1.   W przypadku praktyki, która może uzasadnić zastosowanie przez Unię środków przewidzianych w art. 24 Umowy, Komisja, po zbadaniu danego przypadku z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego, decyduje, czy taka praktyka jest zgodna z zasadami określonymi w Umowie. Komisja w przypadku, w którym jest to konieczne, przyjmuje środki ochronne zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 6 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

2.   W przypadku praktyki, która może spowodować zastosowanie, na podstawie art. 24 Umowy, środków ochronnych skierowanych przeciwko Unii, Komisja po zbadaniu danego przypadku decyduje, czy stosowanie takich praktyk jest zgodne z zasadami określonymi w Umowie. Komisja formułuje stosowne zalecenia w przypadku, w którym jest to konieczne.

1.   W przypadku gdy nadzwyczajne okoliczności wymagają podjęcia natychmiastowych działań w sytuacjach, o których mowa w art. 25, 25a i 27 Umowy, lub w przypadku pomocy wywozowej mającej bezpośredni i natychmiastowy skutek dla wymiany handlowej, Komisja może przyjąć środki ostrożności przewidziane w art. 28 ust. 3 lit. e) Umowy zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 6 ust. 2 niniejszego rozporządzenia lub, w przypadkach pilnych – zgodnie z art. 6 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.

2.   Gdy jedno z państw członkowskich zwraca się do Komisji o podjęcie działań, Komisja podejmuje decyzję w sprawie takiego wniosku najpóźniej w terminie pięciu dni roboczych od daty jego otrzymania.

1.   Komisję wspomaga Komitet ds. Środków Ochronnych ustanowiony na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 260/2009 (8). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011w związku z jego art. 5.