyczącym art. 28.

(241)

Ustalenia dokonane podczas dochodzenia pokazują, że sytuacja dotycząca nabywania praw do użytkowania gruntu w ChRL jest nieprzejrzysta, a władze dowolnie ustanawiają ceny.

(242)

Przyznawanie prawa do użytkowania gruntów przez rząd ChRL należy zatem uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iii) i art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego w formie dostarczenia towarów, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami. Jak wyjaśniono w motywach 232–233 oraz 237–239 powyżej, w ChRL nie istnieje funkcjonujący rynek gruntów, a użycie zewnętrznego poziomu referencyjnego (zob. motyw 246) wskazuje, że kwoty płacone za prawa do użytkowania gruntów przez badanych producentów eksportujących są znacznie niższe od normalnych stawek rynkowych.

(243)

W kontekście preferencyjnego dostępu do gruntów przemysłowych przez przedsiębiorstwa należące do określonych sektorów Komisja odnotowała, że jak wspomniano w motywie 238 powyżej, cena ustalona przez władze lokalne musi uwzględniać politykę przemysłową rządu. W ramach tej polityki przemysłowej przemysł lekkiego papieru termoczułego, stanowiący część przemysłu papierniczego, jest promowanym sektorem przemysłu. Ponadto zgodnie z decyzją nr 40 Rady Państwa Chińskiej Republiki Ludowej, przy udostępnianiu gruntów organy publiczne biorą pod uwagę „Katalog wytycznych dotyczących restrukturyzacji przemysłowej” oraz politykę przemysłową. Art. XVIII decyzji nr 40 wyraźnie stanowi, że sektory „o ograniczonych prawach” nie będą miały dostępu do praw do użytkowania gruntów. W związku z tym przedmiotowe subsydium ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) i c) rozporządzenia podstawowego, ponieważ preferencyjne przyznawanie gruntów ogranicza się do przedsiębiorstw należących do określonych sektorów, w tym przypadku do przemysłu lekkiego papieru termoczułego, a praktyki rządu w tej dziedzinie są niejasne i nieprzejrzyste.

(244)

Podobnie jak w ramach poprzednich dochodzeń (110) i zgodnie z art. 6 lit. d) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego jako zewnętrzny poziom referencyjny zastosowano ceny gruntów z wydzielonego obszaru celnego Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu („Chińskie Tajpej”) (111). Korzyść dla odbiorców oblicza się poprzez uwzględnienie różnicy między kwotą faktycznie zapłaconą przez badanego producenta eksportującego (tj. ceną faktycznie zapłaconą zgodnie z umową oraz, w stosownych przypadkach, ceną podaną w umowie, pomniejszoną o kwotę zwrotów/dotacji przyznanych przez instytucje samorządowe na szczeblu lokalnym) za prawo do użytkowania gruntów a kwotą, która powinna być normalnie zapłacona na podstawie poziomu referencyjnego Chińskiego Tajpej.

(245)

Komisja uważa, że Chińskie Tajpej stanowi odpowiedni zewnętrzny poziom referencyjny z następujących powodów:

(246)

Zgodnie z metodyką przyjętą w poprzednich dochodzeniach (112) Komisja zastosowała średnią cenę gruntu za metr kwadratowy ustaloną dla Chińskiego Tajpej, skorygowaną o inflację i zmiany PKB począwszy od dat sporządzenia odpowiednich umów przyznających prawa do użytkowania gruntów. Informacje dotyczące cen gruntów przemysłowych od 2015 r. zostały pozyskane ze stron internetowych Biura Przemysłowego Ministerstwa Spraw Gospodarczych Tajwanu (113). Za poprzednie lata ceny zostały skorygowane na podstawie poziomu inflacji i zmian PKB na mieszkańca według bieżących cen w USD dla Chińskiego Tajpej opublikowanych przez MFW w 2015 r.

(247)

Rząd ChRL stwierdził, że powyższy poziom referencyjny nie jest prawidłowy, ponieważ Komisja porównuje cenę własności gruntów w Chińskim Tajpej z ceną praw do użytkowania gruntów przez ograniczony czas w ChRL.

(248)

W tym względzie Komisja zauważyła, że wybór Chińskiego Tajpej jako poziomu referencyjnego oparto na analizie szeregu czynników wymienionych w motywie 245 powyżej. Komisja uznała jednak, że nawet gdyby istniały pewne różnice w warunkach rynkowych między prawami do użytkowania gruntów w Chinach kontynentalnych a sprzedażą gruntów w Chińskim Tajpej, nie miałyby one takiego charakteru, aby unieważnić wybór Chińskiego Tajpej jako ważnego poziomu referencyjnego. W trakcie dochodzenia Komisja nie była w stanie określić żadnego innego odpowiedniego poziomu referencyjnego ani metody dostosowania, które odpowiednio odzwierciedlałyby te różnice w warunkach rynkowych.

(249)

Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w okresie objętym dochodzeniem dla Guanhao Group wynosi 0,13 %.

(250)

Zgodnie z ustawą Chińskiej Republiki Ludowej o podatku dochodowym od przedsiębiorstw przedsiębiorstwa wykorzystujące zaawansowane i nowe technologie, które powinny otrzymać kluczowe wsparcie od państwa, korzystają z obniżonej stawki podatku dochodowego od przedsiębiorstw wynoszącej 15 % zamiast standardowej stawki podatku wynoszącej 25 %.

(251)

Podstawę prawną tego programu stanowią art. 28 ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw oraz art. 93 przepisów wykonawczych do ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw (114), jak również:

(252)

Rozdział IV ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw zawiera przepisy dotyczące „preferencyjnego traktowania podatkowego”. Art. 25 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw, który stanowi część wstępną rozdziału IV, stanowi, że „Państwo przyzna preferencje podatkowe w zakresie podatku dochodowego przedsiębiorstwom działającym w gałęziach przemysłu lub projektach, których rozwój otrzymuje szczególne wsparcie i jest szczególnie promowany przez państwo”. Art. 28 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw stanowi, że „stawka podatku dochodowego od przedsiębiorstw należna od przedsiębiorstw z branż wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie wymagających szczególnego wsparcia ze strony państwa zostanie obniżona do 15 %”.

(253)

W art. 93 zasad wdrażania ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw wyjaśniono, że:

„Ważne przedsiębiorstwa wykorzystujące zaawansowane i nowe technologie, które mają być wspierane przez państwo”, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw, odnoszą się do przedsiębiorstw posiadających kluczowe prawa własności intelektualnej i spełniających następujące warunki:

Środki zarządzania identyfikacją przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowane technologie oraz kluczowe wspierane przez państwo obszary zaawansowanych i nowych technologii zostaną wspólnie określone przez departamenty ds. technologii, finansów i podatków podlegające Radzie Państwa i wejdą w życie po zatwierdzeniu przez Radę Państwa”.

(254)

W powyższych przepisach jasno określono, że obniżona stawka podatku dochodowego od przedsiębiorstw jest zarezerwowana dla „ważnych przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie, które mają być wspierane przez państwo”, posiadających kluczowe prawa własności intelektualnej i spełniających pewne warunki, takie jak „zgodność z wymogami uwzględnienia w zakresie wspieranych przez państwo kluczowych obszarów wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie”.

(255)

Zgodnie z art. 11 środków administracyjnych dotyczących kwalifikowania przedsiębiorstw jako wykorzystujących zaawansowane technologie, aby zostać uznanym za wykorzystujące zaawansowane technologie, przedsiębiorstwo musi jednocześnie spełniać pewne warunki, między innymi: „uzyskało prawo własności intelektualnej, co odgrywa kluczową rolę we wspieraniu technicznym jego głównych produktów (usług), poprzez niezależne badania, transfery, dotacje, fuzje i przejęcia itp.” oraz „technologia, która odgrywa kluczową rolę w technicznym wspieraniu jego głównych produktów (usług) mieści się w zakresie z góry określonym w dziedzinach zaawansowanych technologii wspieranych przez państwo”.

(256)

Przedsiębiorstwa korzystające z tego środka muszą złożyć deklarację podatkową i odpowiednie załączniki do niej. Rzeczywista kwota korzyści jest uwzględniona w deklaracji podatkowej.

(257)

Komisja ustaliła, że badany producent lekkiego papieru termoczułego kwalifikował się jako przedsiębiorstwo sektora zaawansowanych technologii w okresie objętym dochodzeniem, a zatem korzystał z obniżonej stawki podatku dochodowego od przedsiębiorstw wynoszącej 15 %.

(258)

Komisja uznała, że przedmiotowe odliczenia od podatku stanowią subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ istnieje wkład finansowy w postaci dochodów utraconych przez rząd ChRL, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw objętych postępowaniem. Korzyść dla odbiorców jest równa kwocie oszczędności podatkowych.

(259)

Przedmiotowe subsydium ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ same przepisy ograniczają stosowanie tego programu tylko do przedsiębiorstw, które działają w pewnych obszarach priorytetowych określonych przez państwo, w których wykorzystuje się zaawansowane technologie. Takim technologicznym obszarem priorytetowym jest przemysł lekkiego papieru termoczułego.

(260)

Zatem zgodnie z przepisami, na podstawie których działa organ udzielający pomocy, dostęp do subsydium jest wyraźnie ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i sektorów.

(261)

Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych obliczono w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom w okresie objętym dochodzeniem. Przedmiotową korzyść obliczono jako różnicę między łączną wartością podatku do zapłaty według podstawowej stawki podatkowej a łączną wartością podatku do zapłaty według obniżonej stawki podatkowej.

(262)

Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w okresie objętym dochodzeniem dla Guanhao Group wynosi 0,45 %.

(263)

Odliczenia od podatku za badania i rozwój uprawniają przedsiębiorstwa do preferencyjnego traktowania podatkowego w związku z ich działalnością badawczo-rozwojową w niektórych określonych przez państwo obszarach priorytetowych wykorzystujących zaawansowane technologie oraz wtedy, gdy spełnione zostaną pewne progi dotyczące wydatków na badania i rozwój.

(264)

W szczególności w przypadku wydatków na badania i rozwój ponoszonych przez przedsiębiorstwo, gdy prowadzi ono działalność badawczo-rozwojową, dodatkowe 100 % kwoty faktycznie poniesionych wydatków na badania i rozwój odlicza się przed opodatkowaniem, oprócz odliczenia faktycznych przepisowych wydatków, począwszy od dnia 1 stycznia 2023 r., pod warunkiem że te wydatki nie są przekształcone w wartości niematerialne i prawne oraz uwzględnione w bieżących zyskach i stratach.

(265)

Jeśli te wydatki zostają przekształcone w wartości niematerialne i prawne, mogą być amortyzowane stawką 200 % kosztów tych wartości niematerialnych i prawnych przed opodatkowaniem, począwszy od dnia 1 stycznia 2023 r.

(266)

Podstawę prawną tego programu stanowią art. 30 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw oraz art. 95 zasad wdrażania ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw, a także następujące obwieszczenia:

(267)

Art. 25 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw, który stanowi część wstępną rozdziału IV „Preferencyjne polityki podatkowe”, stanowi, że „Państwo przyzna preferencje podatkowe w zakresie podatku dochodowego przedsiębiorstwom działającym w gałęziach przemysłu lub projektach, których rozwój otrzymuje szczególne wsparcie i jest szczególnie promowany przez państwo”.

(268)

Komisja ustaliła, że badane przedsiębiorstwa w Guanhao Group korzystały z dodatkowego odliczenia wydatków na badania i rozwój, poniesionych na badania i rozwój nowych technologii, nowych produktów i nowych technik.

(269)

Komisja uznała, że przedmiotowe odliczenia od podatku stanowią subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ istnieje wkład finansowy w postaci dochodów utraconych przez rząd ChRL, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw objętych postępowaniem. Korzyść dla odbiorców jest równa kwocie oszczędności podatkowych.

(270)

Przedmiotowe subsydium ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ same przepisy ograniczają stosowanie tego środka tylko do przedsiębiorstw, które ponoszą określone wydatki na badania i rozwój w pewnych obszarach priorytetowych wykorzystujących zaawansowane technologie i określonych przez państwo, takich jak sektor lekkiego papieru termoczułego. Zatem zgodnie z przepisami, na podstawie których działa organ udzielający pomocy, dostęp do subsydium jest wyraźnie ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i sektorów.

(271)

Rząd ChRL argumentował, że „bardzo wysokie odliczenia za badania i rozwój” nie są szczególne, ponieważ jest to powszechna polityka podatkowa mająca na celu zachęcenie przedsiębiorstw do zwiększenia inwestycji w działalność badawczo-rozwojową. Według rządu ChRL istnieją obiektywne kryteria i warunki stosowania programu, a program automatycznie ma zastosowanie w przypadku spełnienia odpowiednich warunków.

(272)

Komisja nie zgodziła się z interpretacją ustaw i środków wykonawczych przedstawioną przez rząd ChRL, zgodnie z którą program ten jest ograniczony do niektórych sektorów i przedsiębiorstw wspieranych przez rząd ChRL na podstawie kryteriów, które nie wydają się obiektywne i neutralne, jak na przykład to, że są one zgodne z zakresem „zaawansowanych technologii otrzymujących kluczowe wsparcie ze strony państwa”. Przedmiotowe subsydium ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ dotyczy wyłącznie przedsiębiorstw działających w niektórych obszarach zaawansowanych technologii, takich jak branża lekkiego papieru termoczułego. Ponadto art. 30 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw stanowi, że wydatki na badania i rozwój poniesione przez przedsiębiorstwa w dziedzinie rozwoju nowych technologii, nowych produktów i nowych technik mogą być dodatkowo odliczane w momencie obliczania dochodu podlegającego opodatkowaniu, w art. 95 zasad wdrażania ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw wyjaśniono, na czym polega odliczenie, a w art. 4 obwieszczenia w sprawie zwiększenia ulgi na wydatki rozwojowe związane z badaniami i rozwojem wymieniono branże, w przypadku których odliczenie przed opodatkowaniem nie ma zastosowania (przy zachowaniu pewnej swobody uznania, ponieważ wykaz kończy się sformułowaniem „[…] i wszelkie inne branże określone przez Ministerstwo Finansów i Państwową Administrację Podatkową”).

(273)

Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych obliczono w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom w okresie objętym dochodzeniem. Przedmiotową korzyść obliczono jako różnicę między łączną wartością podatku do zapłaty według podstawowej stawki podatkowej a łączną wartością podatku do zapłaty po uwzględnieniu dodatkowego odliczenia w wysokości 100 % faktycznych wydatków na badania i rozwój.

(274)

Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w okresie objętym dochodzeniem dla Guanhao Group wynosi 0,22 %.

(275)

W ustawie o podatku dochodowym od przedsiębiorstw przyznano preferencje podatkowe w zakresie podatku dochodowego przedsiębiorstwom działającym w gałęziach przemysłu lub projektach, których rozwój otrzymuje szczególne wsparcie i jest szczególnie promowany przez państwo, oraz w szczególności zwolniono z podatku dochód z inwestycji kapitałowych, taki jak dywidendy i premie, między kwalifikującymi się przedsiębiorstwami będącymi rezydentami.

(276)

Podstawę prawną tego programu stanowią art. 26 ust. 2 ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw oraz art. 83 zasad wdrażania ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw.

(277)

Art. 25 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw, który stanowi część wstępną rozdziału IV „Preferencyjne polityki podatkowe”, stanowi, że „Państwo przyzna preferencje podatkowe w zakresie podatku dochodowego przedsiębiorstwom działającym w gałęziach przemysłu lub projektach, których rozwój otrzymuje szczególne wsparcie i jest szczególnie promowany przez państwo”. Ponadto w art. 26 ust. 2 określono, że zwolnienie z podatku ma zastosowanie do dochodu z inwestycji kapitałowych między „kwalifikującymi się przedsiębiorstwami będącymi rezydentami”, co wydaje się ograniczać zakres zastosowania jedynie do niektórych przedsiębiorstw będących rezydentami.

(278)

Komisja ustaliła, że jedno przedsiębiorstwo z badanej grupy otrzymało zwolnienie z podatku od dywidend wypłacanych między kwalifikującymi się przedsiębiorstwami będącymi rezydentami.

(279)

Komisja uznała, że ten program stanowi subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ istnieje wkład finansowy w postaci dochodów utraconych przez rząd ChRL, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw objętych postępowaniem. Korzyść dla odbiorców jest równa kwocie oszczędności podatkowych.

(280)

Rząd ChRL stwierdził, że celem tego programu było uniknięcie podwójnego opodatkowania, a zatem nie przyznawał on przedsiębiorstwom dodatkowych korzyści podatkowych poprzez rezygnację z dochodów lub ich niepobieranie, mimo że były one należne.

(281)

Chociaż Komisja zgodziła się, że eliminowanie podwójnego opodatkowania jest uznaną na szczeblu międzynarodowym praktyką podatkową, zauważyła również, że nie ma ona jednakowego zastosowania we wszystkich krajach. Rząd ChRL nie wykazał, w jaki sposób przedmiotowe odliczenie pozwala konkretnie uniknąć podwójnego opodatkowania (mianowicie poprzez wykazanie, że dywidendy objęte zwolnieniem są opodatkowane gdzie indziej, a zasada ta ma zastosowanie jedynie w sytuacjach podwójnego opodatkowania). W związku z tym argument ten odrzucono.

(282)

Przedmiotowe subsydium ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ same przepisy ograniczają stosowanie tego zwolnienia tylko do kwalifikujących się przedsiębiorstw będących rezydentami, które cieszą się dużym poparciem i których rozwój wspiera państwo. Zatem zgodnie z przepisami, na podstawie których działa organ udzielający pomocy, dostęp do subsydium jest wyraźnie ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i sektorów.

(283)

Komisja obliczyła kwotę subsydium, stosując normalną stawkę podatkową do dochodu z tytułu dywidendy, który został odliczony od dochodu podlegającego opodatkowaniu.

(284)

Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w okresie objętym dochodzeniem dla Guanhao Group wynosi 2,04 %.

(285)

W ramach tego programu od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2027 r. tzw. zaawansowane przedsiębiorstwa produkcyjne mogą ubiegać się o dodatkowe odliczenie w wysokości 5 % podlegającego odliczeniu podatku VAT naliczonego w ich bieżącym okresie od należnego podatku VAT (polityka dotycząca dodatkowego odliczenia).

(286)

Podstawę prawną programu stanowi obwieszczenie w sprawie polityki dotyczącej dodatkowego odliczenia podatku VAT dla zaawansowanych przedsiębiorstw produkcyjnych (obwieszczenie MOF/STA [2023] nr 43).

(287)

Komisja ustaliła, że w ramach tego programu badanym przedsiębiorstwom z Guanhao Group przyznano odliczenia podatku VAT.

(288)

Komisja uznała, że ten program stanowi subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ istnieje wkład finansowy w postaci dochodów utraconych przez rząd ChRL, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw objętych postępowaniem. Korzyść dla odbiorców jest równa kwocie oszczędności podatkowych.

(289)

Przedmiotowe subsydium ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ same przepisy ograniczają stosowanie tego odliczenia wyłącznie do tzw. „zaawansowanych przedsiębiorstw produkcyjnych”, które w rzeczywistości są przedsiębiorstwami wykorzystującymi zaawansowane i nowe technologie, uznanych za takie na podstawie obwieszczenia Ministerstwa Nauki i Technologii, Ministerstwa Finansów oraz Państwowego Urzędu Podatkowego dotyczącego przeglądu i wydania „Środków administracyjnych dotyczących kwalifikowania przedsiębiorstw jako wykorzystujących zaawansowane technologie” (Guokefahuo [2016] nr 32).

(290)

Ponadto zgodnie z obwieszczeniem [2023] nr 43: „Szczegółowe wykazy zaawansowanych przedsiębiorstw produkcyjnych [są] ustalane przez departamenty ds. przemysłu i technologii informacyjnych każdej prowincji, regionu autonomicznego, gminy bezpośrednio podlegającej rządowi centralnemu oraz oddzielnie wymienionego miasta, we współpracy z departamentami ds. nauki i technologii, finansów oraz podatków na tym samym szczeblu”.

(291)

Zatem zgodnie z przepisami, na podstawie których działa organ udzielający pomocy, dostęp do subsydium jest wyraźnie ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i sektorów.

(292)

Komisja obliczyła kwotę subsydium jako kwotę otrzymaną przez przedsiębiorstwo w okresie objętym dochodzeniem w formie dodatkowej deklaracji podatku VAT naliczonego w ramach tego odliczenia.

(293)

Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w okresie objętym dochodzeniem dla Guanhao Group wynosi 0,37 %.

(294)

W memorandum w sprawie wystarczających dowodów wymieniono inne programy, dla których istniały wystarczające dowody w skardze wskazujące na istnienie subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych dostępnych dla producentów eksportujących lekkiego papieru termoczułego. Wykaz takich programów obejmuje między innymi:

(295)

W kontekście przedmiotowego dochodzenia Komisja nie mogła stwierdzić, czy programy te podlegają środkom wyrównawczym. Pozostaje to bez uszczerbku dla badania tych środków przez Komisję przy okazji przyszłych przeglądów, w tym przeglądów na podstawie art. 19 rozporządzenia podstawowego.

(296)

Komisja obliczyła kwotę subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych dla badanej indywidualnie Guanhao Group zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego, badając poszczególne subsydia lub programy subsydiowania, a następnie zsumowała te dane liczbowe, aby obliczyć całkowitą kwotę subsydiów dla grupy w okresie objętym dochodzeniem. Aby obliczyć ogólną kwotę subsydiów, Komisja najpierw obliczyła odsetek subsydiowania: kwotę subsydiów wyrażoną jako odsetek obrotu przedsiębiorstwa lub obrotu przedsiębiorstwa z wywozu. Tę wartość procentową wykorzystano następnie do obliczenia kwoty subsydium przyznanego na wywóz produktu objętego postępowaniem do Unii w okresie objętym dochodzeniem. Tę kwotę subsydium wyrażono później jako odsetek wartości kosztów, ubezpieczenia i frachtu („CIF”) tego samego wywozu.

(297)

Biorąc pod uwagę bardzo niski poziom współpracy producentów eksportujących (6 % całkowitego chińskiego wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii) oraz niewystarczającą współpracę ze strony rządu ChRL, rezydualny margines subsydiowania obliczono na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego w następujący sposób:

(298)

Ponieważ w tym przypadku zrezygnowano z kontroli wyrywkowej ze względu na brak współpracy ze strony przedsiębiorstw pierwotnie objętych próbą oraz bardzo wysoki poziom braku współpracy, nie można było obliczyć średniego cła dla współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą.

(299)

Przy takich założeniach kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:

(300)

W okresie objętym dochodzeniem produkt podobny był wytwarzany w Unii przez pięciu producentów (117). Producenci ci reprezentują przemysł Unii w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(301)

Zgodnie z ustaleniami całkowita produkcja unijna w okresie objętym dochodzeniem wyniosła 275 469 ton. Komisja ustaliła tę wartość na podstawie wszystkich dostępnych informacji dotyczących przemysłu Unii, a mianowicie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymanych od ETPA, sprawdzonych przez porównanie ze zweryfikowanymi odpowiedziami udzielonymi na pytania zawarte w kwestionariuszu przez objętych próbą producentów unijnych .

(302)

Jak wskazano w motywie 10 do próby wybrano trzech producentów unijnych, którzy odpowiadają za ponad 80 % całkowitej produkcji unijnej produktu podobnego.

(303)

Komisja ustaliła wielkość konsumpcji w Unii na podstawie: a) danych z odpowiedzi ETPA na pytania zawarte w kwestionariuszu dotyczących sprzedaży produktu podobnego przez przemysł Unii, sprawdzonych przez porównanie wielkości sprzedaży zgłoszonej przez objętych próbą producentów unijnych w zweryfikowanych odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, oraz b) przywozu produktu objętego dochodzeniem zarejestrowanego przez Eurostat.

(304)

Konsumpcja w Unii kształtowała się następująco:

Tabela 1

Konsumpcja w Unii (w tonach)

(305)

W okresie badanym konsumpcja w Unii zmalała o 10 %. Zmiany te należy rozpatrywać w kontekście wyjątkowo silnego popytu odnotowanego w 2022 r., wynikającego z odbicia po zakłóceniach spowodowanych pandemią COVID-19. W okresie objętym dochodzeniem konsumpcja w Unii utrzymywała się na podobnym poziomie jak w 2018 r. (118) W Unii cyfryzacja przyczynia się do zmniejszenia głównego zastosowania lekkiego papieru termoczułego (tj. zastosowania w punktach sprzedaży).

(306)

Komisja ustaliła wielkość przywozu na podstawie danych Eurostatu. Udział przywozu z Chin w rynku ustalono przez porównanie wielkości przywozu z konsumpcją na wolnym rynku w Unii.

(307)

Przywóz do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtował się następująco:

Tabela 2

Wielkość przywozu i udział w rynku

(308)

W okresie badanym wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL wzrosła o 423 %, a jego udział w rynku zwiększył się z 1,4 % w 2022 r. do 8,2 % w okresie objętym dochodzeniem, co stanowi wzrost o prawie 7 punktów procentowych.

(309)

Komisja ustaliła ceny przywozu na podstawie danych Eurostatu.

(310)

Średnia cena przywozu do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtowała się następująco:

Tabela 3

Cena importowa

(311)

Zgodnie ze skargą w latach 2023 i 2024 dane Eurostatu mogą nie odzwierciedlać dokładnie rzeczywistych cen transakcyjnych, ponieważ nie uwzględniają odroczonych bonifikat ani innych korekt cen z mocą wsteczną przyznanych po przywozie. W rezultacie mogą pojawić się rozbieżności w średnich miesięcznych cenach, a także niewyjaśnione skoki średniej miesięcznej wielkości przywozu i cen. Komisja uznała, że takie wahania średnich miesięcznych cen nie mają wpływu na porównanie i że Eurostat nadal jest najlepszym dostępnym źródłem informacji do celów analizy cen.

(312)

W okresie badanym średnia cena przywozu z Chin spadła o 33 %, osiągając w okresie objętym dochodzeniem poziom 1 500 EUR/t, czyli o 724 EUR/t mniej niż w 2022 r.

(313)

Komisja określiła podcięcie cenowe w okresie objętym dochodzeniem przez porównanie:

(314)

Porównania cen dokonano z rozróżnieniem na rodzaje produktu w odniesieniu do transakcji na tym samym poziomie handlu, w razie konieczności odpowiednio dostosowanych oraz po odliczeniu bonifikat i rabatów. Wynik porównania wyrażono jako odsetek teoretycznych obrotów objętych próbą producentów unijnych w okresie objętym dochodzeniem. Na podstawie powyższego dla subsydiowanego przywozu z Chin na rynek unijny ustalono średni ważony margines podcięcia cenowego wynoszący 10,4 %. W przypadku 100 % wielkości przywozu stwierdzono podcięcie cenowe.

(315)

Niezależnie od istnienia znacznego podcięcia cenowego, Komisja ustaliła również, że przywóz z Chin znacząco tłumił ceny w części przemysłu Unii, który musiał sprzedawać poniżej kosztów w okresie objętym dochodzeniem.

(316)

Ocena wpływu przywozu towarów po cenach subsydiowanych na przemysł Unii obejmowała ocenę wszystkich wskaźników gospodarczych oddziałujących na stan przemysłu Unii w okresie badanym.

(317)

Jak wspomniano w sekcji 1.4.1, w celu oceny sytuacji gospodarczej przemysłu Unii zastosowano kontrolę wyrywkową.

(318)

W celu określenia szkody Komisja wprowadziła rozróżnienie między makroekonomicznymi i mikroekonomicznymi wskaźnikami szkody. Komisja oceniła wskaźniki makroekonomiczne na podstawie danych zawartych w przedłożonej w imieniu przemysłu Unii odpowiedzi na pytanie zawarte w makrokwestionariuszu. Dane te dotyczyły wszystkich producentów unijnych. Komisja oceniła wskaźniki mikroekonomiczne na podstawie danych przedstawionych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, udzielonych przez objętych próbą producentów unijnych. Dane te dotyczyły producentów unijnych objętych próbą. Oba zestawy danych uznano za reprezentatywne dla sytuacji gospodarczej przemysłu Unii.

(319)

Do wskaźników makroekonomicznych zalicza się: produkcję, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość marginesu subsydiowania oraz poprawę sytuacji po wcześniejszych nieuczciwych praktykach handlowych.

(320)

Do wskaźników mikroekonomicznych zalicza się: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszty pracy, zapasy, rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału.

(321)

Całkowita produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 4

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(322)

W okresie badanym wielkość produkcji przemysłu Unii spadła o 20 %, osiągając w okresie objętym dochodzeniem 275 469 ton. Spadek produkcji miał negatywny wpływ na wykorzystanie mocy produkcyjnych, które w okresie badanym zmniejszyło się o 9 %.

(323)

Moce produkcyjne spadły o 12 %. Wynika to częściowo z faktu, że producent unijny Fjord Paper zaprzestał działalności do końca 2024 r.

(324)

Komisja zauważyła, że w tabeli 4 przedstawiono jedynie „dedykowane moce produkcyjne” w odniesieniu do lekkiego papieru termoczułego. W zakresie, w jakim przemysł Unii jest w stanie produkować inne rodzaje papieru na tych samych maszynach, „teoretyczne moce produkcyjne” byłyby niemal dwukrotnie wyższe niż „dedykowane moce produkcyjne” przy założeniu, że wszystkie maszyny, które mogą produkować lekki papier termoczuły, produkują go przy pełnych mocach produkcyjnych.

(325)

Wielkość sprzedaży i udział przemysłu Unii w rynku kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 5

Wielkość sprzedaży i udział w rynku

(326)

W okresie badanym wielkość sprzedaży produktu objętego dochodzeniem przez producentów unijnych zmalała o 21 %. Zmniejszenie to było znacznie wyraźniejsze niż spadek konsumpcji w Unii o 10 % (zob. tabela 1), czego skutkiem była utrata udziału w rynku przez producentów unijnych o 12 %. W niektórych przypadkach producenci unijni zrezygnowali z wielkości, aby zmaksymalizować zysk.

(327)

W okresie badanym konsumpcja produktu objętego postępowaniem spadła o 10 %, ale przemysł Unii nie był w stanie utrzymać swojej pozycji. W tym samym okresie udział przemysłu Unii w rynku zmniejszył się o 12 %, natomiast udział przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL w rynku wzrósł o 478 %.

(328)

Zatrudnienie i wydajność kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 6

Zatrudnienie i wydajność

(329)

W okresie badanym zatrudnienie w Unii spadło o 6 %, do 818 ekwiwalentów pełnego czasu pracy. Wynika to częściowo z faktu, że producent unijny Fjord Paper zaprzestał działalności do końca 2024 r. Ciągły charakter procesu produkcji lekkiego papieru termoczułego utrudnia producentom znaczące zmniejszenie liczby pracowników. Przeprowadzono jednak restrukturyzację (w tym redukcję liczby pracowników i czasu pracy) oraz stosowano tymczasowe przestoje (119).

(330)

Wydajność spadła o 15 %, co w dużej mierze wynikało ze znacznego spadku produkcji unijnej (-20 %) w tym samym okresie (zob. tabela 4).

(331)

Ustanowione marginesy subsydiowania znacznie przekraczały poziom de minimis. Wpływ wielkości subsydiowania na przemysł Unii był znaczny, jeśli weźmie się pod uwagę wielkość i ceny przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie.

(332)

Ciągły przywóz po nieuczciwych cenach z Republiki Korei uniemożliwił przemysłowi Unii poprawę sytuacji po wcześniejszym dumpingu ze strony państw innych niż państwo, którego dotyczy postępowanie. Obowiązujące środki miały jednak pozytywny wpływ na przemysł Unii, jak zauważono w sekcji 4.6 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2023/1330.

(333)

Średnie ważone jednostkowe ceny sprzedaży stosowane przez objętych próbą producentów unijnych wobec klientów niepowiązanych w Unii kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 7

Ceny sprzedaży i koszt produkcji w Unii

(334)

Produkcja lekkiego papieru termoczułego jest energochłonna. W okresie badanym znacznie wzrosły ceny głównych czynników produkcji, a mianowicie masy włóknistej (ze względu na ograniczoną dostępność) i energii (w wyniku rosyjskiej wojny napastniczej przeciwko Ukrainie). W drugiej części okresu badanego ceny głównych materiałów do produkcji znormalizowały się, chociaż utrzymywały się na poziomie wyższym niż wcześniej. Przyczyniło się to do tego, że jednostkowy koszt produkcji był wyższy niż w przeszłości (120). Należy również zauważyć, że asortyment produktów zmieniał się w czasie, ponieważ zrezygnowano z klas zawierających bisfenol A, a alternatywne chemikalia są droższe.

(335)

W okresie objętym dochodzeniem jednostkowy koszt produkcji był wyższy od średnich jednostkowych cen sprzedaży naliczanych przez przemysł Unii klientom niepowiązanym w Unii. Pokazało to, że przemysł Unii podlegał znacznemu tłumieniu cen, ponieważ nie był w stanie podnieść cen sprzedaży, aby w ten sposób odzyskać koszty.

(336)

W okresie badanym średni koszt produkcji przemysłu Unii spadł mniej (-7 %) niż średnie jednostkowe ceny sprzedaży przemysłu Unii klientom niepowiązanym w Unii (-19 %). Przemysł Unii musiał ustalić swoje ceny na niezrównoważonym niskim poziomie, aby nie stracić zbyt dużego udziału w rynku w kontekście rosnącego przywozu z Chin (+478 %, zgodnie z tabelą 2) po cenach znacznie niższych od cen przemysłu Unii (zob. tabela 3). Przemysł Unii nie był jednak w stanie w pełni dostosować się do tych cen bez ponoszenia dalszych strat. Ta presja cenowa uniemożliwiła przemysłowi Unii podniesienie cen w celu odzwierciedlenia rosnących kosztów.

(337)

Średnie koszty pracy objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 8

Średnie koszty pracy na pracownika

(338)

W okresie badanym średnie koszty pracy na pracownika wzrosły o 16 %, zgodnie z rocznym wzrostem kosztów pracy w Niemczech i Finlandii (121). Jednocześnie zatrudnienie w przemyśle Unii spadało, czasem wskutek tymczasowych przestojów i skrócenia czasu pracy (przy niższych kosztach dla producenta unijnego), ale czasem w wyniku zwolnienia najdroższego personelu w zamian za koszty zwolnień.

(339)

Stan zapasów objętych próbą producentów unijnych kształtował się w okresie badanym następująco:

Tabela 9

Zapasy

(340)

W okresie badanym stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego podlegał wahaniom. W okresie objętym dochodzeniem był on o 2 % niższy niż w 2022 r. Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego wyrażony jako odsetek produkcji wzrósł w okresie badanym o 20 %, w szczególności w wyniku niższych poziomów produkcji.

(341)

Względna stabilność poziomu zapasów wynikała z ciągłego procesu produkcji papieru oraz z faktu, że produkcja odbywała się zazwyczaj na zamówienie. Poziom zapasów może ulegać wahaniom z różnych powodów, czy to po okresach konserwacji, czy przed nimi, czy też ze względu na optymalizację harmonogramów produkcji w celu ograniczenia ciągłych zmian na linii produkcyjnej. Poziomów zapasów jako takich nie uznaje się za najbardziej znaczący wskaźnik szkody dla tego rodzaju przemysłu.

(342)

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 10

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji

(343)

Komisja określiła rentowność objętych próbą producentów unijnych, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów z tej sprzedaży.

(344)

W 2024 r. na sytuację finansową przemysłu Unii miał już wpływ wzrost przywozu z Chin po niskich cenach. Jak wyjaśniono w sekcji 4.4.3.1, presja cenowa ze strony nieuczciwego przywozu na rynek unijny uniemożliwiła przemysłowi Unii podniesienie cen w celu odzwierciedlenia rosnących kosztów. W rezultacie przemysł Unii został zmuszony do ustalenia swoich cen na nietrwale niskim poziomie, aby utrzymać wystarczającą wielkość sprzedaży.

(345)

Sytuacja finansowa przemysłu Unii znacznie się pogorszyła w okresie objętym dochodzeniem, ponieważ rentowność spadła do 1,9 %. Chociaż przemysł Unii nie zaczął przynosić strat, jego rentowność była znacznie niższa od zysku docelowego wynoszącego 11,5 %, ustalonego w dochodzeniu antydumpingowym dotyczącym bardzo podobnego produktu pochodzącego z Republiki Korei (122).

(346)

Przepływy środków pieniężnych netto określają zdolność producentów unijnych do samofinansowania swojej działalności. Tendencja w przepływach środków pieniężnych netto była zbliżona do tendencji w zakresie rentowności, przy czym największy spadek przepływów środków pieniężnych miał miejsce w okresie objętym dochodzeniem.

(347)

Produkcja lekkiego papieru termoczułego jest branżą zasobochłonną. Inwestycje były stosunkowo stabilne w tym okresie, mimo że wartości mogą się różnić w wyniku rozbieżnych lub zbieżnych harmonogramów konserwacji i wymiany stosowanych przez poszczególnych producentów. Większość inwestycji miała na celu utrzymanie istniejących mocy produkcyjnych i wymianę niezbędnych aktywów produkcyjnych.

(348)

Zwrot z inwestycji to procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji. Wraz z rentownością zmniejszał się on w okresie badanym.

(349)

Malejąca rentowność i malejące przepływy środków pieniężnych negatywnie wpłynęły na zdolność do pozyskania kapitału.

(350)

W okresie badanym pogorszyła się większość wskaźników szkody. W porównaniu z poziomem z 2022 r. spadły w szczególności produkcja, wielkość sprzedaży, udział w rynku, rentowność, przepływy środków pieniężnych i wykorzystanie mocy produkcyjnych.

(351)

Sprzedaż na rynku unijnym spadła o 21 %, natomiast konsumpcja w Unii zmniejszyła się jedynie o 10 %, co spowodowało znaczną utratę udziału w rynku przez przemysł Unii. W tym samym okresie znacząco wzrósł przywóz z ChRL – zarówno pod względem wielkości, jak i udziału w rynku. Rentowność i przepływy środków pieniężnych również znacznie się pogorszyły, a wraz ze spadkiem wielkości produkcji spadło również wykorzystanie mocy produkcyjnych.

(352)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że przemysł Unii poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 8 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(353)

Zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy przywóz towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu Unii. Zgodnie z art. 8 ust. 6 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała także, czy inne znane czynniki mogły w tym samym czasie również spowodować szkodę dla przemysłu Unii. Komisja dopilnowała, aby ewentualne szkody spowodowane przez inne czynniki niż przywóz towarów po cenach subsydiowanych z państwa, którego dotyczy postępowanie, nie były łączone z tym przywozem. Komisja zbadała przywóz z państw trzecich, przywóz towarów z ChRL po cenach niesubsydiowanych oraz wyniki wywozu przemysłu Unii. Nie stwierdzono istnienia żadnych innych czynników, które mogłyby spowodować szkodę dla przemysłu Unii.

(354)

Jak określono w sekcji 4.5.1, w okresie badanym znacznie wzrosła wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL. Preferencyjne warunki w ChRL zwiększyły zdolność producentów eksportujących do pięciokrotnego zwiększenia wywozu do UE w okresie badanym. Podczas gdy udział przemysłu Unii w rynku zmniejszył się w tym okresie o 11,6 punktu procentowego, udział przywozu z Chin w rynku wzrósł o 6,8 punktu procentowego. Ponadto ceny tego przywozu z Chin podcinały ceny przemysłu Unii – średnio o 10,4 % – i znacząco tłumiły unijne ceny. Przywóz ten miał zatem znaczący wpływ zarówno na wielkość sprzedaży przemysłu Unii, jak i jego udział w rynku, a także na jego ceny i rentowność, która wyniosła zaledwie 1,9 %. Produkcja, wykorzystanie mocy produkcyjnych i przepływy środków pieniężnych również pogorszyły się w badanym okresie.

(355)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że przywóz towarów po cenach subsydiowanych miał istotny negatywny wpływ na sytuację przemysłu Unii.

(356)

Komisja zbadała również, czy inne znane czynniki mogły, oddzielnie lub łącznie, osłabić ustalony związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach subsydiowanych a szkodą w takim stopniu, że związek ten nie byłby już rzeczywisty i istotny.

(357)

Komisja ustaliła przywóz z innych państw trzecich na podstawie danych Eurostatu.

(358)

Oprócz ChRL produkt objęty dochodzeniem był przywożony do Unii z szeregu innych państw, których udział w rynku w okresie objętym dochodzeniem wyniósł łącznie 10,5 %:

Tabela 11

Przywóz z innych państw

(359)

Przywóz z innych państw trzecich wzrósł w okresie badanym o 69 %. W okresie objętym dochodzeniem jego udział w rynku wyniósł 10,5 %.

(360)

Oprócz Chin dwoma głównymi państwami wywozu do Unii były Republika Korei i Stany Zjednoczone. Zdecydowanie głównym źródłem przywozu była Republika Korei, która pozostała źródłem przywozu wyrządzającym szkodę w świetle ustaleń dotyczących ciągłego dumpingu i podcięcia cenowego ze strony przywozu z Korei zawartych w przeglądzie wygaśnięcia R768 (123) w 2023 r.

(361)

Przywóz z państw innych niż Korea dotarł do Unii po cenach wyższych niż ceny sprzedaży producentów unijnych klientom niepowiązanym w Unii.

(362)

Komisja stwierdziła zatem, że poza przywozem z Korei przywóz z innych państw nie miał istotnego wpływu na szkodę poniesioną przez producentów unijnych. Jeżeli chodzi o przywóz z Korei, którego wielkość w okresie objętym dochodzeniem była podobna do wielkości przywozu z Chin po cenach znacznie wyższych niż chińskie, ale niższych niż ceny przemysłu Unii, stwierdzono, że przyczynił się on do ustalonej szkody poniesionej przez przemysł Unii, ale nie osłabił związku przyczynowego między przywozem towarów z Chin po cenach dumpingowych a późniejszą szkodą poniesioną przez przemysł Unii na rynku unijnym.

(363)

Konsumpcja w Unii w okresie badanym znacznie spadła – o 10 %. Gdyby nie gwałtowny wzrost taniego przywozu z Chin, przemysł Unii nie utraciłby jednak sprzedaży przekraczającej 39 000 ton, odpowiadającej 10,6 % udziału w rynku unijnym, ani nie byłby zmuszony do poświęcenia rentowności pozostałej części sprzedaży. Ponadto na spadek konsumpcji w porównaniu z 2022 r. duży wpływ miał wyjątkowy popyt na produkt objęty dochodzeniem w 2022 r. Należy zauważyć, że średnio w przeszłości konsumpcja w Unii nie spadała. W okresie objętym dochodzeniem konsumpcja w Unii utrzymywała się na podobnym poziomie jak w 2018 r. (124)

(364)

Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że nie uznano, by spadek konsumpcji w okresie badanym osłabił rzeczywisty i istotny związek między istotną szkodą poniesioną przez przemysł Unii na rynku unijnym a tanim przywozem towarów po cenach subsydiowanych z Chin.

(365)

Komisja oceniła wielkość wywozu na podstawie informacji przedłożonych przez skarżących. Ceny eksportowe ustalono na podstawie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielonych przez producentów unijnych objętych próbą.

(366)

Wielkość wywozu i ceny przemysłu unijnego kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 12

Wyniki wywozu przemysłu Unii

(367)

W okresie badanym, podobnie jak w przypadku sprzedaży przemysłu Unii w Unii, wielkość wywozu przemysłu Unii spadła o 21 %. Sprzedaż eksportowa przemysłu Unii była istotna, ponieważ stanowiła 44 % całkowitej sprzedaży przemysłu Unii w okresie objętym dochodzeniem.

(368)

Podczas gdy ceny przemysłu Unii w Unii spadły o 19 %, ceny na rynkach eksportowych spadły jeszcze bardziej – o 30 %. Również na rynkach eksportowych przemysł Unii zmagał się z presją cenową spowodowaną ostrą konkurencją ze strony innych podmiotów. W tym względzie dochodzenie wykazało, że w okresie badanym zmieniły się miejsca przeznaczenia wywozu przemysłu Unii oraz że sprzedaż eksportowa dotyczy ogólnie innego (tańszego) asortymentu produktów niż produkty sprzedawane w Unii.

(369)

Niemniej jednak, biorąc pod uwagę ich znaczne wielkości, wyniki wywozu przemysłu Unii były sposobem na zwiększenie wykorzystania mocy produkcyjnych. W związku z tym Komisja stwierdziła, że te wyniki wywozu mogły przyczynić się do szkody, ale spadek sprzedaży eksportowej nie mógł osłabić związku przyczynowego między szkodą poniesioną przez przemysł Unii na rynku unijnym a napływem taniego przywozu towarów po cenach subsydiowanych z Chin.

(370)

W świetle powyższych ustaleń Komisja ustaliła, że zachodzi związek przyczynowy między szkodą poniesioną przez przemysł Unii a przywozem towarów po cenach subsydiowanych z Chin, który to związek nie został osłabiony przez wyżej wymienione czynniki, ani w ujęciu osobnym, ani łącznym. Inne czynniki, w szczególności przywóz z Korei i spadek sprzedaży eksportowej, miały negatywny wpływ na ogólne wyniki przemysłu Unii, a zatem mogły przyczynić się do szkody, ale czynniki te nie osłabiły, ani indywidualnie, ani łącznie, rzeczywistego i istotnego związku między istotną szkodą poniesioną przez przemysł Unii w Unii a przywozem towarów po cenach subsydiowanych z Chin.

(371)

Komisja zbadała, czy pomimo stwierdzenia subsydiowania wyrządzającego szkodę wprowadzenie środków nie byłoby sprzeczne z interesem Unii zgodnie z art. 31 rozporządzenia podstawowego. Interes Unii określono na podstawie oceny wszystkich różnorodnych interesów, których dotyczy sprawa, w tym interesu przemysłu Unii, importerów niepowiązanych i użytkowników.

(372)

Wszyscy producenci unijni są członkami ETPA. Poparli oni skargę i współpracowali w ramach dochodzenia.

(373)

Wprowadzenie środków mogłoby chronić zatrudnienie, promować większe inwestycje i poprawić rentowność przemysłu Unii do poziomów uznawanych za normalne dla tego kapitałochłonnego przemysłu. W przypadku braku środków przyszła rentowność przemysłu Unii mogłaby być zagrożona.

(374)

Wprowadzenie środków pomogłoby przywrócić równe warunki działania w Unii i stanowiłoby sygnał, że wolny handel musi odbywać się na konkurencyjnych i uczciwych warunkach.

(375)

W związku z powyższym Komisja ustaliła, że wprowadzenie środków leży w interesie przemysłu Unii.

(376)

Żaden importer nie zgłosił się ani nie współpracował w ramach dochodzenia.

(377)

Z uwagi na udział w rynku różnych źródeł dostaw, prawdopodobieństwo, że importerzy polegają na kilku źródłach dostaw, oraz poziom środków uznaje się, że nałożenie ceł nie będzie miało negatywnego wpływu na importerów w stopniu przewyższającym pozytywny wpływ środków na przemysł Unii.

(378)

Żaden użytkownik nie zgłosił się ani nie współpracował w ramach dochodzenia.

(379)

Z uwagi na udział w rynku różnych źródeł dostaw, prawdopodobieństwo, że użytkownicy polegają na kilku źródłach dostaw, oraz poziom środków uznaje się, że nałożenie ceł nie będzie miało negatywnego wpływu na użytkowników w stopniu przewyższającym pozytywny wpływ środków na przemysł Unii.

(380)

W związku z powyższym Komisja ustaliła, że nie ma przekonujących powodów, aby stwierdzić, że wprowadzenie środków wyrównawczych względem przywozu lekkiego papieru termoczułego pochodzącego z ChRL nie leży w interesie Unii.

(381)

Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące subsydiowania, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii, należy wprowadzić tymczasowe cła wyrównawcze, aby usunąć istotną szkodę wyrządzoną przemysłowi Unii przez przywóz produktu objętego postępowaniem po cenach subsydiowanych z ChRL.

(382)

Art. 15 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego stanowi, że kwota cła wyrównawczego nie przekracza ustalonej kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych.

(383)

Art. 15 ust. 1 akapit czwarty stanowi następnie, że „[j]eżeli Komisja, na podstawie dostarczonych informacji, może wyraźnie stwierdzić, że w interesie Unii nie leży, aby określać kwotę środków zgodnie z akapitem trzecim, kwota cła wyrównawczego jest niższa, jeżeli takie niższe cło byłoby odpowiednie do usunięcia szkody dla przemysłu Unii”.

(384)

Komisja nie otrzymała żadnych informacji tego rodzaju i w związku z tym poziom środków wyrównawczych zostanie określony w odniesieniu do art. 15 ust. 1 akapit trzeci.

(385)

Biorąc pod uwagę, że tymczasowe środki antydumpingowe w tym przypadku będą oparte na ustalonej kwocie subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, margines szkody nie został ustalony.

(386)

W związku z powyższym stawki tymczasowego cła wyrównawczego, wyrażone w cenach CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:

(387)

Ponieważ w tym przypadku zrezygnowano z kontroli wyrywkowej ze względu na brak współpracy ze strony przedsiębiorstw pierwotnie objętych próbą oraz bardzo wysoki poziom braku współpracy, nie można było obliczyć średniego cła dla współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą (zob. motyw 298 powyżej).

(388)

Indywidualna stawka cła wyrównawczego dla danego przedsiębiorstwa określona w niniejszym rozporządzeniu została ustanowiona na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną w toku dochodzenia, dotyczącą tego przedsiębiorstwa. Ta stawka celna ma zastosowanie wyłącznie do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z państwa, którego dotyczy postępowanie, oraz produkowanego przez wymienioną osobę prawną. Przywóz produktu objętego postępowaniem wyprodukowanego przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, którego nie wymieniono w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane z przedsiębiorstwami w niej wymienionymi, powinien podlegać stawce celnej mającej zastosowanie do „całego pozostałego przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej”.

(389)

Przedsiębiorstwo może zwrócić się o zastosowanie indywidualnych stawek cła w przypadku zmiany nazwy przedsiębiorstwa. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji. Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie, rozporządzenie dotyczące zmiany nazwy zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(390)

Jak wspomniano w sekcji 1.2., Komisja objęła przywóz lekkiego papieru termoczułego obowiązkiem rejestracji. Rejestracja miała miejsce w celu ewentualnego pobrania ceł z mocą wsteczną zgodnie z art. 16 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(391)

W świetle ustaleń dokonanych na etapie tymczasowym należy zaprzestać rejestracji przywozu.

(392)

Na obecnym etapie postępowania nie podjęto decyzji o ewentualnym stosowaniu środków antysubsydyjnych z mocą wsteczną.

(393)

Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których planowano zalecić nałożenie tymczasowego cła wyrównawczego na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag dotyczących prawidłowości obliczeń, które zostały im ujawnione.

(394)

Nie otrzymano żadnych uwag dotyczących dokładności obliczeń.

(395)

W interesie dobrej administracji Komisja zwróci się do zainteresowanych stron z prośbą o przedłożenie pisemnych uwag lub o złożenie wniosku o posiedzenie wyjaśniające przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu w określonym terminie.

(396)

Ustalenia dotyczące nałożenia ceł tymczasowych obowiązują tymczasowo i mogą ulec zmianie na ostatecznym etapie dochodzenia,