Accept Refuse

EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 32006L0087

2006/87/WE Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylająca dyrektywę Rady 82/714/EWG

OJ L 389, 30.12.2006, p. 1–260 (ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, SK, SL, FI, SV)
Special edition in Bulgarian: Chapter 07 Volume 018 P. 3 - 262
Special edition in Romanian: Chapter 07 Volume 018 P. 3 - 262
Special edition in Croatian: Chapter 07 Volume 011 P. 18 - 277

No longer in force, Date of end of validity: 06/10/2018; Uchylony i zastąpiony przez 32016L1629

ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2006/87/oj

30.12.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 389/1


DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia 12 grudnia 2006 r.

ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylająca dyrektywę Rady 82/714/EWG

(2006/87/WE)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa Rady 82/714/EWG z dnia 4 października 1982 r. ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej (3) wprowadziła ujednolicone warunki wystawiania świadectw technicznych dla statków żeglugi śródlądowej we wszystkich państwach członkowskich z wyjątkiem żeglugi na Renie. Na poziomie europejskim obowiązuje jednak nadal wiele różnych wymagań technicznych w odniesieniu do statków żeglugi śródlądowej. Współistnienie różnych przepisów międzynarodowych i krajowych utrudnia do tej pory działania mające na celu zapewnienie wzajemnego uznawania krajowych świadectw zdolności żeglugowej, bez potrzeby dokonywania dodatkowej inspekcji obcych statków. Ponadto normy zawarte w dyrektywie 82/714/EWG częściowo nie odzwierciedlają już aktualnego rozwoju technicznego.

(2)

Wymagania techniczne określone w załącznikach do dyrektywy 82/714/EWG zawierają zasadniczo postanowienia zawarte w Przepisach dotyczących inspekcji statków na Renie w wersji zatwierdzonej w 1982 r. przez Centralną Komisję ds. Żeglugi na Renie (CKŻR). Warunki i wymagania techniczne mające zastosowanie przy wydawaniu świadectw zdolności żeglugowej zgodnie z art. 22 zrewidowanej Konwencji o żegludze na Renie podlegają od tamtej pory regularnej aktualizacji i odzwierciedlają one, jak się uważa, aktualny rozwój techniczny. Z uwagi na warunki konkurencji oraz wymogi bezpieczeństwa pożądane jest, zwłaszcza w interesie ułatwienia harmonizacji na poziomie europejskim, dostosowanie zakresu obowiązywania i treści takich wymagań technicznych dla całej sieci śródlądowych dróg wodnych Wspólnoty. Należy przy tym uwzględnić zmiany, które nastąpiły w tej sieci.

(3)

Wspólnotowe świadectwa zdolności żeglugowej, poświadczające pełną zgodność statków z wyżej wymienionymi zaktualizowanymi wymaganiami technicznymi, powinny być ważne na wszystkich śródlądowych drogach wodnych Wspólnoty.

(4)

Pożądane jest zapewnienie większego stopnia harmonizacji warunków wydawania przez państwa członkowskie uzupełniających wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej dla żeglugi po drogach wodnych rejonów 1 i 2 (ujścia), jak również po drogach wodnych rejonu 4.

(5)

W interesie bezpieczeństwa przewozu pasażerów pożądane jest rozszerzenie zakresu zastosowania dyrektywy 82/714/EWG w oparciu o Przepisy dotyczące inspekcji statków na Renie, w celu objęcia nią statków pasażerskich przeznaczonych do przewozu więcej niż 12 pasażerów.

(6)

Ze względów bezpieczeństwa harmonizacja norm powinna być przeprowadzona przy zachowaniu ich wysokiego poziomu, a jej osiągnięcie nie powinno wiązać się z jakimkolwiek złagodzeniem norm bezpieczeństwa na śródlądowych drogach wodnych Wspólnoty.

(7)

Należy przyjąć przepisy przejściowe dla eksploatowanych statków nieposiadających jeszcze wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej, które poddawane są pierwszej inspekcji technicznej na podstawie zaktualizowanych wymagań technicznych określonych w niniejszej dyrektywie.

(8)

Okres ważności wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej powinien być określany indywidualnie w każdym przypadku, w ramach określonych granic oraz zgodnie z kategorią danego statku.

(9)

Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (4).

(10)

Konieczne jest, aby środki przewidziane w dyrektywie Rady 76/135/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie wzajemnego uznawania świadectw zdolności żeglugowej statków żeglugi śródlądowej (5) pozostawały nadal w mocy dla statków nieobjętych niniejszą dyrektywą.

(11)

Zważywszy że do niektórych statków zastosowanie ma zarówno dyrektywa 94/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 1994 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do łodzi rekreacyjnych (6), jak i niniejsza dyrektywa, załączniki do obydwu dyrektyw powinny zostać jak najszybciej dostosowane w ramach odpowiednich procedur komitetu, jeżeli pomiędzy przepisami tych dyrektyw istnieją sprzeczności lub niespójności.

(12)

Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (7) zachęca się państwa członkowskie do sporządzania, dla ich własnych potrzeb i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do publicznej wiadomości.

(13)

Dyrektywa 82/714/EWG powinna zostać uchylona,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Klasyfikacja dróg wodnych

1.   Do celów niniejszej dyrektywy wspólnotowe śródlądowe drogi wodne są sklasyfikowane w następujący sposób:

a)

Rejony 1, 2, 3 i 4:

(i)

rejony 1 i 2: drogi wodne wymienione w załączniku I rozdział 1;

(ii)

rejon 3: drogi wodne wymienione w załączniku I rozdział 2;

(iii)

rejon 4: drogi wodne wymienione w załączniku I rozdział 3;

b)

Rejon R obejmuje te spośród dróg wodnych, o których mowa w lit. a), dla których wydaje się świadectwa zgodnie z art. 22 zrewidowanej Konwencji o żegludze na Renie, w brzmieniu tego artykułu z dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

2.   Każde państwo członkowskie może, po konsultacji z Komisją, zmienić klasyfikację swoich dróg wodnych na rejony wyszczególnione w załączniku I. Komisja powiadamiana jest o tych zmianach przynajmniej sześć miesięcy przed ich wejściem w życie i informuje pozostałe państwa członkowskie.

Artykuł 2

Zakres zastosowania

1.   Zgodnie z art. 1.01 załącznika II niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do następujących jednostek:

a)

statków o długości (L) 20 metrów i dłuższych;

b)

statków, dla których iloczyn długości (L), szerokości (B) i zanurzenia (T) jest nie mniejszy niż 100 m3.

2.   Zgodnie z art. 1.01 załącznika II niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do następujących jednostek:

a)

holowników i pchaczy przeznaczonych do holowania lub pchania jednostek, o których mowa w ust.1 lub urządzeń pływających lub przesuwania takich jednostek lub urządzeń pływających w sprzężeniu burtowym;

b)

statków przeznaczonych do przewozu ponad 12 pasażerów, nie licząc załogi;

c)

urządzeń pływających.

3.   Następujące jednostki są wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy:

a)

promy;

b)

okręty wojenne;

c)

statki pełnomorskie, w tym holowniki pełnomorskie i pchacze, które

(i)

pływają lub stoją w akwenach wód pływowych;

(ii)

pływają czasowo po drogach wodnych śródlądowych, pod warunkiem że posiadają:

świadectwo zgodności z przepisami Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z 1974 r. (SOLAS) lub równoważne świadectwo, świadectwo zgodności z przepisami Międzynarodowej konwencji o liniach ładunkowych z 1966 r. lub równoważne świadectwo, oraz międzynarodowy certyfikat zapobiegania rozlewom olejowym (IOPP) potwierdzający zgodność z przepisami Międzynarodowej konwencji o zanieczyszczaniu morza przez statki z 1973 r. (MARPOL); lub

w przypadku statków pasażerskich, które nie są objęte wszystkimi konwencjami, o których mowa w pierwszym tiret: świadectwo bezpieczeństwa statku pasażerskiego wydane zgodnie z dyrektywą Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (8); lub

w przypadku statków używanych do rekreacji, które nie są objęte wszystkimi konwencjami, o których mowa w pierwszym tiret: świadectwo kraju, pod którego banderą pływa dana jednostka.

Artykuł 3

Obowiązek posiadania świadectwa

1.   Jednostki pływające po śródlądowych drogach wodnych Wspólnoty wymienione w art. 1 muszą posiadać:

a)

podczas pływania po drogach wodnych rejonu R:

świadectwo wystawione zgodnie z art. 22 zrewidowanej Konwencji o żegludze na Renie;

albo wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej wystawione lub odnowione po 30 grudnia 2008 r. poświadczające całkowitą zgodność jednostki, bez uszczerbku dla przepisów przejściowych załącznika II rozdział 24, z wymogami technicznymi określonymi w załączniku II, co do których stwierdzono, że są one równoważne z wymogami technicznymi określonymi na podstawie wyżej wymienionej konwencji, zgodnie z obowiązującymi zasadami i procedurami;

b)

podczas pływania po innych drogach wodnych — wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej w odpowiednich przypadkach wraz ze specyfikacją, o której mowa w art. 5.

2.   Wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej jest sporządzane zgodnie z wzorem określonym w załączniku V część I i wydawane zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Artykuł 4

Uzupełniające wspólnotowe świadectwa zdolności żeglugowej

1.   Wszystkie jednostki posiadające ważne świadectwo wydane zgodnie z art. 22 zrewidowanej Konwencji o żegludze na Renie mogą, z zastrzeżeniem przepisów art. 5 ust. 5 niniejszej dyrektywy, pływać po drogach wodnych Wspólnoty posiadając jedynie to świadectwo.

2.   Wszystkie jednostki posiadające świadectwo określone w ust. 1 muszą jednak posiadać również uzupełniające wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej:

a)

podczas pływania w rejonach 3 i 4 dróg wodnych, jeżeli chcą korzystać z ograniczenia wymogów technicznych dla tych dróg wodnych,

b)

podczas pływania w rejonach 1 i 2 dróg wodnych lub, jeżeli chodzi o statki pasażerskie, podczas pływania w rejonie 3 dróg wodnych niepołączonych z żeglownymi śródlądowymi drogami wodnymi innego państwa członkowskiego, jeżeli zgodnie z art. 5 ust. 1, 2 i 3 dane państwo członkowskie przyjęło dla tych dróg wodnych dodatkowe wymagania techniczne.

3.   Uzupełniające wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej sporządzane jest zgodnie ze wzorem określonym w załączniku V część II i wydawane przez właściwe organy krajowe po przedłożeniu świadectwa, o którym mowa w ust. 1, zgodnie z warunkami określonymi przez organy właściwe w sprawach dotyczących danych dróg wodnych.

Artykuł 5

Dodatkowe lub ograniczone wymagania techniczne dla niektórych rejonów

1.   Każde państwo członkowskie, po konsultacji z Komisją, w odpowiednich przypadkach zgodnie z wymaganiami zrewidowanej Konwencji o żegludze na Renie, może dla jednostek pływających w rejonie 1 i 2 dróg wodnych na swoim terytorium przyjąć dodatkowe wymagania techniczne wykraczające poza wymagania określone w załączniku II.

2.   Każde państwo członkowskie może utrzymać dodatkowe wymagania techniczne wykraczające poza wymagania określone w załączniku II, w odniesieniu do statków pasażerskich pływających na jego terytorium po drogach wodnych rejonu 3 niepołączonych z żeglownymi śródlądowymi drogami wodnymi innego państwa członkowskiego. Zmiany tych wymagań technicznych wymagają uzyskania uprzedniej zgody Komisji.

3.   Dodatkowe wymagania są ograniczone wyłącznie do zagadnień wymienionych w załączniku III. Komisja powiadamiana jest o tych dodatkowych wymaganiach przynajmniej sześć miesięcy przed ich wejściem w życie i informuje pozostałe państwa członkowskie.

4.   Zgodność z dodatkowymi wymaganiami jest zaznaczana we wspólnotowym świadectwie zdolności żeglugowej, o którym mowa w art. 3 lub, jeżeli zastosowanie ma art. 4 ust. 2, w uzupełniającym wspólnotowym świadectwie zdolności żeglugowej. Taki dowód spełniania wymagań uznawany jest w odpowiednim rejonie dróg wodnych Wspólnoty.

5.

a)

W przypadku gdy zastosowanie przepisów przejściowych określonych w załączniku II rozdział 24a spowodowałoby obniżenie istniejących krajowych norm bezpieczeństwa, państwo członkowskie może odstąpić od stosowania tych przepisów przejściowych w odniesieniu do statków pasażerskich pływających po jego śródlądowych drogach wodnych, które nie są połączone z żeglownymi śródlądowymi drogami wodnymi innego państwa członkowskiego. W takich okolicznościach państwo członkowskie może wymagać, aby statki pływające po jego niepołączonych, śródlądowych drogach wodnych w pełni spełniały wymagania techniczne określone w załączniku II od dnia 30 grudnia 2008 r.

b)

państwo członkowskie korzystające z przepisu lit. a) informuje Komisję o swojej decyzji i przekazuje jej szczegółowe informacje na temat odpowiednich norm krajowych mających zastosowanie do statków pasażerskich pływających po jego śródlądowych drogach wodnych. Komisja informuje państwa członkowskie.

c)

Zgodność z wymaganiami państwa członkowskiego w odniesieniu do żeglugi po jego niepołączonych śródlądowych drogach wodnych jest zaznaczana we wspólnotowym świadectwie zdolności żeglugowej, o którym mowa w art. 3 lub, jeżeli ma zastosowanie art. 4 ust. 2, w uzupełniającym wspólnotowym świadectwie zdolności żeglugowej.

6.   Jednostki pływające tylko po drogach wodnych rejonu 4 kwalifikują się do objęcia ograniczonymi wymaganiami określonymi w załączniku II rozdział 19b na wszystkich drogach wodnych tego regionu. Zgodność z ograniczonymi wymaganiami jest zaznaczana we wspólnotowym świadectwie zdolności żeglugowej, o którym mowa w art. 3.

7.   Każde państwo członkowskie może, po zasięgnięciu opinii Komisji, zezwolić na ograniczenie wymagań technicznych określonych w załączniku II dla jednostek pływających wyłącznie w rejonach 3 i 4 dróg wodnych w obrębie jego terytorium.

Takie ograniczenie wymagań dotyczy wyłącznie zagadnień wymienionych w załączniku IV. Jeżeli właściwości techniczne jednostki odpowiadają ograniczonym wymaganiom technicznym, zaznacza się to we wspólnotowym świadectwie zdolności żeglugowej lub, jeżeli ma zastosowanie art. 4 ust. 2, w uzupełniającym wspólnotowym świadectwie zdolności żeglugowej.

Komisja powiadamiana jest o ograniczeniu wymagań technicznych określonych w załączniku II przynajmniej sześć miesięcy przed ich wejściem w życie i informuje pozostałe państwa członkowskie.

Artykuł 6

Materiały niebezpieczne

Każda jednostka posiadająca świadectwo wydane zgodnie z Porozumieniem w sprawie przewozu po Renie materiałów niebezpiecznych („ADNR”) może przewozić materiały niebezpieczne na terytorium Wspólnoty zgodnie z warunkami określonymi w świadectwie.

Każde państwo członkowskie może wymagać, aby jednostka, która nie posiada takiego świadectwa, była dopuszczana do przewozu materiałów niebezpiecznych na jego terytorium jedynie w przypadku, gdy spełnia ona dodatkowe wymagania, wykraczające poza wymagania określone w niniejszej dyrektywie. Komisja jest powiadamiana o tych wymaganiach i informuje pozostałe państwa członkowskie.

Artykuł 7

Odstępstwa

1.   Państwa członkowskie mogą zezwolić na odstępstwa od stosowania całej lub części niniejszej dyrektywy wobec:

a)

statków, holowników, pchaczy oraz urządzeń pływających przemieszczających się po żeglownych drogach wodnych, które nie są połączone śródlądową drogą wodną z drogami wodnymi innych Państw Członkowskich;

b)

jednostek o nośności nieprzekraczającej 350 ton lub nieprzeznaczonych do transportu towarów, o wyporności poniżej 100 m3, zwodowanych przed 1 stycznia 1950 r. i pływających wyłącznie po krajowych drogach wodnych.

2.   Państwa członkowskie mogą zezwolić w odniesieniu do żeglugi po swoich krajowych drogach wodnych na odstępstwa od stosowania jednego lub więcej przepisów niniejszej dyrektywy w przypadku żeglugi na ograniczonym obszarze geograficznym lub żeglugi na obszarach portowych. Te odstępstwa i rejsy oraz obszary, których one dotyczą, są określane w świadectwie statku.

3.   Komisja jest powiadamiana o odstępstwach, na które zezwolono zgodnie z ust. 1 oraz 2 i informuje pozostałe państwa członkowskie.

4.   Państwo członkowskie, które w wyniku odstępstw, na które zezwolono zgodnie z ust. 1 i 2 nie posiada jednostek podlegających przepisom niniejszej dyrektywy pływających na swoich drogach wodnych, nie jest zobowiązane do stosowania art. 9, 10 i 12.

Artykuł 8

Wydawanie wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej

1.   Wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej wydawane jest dla jednostek zwodowanych po 30 grudnia 2008 r., po inspekcji technicznej przeprowadzonej przed dopuszczeniem jednostki do eksploatacji, mającej na celu sprawdzenie, czy jednostka spełnia wymagania techniczne określone w załączniku II.

2.   Wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej wydawane jest dla jednostek wyłączonych z zakresu zastosowania dyrektywy 82/714/EWG, ale objętych zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 po inspekcji technicznej przeprowadzonej po wygaśnięciu aktualnego świadectwa jednostki, jednak nie później niż 30 grudnia 2018 r. mającej na celu sprawdzenie, czy jednostka spełnia wymagania techniczne określone w załączniku II. W państwach członkowskich, w których okres ważności krajowego świadectwa danej jednostki jest krótszy niż pięć lat, świadectwo takie może być wydawane w okresie pięciu lat od 30 grudnia 2008 r.

Każda niezgodność z wymaganiami technicznymi określonymi w załączniku II jest odnotowywana we wspólnotowym świadectwie zdolności żeglugowej. Jeżeli właściwe organy uznają, że usterki te nie stanowią oczywistego zagrożenia, jednostki, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą dalej pływać do czasu, aż części jednostki, wymienione w świadectwie jako niezgodne z tymi wymaganiami, zostaną wymienione lub zastąpione; wymienione lub zastąpione części muszą być zgodne z wymaganiami załącznika II.

3.   W rozumieniu niniejszego artykułu oczywiste zagrożenie występuje w szczególności w przypadku naruszenia wymogów dotyczących stabilności konstrukcji, żeglowności, zdolności wykonywania manewrów lub szczególnych cech statku, określonych w załączniku II. Odstępstw określonych w załączniku II nie uznaje się za usterki stanowiące oczywiste zagrożenie.

Zastąpienie podczas rutynowych napraw i konserwacji istniejących części częściami identycznymi lub o równoważnej technologii i wzorze nie jest uważane za zastąpienie w rozumieniu niniejszego artykułu.

4.   Zgodność jednostki z dodatkowymi wymaganiami, o których mowa w art. 5 ust. 1, 2 i 3, jest sprawdzana w miarę potrzeby podczas inspekcji technicznych przewidzianych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu lub podczas inspekcji technicznej przeprowadzanej na wniosek armatora.

Artykuł 9

Właściwe organy

1.   Wspólnotowe świadectwa zdolności żeglugowej mogą być wydawane przez właściwe organy każdego państwa członkowskiego.

2.   Każde państwo członkowskie sporządza wykaz określający, które jego organy są właściwe w sprawach wydawania wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej i powiadamia o tym Komisję. Komisja informuje pozostałe państwa członkowskie.

Artykuł 10

Przeprowadzanie inspekcji technicznych

1.   Inspekcja techniczna, o której mowa w art. 8, przeprowadzana jest przez właściwe organy, które mogą odstąpić od poddania jednostki całkowitej lub częściowej inspekcji technicznej, jeżeli z ważnego świadectwa wydanego przez uznaną instytucję klasyfikacyjną zgodnie z art. 1.01 załącznika II jasno wynika, że jednostka spełnia w pełni lub częściowo wymagania techniczne załącznika II. Instytucje klasyfikacyjne uznawane są tylko w przypadku spełnienia kryteriów określonych w części I załącznika VII.

2.   Każde państwo członkowskie sporządza wykaz określający, które jego organy są właściwe w sprawach przeprowadzania inspekcji technicznych i powiadamia o tym Komisję. Komisja informuje pozostałe państwa członkowskie.

Artykuł 11

Ważność wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej

1.   Okres ważności wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej jest określany indywidualnie w każdym przypadku przez organ właściwy w sprawach wydawania takich świadectw zgodnie z załącznikiem II.

2.   Każde państwo członkowskie może, w przypadkach określonych w art. 12 i 16 oraz w załączniku II, wydawać tymczasowe świadectwa wspólnotowe. Tymczasowe wspólnotowe świadectwa zdolności żeglugowej są sporządzane zgodnie z wzorem określonym w części III załącznika V.

Artykuł 12

Duplikat wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej

Każde państwo członkowskie określa warunki wydawania duplikatu wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej, które zostało utracone lub uległo zniszczeniu.

Artykuł 13

Odnawianie wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej

1.   Wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej jest odnawiane po upływie okresu ważności zgodnie z warunkami określonymi w art. 8.

2.   W przypadku odnawiania wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej wydanych przed 30 grudnia 2008 r. stosuje się przepisy przejściowe załącznika II.

3.   W przypadku odnawiania wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej wydanych po 30 grudnia 2008 r. stosuje się przepisy przejściowe załącznika II, które weszły w życie po wydaniu takich świadectw.

Artykuł 14

Przedłużanie ważności wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej

Ważność wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej może zostać wyjątkowo przedłużona bez inspekcji technicznej zgodnie z załącznikiem II przez organy, które wydały lub odnowiły to świadectwo. Przedłużenie ważności jest odnotowywane w tym świadectwie.

Artykuł 15

Wydawanie nowych wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej

W przypadku znaczących zmian lub napraw, które mają wpływ na stabilność konstrukcji, żeglowność, zdolność wykonywania manewrów lub szczególne cechy jednostki określone w załączniku II, przed odbyciem następnego rejsu jednostka jest ponownie poddawana inspekcji technicznej zgodnie z art. 8. Po tej inspekcji wydawane jest nowe wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej określające parametry techniczne jednostki lub istniejące świadectwo jest odpowiednio zmieniane. Jeżeli świadectwo to jest wydawane w państwie członkowskim innym niż to, które wydało lub odnowiło początkowe świadectwo, właściwe organy, które wydały lub odnowiły świadectwo są odpowiednio informowane w ciągu jednego miesiąca.

Artykuł 16

Odmowa wydania lub odnowienia oraz cofnięcie wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej

Decyzja o odmowie wydania lub odnowienia wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej zawiera uzasadnienie. Zainteresowany jest powiadamiany o decyzji, jak również o procedurze odwoławczej oraz terminie złożenia odwołania w danym państwie członkowskim.

Ważne wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej może zostać cofnięte przez właściwe organy, które je wydały lub odnowiły, jeżeli jednostka przestała spełniać wymagania techniczne w nim określone.

Artykuł 17

Dodatkowe inspekcje

Właściwe organy państwa członkowskiego mogą, zgodnie z załącznikiem VIII, w dowolnym czasie sprawdzić, czy jednostka posiada ważne świadectwo zgodnie z warunkami niniejszej dyrektywy i czy spełnia wymagania w nim określone lub czy nie stanowi oczywistego zagrożenia dla osób znajdujących się na jej pokładzie, dla środowiska lub dla żeglugi. Właściwe organy przyjmują niezbędne środki zgodnie z załącznikiem VIII.

Artykuł 18

Uznawanie świadectw zdolności żeglugowej jednostek z państw trzecich

Do czasu zawarcia umów o wzajemnym uznawaniu świadectw zdolności żeglugowej między Wspólnotą a państwami trzecimi, właściwe organy państwa członkowskiego mogą uznawać świadectwa zdolności żeglugowej jednostek z państw trzecich dla celów żeglugi po drogach wodnych tego państwa członkowskiego.

Wydawanie wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej jednostkom z państw trzecich odbywa się zgodnie z art. 8 ust. 1.

Artykuł 19

Procedura Komitetu

1.   Komisja wspierana jest przez komitet utworzony na mocy art. 7 dyrektywy Rady 91/672/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie wzajemnego uznawania krajowych patentów żeglarskich uprawniających do przewozu rzeczy i osób żeglugą śródlądową (9) (zwany dalej „omitetem”).

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.

Artykuł 20

Dostosowanie załączników i zalecenia dotyczące świadectw tymczasowych

1.   Zmiany konieczne do dostosowania załączników niniejszej dyrektywy do postępu technicznego lub do rozwoju w tej dziedzinie wynikające z pracy innych organizacji międzynarodowych, w szczególności Centralnej Komisji ds. Żeglugi na Renie (CKŻR), mające na celu zapewnienie, że oba świadectwa, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) wydawane są na podstawie wymagań technicznych gwarantujących odpowiedni poziom bezpieczeństwa lub też mające na celu uwzględnienie przypadków, o których mowa w art. 5, przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 19 ust. 2.

Zmiany te są dokonywane szybko w celu zapewnienia, aby wymagania techniczne konieczne do wydania wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej uznanego dla potrzeb żeglugi na Renie gwarantowały poziom bezpieczeństwa równoważny z wymaganym dla wydania świadectwa, o którym mowa w art. 22 zrewidowanej Konwencji o żegludze na Renie.

2.   Komisja podejmuje decyzje w sprawie zaleceń Komitetu dotyczących wydawania tymczasowych wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej zgodnie z art. 2.19 załącznika II.

Artykuł 21

Dalsze obowiązywanie dyrektywy 76/135/EWG

W przypadku jednostek pozostających poza zakresem zastosowania art. 2 ust. 1 i 2 niniejszej dyrektywy, lecz objętych zakresem zastosowania art. 1 lit. a) dyrektywy 76/135/EWG stosuje się przepisy tej ostatniej dyrektywy.

Artykuł 22

Dodatkowe lub ograniczone wymagania krajowe

Dodatkowe wymagania obowiązujące w państwie członkowskim przed 30 grudnia 2008 r. dla jednostek pływających na jego terytorium po drogach wodnych regionu 1 i 2 lub ograniczone wymagania techniczne dla jednostek pływających na jego terytorium po drogach wodnych regionów 3 i 4, które obowiązywały w państwie członkowskim przed tą datą, obowiązują do czasu wejścia w życie dodatkowych wymagań zgodnie z art. 5 ust. 1 lub ograniczonych wymagań zgodnie z art. 5 ust. 7 zaleceń technicznych załącznika II, jednak nie dłużej niż do 30 czerwca 2009 r.

Artykuł 23

Transpozycja

1.   Państwa członkowskie posiadające śródlądowe drogi wodne, o których mowa w art. 1 ust. 1, wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy ze skutkiem od 30 grudnia 2008 r. Państwa te niezwłocznie zawiadamiają o tym Komisję.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty przepisów krajowych, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie.

Artykuł 24

Sankcje

Państwa członkowskie ustanawiają sankcje w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i przyjmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł 25

Uchylenie dyrektywy 82/714/EWG

Dyrektywa 82/714/EWG zostaje uchylona ze skutkiem od 30 grudnia 2008 r.

Artykuł 26

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 27

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich posiadających śródlądowe drogi wodne, o których mowa w art. 1 ust. 1.

Sporządzono w Strasburgu, 12 grudnia 2006 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Josep BORRELL FONTELLES

Przewodniczący

W imieniu Rady

Mauri PEKKARINEN

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 157 z 25.5.1998, str. 17.

(2)  Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 1999 r. (Dz.U. C 54 z 25.2.2000, str. 79), wspólne stanowisko Rady z dnia 23 lutego 2006 r. (Dz.U. C 166 E z 18.7.2006, str. 1), stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2006 r. oraz decyzja Rady z dnia 23 października 2006 r.

(3)  Dz.U. L 301 z 28.10.1982, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

(4)  Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).

(5)  Dz.U. L 21 z 29.1.1976, str. 10. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 78/1016/EWG (Dz.U. L 349 z 13.12.1978, str. 31).

(6)  Dz.U. L 164 z 30.6.1994, str. 15. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

(7)  Dz.U. C 321 z 31.12.2003, str. 1.

(8)  Dz.U. L 144 z 15.5.1998, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2003/75/WE (Dz.U. L 190 z 30.7.2003, str. 6).

(9)  Dz.U. L 373 z 31.12.1991, str. 29. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.


WYKAZ ZAŁĄCZNIKÓW

Załącznik I

Wykaz śródlądowych dróg wodnych Wspólnoty podzielonych geograficznie na rejony 1, 2, 3 i 4 10

Załącznik II

Minimalne wymagania techniczne dla statków pływających po śródlądowych drogach wodnych w rejonach 1, 2, 3 i 4 29

Załącznik III

Zakresy możliwych dodatkowych wymagań technicznych dla statków pływających po śródlądowych drogach wodnych rejonów 1 i 2 175

Załącznik IV

Zakresy możliwych ograniczeń wymagań technicznych dla statków pływających po śródlądowych drogach wodnych rejonów 3 i 4 176

Załącznik V

Wzór wspólnotowego świadectwa zdolności żeglugowej 177

Załącznik VI

Wzór rejestru wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej 194

Załącznik VII

Instytucje klasyfikacyjne 197

Załącznik VIII

Zasady przeprowadzania inspekcji 199

Załącznik IX

Wymagania dla świateł sygnalizacyjnych, urządzeń radarowych i wskaźników skrętu 200

ZAŁĄCZNIK I

WYKAZ WSPÓLNOTOWYCH WODNYCH DRÓG ŚRÓDLĄDOWYCH PODZIELONYCH GEOGRAFICZNIE NA REJONY 1, 2, 3 i 4

ROZDZIAŁ 1

Rejon 1

Republika Federalna Niemiec

Ems

Od linii łączącej dawną latarnię morską Greetsiel i molo zachodnie przy wejściu do portu w Eemshaven w kierunku otwartego morza do szerokości 53°30'N i długości 6°45'E, tzn. nieznacznie w kierunku morza od rejonu przeładunkowego dla jednostek ładunków suchych w Alte Ems (*)

Rzeczpospolita Polska

Część Zatoki Pomorskiej na południe od linii łączącej Północny Perd na wyspie Rugia z latarnią morską Niechorze.

Część Zatoki Gdańskiej na południe od linii łączącej latarnię morską Hel oraz pławę podejściową do portu w Bałtijsku.

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

SZKOCJA

Blue Mull Sound

Pomiędzy Gutcher i Belmont

Yell Sound

Pomiędzy Tofts Voe i Ulsta

Sullom Voe

Do linii łączącej północno-wschodni kraniec wyspy Gluss i najdalej wysunięty na północ punkt Calback Ness

Dales Voe

Zimą:

 

do linii łączącej północny punkt Kebister Ness i wybrzeże Breiwick na długości 1°10,8'W

Dales Voe

Latem:

 

jak dla Lerwick

Lerwick

Zimą:

 

w obrębie obszaru ograniczonego na północy linią od Scottle Holm do Scarfi Taing na rzece Bressay, a na południu linią od latarni morskiej Twageos Point do Whalpa Taing na rzece Bressay

Lerwick

Latem:

 

w obrębie obszaru ograniczonego na północy linią od Brim Ness do północno-wschodniego krańca Inner Score, a na południu linią od południowego krańca Ness of Sound do Kirkabisterness

Kirkwall

Pomiędzy Kirkwall i Rousay, ale nie po wschodniej stronie linii pomiędzy Point of Graand (Egilsay) i Galt Ness (Shapinsay) lub pomiędzy Head of Work (ląd stały) przez latarnię morską Helliar Holm do wybrzeża Shapinsay; nie północno-zachodnia strona południowo-wschodniego krańca Eynhallow Island, nie dalej w stronę morza od linii pomiędzy wybrzeżem Rousay na 59°10,5'N 002°57,1'W i wybrzeżem Egilsay na 59°10,0'N 002°56,4'W

Stromness

Do Scapa, ale nie poza Scapa Flow

Scapa Flow

W obrębie obszaru ograniczonego liniami od Point of Cletts na wyspie Hoy do punktu triangulacyjnego Thomson's Hill na wyspie Fara i dalej do mola Gibraltar Pier na wyspie Flotta; od mola St Vincent Pier na wyspie Flotta do najdalej wysuniętego na zachód punktu Calf of Flotta; od najdalej wysuniętego na wschód punktu Calf of Flotta do Needle Point na wyspie South Ronaldsay i z Ness on Mainland do latarni morskiej Point of Oxan na wyspie Graemsay i dalej do Bu Point na wyspie Hoy; i od wód rejonu 2 w stronę morza

Balnakiel Bay

Pomiędzy Eilean Dubh i A'Chleit

Cromarty Firth

Do linii od North Sutor do falochronu Nairn i od wód rejonu 2 w stronę morza

Inverness

Do linii od North Sutor do falochronu Nairn i od wód rejonu 2 w stronę morza

Rzeka Tay — Dundee

Do linii od Broughty Castle do Tayport i od wód rejonu 2 w stronę morza

Zatoka Forth i rzeka Forth

Do linii od Kirkcaldy do rzeki Portobello i od wód rejonu 2 w stronę morza

Zatoka Solway

Do linii od Southerness Point do Silloth

Loch Ryan

Do linii od Finnart's Point do Milleur Point i od wód rejonu 2 w stronę morza

The Clyde

Granica zewnętrzna:

 

linia od Skipness do miejsca znajdującego się w odległości jednej mili na południe od Garroch Head i dalej do Farland Head

Granica wewnętrzna zimą:

 

linia od latarni morskiej Cloch do mola Dunoon Pier

Granica wewnętrzna latem:

 

linia od Bogany Point, Isle of Bute do Skelmorlie Castle i linia od Ardlamont Point do południowego krańca Ettrick Bay w obrębie Kyles of Bute

Uwaga: Powyższa letnia granica wewnętrzna jest poszerzana od 5 czerwca do 5 września (z obiema tymi datami włącznie) o linię od punktu oddalonego o dwie mile od wybrzeża Ayrshire przy Skelmorlie Castle do Tomont End, Cumbrae oraz linię od Portachur Point, Cumbrae do Inner Brigurd Point, Ayrshire

Oban

W obrębie obszaru ograniczonego od północy linią od latarni morskiej Dunollie Point do Ard na Chruidh, a na południu linią od Rudha Seanach do Ard na Cuile

Kyle of Lochalsh

Przez Loch Alsh do początku Loch Duich

Loch Gairloch

Zimą:

 

brak

Latem:

 

na południe od linii biegnącej na wschód od Rubha na Moine do Eilan Horrisdale i dalej do Rubha nan Eanntag

IRLANDIA PÓŁNOCNA

Belfast Lough

Zimą:

 

brak

Latem:

 

do linii od Carrickfergus do Bangor

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Loch Neagh

Na odległość większą niż dwie mile od brzegu

WSCHODNIE WYBRZEŻE ANGLII

Rzeka Humber

Zimą:

 

do linii od New Holland do Paull

Latem:

 

do linii od mola Cleethorpes Pier do Patrington Church

i od wód rejonu 2 w stronę morza

WALIA I ZACHODNIE WYBRZEŻE ANGLII

Rzeka Severn

Zimą:

 

do linii od Blacknore Point do Caldicot Pill, Porstkewett

Latem:

 

do linii od mola Barry Dock Pier do Steepholm i dalej do Brean Down

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Rzeka Wye

Zimą:

 

do linii od Blacknore Point do Caldicot Pill, Porstkewett

Latem:

 

do linii od mola Barry Dock Pier do Steepholm i dalej do Brean Down

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Newport

Zimą:

 

brak

Latem:

 

do linii od mola Barry Dock Pier do Steepholm i dalej do Brean Down

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Cardiff

Zimą:

 

brak

Latem:

 

do linii od mola Barry Dock Pier do Steepholm i dalej do Brean Down

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Barry

Zimą:

 

brak

Latem:

 

do linii od mola Barry Dock Pier do Steepholm i dalej do Brean Down

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Swansea

Do linii łączącej końce falochronów od strony morza

Menai Straits

W obrębie Cieśnin Menai od linii łączącej latarnię morską Llanddwyn Island do Dinas Dinlleu oraz linii łączących południowy kraniec wyspy Puffin do Trwyn DuPoint i stacji kolejowej Llanfairfechan i od wód rejonu 2 w stronę morza

Rzeka Dee

Zimą:

 

do linii od Hilbre Point do Point of Air

Latem:

 

do linii od Formby Point do Point of Air

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Rzeka Mersey

Zimą:

 

brak

Latem:

 

do linii od Formby Point do Point of Air

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Preston i Southport

Do linii od Southport do Blackpool wewnątrz brzegów

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Fleetwood

Zimą:

 

brak

Latem:

 

do linii od Rossal Point do Humphrey Head

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Rzeka Lune

Zimą:

 

brak

Latem:

 

do linii od Rossal Point do Humphrey Head

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Heysham

Zimą:

 

brak

Latem:

 

do linii od Rossal Point do Humphrey Head

Morecambe

Zimą:

 

brak

Latem:

 

do linii od Rossal Point do Humphrey Head

Workington

Do linii od Southerness Point do Silloth

i od wód rejonu 2 w stronę morza

POŁUDNIE ANGLII

Rzeka Colne, Colchester

Zimą:

 

do linii od Colne Point do Whitstable

Latem:

 

do linii od mola Clacton Pier do Reculvers

Rzeka Blackwater

Zimą:

 

do linii od Colne Point do Whitstable

Latem:

 

do linii od mola Clacton Pier do Reculvers

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Rzeka Crouch i rzeka Roach

Zimą:

 

do linii od Colne Point do Whitstable

Latem:

 

do linii od mola Clacton Pier do Reculvers

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Tamiza i jej dopływy

Zimą:

 

do linii od Colne Point do Whitstable

Latem:

 

do linii od mola Clacton Pier do Reculvers

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Rzeka Medway i The Swale

Zimą:

 

do linii od Colne Point to Whitstable

Latem:

 

do linii od mola Clacton Pier to Reculvers

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Chichester

Na Isle of Wight w obrębie obszaru ograniczonego liniami łączącymi wieżę kościoła West Wittering i Trinity Church, Bembridge na wschodzie oraz The Needles i Hurst Point na zachodzie

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Langstone Harbour

Na Isle of Wight w obrębie obszaru ograniczonego liniami łączącymi wieżę kościoła West Wittering i Trinity Church, Bembridge na wschodzie oraz The Needles i Hurst Point na zachodzie

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Portsmouth

Na Isle of Wight w obrębie obszaru ograniczonego liniami łączącymi wieżę kościoła West Wittering i Trinity Church, Bembridge na wschodzie oraz The Needles i Hurst Point na zachodzie

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Bembridge, Isle of Wight

Na Isle of Wight w obrębie obszaru ograniczonego liniami łączącymi wieżę kościoła West Wittering i Trinity Church, Bembridge na wschodzie oraz The Needles i Hurst Point na zachodzie

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Cowes, Isle of Wight

Na Isle of Wight w obrębie obszaru ograniczonego liniami łączącymi wieżę kościoła West Wittering i Trinity Church, Bembridge na wschodzie oraz The Needles i Hurst Point na zachodzie

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Southampton

Na Isle of Wight w obrębie obszaru ograniczonego liniami łączącymi wieżę kościoła West Wittering i Trinity Church, Bembridge na wschodzie oraz The Needles i Hurst Point na zachodzie

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Rzeka Beaulieu

Na Isle of Wight w obrębie obszaru ograniczonego liniami łączącymi wieżę kościoła West Wittering i Trinity Church, Bembridge na wschodzie oraz The Needles i Hurst Point na zachodzie

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Jezioro Keyhaven

Na Isle of Wight w obrębie obszaru ograniczonego liniami łączącymi wieżę kościoła West Wittering i Trinity Church, Bembridge na wschodzie oraz The Needles i Hurst Point na zachodzie

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Weymouth

W obrębie portu Portland i pomiędzy rzeką Wey i portem Portland

Plymouth

Do linii od Cawsand do Breakwater i Staddon

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Falmouth

Zimą:

 

do linii od St Anthony Head do Rosemullion

Latem:

 

do linii od St Anthony Head do Nare Point

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Rzeka Camel

Do linii od Stepper Point do Trebetherick Point

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Bridgewater

W obrębie Bar i od wód rejonu 2 w stronę morza

Rzeka Avon (Avon)

Zimą:

 

do linii od Blacknore Point do Caldicot Pill, Portskewett

Latem:

 

do linii od mola Barry Pier do Steepholm i dalej do Brean Down

i od wód rejonu 2 w stronę morza

Rejon 2

Republika Czeska

Jezioro zapory Lipno

Republika Federalna Niemiec

Ems

Od linii przecinającej Ems w okolicy wejścia do portu w Papenburgu pomiędzy przepompownią w Diemen i otwarciem wału ochronnego w Halte do linii łączącej dawną latarnię morską Greetsiel i molo zachodnie przy wejściu do portu w Eemshaven

Jade

Wewnątrz linii łączącej górne światło Schillig i wieżę kościoła w Langwarden

Wezera

Od północno-zachodniej krawędzi mostu kolejowego w Bremie do linii łączącej wieże kościołów w Langwarden i Kappel, wraz z odgałęzieniami Westergate, Rekumer Loch, Rechter Nebenarm i Schweiburg

Łaba

Od niższej granicy portu w Hamburgu do linii łączącej stawę Döse i zachodnią krawędź wału ochronnego Friedrichskoog (Dieksand) wraz z dopływami Łaby oraz dopływy: Este, Lühe, Schwinge, Oste, Pinnau, Krückau i Stör (w każdym przypadku od ujścia do zapory wodnej)

Zatoka Meldorfer Bucht

Wewnątrz linii łączącej zachodnią krawędź wału ochronnego Friedrichskoog (Dieksand) i główkę mola zachodniego Büsum

Eider

Od kanału Gieselau do zapory Eider

Flensburger Förde

Wewnątrz linii łączącej latarnię morską Kegnäs i Birknack

Schlei

Wewnątrz linii pomiędzy główkami mola Schleimünde

Zatoka Eckernförder Bucht

Wewnątrz linii łączącej Boknis-Eck i północno-wschodni kraniec stałego lądu w okolicy Dänisch Nienhof

Kieler Förde

Wewnątrz linii łączącej latarnię w Bülk i pomnik ku czci marynarzy w Laboe

Kanał Kiloński

Od linii łączącej główki mola w Brunsbüttel aż do linii łączącej światła wejściowe Kiel-Holtenau, wraz z jeziorem Obereidersee z cieśniną, jeziorem Audorfer See, jeziorem Borgstedter See z cieśniną, jeziorem Schirnauer See, jeziorem Flemhuder See oraz Kanał Achterwehrer

Trave

Od północno-zachodniej krawędzi zwodzonego mostu kolejowego i północnej krawędzi mostu Holstenbrücke (Stadttrave) w Lubece aż do linii łączącej południową wewnętrzną i północną zewnętrzną główkę mola w Travemünde, wraz z Pötenitzer Wiek, jeziorem Dassower See oraz Altarmen na wyspie Teerhof

Leda

Od wejścia do portu zewnętrznego śluzy morskiej Leer do ujścia

Hunte

Od portu w Oldenburgu i od 140 m w dół rzeki od mostu Amalienbrücke w Oldenburgu do ujścia

Lesum

Od mostu kolejowego w Bremen-Burg do ujścia

Este

Od dolnych wód śluzy Buxtehude do zapory na Este

Lühe

Od dolnych wód Au-Mühle w Horneburgu do zapory na Lühe

Schwinge

Od śluzy Salztor w Stade do zapory na Schwinge

Oste

Od północno-wschodniej krawędzi tamy młyńskiej w Bremervörde do zapory na Oste

Pinnau

Od południowo-zachodniej krawędzi mostu kolejowego w Pinnebergu do zapory na Pinnau

Krückau

Od południowo-zachodniej krawędzi mostu leżącego w obrębie ulicy Wedenkamp w Elmshorn do zapory na Krückau

Stör

Od progu Rensing do zapory na Stör

Freiburger Hafenpriel

Od wschodniej krawędzi śluzy we Freiburgu nad Łabą aż do ujścia

Zatoka Wismarbucht, jezioro Kirchsee, Breitling, Salzhaff i teren portu w Wismarze

W kierunku morza aż do linii pomiędzy Hoher Wieschendorf Huk i latarnią morską Timmendorf i pomiędzy linią łączącą latarnię morską Gollwitz na wyspie Poel i południowy kraniec półwyspu Wustrow

Warnow z Breitling i odgałęzieniami

W dół rzeki od Mühlendamm od północnej krawędzi mostu Geinitzbrücke w Rostocku w kierunku morza aż do linii łączącej północne punkty zachodniego i wschodniego mola w Warnemünde

Wody ograniczone lądem stałym oraz półwyspami Darß i Zingst oraz wyspy Hiddensee i Rugia (w tym teren portu w Stralsundzie)

W kierunku morza zawarte pomiędzy:

półwyspem Zingst i wyspą Bock: aż do szerokości geograficznej 54°26'42''N,

wyspami Bock i Hiddensee: aż do linii łączącej północny kraniec wyspy Bock i południowy kraniec wyspy Hiddensee,

wyspą Hiddensee i Rugią (Bug): aż do linii łączącej południowo-wschodni kraniec Neubessin i Buger Haken

Greifswalder Bodden i teren portu w Greifswaldzie w tym Ryck

W kierunku morza aż do linii od wschodniego krańca Thiessower Haken (Südperd) do wschodniego krańca wyspy Ruden i dalej do północnego krańca wyspy Uznam (54°10'37''N, 13°47'51''E)

Wody ograniczone lądem stałym oraz wyspą Uznam (Peenestrom z terenem portu w Wolgast, Achterwasser i Zalewem Szczecińskim)

Na wschód aż do granicy z Rzeczpospolitą Polską na Zalewie Szczecińskim

*W przypadku statków, których port macierzysty znajduje się w innym państwie, należy uwzględnić art. 32 Traktatu o współpracy Ems-Dollart z dnia 8 kwietnia 1960 r. (BGBl. 1963 II str. 602).

Republika Francuska

Dordogne

Od kamiennego mostu w Libourne do ujścia

Garonna i Żyronda

Od kamiennego mostu w Bordeaux do ujścia

Loara

Od mostu Haudaudine przez odgałęzienie Madeleine do ujścia i od mostu Pirmil na odgałęzieniu Pirmil

Rodan

Od mostu Trinquetaille w Arles i wyżej w kierunku Marsylii

Sekwana

Od mostu Jeanne D'Arc w Rouen do ujścia

Republika Węgierska

Jezioro Balaton

Królestwo Niderlandów

Dollard

Eems

Waddenzee: w tym połączenia z Morzem Północnym

IJsselmeer: w tym Markermeer i IJmeer, ale bez Gouwzee

Nieuwe Waterweg i Scheur

Kanał Caland na zachód od portu Benelux

Hollandsch Diep

Breediep, Beerkanaal i powiązane porty

Haringvliet i Vuile Gat: w tym drogi wodne pomiędzy Goeree-Overflakkee z jednej strony i Voorne-Putten oraz Hoekse Waard z drugiej strony

Hellegat

Volkerak

Krammer

Grevelingenmeer i Brouwershavensche Gat: w tym drogi wodne pomiędzy Schouwen-Duiveland i Goeree-Overflakkee

Keten, Mastgat, Zijpe, Krabbenkreek, Wschodnia Skalda i Roompot: w tym drogi wodne pomiędzy Walcheren, Noord-Beveland i Zuid-Beveland z jednej strony i Schouwen-Duiveland oraz Tholen z drugiej strony, bez Kanału Skalda-Ren

Skalda i Zachodnia Skalda oraz obszar u ujścia do morza: w tym drogi wodne pomiędzy Zeeuwsch-Vlaanderen z jednej strony i Walcheren oraz Zuid-Beveland z drugiej, bez Kanału Skalda-Ren

Rzeczpospolita Polska

Zalew Szczeciński

Zalew Kamieński

Zalew Wiślany

Zatoka Pucka

Zbiornik Włocławski

Jezioro Śniardwy

Jezioro Niegocin

Jezioro Mamry

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

SZKOCJA

Scapa Flow

W obrębie obszaru ograniczonego następująco: linią łączącą Wharth na wyspie Flotta i Martello Tower na South Walls oraz Point Cletts na wyspie Hoy i punkt triangulacyjny Thomson's Hill na wyspie Fara i dalej do mola Gibraltar Pier na wyspie Flotta

Kyle of Durness

Na południe od Eilean Dubh

Cromarty Firth

Do linii pomiędzy North Sutor i South Sutor

Inverness

Do linii od Fort George do Chanonry Point

Zatoka Findhorn

W obrębie mierzei

Aberdeen

Do linii od południowego mola do mola Abercromby

Montrose Basin

Na zachód od linii biegnącej z północy na południe przez wejście do portu przy latarni morskiej Scurdie Ness

Rzeka Tay — Dundee

Do linii od basenu pływowego (dok rybny), Dundee do Craig Head, East Newport

Zatoka Forth i rzeka Forth

W obrębie Zatoki Forth, ale nie na wschód od mostu kolejowego na Forth

Dumfries

Do linii od Airds Point do Scar Point

Loch Ryan

Do linii od Cairn Point do Kircolm Point

Port Ayr

W obrębie Bar

The Clyde

Powyżej wód rejonu 1

Kyles of Bute

Pomiędzy Colintraive i Rhubodach

Port Campbeltown

Do linii od Macringan's Point do Ottercharach Point

Loch Etive

W obrębie Loch Etive powyżej Falls of Lora

Loch Leven

Powyżej mostu w Ballachulish

Loch Linnhe

Na północ od latarni morskiej Corran Point

Loch Eil

Całe jezioro

Caledonian Canal

Loch Lochy, Loch Oich i Loch Ness

Kyle of Lochalsh

W obrębie Kyle Akin, ale nie na zachód od latarni morskiej Eilean Ban ani na wschód od Eileanan Dubha

Loch Carron

Pomiędzy Stromemore i Strome Ferry

Loch Broom, Ullapool

Do linii od latarni morskiej Ullapool Point do Aultnaharrie

Kylesku

Poprzez Loch Cairnbawn na obszarze pomiędzy najdalej na wschód wysuniętym punktem Garbh Eilean i najdalej na zachód wysuniętym punktem Eilean na Rainich

Port Stornoway

Do linii od Arnish Point do latarni morskiej Sandwick Bay, po stronie północno-zachodniej

Sound of Scalpay

Nie na wschód od Berry Cove (Scalpay) i nie na zachód od Croc a Loin (Harris)

North Harbour, Scalpay i port Tarbert

W odległości jednej mili od wybrzeża wyspy Harris

Loch Awe

Całe jezioro

Loch Katrine

Całe jezioro

Loch Lomond

Całe jezioro

Loch Tay

Całe jezioro

Loch Loyal

Całe jezioro

Loch Hope

Całe jezioro

Loch Shin

Całe jezioro

Loch Assynt

Całe jezioro

Loch Glascarnoch

Całe jezioro

Loch Fannich

Całe jezioro

Loch Maree

Całe jezioro

Loch Gairloch

Całe jezioro

Loch Monar

Całe jezioro

Loch Mullardach

Całe jezioro

Loch Cluanie

Całe jezioro

Loch Loyne

Całe jezioro

Loch Garry

Całe jezioro

Loch Quoich

Całe jezioro

Loch Arkaig

Całe jezioro

Loch Morar

Całe jezioro

Loch Shiel

Całe jezioro

Loch Earn

Całe jezioro

Loch Rannoch

Całe jezioro

Loch Tummel

Całe jezioro

Loch Ericht

Całe jezioro

Loch Fionn

Całe jezioro

Loch Glass

Całe jezioro

Loch Rimsdale/nan Clar

Całe jezioro

IRLANDIA PÓŁNOCNA

Strangford Lough

Do linii od Cloghy Point do Dogtail Point

Belfast Lough

Do linii od Holywood do Macedon Point

Larne

Do linii od Larne Pier do przystani promowej na wyspie Magee

Rzeka Bann

Od wysuniętych w morze końców falochronów do mostu Toome

Lough Erne

Górny i dolny Lough Erne

Lough Neagh

W odległości dwóch mil od wybrzeża

WSCHODNIE WYBRZEŻE ANGLII

Berwick

W obrębie falochronów

Warkworth

W obrębie falochronów

Blyth

W obrębie zewnętrznych główek mola

Rzeka Tyne

Dunston Staithes do główek mola Tyne Pier

Rzeka Wear

Fatfield do główek mola Sunderland Pier

Seaham

W obrębie falochronów

Hartlepool

Do linii od Middleton Jetty do główki mola Old Pier

Do linii główki mola North Pier do główki mola South Pier

Rzeka Tees

Do linii na zachód od Government Jetty do zapory na Tees

Whitby

W obrębie główek mola Whitby Pier

Rzeka Humber

Do linii od North Ferriby do South Ferriby

Dok Grimsby

Do linii od mola West Pier basenu pływowego do mola East Pier doku rybnego, północna keja

Boston

W obrębie New Cut

Dutch River

Cały kanał

Rzeka Hull

Beverley Beck do rzeki Humber

Kielder Water

Całe jezioro

Rzeka Ouse

Poniżej śluzy Naburn

Rzeka Trent

Poniżej śluzy Cromwell

Rzeka Wharfe

Od miejsca połączenia z rzeką Ouse do mostu Tadcaster

Scarborough

W obrębie główek mola Scarborough

WALIA I ZACHODNIE WYBRZEŻE ANGLII

Rzeka Severn

Na północ od linii biegnącej na zachód od Sharpness Point (51°43,4'N) do Llanthony i Maisemore Weirs i od wód rejonu 3 w stronę morza

Rzeka Wye

Przy Chepstow, na północ od szerokości 51°38,0'N do Monmouth

Newport

Na północ od napowietrznych linii wysokiego napięcia krzyżujących się w Fifoots Points

Cardiff

Do linii od South Jetty do Penarth Head i

wody ograniczone lądem na zachód od zapory na Cardiff Bay

Barry

Wewnątrz linii łączącej końce falochronów od strony morza

Port Talbot

Wewnątrz linii łączącej końce falochronów od strony morza, na rzece Afran poza ogrodzonymi dokami

Neath

Do linii biegnącej na północ od końca mola dla zbiornikowców na Baglan Bay od strony morza (51°37,2'N, 3°50,5'W)

Llanelli i Burry Port

W obrębie obszaru ograniczonego linią od zachodniego mola Burry Point do Whiteford Point

Milford Haven

Do linii od South Hook Point do Thorn Point

Fishguard

Do linii łączącej końce północnych i wschodnich falochronów od strony morza

Cardigan

W obrębie przesmyków na Pen-Yr-Ergyd

Aberystwyth

Do linii łączącej końce falochronów od strony morza

Aberdyfi

Do linii od stacji kolejowej Aberdyfi do Bake Twyni Bach

Barmouth

Do linii od stacji kolejowej Barmouth do Penrhyn Point

Portmadoc

Do linii od Harlech Point do Graig Ddu

Holyhead

W obrębie obszaru ograniczonego głównym falochronem i linią pomiędzy główką falochronu i Brynglas Point, Towyn Bay

Menai Straits

W obrębie Menai Straits pomiędzy linią łączącą Aber Menai Point i Belan Point i linią łączącą Beaumaris Pier i Pen-y-Coed Point

Conway

Do linii od Mussel Hill do Tremlyd Point

Llandudno

W obrębie falochronu

Rhyl

W obrębie falochronu

Rzeka Dee

Powyżej Connah's Quay do przepompowni wody Barrelwell Hill

Rzeka Mersey

Do linii pomiędzy latarnią Rock i dokiem North West Seaforth, ale bez innych doków

Preston i Southport

Do linii od Lytham do Southport i w obrębie doków Preston

Fleetwood

Do linii od Low Light do Knott

Rzeka Lune

Do linii od Sunderland Point do Chapel Hill aż do doku Glasson włącznie

Barrow

Do linii od Haws Point, Isle of Walney do Roa Island Slipway

Whitehaven

W obrębie falochronu

Workington

W obrębie falochronu

Maryport

W obrębie falochronu

Carlisle

Do linii łączącej Point Carlisle i Torduff

Coniston Water

Całe jezioro

Derwentwater

Całe jezioro

Ullswater

Całe jezioro

Windermere

Całe jezioro

POŁUDNIE ANGLII

Blakeney i port Morston oraz wejścia

Na wschód od linii biegnącej na południe z Blakeney Point do wejścia do rzeki Stiffkey

Rzeka Orwell i rzeka Stour

Rzeka Orwell do linii od falochronu Blackmanshead do Landguard Point i od wód rejonu 3 w stronę morza

Rzeka Blackwater

Wszystkie drogi wodne do linii od południowo-zachodniego krańca wyspy Mersea do Sales Point

Rzeka Crouch i rzeka Roach

Rzeka Crouch do linii od Holliwell Point do Foulness Point wraz z rzeką Roach

Tamiza i jej dopływy

Tamiza powyżej linii na osi północ-południe poprzez wschodni kraniec Denton Wharf Pier, Gravesend do śluzy Teddington

Rzeka Medway i Swale

Rzeka Medway od linii łączącej Garrison Point i Grain Tower do śluzy Allington; oraz Swale od Whitstable do rzeki Medway

Rzeka Stour (Kent)

Rzeka Stour powyżej ujścia do przystani na Flagstaff Reach

Port Dover

Wewnątrz linii łączącej wschodnie i zachodnie wejście do portu

Rzeka Rother

Rzeka Rother powyżej stacji sygnalizacji pływów na Camber do śluzy Scots Float i do śluzy wejściowej na rzece Brede

Rzeka Adur i kanał Southwick

Do linii przechodzącej przez wejście do portu Shoreham do śluzy na kanale Southwick i na zachód od Tarmac Wharf

Rzeka Arun

Rzeka Arun powyżej Littlehampton Pier do Littlehampton Marina

Rzeka Ouse (Sussex) Newhaven

Rzeka Ouse od linii od mola wejściowego do portu w Newhaven do północnego krańca kei północnej

Brighton

Zewnętrzny port Brighton Marina do linii łączącej południowy kraniec kei zachodniej i północny kraniec kei południowej

Chichester

Do linii pomiędzy Eastoke Point i wieżą kościoła, West Wittering i od wód rejonu 3 w stronę morza

Port Langstone

Do linii łączącej Eastney Point i Gunner Point

Portsmouth

Do linii przechodzącej przez wejście do portu z Port Blockhouse do Round Tower

Bembridge, Isle of Wight

W obrębie portu w Brading

Cowes, Isle of Wight

Rzeka Medina do linii od latarni falochronu na wschodnim brzegu do latarni na zachodnim brzegu

Southampton

Do linii od Calshot Castle do stawy Hook

Rzeka Beaulieu

W obrębie rzeki Beaulieu, nie na wschód od linii północ-południe przez Inchmery House

Keyhaven Lake

Do linii przechodzącej na północ od niżej położonej latarni morskiej Hurst Point do Keyhaven Marshes

Christchurch

The Run

Poole

Do linii promu łańcuchowego pomiędzy Sandbanks i South Haven Point

Exeter

Do linii wschód-zachód z Warren Point do stacji morskiego ratownictwa przybrzeżnego naprzeciwko Checkstone Ledge

Teignmouth

W obrębie portu

Rzeka Dart

Do linii od Kettle Point do Battery Point

Rzeka Salcombe

Do linii od Splat Point do Limebury Point

Plymouth

Do linii od mola Mount Batten Pier do Raveness Point poprzez Wyspy Drake'a; Rzeka Yealm do linii od Warren Point do Misery Point

Fowey

Wewnątrz portu

Falmouth

Do linii od St Anthony Head do Pendennis Point

Rzeka Camel

Do linii od Gun Point do Brea Hill

Rzeki Taw i Torridge

Do linii o azymucie 200° łączącej latarnię morską Crow Point i brzeg na Skern Point

Bridgewater

Na południe od linii biegnącej na wschód od Stert Point (51°13,0'N)

Rzeka Avon (Avon)

Od linii od Avonmouth Pier do Wharf Point i Netham Dam

ROZDZIAŁ 2

Rejon 3

Królestwo Belgii

Skalda morska: (w dół od otwartego kotwicowiska w Antwerpii)

Republika Czeska

Łaba: od śluzy Ústí nad Labem-Střekov do śluzy Lovosice

Jeziora zaporowe: Baška, Brněnská (Kníničky), Horka (Stráž pod Ralskem), Hracholusky, Jesenice, Nechranice, Olešná, Orlík, Pastviny, Plumov, Rozkoš, Seč, Skalka, Slapy, Těrlicko, Žermanice

Jezioro Máchovo

Obszar wodny Velké Žernoseky

Stawy: Oleksovice, Svět, Velké Dářko

Jeziora powstałe po kopalniach żwiru: Dolní Benešov, Ostrožná Nová Ves a Tovačov

Republika Federalna Niemiec

Dunaj:

Od Kelheim (2 414,72 km) do granicy niemiecko-austriackiej

Ren:

Od granicy niemiecko-szwajcarskiej do granicy niemiecko-niderlandzkiej

Łaba:

Od ujścia kanału Łaba-Seiten do niższej granicy portu w Hamburgu

Müritz

 

Republika Francuska

Ren

Republika Węgierska

Dunaj: od 1 812 km do 1 433 km

Dunaj Moson: od 14 km do 0 km

Dunaj Szentendre: od 32 km do 0 km

Dunaj Ráckeve: od 58 km do 0 km

Rzeka Tisza: od 685 km do 160 km

Rzeka Dráva: od 198 km do 70 km

Rzeka Bodrog: od 51 km do 0 km

Rzeka Kettős-Körös: od 23 km do 0 km

Rzeka Hármas-Körös: od 91 km do 0 km

Kanał Sió: od 23 km do 0 km

Jezioro Velence

Jezioro Fertő

Królestwo Niderlandów

Ren

Sneekermeer, Koevordermeer, Heegermeer, Fluessen, Slotermeer, Tjeukemeer, Beulakkerwijde, Belterwijde, Ramsdiep, Ketelmeer, Zwartemeer, Veluwemeer, Eemmeer, Alkmaardermeer, Gouwzee, Buiten IJ, Afgesloten IJ, Kanał Morza Północnego, port w IJmuiden, teren portu w Rotterdamie, Nievue Maas, Noord, Oude Maas, Beneden Merwede, Nieuwe Merwede, Dordtsche Kil, Boven Merwede, Waal, Kanał Bijlandsch, Górny Ren, Kanał Pannersdensch, Geldersche IJssel, Dolny Ren, Lek, Kanał Amsterdam-Ren, Veerse Meer, Kanał Skalda-Ren od granicy państwa do ujścia w Volkerak, Amer, Bergsche Maas, Moza poniżej Venlo, Gooimeer, Europort, Kanał Caland (na wschód od portu Benelux), Kanał Hartel

Republika Austrii

Dunaj: od granicy z Niemcami do granicy ze Słowacją

Inn: od ujścia do elektrowni Passau-Ingling

Traun: od ujścia do 1,80 km

Enns: od ujścia do 2,70 km

March: do 6,00 km

Rzeczpospolita Polska

Rzeka Biebrza od ujścia Kanału Augustowskiego do ujścia Narwi

Rzeka Brda od połączenia z Kanałem Bydgoskim w Bydgoszczy do ujścia Wisły

Rzeka Bug od ujścia rzeki Muchawiec do ujścia Narwi

Jezioro Dąbie do granicy z morskimi wodami wewnętrznymi

Kanał Augustowski od połączenia z Biebrzą do granicy państwa, wraz z jeziorami znajdującymi się na trasie tego kanału

Kanał Bartnicki od jeziora Ruda Woda do jeziora Bartężek włącznie

Kanał Bydgoski

Kanał Elbląski od jeziora Druzno do jeziora Jeziorak i jeziora Szeląg Wielki, wraz z tymi jeziorami i jeziorami na trasie kanału oraz szlak boczny żeglowny w kierunku miejscowości Zalewo od jeziora Jeziorak do jeziora Ewingi włącznie

Kanał Gliwicki włącznie z Kanałem Kędzierzyńskim

Kanał Jagielloński od połączenia z rzeką Elbląg do rzeki Nogat

Kanał Łączański

Kanał Ślesiński wraz z jeziorami na jego trasie oraz jezioro Gopło

Kanał Żerański

Rzeka Martwa Wisła od Wisły w miejscowości Przegalina do granicy z morskimi wodami wewnętrznymi

Rzeka Narew od ujścia Biebrzy do ujścia do Wisły, wraz z Jeziorem Zegrzyńskim

Rzeka Nogat od Wisły do ujścia do Zalewu Wiślanego

Rzeka Noteć (górna) od jeziora Gopło do połączenia z Kanałem Górnonoteckim, Kanał Górnonotecki oraz rzeka Noteć (dolna) od połączenia z Kanałem Bydgoskim do ujścia do Warty

Rzeka Nysa Łużycka od Gubina do ujścia do Odry

Rzeka Odra od Raciborza do połączenia z Odrą Wschodnią, która przechodzi od Przekopu Klucz-Ustowo w rzekę Regalicę, wraz z tą rzeką i jej bocznymi odgałęzieniami do jeziora Dąbie oraz szlak boczny Odry od śluzy Opatowice do Śluzy Miejskiej we Wrocławiu

Rzeka Odra Zachodnia od jazu w miejscowości Widuchowa (704,1 km rzeki Odry) do granicy morskich wód wewnętrznych, wraz z bocznymi odgałęzieniami oraz Przekop Klucz-Ustowo łączący Odrę Wschodnią z Odrą Zachodnią

Rzeka Parnica i Przekop Parnicki od Odry Zachodniej do granicy z morskimi wodami wewnętrznymi

Rzeka Pisa od jeziora Roś do ujścia do Narwi

Rzeka Szkarpawa od Wisły do ujścia do Zalewu Wiślanego

Rzeka Warta od Jeziora Ślesińskiego do ujścia do Odry

System Wielkich Jezior Mazurskich obejmujący jeziora połączone rzekami i kanałami tworzącymi główny szlak od jeziora Roś (włącznie) w miejscowości Pisz do Kanału Węgorzewskiego (włącznie) w miejscowości Węgorzewo, wraz z jeziorami: Seksty, Mikołajskie, Tałty, Tałtowisko, Kotek, Szymon, Szymoneckie, Jagodne, Boczne, Tajty, Kisajno, Dargin, Łabap, Kirsajty oraz Święcajty wraz z Kanałem Giżyckim i Kanałem Niegocińskim oraz Kanałem Piękna Góra, wraz z bocznym szlakiem Jeziora Ryńskiego (włącznie) w miejscowości Ryn do Jeziora Nidzkiego (do 3 km, stanowiącego granicę z rezerwatem „Jezioro Nidzkie”), wraz z jeziorami: Bełdany, Guzianka Mała i Guzianka Wielka

Rzeka Wisła od ujścia Przemszy do połączenia z Kanałem Łączańskim i od ujścia tego kanału w Skawinie do ujścia Wisły do Zatoki Gdańskiej, z wyłączeniem Zbiornika Włocławskiego

Republika Słowacka

Dunaj: od Devína (1 880,26 km) do granicy słowacko-węgierskiej

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

SZKOCJA

Leith (Edinburgh)

W obrębie falochronów

Glasgow

Strathclyde Loch

Kanał Crinan

Crinan do Ardrishaig

Kanał Kaledoński

Odcinki kanału

IRLANDIA PÓŁNOCNA

Rzeka Lagan

Lagan Weir do Stranmillis

WSCHÓD ANGLII

Rzeka Wear (niezależna od pływów)

Od starego mostu kolejowego, Durham do Prebends Bridge, Durham

Rzeka Tees

W górę rzeki od zapory wodnej Tees

Dok Grimsby

Wewnątrz śluz

Dok Immingham

Wewnątrz śluz

Doki Hull

Wewnątrz śluz

Dok Boston

Wewnątrz wrót śluzy

Aire and Calder Navigation

Doki Goole do Leeds; miejsce połączenia z kanałem Leeds-Liverpool; miejsce połączenia Bank Dole z Selby (śluza na rzece Ouse); miejsce połączenia Castleford z Wakefield (śluza Falling)

Rzeka Ancholme

Od tamy Ferriby do Brigg

Kanał Calder i Hebble

Wakefield (śluza Falling do śluzy Broadcut Top)

Rzeka Foss

Od połączenia (Blue Bridge) z rzeką Ouse do Monk Bridge

Kanał Fossdyke

Połączenie z rzeką Trent do Brayford Pool

Dok Goole

Wewnątrz wrót śluzy

Hornsea Mere

Cały kanał

Rzeka Hull

Od śluzy Struncheon Hill do Beverley Beck

Kanał Market Weighton

Śluza na rzece Humber do śluzy Sod Houses

Kanał New Junction

Cały kanał

Rzeka Ouse

Od śluzy Naburn do Nun Monkton

Kanał Sheffield-South Yorkshire

Śluza Keadby do śluzy Tinsley

Rzeka Trent

Śluza Cromwell do Shardlow

Rzeka Witham

Śluza Boston do Brayford Poole (Lincoln)

WALIA I ZACHODNIA ANGLIA

Rzeka Severn

Powyżej Llanthony i tam Maisemore

Rzeka Wye

Powyżej Monmouth

Cardiff

Jezioro Roath Park

Port Talbot

W obrębie ogrodzonych doków

Swansea

W obrębie ogrodzonych doków

Rzeka Dee

Powyżej przepompowni wody Barrelwell Hill

Rzeka Mersey

Doki (bez doku Seaforth)

Rzeka Lune

Powyżej doku Glasson

Rzeka Avon (Midland)

Śluza Tewkesbury do Evesham

Gloucester

Doki miasta Gloucester, Kanał Gloucester-Sharpness

Jezioro Hollingworth

Całe jezioro

Kanał Manchester Ship

Cały kanał i doki Salford łącznie z rzeką Irwell

Jezioro Pickmere

Całe jezioro

Rzeka Tawe

Pomiędzy morską zaporą/mariną i stadionem sportowym Morfa

Jezioro Rudyard

Całe jezioro

Rzeka Weaver

Poniżej Northwich

POŁUDNIE ANGLII

Rzeka Nene

Wisbech Cut i rzeka Nene do śluzy Dog-in-a-Doublet

Rzeka Great Ouse

Kings Lynn Cut i rzeka Great Ouse poniżej mostu drogowego West Lynn

Yarmouth

Ujście rzeki Yare od linii łączącej końce północnego i południowego mola wejściowego, łącznie z Breydon Water

Lowestoft

Port w Lowestoft poniżej śluzy Mutford do linii pomiędzy zewnętrznymi molami wejściowymi do portu

Rzeka Alde i Ore

Powyżej ujścia rzeki Ore do Westrow Point

Rzeka Deben

Powyżej ujścia rzeki Deben do Felixstowe Ferry

Rzeka Orwell i rzeka Stour

Od linii łączącej Fagbury Point i Shotley Point na rzece Orwell do doku Ipswich; i od linii na osi północ-południe poprzez Erwarton Ness na rzece Stour do Manningtree

Kanał Chelmer-Blackwater

Na wschód od śluzy Beeleigh

Tamiza i jej dopływy

Tamiza powyżej śluzy Teddington do Oxfordu

Rzeka Adur i kanał Southwick

Rzeka Adur powyżej zachodniego krańca Tarmac Wharf i w obrębie kanału Southwick

Rzeka Arun

Rzeka Arun powyżej Littlehampton Marina

Rzeka Ouse (Sussex), Newhaven

Rzeka Ouse powyżej północnego krańca północnej kei

Bewl Water

Całe jezioro

Grafham Water

Całe jezioro

Rutland Water

Całe jezioro

Jezioro Thorpe Park

Całe jezioro

Chichester

Na wschód od linii łączącej Cobnor Point i Chalkdock Point

Christchurch

W obrębie portu w Christchurch z wyłączeniem Run

Kanał Exeter

Cały kanał

Rzeka Avon (Avon)

Doki miasta Bristol

Od zapory Netham do tamy Pulteney

ROZDZIAŁ 3

Rejon 4

Królestwo Belgii

Wszystkie belgijskie śródlądowe drogi wodne nieznajdujące się w rejonie 3

Republika Czeska

Wszystkie drogi wodne nieznajdujące się w rejonach 1, 2 i 3

Republika Federalna Niemiec

Wszystkie śródlądowe drogi wodne nieznajdujące się w rejonach 1, 2 i 3

Republika Francuska

Wszystkie francuskie śródlądowe drogi wodne nieznajdujące się w rejonach 1, 2 i 3

Republika Włoska

Rzeka Pad: od Piacenzy do ujścia

Kanał Mediolan-Cremona, Rzeka Pad: odcinek końcowy o długości 15 km do Padu

Rzeka Mincio: od Mantui, Governolo do Padu

Droga wodna Ferrara: od Padu (Pontelagoscuro), Ferrara do Porto Garibaldi

Kanał Brondolo i Kanał Valle: od wschodniego Padu do Laguny Weneckiej

Kanał Fissero-Tartaro-Canalbianco: od Adrii do wschodniego Padu

Wybrzeże weneckie: od Laguny Weneckiej do Grado

Republika Litewska

Całość sieci litewskiej

Wielkie Księstwo Luksemburga

Mozela

Republika Węgierska

Wszystkie drogi wodne nieznajdujące się w rejonach 2 i 3

Królestwo Niderlandów

Wszystkie pozostałe rzeki, kanały i jeziora nieznajdujące się w rejonach 1, 2 i 3

Republika Austrii

Thaya: aż do Bernhardsthal

March: powyżej 6,00 km

Rzeczpospolita Polska

Wszystkie drogi wodne nieznajdujące się w rejonach 1, 2 i 3

Republika Słowacka

Wszystkie drogi wodne nieznajdujące się w rejonie 3

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

SZKOCJA

Ratho i kanał Linlithgow Union

Cały kanał

Glasgow

Forth i kanał Clyde

Kanał Monkland — odcinki Faskine i Drumpellier

Hogganfield Loch

WSCHÓD ANGLII

Rzeka Ancholme

Brigg do śluzy Harram Hill

Kanał Calder-Hebble

Śluza Broadcut Top do mostu Sowerby

Kanał Chesterfield

West Stockwith do Worksop

Kanał Cromford

Cały kanał

Rzeka Derwent

Od miejsca połączenia z rzeką Ouse do Stamford Bridge

Driffield Navigation

Od śluzy Struncheon Hill do Great Driffield

Kanał Erewash

Śluza Trent do śluzy Langley Mill

Kanał Huddersfield

Miejsce połączenia z Kanałem Calder-Hebble przy Coopers Bridge do kanału Huddersfield Narrow przy Huddersfield

Pomiędzy Ashton-Under-Lyne i Huddersfield

Kanał Leeds-Liverpool

Od śluzy na rzece Leeds do Skipton Wharf

Jezioro Light Water Valley

Całe jezioro

The Mere, Scarborough

Całe jezioro

Rzeka Ouse

Powyżej Nun Monkton Pool

Kanał Pocklington

Od miejsca połączenia z rzeką Derwent do Melbourne Basin

Kanał Sheffield-South Yorkshire

Śluza Tinsley do Sheffield

Rzeka Soar

Miejsce połączenia z rzeką Trent do Loughborough

Kanał Trent-Mersey

Shardlow do śluzy Dellow Lane

Rzeka Ure i kanał Ripon

Od miejsca połączenia z rzeką Ouse do kanału Ripon (Ripon Basin)

Kanał Ashton

Cały kanał

WALIA I ZACHÓD ANGLII

Rzeka Avon (Midland)

Powyżej Evesham

Birmingham Canal Navigation

Cały kanał

Kanał Birmingham-Fazeley

Cały kanał

Kanał Coventry

Cały kanał

Kanał Grand Union (od Napton Junction do Birmingham i Fazeley)

Cały odcinek kanału

Kanał Kennet-Avon (Bath do Newbury)

Cały odcinek kanału

Kanał Lancaster

Cały kanał

Kanał Leeds-Liverpool

Cały kanał

Kanał Llangollen

Cały kanał

Kanał Caldon

Cały kanał

Kanał Peak Forest

Cały kanał

Kanał Macclesfield

Cały kanał

Kanał Monmouthshire-Brecon

Cały kanał

Kanał Montgomery

Cały kanał

Kanał Rochdale

Cały kanał

Kanał Swansea

Cały kanał

Kanał Neath-Tennant

Cały kanał

Kanał Shropshire Union

Cały kanał

Kanał Staffordshire-Worcester

Cały kanał

Kanał Stratford-upon-Avon

Cały kanał

Rzeka Trent

Cała rzeka

Kanał Trent-Mersey

Cały kanał

Rzeka Weaver

Powyżej Northwich

Kanał Worcester-Birmingham

Cały kanał

POŁUDNIE ANGLII

Rzeka Nene

Powyżej śluzy Dog-in-a-Doublet

Rzeka Great Ouse

Kings Lynn powyżej mostu drogowego West Lynn; rzeka Great Ouse i wszystkie połączone z nią drogi wodne w Fenland, w tym rzeka Cam i Middle Level Navigation

Norfolk i Suffolk Broads

Wszystkie żeglowne rzeki, w których występują lub nie występują pływy, rozlewiska, kanały i drogi wodne w obrębie Norfolk i Suffolk Broads, łącznie z Oulton Broad, a także rzeki Waveney, Yare, Bure, Ant i Thurne, z wyjątkiem określonym w przypadku Yarmouth i Lowestoft

Rzeka Blyth

Rzeka Blyth, ujście do Blythburgh

Rzeki Alde i Ore

Na rzece Alde powyżej Westrow Point

Rzeka Deben

Rzeka Deben powyżej Felixstowe Ferry

Rzeka Orwell i rzeka Stour

Wszystkie drogi wodne na rzece Stour powyżej Manningtree

Kanał Chelmer-Blackwater

Na zachód od śluzy Beeleigh

Tamiza i jej dopływy

Rzeka Stort i rzeka Lee powyżej Bow Creek; kanał Grand Union powyżej śluzy Brentford i kanału Regents powyżej Limehouse Basin i wszystkie połączone z nimi kanały; rzeka Wey powyżej śluzy na Tamizie; kanał Kennet-Avon; Tamiza powyżej Oxfordu; kanał Oxford

Rzeka Medway i Swale

Rzeka Medway powyżej śluzy Allington

Rzeka Stour (Kent)

Rzeka Stour powyżej przystani w Flagstaff Reach

Port w Dover

Cały port

Rzeka Rother

Rzeka Rother i Kanał Royal Military powyżej tamy Scots Float i rzeka Brede powyżej śluzy wejściowej

Brighton

Port wewnętrzny Brighton Marina powyżej śluzy

Jezioro Wickstead Park

Całe jezioro

Kanał Kennet-Avon

Cały kanał

Kanał Grand Union

Cały kanał

Rzeka Avon (Avon)

Powyżej tamy Pulteney

Kanał Bridgewater

Cały kanał


(*)  W przypadku statków, których port macierzysty znajduje się gdzie indziej, należy uwzględnić art. 32 Traktatu o współpracy Ems-Dollart z dnia 8 kwietnia 1960 r. (BGBl. 1963 II, str. 602).

ZAŁĄCZNIK II

MINIMALNE WYMAGANIA TECHNICZNE DLA STATKÓW PŁYWAJĄCYCH NA ŚRÓDLĄDOWYCH DROGACH WODNYCH W REJONACH 1, 2, 3 I 4

SPIS TREŚCI

CZĘŚĆ I 38
ROZDZIAŁ 1 38
PRZEPISY OGÓLNE 38

Artykuł 1.01 —

Znaczenie określeń 38

Artykuł 1.02 —

(Skreślony) 42

Artykuł 1.03 —

(Skreślony) 42

Artykuł 1.04 —

(Skreślony) 42

Artykuł 1.05 —

(Skreślony) 42

Artykuł 1.06 —

Zarządzenia tymczasowe 42

Artykuł 1.07 —

Instrukcje służbowe 42
ROZDZIAŁ 2 42
PROCEDURA 42

Artykuł 2.01 —

Komisje inspekcyjne 42

Artykuł 2.02 —

Wniosek o przeprowadzenie inspekcji 43

Artykuł 2.03 —

Przedstawienie jednostki do inspekcji 43

Artykuł 2.04 —

(Skreślony) 43

Artykuł 2.05 —

Tymczasowe świadectwo wspólnotowe 43

Artykuł 2.06 —

Okres ważności świadectwa wspólnotowego 44

Artykuł 2.07 —

Uwagi i zmiany w świadectwie wspólnotowym 44

Artykuł 2.08 —

(Skreślony) 44

Artykuł 2.09 —

Ponowna inspekcja 44

Artykuł 2.10 —

Dobrowolna inspekcja 44

Artykuł 2.11 —

(Skreślony) 44

Artykuł 2.12 —

(Skreślony) 44

Artykuł 2.13 —

(Skreślony) 44

Artykuł 2.14 —

(Skreślony) 45

Artykuł 2.15 —

Koszty 45

Artykuł 2.16 —

Informacje 45

Artykuł 2.17 —

Rejestr świadectw wspólnotowych 45

Artykuł 2.18 —

Urzędowy numer statku 45

Artykuł 2.19 —

Równoważność i odstępstwa 45
CZĘŚĆ II 46
ROZDZIAŁ 3 46
WYMAGANIA DOTYCZĄCE BUDOWY STATKÓW 46

Artykuł 3.01 —

Zasada podstawowa 46

Artykuł 3.02 —

Wytrzymałość i stateczność 46

Artykuł 3.03 —

Kadłub 47

Artykuł 3.04 —

Maszynownie, kotłownie i zasobniki paliwa 47
ROZDZIAŁ 4 48
PRZEŚWIT BEZPIECZNY, WOLNA BURTA I PODZIAŁKI ZANURZENIA 48

Artykuł 4.01 —

Prześwit bezpieczny 48

Artykuł 4.02 —

Wolna burta 48

Artykuł 4.03 —

Minimalna wolna burta 50

Artykuł 4.04 —

Znaki zanurzenia 50

Artykuł 4.05 —

Maksymalnie dopuszczalne zanurzenie statków, których ładownie nie zawsze są zamknięte strugoszczelnie i odpornie na działanie warunków atmosferycznych 51

Artykuł 4.06 —

Podziałki zanurzenia 51
ROZDZIAŁ 5 52
WŁAŚCIWOŚCI MANEWROWE 52

Artykuł 5.01 —

Postanowienia ogólne 52

Artykuł 5.02 —

Próby w ruchu 52

Artykuł 5.03 —

Odcinki do przeprowadzania prób w ruchu 52

Artykuł 5.04 —

Stopień załadowania statków i zestawów podczas prób w ruchu 52

Artykuł 5.05 —

Pokładowe urządzenia pomocnicze dla potrzeb próby w ruchu 52

Artykuł 5.06 —

Prędkość (postępowa) 53

Artykuł 5.07 —

Właściwości hamowania 53

Artykuł 5.08 —

Właściwości ruchu wstecz 53

Artykuł 5.09 —

Właściwości uniku 53

Artykuł 5.10 —

Właściwości zwrotu 53
ROZDZIAŁ 6 53
URZĄDZENIA STEROWE 53

Artykuł 6.01 —

Wymogi ogólne 53

Artykuł 6.02 —

System napędu maszyny sterowej 54

Artykuł 6.03 —

Hydrauliczny system napędowy maszyny sterowej 54

Artykuł 6.04 —

Źródło zasilania 54

Artykuł 6.05 —

Napęd ręczny 55

Artykuł 6.06 —

Urządzenia typu ster-śruba, napęd strugowodny, pędnik cykloidalny i ster strumieniowy dziobowy 55

Artykuł 6.07 —

Wskaźniki i instrumenty kontrolne 55

Artykuł 6.08 —

Regulatory prędkości obrotu 55

Artykuł 6.09 —

Odbiór 55
ROZDZIAŁ 7 56
STERÓWKA 56

Artykuł 7.01 —

Postanowienia ogólne 56

Artykuł 7.02 —

Dobra widoczność 56

Artykuł 7.03 —

Ogólne wymogi dotyczące urządzeń obsługi, wskaźników i instrumentów kontrolnych 57

Artykuł 7.04 —

Szczególne wymogi dotyczące urządzeń obsługi, wskaźników i instrumentów kontrolnych serwomotorów i urządzeń sterowych 57

Artykuł 7.05 —

Światła nawigacyjne, sygnały świetlne i sygnały dźwiękowe 58

Artykuł 7.06 —

Radar i wskaźnik skrętu 58

Artykuł 7.07 —

Urządzenie radiotelefoniczne dla statków z jednoosobowym stanowiskiem radarowym 59

Artykuł 7.08 —

Pokładowe urządzenia wewnętrznej łączności głosowej 59

Artykuł 7.09 —

Urządzenie alarmowe 59

Artykuł 7.10 —

Ogrzewanie i wentylacja 59

Artykuł 7.11 —

Urządzenie do obsługi kotwic rufowych 59

Artykuł 7.12 —

Sterówki o regulowanej wysokości 59

Artykuł 7.13 —

Adnotacja w świadectwie wspólnotowym dotycząca statków z jednoosobowym stanowiskiem radarowym 60
ROZDZIAŁ 8 60
WYMOGI DOTYCZĄCE BUDOWY MASZYN 60

Artykuł 8.01 —

Postanowienia ogólne 60

Artykuł 8.02 —

Urządzenia bezpieczeństwa 60

Artykuł 8.03 —

Systemy napędowe 60

Artykuł 8.04 —

System odprowadzania spalin z silników spalinowych 61

Artykuł 8.05 —

Zbiorniki paliwa, przewody paliwowe i osprzęt 61

Artykuł 8.06 —

Przechowywanie olejów smarowych, rur i osprzętu 62

Artykuł 8.07 —

Przechowywanie olejów używanych w systemach przenoszenia napędu, systemach sterowania i napędu oraz systemach grzewczych, przewody i osprzęt 62

Artykuł 8.08 —

Systemy pomp zęzowych i odwadniania 63

Artykuł 8.09 —

Zbieranie wody zaolejonej i oleju przepracowanego 64

Artykuł 8.10 —

Hałas emitowany przez statki 64

ROZDZIAŁ 8a

(Skreślony) 64
ROZDZIAŁ 9 64
URZĄDZENIA ELEKTRYCZNE 64

Artykuł 9.01 —

Postanowienia ogólne 64

Artykuł 9.02 —

Systemy zasilania w energię 65

Artykuł 9.03 —

Zabezpieczenie przed dotykiem, przedostaniem się ciał obcych oraz wody 65

Artykuł 9.04 —

Zabezpieczenie przeciwwybuchowe 66

Artykuł 9.05 —

Uziemienie ochronne 66

Artykuł 9.06 —

Dopuszczalne maksymalne napięcia 66

Artykuł 9.07 —

Systemy rozdzielcze 67

Artykuł 9.08 —

Połączenie z siecią lądową lub innymi sieciami zewnętrznymi 67

Artykuł 9.09 —

Przekazywanie prądu innym jednostkom 68

Artykuł 9.10 —

Generatory i silniki 68

Artykuł 9.11 —

Akumulatory 68

Artykuł 9.12 —

Rozdzielnie 69

Artykuł 9.13 —

Wyłączniki awaryjne 70

Artykuł 9.14 —

Materiał instalacyjny 70

Artykuł 9.15 —

Kable 70

Artykuł 9.16 —

Instalacje oświetleniowe 71

Artykuł 9.17 —

Światła nawigacyjne 71

Artykuł 9.18 —

(Skreślony) 71

Artykuł 9.19 —

Systemy alarmowe i systemy bezpieczeństwa urządzeń maszynowych 71

Artykuł 9.20 —

Sprzęt elektroniczny 72

Artykuł 9.21 —

Wymienność elektromagnetyczna 73
ROZDZIAŁ 10 73
WYPOSAŻENIE 73

Artykuł 10.01 —

Wyposażenie kotwiczne 73

Artykuł 10.02 —

Pozostałe wyposażenie 75

Artykuł 10.03 —

Gaśnice przenośne 76

Artykuł 10.03a —

Systemy gaśnicze zainstalowane na stałe w pomieszczeniach dla załogi, sterówkach i pomieszczeniach dla pasażerów 76

Artykuł 10.03b —

Systemy gaśnicze zainstalowane na stałe w maszynowniach, kotłowniach i pompowniach 77

Artykuł 10.04 —

Łodzie towarzyszące 81

Artykuł 10.05 —

Koła i kamizelki ratunkowe 81
ROZDZIAŁ 11 81
BEZPIECZEŃSTWO W MIEJSCU PRACY 81

Artykuł 11.01 —

Przepisy ogólne 81

Artykuł 11.02 —

Ochrona przed upadkiem 81

Artykuł 11.03 —

Wymiary miejsc pracy 82

Artykuł 11.04 —

Schodnia pokładowa boczna 82

Artykuł 11.05 —

Dostęp do miejsc pracy 82

Artykuł 11.06 —

Wyjścia i wyjścia awaryjne 83

Artykuł 11.07 —

Urządzenia do wchodzenia 83

Artykuł 11.08 —

Pomieszczenia wewnętrzne 83

Artykuł 11.09 —

Ochrona przed hałasem i drganiami 83

Artykuł 11.10 —

Pokrywy luków 83

Artykuł 11.11 —

Wciągarki 84

Artykuł 11.12 —

Dźwigi 84

Artykuł 11.13 —

Przechowywanie łatwo palnych cieczy 85
RODZIAŁ 12 85
POMIESZCZENIA DLA ZAŁOGI 85

Artykuł 12.01 —

Przepisy ogólne 85

Artykuł 12.02 —

Szczególne wymagania projektowe dotyczące pomieszczeń dla załogi 86

Artykuł 12.03 —

Urządzenia sanitarne 86

Artykuł 12.04 —

Kuchnie 87

Artykuł 12.05 —

Instalacje wody pitnej 87

Artykuł 12.06 —

Ogrzewanie i wentylacja 88

Artykuł 12.07 —

Pozostałe wyposażenie pomieszczeń dla załogi 88
ROZDZIAŁ 13 88
URZĄDZENIA GRZEWCZE, DO GOTOWANIA I CHŁODNICZE ZASILANE PALIWEM 88

Artykuł 13.01 —

Przepisy ogólne 88

Artykuł 13.02 —

Stosowanie paliw płynnych, urządzenia zasilane olejem napędowym 88

Artykuł 13.03 —

Piece grzewcze z palnikiem z odparowaniem oleju i urządzenia grzewcze z palnikiem z rozpylaniem oleju 89

Artykuł 13.04 —

Piece grzewcze z palnikiem z odparowaniem oleju 89

Artykuł 13.05 —

Urządzenia grzewcze z palnikiem z rozpylaniem oleju 89

Artykuł 13.06 —

Urządzenia grzewcze z wymuszonym obiegiem powietrza 89

Artykuł 13.07 —

Ogrzewanie paliwem stałym 90
ROZDZIAŁ 14 90
INSTALACJE GAZU PŁYNNEGO DLA CELÓW GOSPODARCZYCH 90

Artykuł 14.01 —

Przepisy ogólne 90

Artykuł 14.02 —

Instalacje 90

Artykuł 14.03 —

Zbiorniki 91

Artykuł 14.04 —

Lokalizacja i układ jednostki zasilającej 91

Artykuł 14.05 —

Zbiorniki rezerwowe i puste 91

Artykuł 14.06 —

Regulatory ciśnienia 91

Artykuł 14.07 —

Ciśnienie 92

Artykuł 14.08 —

Doprowadzenia sztywne i elastyczne 92

Artykuł 14.09 —

System rozdzielczy 92

Artykuł 14.10 —

Odbiorniki gazu i ich instalacje 92

Artykuł 14.11 —

Wentylacja i odprowadzanie gazów spalinowych 93

Artykuł 14.12 —

Instrukcje użytkowania i bezpieczeństwa 93

Artykuł 14.13 —

Odbiór 93

Artykuł 14.14 —

Badania 93

Artykuł 14.15 —

Potwierdzenie zgodności 94
ROZDZIAŁ 15 94
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE STATKÓW PASAŻERSKICH 94

Artykuł 15.01 —

Przepisy ogólne 94

Artykuł 15.02 —

Kadłub statku 94

Artykuł 15.03 —

Stateczność 96

Artykuł 15.04 —

Prześwit bezpieczny i wolna burta 100

Artykuł 15.05 —

Największa dopuszczalna liczba pasażerów 101

Artykuł 15.06 —

Pomieszczenia i strefy dla pasażerów 101

Artykuł 15.07 —

Układ napędowy 104

Artykuł 15.08 —

Urządzenia i sprzęt bezpieczeństwa 104

Artykuł 15.09 —

Środki ratunkowe 105

Artykuł 15.10 —

Instalacje elektryczne 106

Artykuł 15.11 —

Ochrona przeciwpożarowa 107

Artykuł 15.12 —

Gaszenie ognia 111

Artykuł 15.13 —

Organizacja bezpieczeństwa 112

Artykuł 15.14 —

Urządzenia do odbioru i odprowadzania ścieków gospodarczych 113

Artykuł 15.15 —

Odstępstwa dla określonych statków pasażerskich 113
ROZDZIAŁ 15a 114
WYMAGANIA SZCZEGÓLNE DLA ŻAGLOWYCH STATKÓW PASAŻERSKICH 114

Artykuł 15a.01 —

Zakres zastosowania części II 114

Artykuł 15a.02 —

Wyjątki dla określonych typów żaglowych statków pasażerskich 115

Artykuł 15a.03 —

Wymagania w zakresie stateczności dla statków pod żaglami 115

Artykuł 15a.04 —

Budowa statków i wymagania mechaniczne 115

Artykuł 15a.05 —

Olinowanie 116

Artykuł 15a.06 —

Maszty i drzewca w ogólności 116

Artykuł 15a.07 —

Przepisy specjalne dotyczące masztów 116

Artykuł 15a.08 —

Przepisy specjalne dotyczące steng masztu 117

Artykuł 15a.09 —

Przepisy specjalne dotyczące bukszprytów 118

Artykuł 15a.10 —

Przepisy specjalne dotyczące bomsteng 118

Artykuł 15a.11 —

Przepisy specjalne dotyczące bomów grota 118

Artykuł 15a.12 —

Przepisy specjalne dotyczące gafli 119

Artykuł 15a.13 —

Wymagania ogólne dla olinowania stałego i ruchomego 119

Artykuł 15a.14 —

Przepisy szczególne dotyczące olinowania stałego 119

Artykuł 15a.15 —

Przepisy szczególne dotyczące olinowania ruchomego 120

Artykuł 15a.16 —

Okucia i elementy olinowania 121

Artykuł 15a.17 —

Żagle 122

Artykuł 15a.18 —

Wyposażenie 122

Artykuł 15a.19 —

Testy 122
ROZDZIAŁ 16 122
POSTANOWIENIA SZCZEGÓŁOWE DLA JEDNOSTEK PRZEZNACZONYCH DO ŁĄCZENIA W ZESTAWY PCHANE, HOLOWANE LUB SPRZĘŻONE 122

Artykuł 16.01 —

Jednostki pchające 122

Artykuł 16.02 —

Jednostki pchane 123

Artykuł 16.03 —

Jednostki przemieszczające jednostki sprzężone 123

Artykuł 16.04 —

Jednostki przemieszczane w zestawie 123

Artykuł 16.05 —

Jednostki przeznaczone do holowania 123

Artykuł 16.06 —

Próby w ruchu zestawów 124

Artykuł 16.07 —

Wpisy do świadectwa wspólnotowego 124
ROZDZIAŁ 17 124
POSTANOWIENIA SZCZEGÓŁOWE DLA URZĄDZEŃ PŁYWAJĄCYCH 124

Artykuł 17.01 —

Przepisy ogólne 124

Artykuł 17.02 —

Odstępstwa 124

Artykuł 17.03 —

Inne postanowienia 125

Artykuł 17.04 —

Pozostały prześwit bezpieczny 125

Artykuł 17.05 —

Pozostała wolna burta 125

Artykuł 17.06 —

Próba przechyłu 126

Artykuł 17.07 —

Dowód stateczności 126

Artykuł 17.08 —

Dowody stateczności w przypadku zmniejszonej pozostałej wolnej burty 127

Artykuł 17.09 —

Oznakowanie i wskaźniki zanurzenia 128

Artykuł 17.10 —

Urządzenia pływające bez dowodu stateczności 128
ROZDZIAŁ 18 128
PRZEPISY SPECJALNE DOTYCZĄCE ŁODZI ROBOCZYCH 128

Artykuł 18.01 —

Warunki pracy 128

Artykuł 18.02 —

Zastosowanie części II 128

Artykuł 18.03 —

Odstępstwa 128

Artykuł 18.04 —

Prześwit bezpieczny i wolna burta 129

Artykuł 18.05 —

Łodzie towarzyszące 129
ROZDZIAŁ 19 129
PRZEPISY SPECJALNE DOTYCZĄCE STATKÓW HISTORYCZNYCH (skreślony) 129
ROZDZIAŁ 19a 129
PRZEPISY SPECJALNE DOTYCZĄCE BAREK KANAŁOWYCH (skreślony) 129
ROZDZIAŁ 19b 129
PRZEPISY SPECJALNE DOTYCZĄCE STATKÓW PŁYWAJĄCYCH PO DROGACH WODNYCH W REJONIE 4 129

Artykuł 19b.01

Zastosowanie rozdziału 4 129
ROZDZIAŁ 20 129
PRZEPISY SPECJALNE DOTYCZĄCE STATKÓW PEŁNOMORSKICH (skreślony) 129
ROZDZIAŁ 21 129
PRZEPISY SPECJALNE DOTYCZĄCE STATKÓW REKREACYJNYCH 129

Artykuł 21.01 —

Przepisy ogólne 129

Artykuł 21.02 —

Zastosowanie części II 130

Artykuł 21.03 —

(skreślony) 130
ROZDZIAŁ 22 131
STATECZNOŚĆ KONTENEROWCÓW 131

Artykuł 22.01 —

Przepisy ogólne 131

Artykuł 22.02 —

Warunki szczegółowe i metoda obliczania potwierdzenia stateczności dla transportu kontenerów niezabezpieczonych 131

Artykuł 22.03 —

Warunki szczegółowe i metoda obliczania potwierdzenia stateczności dla transportu kontenerów zabezpieczonych 133

Artykuł 22.04 —

Procedura szacowania stateczności na pokładzie 134
ROZDZIAŁ 22a 134
PRZEPISY SPECJALNE DOTYCZĄCE JEDNOSTEK DŁUŻSZYCH NIŻ 110 M 134

Artykuł 22a.01 —

Zastosowanie części II 134

Artykuł 22a.02 —

Zastosowanie części II 134

Artykuł 22a.03 —

Wytrzymałość 134

Artykuł 22a.04 —

Pływalność i stateczność 134

Artykuł 22a.05 —

Wymagania dodatkowe 135

Artykuł 22a.06 —

Zastosowanie części IV w przypadku przebudowy 136
ROZDZIAŁ 22b 136
PRZEPISY SPECJALNE DLA STATKÓW O DUŻEJ PRĘDKOŚCI 136

Artykuł 22b.01 —

Przepisy ogólne 136

Artykuł 22b.02 —

Zastosowanie części II 137

Artykuł 22b.03 —

Zastosowanie części II 137

Artykuł 22b.04 —

Miejsca siedzące i pasy bezpieczeństwa 137

Artykuł 22b.05 —

Wolna burta 137

Artykuł 22b.06 —

Pływalność, stateczność i dalszy podział 137

Artykuł 22b.07 —

Sterówka 137

Artykuł 22b.08 —

Dodatkowe wyposażenie 138

Artykuł 22b.09 —

Obszary zamknięte 138

Artykuł 22b.10 —

Wyjścia i drogi ewakuacyjne 138

Artykuł 22b.11 —

Ochrona przeciwpożarowa i gaszenie pożarów 139

Artykuł 22b.12 —

Postanowienia przejściowe 139
CZĘŚĆ III 139
ROZDZIAŁ 23 139
WYPOSAŻENIE STATKÓW, ASPEKTY ZWIĄZANE Z ZAŁOGĄ 139

Artykuł 23.01 —

(skreślony) 139

Artykuł 23.02 —

(skreślony) 139

Artykuł 23.03 —

(skreślony) 139

Artykuł 23.04 —

(skreślony) 139

Artykuł 23.05 —

(skreślony) 139

Artykuł 23.06 —

(skreślony) 139

Artykuł 23.07 —

(skreślony) 139

Artykuł 23.08 —

(skreślony) 139

Artykuł 23.09 —

Wyposażenie statków 140

Artykuł 23.10 —

(skreślony) 141

Artykuł 23.11 —

(skreślony) 141

Artykuł 23.12 —

(skreślony) 141

Artykuł 23.13 —

(skreślony) 141

Artykuł 23.14 —

(skreślony) 141

Artykuł 23.15 —

(skreślony) 141
CZĘŚĆ IV 141
ROZDZIAŁ 24 141
POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE 141

Artykuł 24.01 —

Stosowalność postanowień przejściowych w odniesieniu do jednostek, które obecnie są eksploatowane 141

Artykuł 24.02 —

Odstępstwa w odniesieniu do jednostek, które są obecnie eksploatowane 141

Artykuł 24.03 —

Odstępstwa w odniesieniu do jednostek, które były wodowane w dniu 1 kwietnia 1976 r. lub wcześniej 152

Artykuł 24.04 —

Inne odstępstwa 154

Artykuł 24.05 —

(skreślony) 154

Artykuł 24.06 —

Odstępstwa w odniesieniu do jednostek ni objętych przez art. 24.01 154

Artykuł 24.07 —

(skreślony) 163
ROZDZIAŁ 24a 163
DODATKOWE POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE DLA STATKÓW NIEPŁYWAJĄCYCH PO DROGACH WODNYCH REJONU R 163

Artykuł 24a.01 —

Stosowanie postanowień przejściowych dla jednostek będących już w eksploatacji i ważność poprzednich świadectw wspólnotowych 163

Artykuł 24a.02 —

Odstępstwa dotyczące jednostek nadal pozostających w eksploatacji 163

Artykuł 24a.03 —

Odstępstwa w odniesieniu statków, pod które stępka została położona przed dniem 1 stycznia 1985 r. 169

Artykuł 24a.04 —

Inne odstępstwa 171

DODATEK I

SYGNAŁY BEZPIECZEŃSTWA 172

DODATEK II

INSTRUKCJE ADMINISTRACYJNE 174

CZĘŚĆ I

ROZDZIAŁ 1

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1.01

Znaczenie określeń

Użyte w niniejszej dyrektywie określenia oznaczają:

 

Typy jednostek:

1)

„jednostka”: statek lub urządzenie pływające;

2)

„statek”: statek żeglugi śródlądowej lub statek pełnomorski;

3)

„statek żeglugi śródlądowej”: statek przeznaczony wyłącznie lub głównie do żeglugi śródlądowej;

4)

„statek pełnomorski”: statek dopuszczony do transportu pełnomorskiego;

5)

„statek motorowy”: zbiornikowiec z napędem silnikowym lub statek towarowy z napędem silnikowym;

6)

„zbiornikowiec z napędem silnikowym”: statek przeznaczony do przewozu towarów w zbiornikach stałych, poruszający się za pomocą własnej siły napędowej;

7)

„statek towarowy z napędem silnikowym”: statek przeznaczony do przewozu towarów, poruszający się za pomocą własnej siły napędowej i niebędący zbiornikowcem z napędem silnikowym;

8)

„barka kanałowa”: statek żeglugi śródlądowej nieprzekraczający 38,5 m długości oraz 5,05 m szerokości i zwykle kursujący po Kanale Rodan-Ren;

9)

„holownik”: statek zbudowany wyłącznie w celu holowania;

10)

„pchacz”: statek zbudowany wyłącznie w celu przemieszczania zestawu pchanego;

11)

„barka holowana”: barka holowana zbiornikowa lub barka holowana towarowa;

12)

„barka holowana zbiornikowa”: statek bez własnego napędu przeznaczony do przewozu towarów w zbiornikach stałych i zbudowany w celu przemieszczania poprzez holowanie, lub z napędem umożliwiającym jedynie wykonywanie niewielkich przemieszczeń;

13)

„barka holowana towarowa”: statek bez własnego napędu przeznaczony do przewozu towarów i zbudowany w celu przemieszczania poprzez holowanie, lub z napędem umożliwiającym jedynie wykonanie niewielkich przemieszczeń i niebędący barką holowaną zbiornikową;

14)

„barka pchana”: barka pchana zbiornikowa, barka pchana towarowa lub barka pchana przewożona statkiem;

15)

„barka pchana zbiornikowa”: statek przeznaczony do przewozu towarów w zbiornikach stałych, zbudowany lub specjalnie przystosowany w celu przemieszczania poprzez pchanie, bez własnego napędu lub z napędem umożliwiającym jedynie wykonanie niewielkich przemieszczeń, gdy nie należy do zestawu pchanego;

16)

„barka pchana towarowa”: statek niebędący barką pchaną zbiornikową, przeznaczony do przewozu towarów, zbudowany lub specjalnie przystosowany w celu przemieszczania poprzez pchanie, bez własnego napędu lub z napędem umożliwiającym jedynie wykonanie niewielkich przemieszczeń, gdy nie należy do zestawu pchanego;

17)

„barka pchana przewożona statkiem”: barka pchana zbudowana do przewożenia na pokładzie statku pełnomorskiego i żeglugi na śródlądowych drogach wodnych;

18)

„statek pasażerski”: statek wycieczkowy lub kabinowy zbudowany lub przystosowany do przewozu więcej niż 12 pasażerów;

19)

„pasażerski statek żaglowy”: statek pasażerski zbudowany i przystosowany do poruszania się także za pomocą żagli;

20)

„statek wycieczkowy”: statek pasażerski bez sypialnych kabin pasażerskich;

21)

„statek kabinowy”: statek pasażerski z sypialnymi kabinami pasażerskimi;

22)

„statek o dużej prędkości”: jednostka z napędem, która może osiągać prędkość ponad 40km/h względem wody;

23)

„urządzenie pływające”: konstrukcja pływająca ze znajdującymi się na niej urządzeniami roboczymi, takimi jak dźwigi, pogłębiarki, kafary lub podnośniki;

24)

„łódź robocza”: statek, który dzięki swej budowie i wyposażeniu nadaje się i jest przeznaczony do użytku na budowach, np. barka rekultywacyjna, barka dennoklapowa lub pokładowa, ponton lub narzucarka kamienia;

25)

„statek rekreacyjny”: statek niebędący statkiem pasażerskim, przeznaczony do celów sportowych i rekreacyjnych;

26)

„łódź towarzysząca”: łódź służąca do celów transportowych, ratowniczych i roboczych;

27)

„instalacja pływająca”: konstrukcja pływająca, z reguły nieprzeznaczona do przemieszczania, jak np. zakład kąpielowy, dok, molo lub hangar łodzi);

28)

„obiekt pływający”: tratwa lub inne obiekty pojedynczo lub zespołowo zdolne do żeglugi, niebędący statkiem, urządzeniem pływającym ani instalacją pływającą;

 

Zestawienia jednostek

29)

„zestaw”: zestaw sztywny lub zestaw holowany;

30)

„formacja”: sposób zestawienia zestawu;

31)

„zestaw sztywny”: zestaw pchany lub zestaw sprzężony;

32)

„zestaw pchany”: sztywne zestawienie jednostek, z których co najmniej jedna umieszczona jest przed jednostką (obiema jednostkami) o napędzie mechanicznym, która przemieszcza (które przemieszczają) zestaw i jest określana jako „pchacz” („pchacze”); zestaw złożony z pchacza i jednostki pchanej sprzężonych elastycznie, jest także uważany za sztywny;

33)

„zestaw sprzężony”: zestawienie jednostek sztywno sprzężonych burtami, z których żadna nie znajduje się przed jednostką o napędzie maszynowym prowadzącą zestaw;

34)

„zestaw holowany”: zestawienie jednej lub więcej jednostek, instalacji pływających lub obiektów pływających holowanych przez jedną lub więcej jednostek o napędzie maszynowym należących do zestawu;

 

Poszczególne strefy jednostek

35)

„maszynownia główna”: pomieszczenie, w którym ustawione są urządzenia napędowe;

36)

„maszynownia”: pomieszczenie, w którym ustawione są silniki spalinowe;

37)

„kotłownia”: pomieszczenie, w którym ustawiona jest napędzana paliwem instalacja do wytwarzania pary lub rozgrzewania oleju grzewczego;

38)

„nadbudówka zamknięta”: ciągła, wodoszczelna, stała konstrukcja o stałych ścianach trwale i wodoszczelnie połączonych z pokładem;

39)

„sterówka”: pomieszczenie, w którym zainstalowane są urządzenia obsługi i kontroli niezbędne do prowadzenia statku;

40)

„pomieszczenie dla załogi”: pomieszczenia przeznaczone dla osób zwykle mieszkających na statku, w tym kuchnie, pomieszczenia magazynowe, toalety, łazienki, pralnie, korytarze, ale nie sterówka;

41)

„pomieszczenie pasażerskie”: pomieszczenia oraz zamknięte strefy przeznaczone dla pasażerów na pokładzie, jak pomieszczenia mieszkalne, biura, sklepy, salony fryzjerskie, suszarnie, pralnie, sauny, toalety, łazienki, przejścia, łączniki i schody otwarte;

42)

„stanowisko kontrolne”: sterówka, pomieszczenie zawierające awaryjny agregat prądotwórczy lub jego części lub pomieszczenie dla personelu pokładowego lub członków załogi do stałej obsługi sygnalizatorów przeciwpożarowych, zdalnej obsługi drzwi lub przeciwpożarowych klap odcinających;

43)

„szyb schodowy”: szyb wewnętrznej klatki schodowej lub windy;

44)

„pomieszczenie mieszkalne”: pomieszczenie dla załogi lub pomieszczenie pasażerskie. Na statkach pasażerskich kuchni nie uznaje się za pomieszczenie mieszkalne;

45)

„kuchnia”: pomieszczenie z kuchenką lub podobnym miejscem do przygotowywania posiłków;

46)

„magazyn”: pomieszczenie do przechowywania płynów łatwopalnych lub pomieszczenie o powierzchni ponad 4 m2 do przechowywania zapasów;

47)

„ładownia”: otwarta lub zamknięta pokrywami luku część statku ograniczona z przodu i z tyłu grodziami, przeznaczona do przewozu towarów opakowanych lub luzem, lub do przyjęcia zbiorników niestanowiących części kadłuba;

48)

„zbiornik stały”: zbiornik na stałe związany ze statkiem, przy czym ściany zbiornika może tworzyć sam kadłub albo ścianki niestanowiące części kadłuba;

49)

„miejsce pracy”: miejsce, w którym członkowie załogi wykonują swe obowiązki służbowe, w tym schodnia, bom i łódź towarzysząca;

50)

„przejście”: obszar służący zwykle do ruchu osób i towarów;

51)

„obszar bezpieczny”: obszar ograniczony na zewnątrz pionową powierzchnią biegnącą w odległości 1/5 BWL równolegle do przebiegu poszycia w linii największego zanurzenia;

52)

„miejsca zbiórki”: specjalnie chronione miejsca na statku, w których zbierają się pasażerowie w razie niebezpieczeństwa;

53)

„miejsca ewakuacji”: część miejsc zbiórki na statku, z których można dokonać ewakuacji osób;

 

Pojęcia z zakresu techniki okrętowej

54)

„wodnica maksymalnego zanurzenia”: płaszczyzna wodnicowa odpowiadająca maksymalnemu zanurzeniu, przy którym statek ma zezwolenie na uprawianie żeglugi;

55)

„prześwit bezpieczny”: odległość pomiędzy wodnicą maksymalnego zanurzenia i równoległą do niej płaszczyzną przechodzącą przez najniższy punkt, powyżej którego statek nie jest już wodoszczelny;

56)

„pozostały prześwit bezpieczny”: w przechyle statku pionowa odległość pomiędzy lustrem wody a najniższym punktem zanurzonej burty, powyżej którego statek nie jest już uważany za wodoszczelny;

57)

„wolna burta (f)”: odległość pomiędzy wodnicą maksymalnego zanurzenia a równoległą do niej płaszczyzną przechodzącą przez najniższy punkt schodni pokładowej bocznej lub, jeśli nie ma schodni pokładowej bocznej, najniższy punkt górnej krawędzi burty statku;

58)

„pozostała wolna burta”: w przechyle statku pionowa odległość pomiędzy lustrem wody a górną krawędzią pokładu w najniższym punkcie zanurzonej burty lub, gdy nie ma pokładu, najniższym punkcie górnej krawędzi stałej burty statku;

59)

„linia graniczna”: wyobrażona linia przebiegająca na burcie nie mniej niż 10 cm poniżej pokładu grodziowego i nie mniej niż 10 cm poniżej najniższego niewodoszczelnego punktu na burcie statku. Gdy nie ma pokładu grodziowego, należy przyjąć linię przebiegającą nie mniej niż 10 cm poniżej najniższej linii, do której poszycie jest wodoszczelne;

60)

„wyporność objętościowa” (∇): zanurzona objętość statku w m3;

61)

„masa całkowita statku z ładunkiem (Δ)”: całkowita masa statku wraz z ładunkiem, w t;

62)

„współczynnik pełnotliwości” („CB”): stosunek wyporności do iloczynu długości LWL, szerokości BWL i zanurzenia T;

63)

„powierzchnia nawiewu” („AV”): powierzchnia burty statku ponad linią wody w m2;

64)

„pokład grodziowy”: pokład, do którego sięgają wymagane grodzie wodoszczelne i od którego mierzy się wolną burtę;

65)

„gródź”: zazwyczaj pionowa ściana wzniesiona do określonej wysokości, dzieląca statek i ograniczona dnem statku, burtami lub innymi grodziami;

66)

„gródź poprzeczna”: gródź sięgająca od jednej burty statku do drugiej;

67)

„ściana”: płaszczyzna dzieląca, zwykle pionowa;

68)

„ściana działowa”: ściana niewodoszczelna;

69)

„długość” („L”): maksymalna długość kadłuba w m, bez steru i bukszprytu;

70)

„długość całkowita” („LOA”): maksymalna długość jednostki w m, wraz ze wszystkimi stałymi urządzeniami, takimi jak części układu sterowniczego i napędowego, urządzenia mechaniczne i tym podobne;

71)

„długość na wodnicy” („LWL”): mierzona na wodnicy największego zanurzenia maksymalna długość kadłuba w m;

72)

„szerokość” („B”): maksymalna szerokość kadłuba w m, mierzona na zewnętrznej stronie stalowego poszycia (bez kół łopatkowych, odbojnic itp.);

73)

„szerokość całkowita (BOA)”: maksymalna szerokość jednostki w m wraz ze wszystkimi stałymi urządzeniami, takimi jak koła łopatkowe, odbojnice, urządzenia mechaniczne itp.;

74)

„szerokość na wodnicy” („BWL”): maksymalna szerokość kadłuba w m mierzona po zewnętrznej stronie stalowego poszycia na wodnicy maksymalnego zanurzenia;

75)

„wysokość boczna” („H”): najmniejsza pionowa odległość w m pomiędzy dolną krawędzią poszycia dna lub stępki oraz najniższym punktem pokładu na burcie statku;

76)

„zanurzenie (T)”: pionowa odległość w m od najniższego punktu kadłuba na dolnej krawędzi poszycia dna lub stępki do poziomu maksymalnego zanurzenia;

77)

„pion dziobowy”: linia pionowa w przednim punkcie przecięcia kadłuba z poziomem maksymalnego zanurzenia;

78)

„wolna szerokość schodni pokładowej bocznej”: odległość pomiędzy linią pionową przechodzącą przez najdalej wysunięty w przestrzeń schodni pokładowej bocznej element konstrukcyjny przy zrębnicy luku a linią pionową przechodzącą przez wewnętrzną krawędź zabezpieczeń przeciwupadkowych (relingi, listwa przypodłogowa) po zewnętrznej stronie schodni pokładowej bocznej;

 

Urządzenia sterowe

79)

„urządzenie sterowe” każde urządzenie niezbędne do sterowania statkiem, w celu zapewnienia mu zdolności manewrowej określonej w rozdziale 5;

80)

„ster”: korpus steru lub sterów z trzonem steru, wraz z kwadrantem i elementami łączącymi z maszyną sterową;

81)

„maszyna sterowa”: część urządzenia sterowego, które wprawia ster w ruch;

82)

„napęd maszyny sterowej”: napęd maszyny sterowej pomiędzy źródłem energii a maszyną sterową,

83)

„źródło energii”: zasilanie w energię napędu maszyny sterowej i układu sterowniczego w postaci okrętowej sieci elektrycznej, akumulatorów lub silnika spalinowego;

84)

„układ sterowniczy”: elementy konstrukcyjne i obwody służące do sterowania silnikowego napędu maszyny sterowej;

85)

„system napędowy maszyny sterowej”: napęd maszyny sterowej, jego sterowanie i ich źródło energii;

86)

„napęd ręczny steru”: napęd, przy którym przekładnia mechaniczna uruchamiana ręcznie poprzez koło sterowe powoduje ruch steru bez dodatkowego źródła energii;

87)

„napęd hydrauliczny z obsługą ręczną”: napęd ręczny steru z przekładnią hydrauliczną;

88)

„regulator prędkości skrętu”: urządzenie, które po wprowadzeniu wartości wyjściowych automatycznie powoduje i utrzymuje określoną prędkość zmiany kursu statku;

89)

„jednoosobowe stanowisko radarowe”: stanowisko kontrolno-sterownicze zorganizowane w sposób umożliwiający jednej osobie prowadzenie statku przy nawigacji radarowej;

 

Własności elementów konstrukcyjnych i materiałów

90)

„wodoszczelny”: elementy konstrukcyjne lub urządzenia wyposażone w sposób zapobiegający przedostaniu się do nich wody;

91)

„strugoszczelne i odporne na działanie warunków atmosferycznych”: elementy konstrukcyjne lub urządzenia wyposażone w taki sposób, że w normalnych warunkach pozwalają na przedostanie się do nich jedynie nieznacznych ilości wody,

92)

„gazoszczelne”: elementy konstrukcyjne lub urządzenia wyposażone w sposób zapobiegający przedostaniu się do nich gazów i oparów;

93)

„niepalny”: materiał, który nie pali się, ani nie wytwarza palnych oparów w ilościach wystarczających do samozapłonu przy ogrzaniu do ok. 750 °C;

94)

„wstrzymujący płomień”: materiał, który lub przynajmniej którego powierzchnia ogranicza rozszerzanie się płomienia zgodnie z procedurą prób, o której mowa w art. 15.11 punkt 1 lit. c);

95)

„ognioodporność”: właściwość elementów konstrukcyjnych lub urządzeń wykazana procedurami prób, o których mowa w art. 15.11, punkt 1 lit. d);

96)

„kodeks procedur prób ogniowych”: Międzynarodowy kodeks stosowania procedur prób ogniowych przyjęty przez Komisję Bezpieczeństwa Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) na mocy rezolucji MSC.61(67);

 

Inne definicje

97)

„uznana instytucja klasyfikacyjna”: instytucja klasyfikacyjna zweryfikowana według kryteriów i procedur z załącznika VII;

98)

„radar”: elektroniczne narzędzie nawigacyjne do wykrywania i prezentacji otoczenia i ruchu;

99)

„ECDIS śródlądowy”: znormalizowany system elektronicznej prezentacji map nawigacyjnych dla żeglugi śródlądowej i związanych z nimi informacji, prezentujący wybrane informacje z typowej dla danego producenta elektronicznej mapy nawigacyjnej dla żeglugi śródlądowej i opcjonalnie odczyty innych czujników pomiarowych danej jednostki;

100)

„aparatura ECDIS-u śródlądowego”: aparatura do prezentacji elektronicznych map nawigacyjnych dla żeglugi śródlądowej, która może pracować w dwóch różnych trybach: informacyjnym i nawigacyjnym;

101)

„tryb informacyjny”: użycie ECDIS-u śródlądowego wyłącznie do celów informacyjnych bez nałożonego obrazu radarowego;

102)

„tryb nawigacyjny”: użycie ECDIS-u śródlądowego z nałożonym obrazem radarowym przy sterowaniu jednostką;

103)

„personel pokładowy”: wszyscy pracownicy na pokładzie statku pasażerskiego niebędący członkami załogi;

104)

„osoby z ograniczoną możliwością przemieszczania się”: osoby mające szczególne problemy przy korzystaniu ze środków transportu publicznego, jak np. osoby starsze, inwalidzi, osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich, kobiety ciężarne i osoby z małymi dziećmi;

105)

„świadectwo wspólnotowe”: świadectwo, które wydaje statkowi pływającemu po śródlądowych drogach wodnych właściwy organ, stwierdzające zgodność z przepisami technicznymi niniejszej dyrektywy.

Artykuł 1.02

(Skreślony)

Artykuł 1.03

(Skreślony)

Artykuł 1.04

(Skreślony)

Artykuł 1.05

(Skreślony)

Artykuł 1.06

Zarządzenia tymczasowe

Zarządzenia tymczasowe mogą być wydawane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 19 ust. 2, jeżeli dla celów dostosowania do rozwoju technicznego żeglugi śródlądowej uzna się za konieczne, aby w pilnych przypadkach dopuścić do odstępstw od przepisów niniejszej dyrektywy przed spodziewaną jej zmianą lub aby umożliwić przeprowadzenie testów. Zarządzenia podlegają publikacji i obowiązują najwyżej przez trzy lata. Wchodzą w życie w tym samym czasie i są uchylane na tych samych warunkach we wszystkich Państwach Członkowskich.

Artykuł 1.07

Instrukcje służbowe

W celu ułatwienia i ujednolicenia wykonania niniejszej dyrektywy mogą być przyjmowane wiążące instrukcje służbowe do celów kontroli zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 19 ust. 2.

ROZDZIAŁ 2

PROCEDURA

Artykuł 2.01

Komisje inspekcyjne

1.   Komisje inspekcyjne ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.

2.   Komisje inspekcyjne składają się z przewodniczącego i ekspertów.

Jako ekspertów należy powołać do każdej komisji przynajmniej:

a)

jednego urzędnika organu administracji właściwego dla żeglugi śródlądowej;

b)

jednego eksperta ds. budowy okrętów oraz budowy silników okrętowych w zakresie żeglugi śródlądowej;

c)

jednego eksperta ds. nautyki posiadającego patent żeglarski uprawniający do kierowania statkiem.

3.   Przewodniczący i eksperci każdej komisji inspekcyjnej powoływani są przez organy państwa, przy którym komisja została ustanowiona. Obejmując obowiązki, przewodniczący i eksperci składają pisemne deklaracje, że będą je wykonywać całkowicie bezstronnie. Oświadczenia nie wymaga się od urzędników.

4.   Komisje inspekcyjne mogą korzystać ze wsparcia wyspecjalizowanych ekspertów zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi.

Artykuł 2.02

Wniosek o przeprowadzenie inspekcji

1.   Procedura składania wniosków o przeprowadzenie inspekcji oraz określenie miejsca i terminu inspekcji leżą w zakresie właściwości organów wydających świadectwo wspolnotowe. Właściwy organ określa dokumenty, które należy przedłożyć. Procedura musi przebiegać w taki sposób, aby inspekcja mogła się odbyć w rozsądnym terminie po złożeniu wniosku.

2.   Właściciel jednostki niepodlegającej przepisom niniejszej dyrektywy lub jego pełnomocnik mogą złożyć wniosek o wydanie świadectwa wspólnotowego. Wniosek należy rozpatrzyć pozytywnie, jeżeli jednostka spełnia postanowienia niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2.03

Przedstawienie jednostki do inspekcji

1.   Właściciel lub jego pełnomocnik przedstawia do inspekcji jednostkę w stanie niezaładowanym, czystym i wyposażonym,. Podczas inspekcji udziela on koniecznej pomocy, np. udostępnia odpowiednią łódź, oddaje do dyspozycji personel, a także umożliwia wgląd w te części kadłuba statku oraz urządzeń, które nie są bezpośrednio dostępne i widoczne.

2.   Przy pierwszej inspekcji komisja inspekcyjna ma obowiązek dokonania przeglądu statku na pochylni. Istnieje możliwość odstąpienia od przeglądu na pochylni w razie przedstawienia świadectwa klasy lub zaświadczenia uznanej instytucji kwalifikacyjnej stwierdzającej zgodność konstrukcji z jego przepisami lub w razie przedłożenia zaświadczenia, z którego wynika, że właściwy organ dokonał już przeglądu na pochylni w innych celach. W razie ponownych inspekcji lub inspekcji przeprowadzanych zgodnie z art. 15 niniejszej dyrektywy komisja inspekcyjna może zażądać przeglądu na pochylni.

Komisja inspekcyjna obowiązana jest przeprowadzić jazdy próbne przy pierwszej inspekcji statków motorowych i zestawów, jak również w razie dokonania istotnych zmian w systemie napędu lub urządzeniu sterowym.

3.   Komisja inspekcyjna może przeprowadzać dodatkowe przeglądy i jazdy próbne, a także zażądać przedstawienia innych dowodów. Przepis ten stosuje się także na etapie budowy jednostki.

Artykuł 2.04

(Skreślony)

Artykuł 2.05

Tymczasowe świadectwo wspólnotowe

1.   Właściwy organ może wydać tymczasowe świadectwo wspólnotowe:

a)

jednostkom, które za zgodą właściwego organu muszą odbyć podróż do określonego miejsca w celu uzyskania świadectwa wspólnotowego;

b)

jednostkom, które z powodu jednego z przypadków wymienionych w art. 2.07 lub art. 12 i 16 niniejszej dyrektywy tymczasowo nie posiadają świadectwa wspólnotowego;

c)

jednostkom, których świadectwo wspólnotowe jest w trakcie opracowania po pozytywnie zakończonej inspekcji;

d)

jednostkom, w razie gdy nie są spełnione wszystkie warunki wymagane dla wydania świadectwa wspólnotowego zgodnie z załącznikiem V część I;

e)

jednostkom, których stan na skutek uszkodzenia nie jest zgodny ze świadectwem wspólnotowym;

f)

instalacjom i obiektom pływającym, jeżeli właściwy organ ds. transportów specjalnych uzależnia wydanie zgody na przeprowadzenie transportu specjalnego zgodnie z żeglugowymi przepisami policyjnymi od przedstawienia takiego świadectwa wspólnotowego;

g)

jednostkom niespełniającym przepisów części II zgodnie z art. 2.19 ust. 2.

2.   Tymczasowe świadectwo wspólnotowe wydaje się zgodnie z załącznikiem V część III w razie dostatecznego zagwarantowania zdolności żeglugowej jednostki, instalacji pływającej lub obiektu pływającego.

Zawiera ono warunki wymagane przez właściwy organ i obowiązuje:

a)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. a), d) do f): na jednorazową określoną podróż odbytą w odpowiednim czasie, maksymalnie w ciągu jednego miesiąca;

b)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. b) oraz c): przez odpowiedni okres;

c)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. g): przez sześć miesięcy. Tymczasowe świadectwo wspólnotowe może być każdorazowo przedłużane o sześć miesięcy do chwili wydania decyzji przez Komitet.

Artykuł 2.06

Okres ważności świadectwa wspólnotowego

1.   Okres ważności świadectwa wspólnotowego wydanego nowo zbudowanemu statkowi zgodnie z postanowieniami niniejszej dyrektywy określa właściwy organ i wynosi on nie więcej niż:

a)

pięć lat w przypadku statków pasażerskich;

b)

dziesięć lat w przypadku wszystkich innych jednostek.

Okres ważności wpisuje się do świadectwa wspólnotowego.

2.   W przypadku jednostek eksploatowanych przed inspekcją właściwy organ określa indywidualnie okres ważności świadectwa wspólnotowego w zależności od wyniku inspekcji. Nie może on jednak przekroczyć terminów określonych w ust. 1.

Artykuł 2.07

Uwagi i zmiany w świadectwie wspólnotowym

1.   Właściciel jednostki lub jego pełnomocnik powiadamia właściwy organ o wszelkich zmianach nazwy lub właściciela jednostki, wszelkich ponownych pomiarach, a także o każdej zmianie numeru urzędowego, rejestracji lub portu macierzystego. Przedkłada przy tym temu organowi świadectwo wspólnotowe celem wprowadzenia zmiany.

2.   Wszelkie uwagi oraz zmiany w świadectwie wspólnotowym mogą być wprowadzane przez każdy właściwy organ.

3.   W razie wprowadzenia zmiany lub uwagi do świadectwa wspólnotowego przez właściwy organ informuje on o tym właściwy organ, który wydał to świadectwo.

Artykuł 2.08

(Skreślony)

Artykuł 2.09

Ponowna inspekcja

1.   Przed upływem okresu ważności świadectwa wspólnotowego jednostka musi być poddana ponownej inspekcji.

2.   W drodze wyjątku na uzasadniony wniosek właściciela lub jego pełnomocnika właściwy organ może przedłużyć okres ważności świadectwa wspólnotowego najwyżej o sześć miesięcy bez przeprowadzania dalszych inspekcji. Przedłużenia udziela się na piśmie i należy je przechowywać na pokładzie jednostki.

3.   Na podstawie wyniku inspekcji właściwy organ określa nowy okres ważności świadectwa wspólnotowego.

Okres ważności wpisuje się do świadectwa wspólnotowego i informuje się o nim właściwy organ, który wydał świadectwo wspólnotowe.

4.   W razie wydania nowego świadectwa wspólnotowego zamiast przedłużenia okresu jego ważności, stare świadectwo wspólnotowe należy zwrócić wydającemu je właściwemu organowi.

Artykuł 2.10

Dobrowolna inspekcja

Właściciel jednostki lub jego pełnomocnik może w każdym czasie złożyć wniosek o przeprowadzenie dobrowolnej inspekcji.

Wniosek taki należy rozpatrzyć pozytywnie.

Artykuł 2.11

(Skreślony)

Artykuł 2.12

(Skreślony)

Artykuł 2.13

(Skreślony)

Artykuł 2.14

(Skreślony)

Artykuł 2.15

Koszty

Właściciel jednostki lub jego pełnomocnik pokrywa koszty wynikłe z inspekcji statku i wydania świadectwa wspólnotowego zgodnie ze szczególną taryfą wydawaną przez poszczególne Państwa Członkowskie.

Artykuł 2.16

Informacje

Właściwy organ może zezwolić osobom, które uwiarygodnią swój uzasadniony interes, na wgląd do świadectwa wspólnotowego danej jednostki oraz wydawać tym osobom wyciągi ze świadectw lub ich uwierzytelnione odpisy, które oznaczyć w ten sposób.

Artykuł 2.17

Rejestr świadectw wspólnotowych

1.   Właściwe organy nadają bieżący numer wydawanym przez siebie świadectwom i prowadzą rejestr wszystkich wystawionych przez nie swiadectw wspólnotowych, zgodnie z modelem określonym w załączniku VI.

2.   Właściwe organy przechowują oryginał lub kopię każdego wydanego świadectwa wspólnotowego. Wprowadzają do nich wszelkie uwagi i zmiany, a także unieważnienia i ponowne wydania świadectwa.

Artykuł 2.18

Urzędowy numer statku

1.   Właściwy organ wydający danej jednostce świadectwo wspólnotowe wpisuje do tego świadectwa urzędowy numer nadany przez właściwy organ państwa, w którym jednostka została zarejestrowana lub w którym znajduje się jej port macierzysty.

Jednostkom niepochodzącym z Państw Członkowskich Wspólnoty urzędowy numer wpisywany do świadectwa wspólnotowego nadaje właściwy organ wydający to świadectwo.

Postanowienia te te nie dotyczą statków rekreacyjnych.

2.   (skreślono)

3.   (skreślono)

4.   Właściciel jednostki lub jego pełnomocnik musi wystąpić z wnioskiem do właściwego organu o nadanie urzędowego numeru. Jest on też zobowiązany do umieszczenia wpisanego do świadectwa wspólnotowego urzędowego numeru oraz usunięcia go w chwili utraty jego ważności.

Artykuł 2.19

Równoważność i odstępstwa

1.   Jeśli przepisy części II wymagają zamontowania lub użycia w jednostce określonych materiałów, urządzeń lub wyposażenia, przyjęcia określonych rozwiązań budowlanych lub wydania określonych zarządzeń, właściwy organ może zezwolić na zamontowanie lub użycie w jednostce innych materiałów, urządzeń lub wyposażenia, przyjęcie innych rozwiązań budowlanych albo wydanie innych zarządzeń, jeżeli zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 19 ust. 2 niniejszej dyrektywy, są one uważane za równoważne.

2.   Jeżeli zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 19 ust. 2 niniejszej dyrektywy, Komitet nie wydał jeszcze decyzji w kwestii równoważności zgodnie z ust. 1, właściwy organ może wydać tymczasowe świadectwo wspólnotowe.

Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 19 ust. 2 niniejszej dyrektywy, właściwe organy powiadamiają o tym fakcie Komitet w ciągu jednego miesiąca od wydania tymczasowego świadectwa wspólnotowego na podstawie art. 2.05 ust.1 lit. g), podając nazwę i urzędowy numer jednostki, rodzaj odstępstwa oraz państwo, w którym zarejestrowano jednostkę lub w którym znajduje się jej port macierzysty.

3.   Na podstawie zalecenia Komitetu, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 19 ust. 2 niniejszej dyrektywy, właściwy organ może, do celów próbnych i na ograniczony okres, wydać świadectwo wspólnotowe określonej jednostce z innowacjami technicznymi, które stanowią odstępstwo od przepisów części II, jeżeli innowacje te zapewniają równoważne bezpieczeństwo.

4.   Stwierdzenie równoważności oraz odstępstw zgodnie z ust. 1 i 3 należy wpisać do świadectwa wspólnotowego. Należy powiadomić o tym fakcie Komisję.

CZĘŚĆ II

ROZDZIAŁ 3

WYMAGANIA DOTYCZĄCE BUDOWY STATKÓW

Artykuł 3.01

Zasada podstawowa

Statki muszą być zbudowane zgodnie z zasadami techniki budowy okrętów.

Artykuł 3.02

Wytrzymałość i stateczność

1.   Kadłub musi cechować się wystarczającą wytrzymałością w stosunku do obciążeń, na jakie jest narażony w normalnych warunkach.

a)

W przypadku statków nowo zbudowanych lub dokonania przebudowy mogącej mieć wpływ na wytrzymałość statku odpowiednią wytrzymałość wykazuje się dowodem z obliczeń. Dowód ten nie jest wymagany w razie przedłożenia świadectwa klasy lub zaświadczenia wydanego przez uznaną instytucję klasyfikacyjną.

b)

W przypadku inspekcji, o których mowa w art. 2.09, skontrolować należy minimalną grubość stalowych płyt dennych, zęzowych i burtowych poszycia, zgodnie z następującą procedurą:

Dla statków wykonanych ze stali jako grubość minimalną tmin należy przyjąć wyższą z wartości wyliczonych na podstawie następujących wzorów:

1.

dla statków o długości ponad 40 m: tmin = f · b · c (2,3 + 0,04 L) [mm];

dla statków o długości poniżej lub równej 40 m: tmin = f · b · c (1,5 + 0,06 L) [mm], jednakże co najmniej 3,00 mm

2.

Formula

gdzie:

a

=

odstęp wręgowy [mm];

f

=

współczynnik odstępu wręgowego:

f

=

1 dla a ≤ 500 mm

f

=

1 + 0,0013 (a — 500) dla a > 500 mm

b

=

współczynnik dla płyt dennych, burtowych i zęzowych

b

=

1,0 dla płyt dennych i burtowych

b

=

1,25 dla płyt zęzowych.

przy obliczaniu grubości minimalnej płyt burtowych można przyjąć współczynnik odstępu wręgowego f = 1. Jednakże grubość minimalna płyt zęzowych w żadnym razie nie może być mniejsza od grubości minimalnej płyt dennych i burtowych.

c

=

współczynnik rodzaju konstrukcji:

c

=

0,95 dla statków z dnem podwójnym i zbiornikiem bocznym pustym, którego boczna gródź odgraniczająca ładownię umieszczona jest pionowo pod zrębnicą luku

c

=

1,0 dla pozostałych rodzajów konstrukcji.

c)

W przypadku statków owrężonych wzdłużnie z dnem podwójnym i zbiornikiem bocznym pustym minimalna wartość dla grubości płyt, wynikająca z obliczeń na podstawie wzoru lit. b), może zostać obniżona do wartości określonej i potwierdzonej obliczeniami dostatecznej wytrzymałości kadłuba (wzdłużnej, poprzecznej i lokalnej) przeprowadzonymi przez uznaną instytucję klasyfikacyjną.

Jeśli płyty denne, zęzowe lub burtowe poszycia nie osiągają tej określonej, dopuszczalnej wartości, należy przeprowadzić ich renowację.

Wartości minimalne obliczone zgodnie z powyższą procedurą to wartości graniczne uwzględniające normalne, równomierne zużycie, pod warunkiem użycia stali okrętowej oraz dobrego stanu wewnętrznych elementów konstrukcyjnych, takich jak wręgi, denniki oraz główne wiązania wzdłużne i poprzeczne oraz pod warunkiem, że kadłub nie wykazuje uszkodzeń wynikających z przeciążenia wytrzymałości wzdłużnej.

Jeżeli wyliczone wartości są za niskie, odpowiednie płyty należy wymienić lub naprawić. Dopuszcza się jednak lokalne występowanie niewielkich cieńszych miejsc wykazujących maksymalne odstępstwo wynoszące 10 % minimalnej grubości.

2.   Jeśli do budowy kadłuba użyto materiału innego niż stal, należy wykazać drogą obliczeń, że wytrzymałość kadłuba (wzdłużna, boczna i lokalna) odpowiada co najmniej wytrzymałości, jaką uzyskano by przy zastosowaniu stali przy założeniu grubości minimalnej zgodnie z ust. 1. Obliczenia nie są wymagane w razie przedłożenia świadectwa klasy lub zaświadczenia wydanego przez uznaną instytucję klasyfikacyjną.

3.   Stateczność statków musi odpowiadać ich przeznaczeniu.

Artykuł 3.03

Kadłub

1.   Następujące wodoszczelne grodzie poprzeczne sięgające pokładu lub, w przypadku statków bezpokładowych, górnej krawędzi burty muszą być zainstalowane na statku:

a)

gródź zderzeniowa w odpowiedniej odległości od dziobu dla zapewnienia pływalności w pełni załadowanego statku w razie zatopienia wodoszczelnego przedziału przed grodzią zderzeniową, przy czym pozostała odległość bezpieczna musi wynosić co najmniej 100 mm.

Zasadniczo wymóg podany w ust. 1 uznaje się za spełniony, jeśli gródź kolizyjna znajduje się w przedziale odległości między 0,04 L a 0,04 L + 2 m, mierząc od pionu dziobowego.

Jeśli odległość ta przekracza 0,04 L + 2 m, spełnienie wymogu podanego w ust. 1 należy wykazać odpowiednimi obliczeniami.

Odległość tę można zmniejszyć do 0,03 L. W takim przypadku spełnienie wymogu, o którym mowa w ust. 1, wykazuje się obliczeniowo przy założeniu, że przedział przed grodzią zderzeniową oraz przyległe przedziały zostały razem zalane;

b)

gródź rufowa w odpowiedniej odległości od rufy, jeśli długość statku L przekracza 25 m.

2.   Pomieszczenia dla załogi ani urządzenia niezbędne dla bezpieczeństwa i eksploatacji statku nie mogą być umieszczone przed grodzią zderzeniową. Wymóg ten nie dotyczy wyposażenia kotwicznego.

3.   Pomieszczenia dla załogi, maszynownie, kotłownie i przynależne pomieszczenia robocze muszą zostać oddzielone od ładowni wodoszczelnymi grodziami poprzecznymi sięgającymi pokładu.

4.   Pomieszczenia dla załogi muszą być odgrodzone od maszynowni, kotłowni oraz ładowni w sposób gazoszczelny i bezpośrednio dostępne z pokładu. Jeżeli nie ma takiego dostępu, dodatkowo musi być jedno wyjście awaryjne prowadzące bezpośrednio na pokład.

5.   Nie może być otworów w obowiązkowych grodziach wyszczególnionych w ust. 1 oraz 3, ani w odgrodzeniach pomieszczeń, o których mowa w ust. 4.

Dopuszczalne są jednak drzwi w grodzi rufowej i przepusty, w szczególności na ciągi wałów i rurociągi, jeśli zostaną wykonane w sposób nienaruszający przeznaczenia tych grodzi i odgrodzeń pomieszczeń. Drzwi w grodzi rufowej są dopuszczalne tylko wówczas, gdy za pomocą zdalnego monitoringu w sterówce można stwierdzić, czy są otwarte czy zamknięte, oraz gdy po obu ich stronach umieszczono następujący dobrze czytelny napis:

„Po każdym otwarciu należy natychmiast ponownie zamknąć drzwi”.

6.   Konstrukcja wlotów i ujść wody oraz podłączonych rurociągów musi uniemożliwiać niezamierzone przedostanie się wody do kadłuba.

7.   Dziobowe części statku muszą być skonstruowane w taki sposób, żeby kotwice ani w całości, ani częściowo nie wystawały poza poszycie statku.

Artykuł 3.04

Maszynownie, kotłownie i zasobniki paliwa

1.   Maszynownie i kotłownie muszą być zaprojektowane i wyposażone w sposób umożliwiający łatwą i bezpieczną obsługę, konserwację oraz utrzymanie znajdujących się w nich urządzeń.

2.   Zasobniki paliw płynnych lub smarów płynnych oraz pomieszczenia pasażerskie i pomieszczenia dla załogi nie mogą mieć wspólnych powierzchni odgraniczających poddanych statycznemu ciśnieniu tych płynów w warunkach normalnej eksploatacji.

3.   Ściany, sufity, drzwi maszynowni, kotłowni i zasobników muszą być wykonane ze stali lub innego równoważnego niepalnego materiału.

Materiał izolacyjny użyty w maszynowni musi być chroniony przed wniknięciem oleju i jego oparów.

Wszelkie otwory w ścianach, sufitach i drzwiach maszynowni, kotłowni i zasobników muszą się zamykać od zewnątrz. Zamknięcia muszą być wykonane ze stali lub innego równoważnego niepalnego materiału.

4.   Maszynownie i kotłownie oraz inne pomieszczenia, w których mogą powstawać łatwo palne lub toksyczne gazy muszą być odpowiednio wietrzone.

5.   Schody i drabiny prowadzące do maszynowni i kotłowni oraz zasobników muszą być mocno przytwierdzone i wykonane ze stali lub innego wstrząsoodpornego i niepalnego materiału.

6.   Maszynownie i kotłownie muszą mieć dwa wyjścia, z których jedno może być oznakowane jako wyjście awaryjne.

Drugie wyjście nie jest konieczne, jeśli:

a)

powierzchnia całkowita (długość średnia x szerokość średnia na wysokości płyty podłogowej) maszynowni lub kotłowni nie przekracza 35 m2; oraz

b)

droga ewakuacyjna pomiędzy miejscem wykonywania czynności serwisowych i konserwacyjnych, a wyjściem lub punktem, w którym zaczynają się schody prowadzące na zewnątrz, nie przekracza 5 m; oraz

c)

w najbardziej oddalonym od drzwi wyjściowych punkcie serwisowym znajduje się gaśnica; przepis ten obowiązuje także na zasadzie odstępstwa od art. 10.03 ust. 1 lit. e), gdy moc zainstalowanych silników nie przekracza 100 kW.

7.   Maksymalny dopuszczalny poziom ciśnienia akustycznego w maszynowniach wynosi 110 dB (A). Punkty pomiarowe muszą być dobrane z uwzględnieniem prac konserwacyjnych koniecznych podczas normalnej eksploatacji urządzeń.

ROZDZIAŁ 4

PRZEŚWIT BEZPIECZNY, WOLNA BURTA I PODZIAŁKI ZANURZENIA

Artykuł 4.01

Prześwit bezpieczny

1.   Prześwit bezpieczny musi wynosić co najmniej 300 mm.

2.   W przypadku statków z otworami bez możliwości strugoszczelnego i odpornego na działanie warunków atmosferycznych zamknięcia, oraz statków pływających z odkrytymi ładowniami, prześwit bezpieczny musi być zwiększony tak, aby każdy z tych otworów był oddalony o co najmniej 500 mm od wodnicy maksymalnego zanurzenia.

Artykuł 4.02

Wolna burta

1.   Wolna burta statków o ciągłym pokładzie, bez wzniosu i nadbudówek, wynosi 150 mm.

2.   Wolną burtę statków z wzniosem i nadbudówkami oblicza się według następującego wzoru:

Formula

gdzie:

α

współczynnik korygujący uwzględniający wszystkie nadbudówki;

βv

współczynnik korygujący wpływ dziobowego wzniosu pokładu wynikający z obecności nadbudówek znajdujących się w jednej czwartej długości statku L od dziobu;

βa

współczynnik korygujący wpływ rufowego wzniosu pokładu wynikający z obecności nadbudówek znajdujących się w jednej czwartej długości statku L od rufy;

Sev

efektywny dziobowy wznios pokładu w mm;

Sea

efektywny rufowy wznios pokładu w mm.

3.   Współczynnik a oblicza się według następującego wzoru:

Formula

gdzie:

lem

efektywna długość, w m, nadbudówki umieszczonej w środkowej połowie długości statku L;

lev

efektywna długość, w m, nadbudówki znajdującej się w jednej czwartej długości statku L od dziobu;

lea

efektywna długość, w m, nadbudówki znajdującej się w jednej czwartej długości statku L od rufy.

Efektywną długość nadbudówki oblicza się według następującego wzoru:

Formula

Formula

gdzie:

l

rzeczywista długość, w m, danej nadbudówki;

b

szerokość, w m, danej nadbudówki;

B1

szerokość statku w m, mierzona po zewnętrznej stronie poszycia na wysokości pokładu, w połowie długości danej nadbudówki;

h

wysokość danej nadbudówki w m. Jednak w przypadku luków h uzyskuje się poprzez pomniejszenie wysokości zrębnic o połowę prześwitu bezpiecznego zgodnie z art. 4.01 ust. 1 oraz 2. W żadnym przypadku nie można zastosować wartości h przekraczającej 0,36 m.

Jeśli

Formula

lub

Formula

wynosi mniej niż 0,6, efektywną długość le tej nadbudówki należy sprowadzić do zera.

4.   Współczynniki bv oraz ba oblicza się według następującego wzoru:

Formula

Formula

5.   Efektywny rufowy i dziobowy wznios Sev i Sea oblicza się według następujących wzorów:

 

Sev = Sv · p

 

Sea = Sa · p

gdzie:

Sv

rzeczywisty dziobowy wznios pokładu, w mm; wartość Sv nie może jednak przekroczyć 1 000 mm;

Sa

rzeczywisty rufowy wznios pokładu, w mm; wartość Sa nie może jednak przekroczyć 500 mm;

p

współczynnik obliczany według następującego wzoru:

Formula

x

odcięta, mierzona od punktu, gdzie wznios pokładu wynosi, odpowiednio, 0,25 Sv lub 0,25 Sa (patrz rysunek).

Image

Jednakże współczynnik p nie może przekroczyć 1.

6.   Jeśli wartość βa · Sea przekracza βv · Sev, wówczas za wartość βv · Sev przyjmuje się wartość βa · Sea.

Artykuł 4.03

Minimalna wolna burta

Uwzględniając pomniejszenie, o którym była mowa w art. 4.02, minimalna wolna burta nie może być mniejsza niż 0 mm.

Artykuł 4.04

Znaki zanurzenia

1.   Wodnicę maksymalnego zanurzenia określa się w sposób zgodny z przepisami dotyczącymi minimalnej wolnej burty i minimalnego prześwitu bezpiecznego. Ze względów bez8pieczeństwa komisja inspekcyjna może ustalić większe wartości prześwitu bezpiecznego lub wolnej burty. Wodnicę maksymalnego zanurzenia określa się co najmniej dla rejonu 3.

2.   Wodnicę maksymalnego zanurzenia oznacza się za pomocą dobrze widocznych, niezniszczalnych znaków zanurzenia.

3.   Znaki zanurzenia dla rejonu 3 składają się z prostokąta o długości 300 mm i wysokości 40 mm, o podstawie poziomej i zbieżnej z wodnicą dopuszczalnego maksymalnego zanurzenia. Inne rodzaju znaki zanurzenia muszą zawierać taki prostokąt.

4.   Statki muszą mieć co najmniej trzy pary znaków zanurzenia, z których jedną parę należy umieścić w połowie długości statku, dwie pozostałe zaś w przybliżeniu w jednej szóstej długości statku odpowiednio od dziobu i od rufy.

Na zasadzie odstępstwa:

a)

jeśli statek jest krótszy niż 40 m, wystarczy umieścić dwie pary znaków w przybliżeniu w jednej czwartej długości statku odpowiednio od dziobu i od rufy;

b)

jeśli statek nie jest przeznaczony do przewozu towarów, wystarczy jedna para znaków umieszczona w przybliżeniu w połowie długości statku.

5.   Znaki zanurzenia lub wskaźniki, które utraciły ważność w wyniku kolejnej inspekcji, muszą być pod nadzorem komisji inspekcyjnej usunięte lub oznaczone jako nieważne. Jeśli znaki zanurzenia staną się niewyraźne, można je wymienić tylko pod nadzorem komisji inspekcyjnej.

6.   Jeśli statek został zmierzony zgodnie z Konwencją o pomierzaniu statków żeglugi śródlądowej z 1966 r. i znaki pomiarowe znajdują się na tej samej wysokości, co określone przepisami niniejszej dyrektywy znaki zanurzenia, wówczas takie znaki pomiarowe pełnią także rolę znaków zanurzenia; odpowiednią uwagą należy wpisać do świadectwa wspólnotowego.

7.   W przypadku statków pływających na śródlądowych drogach wodnych w rejonach innych niż rejon 3 (rejony 1, 2 i 4) dziobowe i rufowe pary znaków zanurzenia, zgodnie z ust. 4, dla tego rejonu należy uzupełnić o jedną pionową kreskę, od której odchodzi dodatkowa linia lub, dla kolejnych rejonów, kilka dodatkowych linii zanurzenia o długości 150 mm, skierowana (skierowanych) ku dziobowi względem znaku zanurzenia dla rejonu 3.

Ta pionowa kreska i poziome linie mają 30 mm grubości. Poza znakiem zanurzenia skierowanym ku dziobowi statku należy zaznaczyć numer odpowiedniej strefy o wymiarach 60 mm × 40 mm (patrz rys. 1).

Rysunek 1

Image

Artykuł 4.05

Maksymalnie dopuszczalne zanurzenie statków, których ładownie nie zawsze są zamknięte strugoszczelnie i odpornie na działanie warunków atmosferycznych

Jeśli wodnicę maksymalnego zanurzenia dla rejonu 3 określono przy założeniu, że jego ładownie można zamknąć w sposób strugoszczelny i odporny na działanie warunków atmosferycznych i jeśli odległość pomiędzy wodnicą maksymalnego zanurzenia a górną krawędzią zrębnicy luku jest mniejsza niż 500 mm, należy określić maksymalne zanurzenie przy żegludze z odkrytymi ładowniami.

Do świadectwa wspólnotowego wpisuje się następującą adnotację:

„Jeśli luki ładowni są całkowicie lub częściowo otwarte, statek ten można załadować najwyżej do ... mm poniżej znaków zanurzenia dla rejonu 3.”.

Artykuł 4.06

Podziałki zanurzenia

1.   Statki, których zanurzenie może przekroczyć 1 m, na obu burtach w części rufowej muszą mieć umieszczone podziałki zanurzenia; dodatkowe podziałki zanurzenia są dopuszczalne.

2.   Punkt zerowy każdej podziałki zanurzenia musi być położony pionowo poniżej podziałki zanurzenia w płaszczyźnie równoległej do wodnicy maksymalnego zanurzenia przechodzącej przez najniższy punkt kadłuba lub stępki, jeżeli statek ma stępkę. Odległość pionowa ponad punktem zerowym musi być podzielona na decymetry. Podział ten musi być naniesiony na każdą podziałkę od płaszczyzny zanurzenia bezładunkowego do 100 mm powyżej wodnicy maksymalnego zanurzenia poprzez nabicie lub wyżłobienie znaków, a także namalowana w postaci wyraźnie widocznego paska na przemian w dwóch różnych barwach. Podział ten należy oznaczyć liczbami co 5 dm naniesionymi obok podziałki oraz na jej górnym końcu.

3.   Obie rufowe skale pomiarowe umieszczone zgodnie z Konwencją wspomnianą w art. 4.04 ust. 6 mogą zastępować podziałki zanurzenia, pod warunkiem że zaopatrzono je w spełniający wymagania podział; w razie potrzeby należy dodać liczby oznaczające zanurzenie.

ROZDZIAŁ 5

WŁAŚCIWOŚCI MANEWROWE

Artykuł 5.01

Postanowienia ogólne

Statki i zestawy muszą dysponować wystarczającą zdolnością żeglugową i właściwościami manewrowymi.

Statki bez napędu mechanicznego podlegające holowaniu muszą spełniać szczególne wymagania komisji inspekcyjnej.

Statki z napędem mechanicznym i zestawy muszą spełniać wymagania podane w art. 5.02 do 5.10.

Artykuł 5.02

Próby w ruchu

1.   Zdolność żeglugową i właściwości manewrowe sprawdza się za pomocą prób w ruchu. W szczególności sprawdza się spełnienie wymagań określonych w art. 5.06 do 5.10.

2.   Komisja inspekcyjna może odstąpić od wszystkich lub części tych prób, jeśli spełnienie wymogów zdolności żeglugowej i właściwości manewrowych udowodni się w inny sposób.

Artykuł 5.03

Odcinki do przeprowadzania prób w ruchu

1.   Próby w ruchu, o których mowa w art. 5.02, prowadzi się na wskazanych przez właściwe organy odcinkach śródlądowych dróg wodnych.

2.   Odcinki do przeprowadzania prób w ruchu (odcinki próbne) muszą mieścić się na w miarę możliwości prostym odcinku wody płynącej lub stojącej o długości co najmniej 2 km i odpowiedniej szerokości i wyposażonym w wyraźnie widoczne znaki do określania pozycji statku.

3.   Komisja inspekcyjna musi mieć możliwość ustalenia danych hydrologicznych, takich jak głębokość wody, szerokość szlaku wodnego i średnia prędkość prądu w obszarze szlaku wodnego przy różnych stanach wody.

Artykuł 5.04

Stopień załadowania statków i zestawów podczas prób w ruchu

Na potrzeby jazd próbnych statki i zestawy przeznaczone do przewozu towarów muszą być załadowane w miarę równomiernie i co najmniej w 70 %. Jeśli próbę w ruchu przeprowadza się przy mniejszym załadowaniu, dopuszczenie do żeglugi w dół rzeki ogranicza się do tego stopnia załadowania.

Artykuł 5.05

Pokładowe urządzenia pomocnicze dla potrzeb próby w ruchu

1.   Przy próbach w ruchu nie można używać kotwic, natomiast wolno używać wszystkich obsługiwanych ze sterówki urządzeń wymienionych w świadectwie wspólnotowym w punkcie 34 i 52.

2.   Podczas próby polegającej na zwrocie pod prąd zgodnie z art. 5.10 można jednak użyć kotwic dziobowych.

Artykuł 5.06

Prędkość (postępowa)

1.   Statki i zestawy muszą osiągać prędkość względem wody co najmniej 13 km/h. Wymóg ten nie jest obowiązkowy w przypadku samodzielnego przemieszczania się pchacza.

2.   Komisja inspekcyjna może dopuścić odstępstwa w stosunku do statków i zestawów kursujących wyłącznie na redach i w portach.

3.   Komisja inspekcyjna sprawdza, czy statek bez ładunku może przekroczyć prędkość 40 km/h względem wody. Jeśli tak, w świadectwie wspólnotowym należy pod nr. 52 wpisać następującą adnotację:

„Statek może przekroczyć prędkość 40 km/h względem wody.”.

Artykuł 5.07

Właściwości hamowania

1.   Statki i zestawy płynące z prądem muszą mieć możliwość zahamowania w odpowiednim czasie, zachowując przy tym dostateczną zdolność manewrową.

2.   W przypadku statków i zestawów o długości nieprzekraczającej 86 m i szerokości nieprzekraczającej 22.90 m właściwości hamowania mogą zostać zastąpione właściwościami zwrotu.

3.   Właściwości hamowania wykazuje się za pomocą manewrów zatrzymywania przeprowadzanych na odcinku próbnym zgodnie z art. 5.03, natomiast właściwości zwrotu poprzez manewry zwrotu zgodnie z art. 5.10.

Artykuł 5.08

Właściwości ruchu wstecz

W razie przeprowadzania koniecznego manewru hamowania zgodnie z art. 5.07 w wodzie stojącej wykonuje się dodatkowo próbę ruchu wstecz.

Artykuł 5.09

Właściwości uniku

Statki i zestawy muszą mieć możliwość wykonania manewru uniku w odpowiednim czasie. Właściwości te wykazuje się za pomocą manewrów unikowych przeprowadzanych na odcinku próbnym zgodnie z art. 5.03.

Artykuł 5.10

Właściwości zwrotu

Statki i zestawy nieprzekraczające 86 m długości lub 22,90 m szerokości muszą mieć możliwość wykonania zwrotu w odpowiednim czasie.

Właściwości zwrotu można zastąpić właściwościami hamowania zgodnie z art. 5.07.

Właściwości zwrotu wykazuje się za pomocą manewrów zwrotu przeciw prądowi.

ROZDZIAŁ 6

URZĄDZENIA STEROWE

Artykuł 6.01

Wymogi ogólne

1.   Statki muszą być wyposażone w niezawodne urządzenie sterowe zapewniające osiągnięcie co najmniej właściwości manewrowych określonych w rozdziale 5.

2.   Urządzenia sterowe napędzane silnikowo muszą być skonstruowane w sposób uniemożliwiający niezamierzone przestawienie steru.

3.   Łączne urządzenie sterowe musi być dostosowane do stałych przechyłów statku do 15 ° oraz temperatur otoczenia od -20 °C do +50 °C.

4.   Pod względem wytrzymałościowym elementy urządzenia sterowego muszą wykazywać się odpornością na działanie wszelkich sił, którym są poddawane w trakcie normalnej eksploatacji. Siły występujące przy zewnętrznym oddziaływaniu na ster nie mogą ograniczyć sprawności maszyny sterowej ani jej napędu.

5.   Urządzenia sterowe muszą posiadać silnikowy napęd maszyny sterowej, jeśli wymagają tego siły potrzebne do uruchomienia steru.

6.   Maszyny sterowe z napędem silnikowym muszą być wyposażone w ochronę przeciwprzeciążeniową ograniczającą moment obrotowy napędu.

7.   Przepusty dla trzonów sterowych muszą być wykonane w sposób uniemożliwiający wydostanie się zanieczyszczających wodę smarów.

Artykuł 6.02

System napędu maszyny sterowej

1.   W przypadku maszyn sterowych z napędem silnikowym w razie awarii lub zakłócenia w działaniu systemu napędowego maszyny sterowej w ciągu pięciu sekund musi istnieć możliwość uruchomienia drugiego niezależnego systemu napędu lub napędu ręcznego.

2.   W razie gdy uruchamianie drugiego systemu napędu lub napędu ręcznego nie następuje automatycznie, musi istnieć możliwość szybkiego jego uruchomienia natychmiastową, szybką i prostą czynnością sternika.

3.   Również w razie pracy drugiego systemu napędu lub napędu ręcznego muszą być osiągnięte właściwości manewrowe zgodnie z rozdziałem 5.

Artykuł 6.03

Hydrauliczny system napędowy maszyny sterowej

1.   Do hydraulicznego systemu napędowego maszyny sterowej nie mogą być podłączone żadne inne odbiorniki energii. W razie występowania dwóch oddzielnych napędów maszyny sterowej podłączenie takie jest dozwolone na jednym z systemów, jeżeli odbiorniki podłączone są z przewodem powrotnym i mogą być odłączone od napędu maszyny sterowej urządzeniem odcinającym.

2.   W razie występowania dwóch hydraulicznych systemów napędu dla każdego z nich wymagany jest osobny zbiornik hydrauliczny, przy czym dopuszcza się stosowanie zbiorników podwójnych. Zbiorniki hydrauliczne należy wyposażyć w systemy ostrzegawcze kontrolujące wszelkie spadki poziomu oleju poniżej najniższego dopuszczalnego dla bezpiecznej eksploatacji poziomu napełnienia.

3.   W razie możliwości uruchamiania zaworu sterującego ręcznie lub ręcznie sterowanym napędem hydraulicznym ze stanowiska sterowego można zrezygnować z zastosowania drugiego zaworu sterującego.

4.   Wymiary, konstrukcja i układ rurociągów powinny w miarę możliwości wykluczać uszkodzenia mechaniczne lub szkody spowodowane ogniem.

5.   W przypadku hydraulicznych systemów napędu dla drugiej jednostki nie wymaga się osobnego poprowadzenia rurociągów, jeśli zagwarantowane jest niezależne funkcjonowanie tych dwóch systemów napędu i jeśli system rurociągów wytrzymuje ciśnienie co najmniej 1,5 raza większe niż maksymalnie dopuszczalne ciśnienie robocze.

6.   Węże hydrauliczne są dopuszczalne tylko wówczas, gdy ich użycie jest nieodzowne dla tłumienia drgań lub zapewnienia swobody ruchu elementów konstrukcyjnych. Ich parametry muszą być przystosowane co najmniej do maksymalnie dopuszczalnego ciśnienia roboczego.

Artykuł 6.04

Źródło zasilania

1.   Urządzenia sterowe wyposażone w dwa napędy silnikowe muszą mieć co najmniej dwa źródła zasilania.

2.   Jeśli drugie źródło zasilania maszyny sterowej z napędem silnikowym nie jest stale w trybie gotowości eksploatacyjnej w czasie żeglugi, rezerwę czasową potrzebną do rozruchu zapewnia urządzenie buforowe o odpowiedniej wydajności.

3.   W przypadku elektrycznych źródeł zasilania, główne źródło zasilania urządzeń sterowych nie może zasilać żadnych innych odbiorników energii.

Artykuł 6.05

Napęd ręczny

1.   Ręczne koło sterowe nie może być obracane przy użyciu napędu silnikowego.

2.   W żadnej pozycji steru nie może dojść do wstecznego odbicia koła sterowego przy samoistnym zasprzęgleniu napędu ręcznego.

Artykuł 6.06

Urządzenia typu ster-śruba, napęd strugowodny, pędnik cykloidalny i ster strumieniowy dziobowy

1.   Elektryczna, hydrauliczna lub pneumatyczna zdalna obsługa zmiany kierunku posuwu w urządzeniach takich jak ster-śruba, napęd strugowodny, pędnik cykloidalny i ster strumieniowy dziobowy wymaga zastosowania od stanowiska sterowego do śruby lub napędu strugowodnego dwóch niezależnych systemów sterowania, odpowiadających treści art. 6.01 do 6.05.

Powyższe postanowienie nie ma zastosowania, jeżeli zastosowanie takich urządzeń nie jest konieczne do spełnienia właściwości manewrowych lub jest wymagane tylko przy próbie hamowania.

2.   W razie występowania dwóch lub więcej niezależnych urządzeń typu ster-śruba, napęd strugowodny lub pędnik cykloidalny drugi system sterowania nie jest wymagany, jeśli w przypadku awarii jednego z tych urządzeń statek zachowuje zdolność manewrową zgodnie z rozdziałem 5.

Artykuł 6.07

Wskaźniki i instrumenty kontrolne

1.   Pozycja steru musi być wyraźnie wyświetlona na stanowisku sterowania. Elektryczne wskaźniki pozycji steru muszą mieć własne zasilanie.

2.   Stanowisko sterowania musi być wyposażone co najmniej w następujące wskaźniki i instrumenty kontrolne:

a)

poziom oleju w zbiorniku hydraulicznym zgodnie z art. 6.03 ust. 2, oraz ciśnienie robocze systemu hydraulicznego;

b)

awaria zasilania elektrycznego sterowania;

c)

awaria zasilania elektrycznego jednostek napędowych;

d)

awaria regulatora prędkości obrotu;

e)

awaria wymaganych systemów buforowych.

Artykuł 6.08

Regulatory prędkości obrotu

1.   Regulatory prędkości obrotu i ich elementy muszą spełniać wymagania ustanowione w art. 9.20.

2.   Zielona lampka sygnalizacyjna na stanowisku sterowania musi pokazywać gotowość pracy regulatora prędkości obrotu.

Monitorowanie musi obejmować awarię, niedopuszczalne odchylenie od norm napięcia zasilania oraz niedopuszczalny spadek prędkości obrotowej żyroskopu.

3.   W razie występowania innych systemów sterowania oprócz regulatora prędkości obrotu na stanowisku sterowania musi być wyraźnie widoczne, który system jest włączony. Musi istnieć możliwość niezwłocznego przełączania z jednego systemu na drugi. Regulator prędkości obrotu nie może w żaden sposób zakłócać pracy innych systemów sterowania.

4.   Zasilanie elektryczne regulatora prędkości obrotu musi być niezależne od innych odbiorników energii.

5.   Żyroskopy, czujniki lub wskaźniki obrotu zastosowane w regulatorach prędkości obrotu muszą spełniać minimalne wymogi przepisów dotyczących minimalnych wymogów i warunków przeprowadzania prób wskaźników obrotu w żegludze śródlądowej zgodnie z załącznikiem IX.

Artykuł 6.09

Odbiór

1.   Przepisowe zainstalowanie urządzenia sterowego sprawdza komisja inspekcyjna. W tym celu może ona zażądać następujących dokumentów:

a)

opisu urządzenia sterowego;

b)

planów i danych dotyczących sterowania oraz systemów napędów maszyny sterowej;

c)

danych maszyny sterowej;

d)

schematu instalacji elektrycznej;

e)

opisu regulatora prędkości obrotu;

f)

instrukcji obsługi urządzenia.

2.   Działanie całego urządzenia sterowego sprawdzane jest w trakcie próby w ruchu. W przypadku regulatorów prędkości obrotu sprawdza się stabilne utrzymywanie prostego kursu oraz stabilne pokonywanie zakrętów.

ROZDZIAŁ 7

STERÓWKA

Artykuł 7.01

Postanowienia ogólne

1.   Sterówki muszą być zaprojektowane w sposób umożliwiający sternikowi stałe wypełnianie zadań podczas żeglugi.

2.   W normalnych warunkach eksploatacyjnych poziom szumów własnych na stanowisku sterowania mierzony na wysokości głowy sternika nie może przekraczać 70 dB(A).

3.   W przypadku jednoosobowych stanowisk radarowych sternik musi mieć możliwość wykonywania swoich zadań w pozycji siedzącej, natomiast ustawienie wszystkich wskaźników, urządzeń kontrolnych i obsługi musi umożliwiać sternikowi ich łatwy nadzór i obsługę podczas żeglugi bez potrzeby opuszczania swojego miejsca oraz utraty ekranu radaru z zasięgu wzroku.

Artykuł 7.02

Dobra widoczność

1.   Ze stanowiska sterowania musi być zapewniona wystarczająco dobra widoczność we wszystkie strony.

2.   Strefa ograniczonej widoczności przed dziobem statku (bez ładunku, z połową zapasów i bez balastu) w łuku koła od trawersu z jednej burty przez punkt na wprost do trawersu na drugiej burcie nie może dla sternika przekraczać dwóch długości statku lub 250 m do powierzchni wody w zależności od tego, która wartość jest mniejsza.

W trakcie inspekcji pomocnicze środki optyczne i elektroniczne służące do skrócenia strefy ograniczonej widoczności nie mogą być brane pod uwagę.

Do dalszego skracania strefy ograniczonej widoczności można używać tylko odpowiednich pomocniczych urządzeń elektronicznych.

3.   Niezakłócone pole widzenia sternika z miejsca, w którym się zwykle znajduje, musi wynosić co najmniej 240 ° horyzontu, w tym pole widzenia o zasięgu co najmniej 140 ° musi znajdować się w obrębie przedniego półkola.

W zwykłej osi widzenia sternika nie mogą znajdować się ramy okienne, słupki ani nadbudówki.

Jeśli przy niezakłóconym polu widzenia o zasięgu 240 ° lub więcej nie zapewniono wystarczająco dobrej widoczności do tyłu, komisja inspekcyjna może zażądać dodatkowych środków, w szczególności zainstalowania odpowiednich pomocniczych urządzeń optycznych lub elektronicznych.

Wysokość dolnej krawędzi bocznych okien musi być jak najmniejsza, natomiast wysokość górnej krawędzi bocznych okien oraz okien od strony rufy jak największa.

Przy ocenie, czy wymogi niniejszego artykułu dotyczące dobrej widoczności ze sterówki zostały spełnione, należy przyjąć, że oczy sternika znajdują się na wysokości 1650 mm ponad pokładem na stanowisku sterowniczym.

4.   Górna krawędź okien sterówki od strony dziobu musi znajdować się na tyle wysoko, aby stojącej na stanowisku sterowniczym osobie, której oczy znajdują się na wysokości 1800 mm ponad pokładem, zapewnić dobrą widoczność, która sięga jeszcze co najmniej 10 stopni ponad płaszczyznę poziomą znajdującą się na wysokości oczu.

5.   Poprzez użycie odpowiednich środków należy zagwarantować dobrą widoczność przez okna frontowe w każdych warunkach pogodowych.

6.   Szyby okienne użyte w sterówkach muszą być wykonane z bezpiecznego szkła i cechować się minimalną przepuszczalnością światła w wysokości 75 %.

W celu zapobiegania efektom odblasku frontowe okna na mostku nawigacyjnym muszą być antyrefleksyjne lub zamontowane w sposób wykluczający efekt odblasku. Wymóg ten zostaje spełniony w razie nachylenia okien względem pionu, tj. wysunięcia górnej części okien na zewnątrz o co najmniej 10 stopni i co najwyżej 25 stopni .

Artykuł 7.03

Ogólne wymogi dotyczące urządzeń obsługi, wskaźników i instrumentów kontrolnych

1.   Musi istnieć możliwość łatwego ustawienia w pozycji roboczej urządzeń obsługi niezbędnych do prowadzenia statku. Pozycja ta musi być wyraźnie rozpoznawalna.

2.   Musi istnieć możliwość łatwego odczytania wskazań instrumentów kontrolnych; musi istnieć możliwość ich oświetlenia dającego się regulować w sposób płynny. Źródła światła nie mogą przeszkadzać ani utrudniać rozpoznawania wskazań instrumentów kontrolnych.

3.   Musi istnieć urządzenie do kontroli działania lampek sygnalizacyjnych.

4.   Musi istnieć możliwość jednoznacznego rozpoznania, czy urządzenie jest w trybie eksploatacji. Jeżeli sygnalizuje to lampka, musi ona mieć zielony kolor.

5.   Zakłócenia lub awarię obowiązkowo kontrolowanych urządzeń sygnalizuje się za pomocą lampek czerwonego koloru.

6.   Zapaleniu się czerwonej lampki sygnalizacyjnej musi towarzyszyć sygnał dźwiękowy. Alarmowe sygnały dźwiękowe mogą rozlegać się jako alarm zbiorczy. Poziom ciśnienia akustycznego tego sygnału musi o co najmniej 3 dB(A) przekraczać maksymalny poziom hałasu panujący lokalnie na stanowisku sterowniczym.

7.   Musi istnieć możliwość wyłączenia sygnału akustycznego po rozpoznaniu awarii lub zakłócenia. Wyłączenie takie nie może mieć negatywnego wpływu na funkcjonowanie sygnału w przypadku dalszych zakłóceń. Czerwone lampki sygnalizacyjne mogą natomiast zgasnąć dopiero po usunięciu zakłócenia.

8.   W razie awarii własnego zasilania instrumenty kontrolne i wskaźniki muszą być automatycznie przełączone na inne źródło energii.

Artykuł 7.04

Szczególne wymogi dotyczące urządzeń obsługi, wskaźników i instrumentów kontrolnych serwomotorów i urządzeń sterowych

1.   Obsługa i nadzór serwomotorów i urządzeń sterowych musi być możliwa ze stanowiska sterowania. Jedynie w maszynowni musi istnieć możliwość włączania i wyłączania serwomotorów wyposażonych w sprzęgło obsługiwane ze stanowiska sterowania lub napędzających obsługiwaną ze stanowiska sterowania śrubę napędową.

2.   Na każdy serwomotor może przypadać tylko jedna dźwignia sterowania silnika. Dźwignia musi poruszać się po łuku koła w płaszczyźnie pionowej, prawie równoległej do osi wzdłużnej statku. Poruszenie dźwigni w stronę dziobu musi skutkować ruchem postępowym, natomiast w stronę rufy — ruchem wstecznym. Włączanie sprzęgła i przesterowanie odbywa się mniej więcej w pozycji zerowej dźwigni. W pozycji zerowej dźwignia musi zaskoczyć.

3.   Na jednoosobowych stanowiskach radarowych muszą być wyświetlane: kierunek siły posuwu przenoszonej z napędu na statek oraz prędkość obrotowa śrub lub serwomotorów.

4.   Na stanowisku sterowniczym muszą znajdować się wskaźniki i instrumenty kontrolne, o których mowa w art. 6.07 ust. 2, art. 8.03 ust. 2 oraz art. 8.05 ust. 13.

5.   Na jednoosobowych stanowiskach radarowych sterowanie statkiem odbywa się za pomocą dźwigni. Musi istnieć możliwość wygodnego ręcznego manewrowania dźwignią. Odchylenie dźwigni musi odpowiadać pozycji płetw sterowych względem osi wzdłużnej statku. Musi istnieć możliwość zwolnienia dźwigni w dowolnym położeniu bez towarzyszącej temu zmiany pozycji płetw sterowych. Pozycja zerowa dźwigni musi być wyraźnie wyczuwalna.

6.   W razie wyposażenia statku w stery dziobowe lub specjalne (szczególnie przeznaczone do ruchu wstecznego) musi istnieć możliwość ich obsługi na jednoosobowych stanowiskach radarowych za pomocą specjalnych dźwigni, których charakterystyka jest zgodna z ust. 5.

W przypadku zestawienia jednostek przepis ten obowiązuje także w razie zastosowania urządzeń sterowych innych niż jednostki używanej do prowadzenia zestawu.

7.   W razie zastosowania regulatorów prędkości skrętu musi, w dowolnym położeniu, istnieć możliwość zwolnienia urządzenia służącego do ustawiania prędkości bez towarzyszącej temu zmiany ustawionej prędkości skrętu.

Zakres obrotu urządzenia obsługi musi zapewniać wystarczającą dokładność ustawienia. Pozycja zerowa musi wyraźnie odróżniać się od innych pozycji. Musi istnieć możliwość regulowanego oświetlenia skali w sposób płynny.

8.   Urządzenia zdalnej obsługi całego urządzenia sterowego muszą być trwale zainstalowane i umiejscowione w sposób umożliwiający jednoznaczne rozpoznanie wybranego kierunku ruchu. Jeżeli istnieje możliwość wyłączania urządzeń zdalnej obsługi, muszą być one opatrzone wskaźnikiem trybu eksploatacji „włączone” lub „wyłączone”. Należy zapewnić funkcjonalność tego urządzenia oraz uruchamiania elementów obsługi.

W razie zastosowania elementów uzupełniających do urządzenia sterowego, jak np. stery strumieniowe dziobowe, dopuszcza się użycie niezainstalowanych trwale urządzeń zdalnej obsługi, jeżeli poprzez przełącznik pierwszeństwa w sterówce w każdej chwili można przejąć obsługę tych elementów.

9.   Użycie równoważnych urządzeń obsługi, wskaźników i instrumentów kontrolnych jest dopuszczalne w przypadku urządzeń typu ster-śruba, napęd strugowodny, pędnik cykloidalny, ster strumieniowy dziobowy.

Należy przy tym przestrzegać odpowiednio wymogów określonych w ust. 1 do 8 oraz uwzględnić szczególne właściwości i wybrane ułożenie wymienionych wyżej systemów sterowniczych i napędowych. Wskaźnik musi jednoznacznie pokazywać kierunek działającego na statek posuwu lub kierunek strumienia odpowiednio do pozycji każdego urządzenia.

Artykuł 7.05

Światła nawigacyjne, sygnały świetlne i sygnały dźwiękowe

1.   W tym ustępie oznaczają:

a)

„światła nawigacyjne”: światła masztowe, burtowe, rufowe, światła widoczne ze wszystkich stron, niebieskie światła migające, żółte szybko migające silne światła dla statków szybkich i niebieskie światła używane przy przewożeniu materiałów niebezpiecznych;

b)

„sygnały świetlne”: światła towarzyszące sygnałom dźwiękowym i przypisane do niebieskiego panelu.

2.   Do kontroli świateł nawigacyjnych w sterówce muszą być zainstalowane lampki sygnalizujące pobór prądu lub równoważne urządzenia, jak np. lampki sygnalizacyjne, jeżeli kontrola tych sygnałów nie może następować bezpośrednio ze sterówki.

3.   W przypadku jednoosobowych stanowisk radarowych do kontroli świateł nawigacyjnych oraz sygnałów świetlnych przy stanowisku sterowniczym muszą być zainstalowane lampki sygnalizacyjne. Włączniki świateł nawigacyjnych muszą być zintegrowane z lampkami sygnalizacyjnymi lub znajdować się w ich bezpośredniej bliskości oraz być im jednoznacznie przyporządkowane.

Układ i kolor lampek sygnalizacyjnych świateł nawigacyjnych oraz sygnałów świetlnych muszą odpowiadać rzeczywistemu położeniu i barwie włączonych świateł nawigacyjnych i sygnałów świetlnych.

Awaria światła nawigacyjnego lub sygnału świetlnego musi powodować zgaśnięcie odpowiedniej lampki sygnalizacyjnej lub musi być zasygnalizowana w inny sposób za pomocą odpowiedniej lampki sygnalizacyjnej.

4.   W przypadku jednoosobowych stanowisk radarowych musi istnieć możliwość dawania sygnałów dźwiękowych za pomocą przełącznika nożnego. Przepis ten nie dotyczy sygnału „Nie zbliżaj się”, zgodnie z regulaminem policji żeglugi śródlądowej w Państwach Członkowskich.

5.   Światła nawigacyjne muszą spełniać wymogi załącznika IX część I.

Artykuł 7.06

Radar i wskaźnik skrętu

1.   Typ radaru i wskaźnika skrętu musi być dopuszczony przez właściwy organ. Należy przy tym przestrzegać przepisów dotyczących instalacji i kontroli funkcji nawigacyjnych urządzeń radarowych oraz wskaźników skrętu zgodnie z załącznikiem IX. Za radar uważa się sprzęt ECDIS-u śródlądowego używany w trybie nawigacyjnym. Sprzęt ten musi dodatkowo spełniać wymogi norm dla ECDIS-u śródlądowego.

Wskaźnik skrętu musi znajdować się przed sternikiem i w jego polu widzenia.

2.   W przypadku jednoosobowych stanowisk radarowych:

a)

ekran radaru nie może być zbyt daleko przesunięty względem kierunku widzenia sternika;

b)

obraz na ekranie radaru musi być w pełni rozpoznawalny bez względu na warunki świetlne panujące na zewnątrz sterówki i bez użycia nakładanego tubusa oraz osłony ekranującej;

c)

wskaźnik skrętu musi znajdować się bezpośrednio nad lub pod radarem lub stanowić jego integralną część.

Artykuł 7.07

Urządzenie radiotelefoniczne dla statków z jednoosobowym stanowiskiem radarowym

1.   W przypadku statków z jednoosobowym stanowiskiem radarowym dla potrzeb łączności radiotelefonicznej statek–statek i odbioru informacji nawigacyjnej odbiór musi następować przez głośniki, a nadawanie informacji przez trwale zainstalowane mikrofony; przełączanie z funkcji „odbiór” na funkcję „nadawanie” następuje za pomocą przycisku.

Mikrofony przeznaczone do tych rodzajów łączności radiotelefonicznej nie mogą być wykorzystywane do połączeń służących do publicznej wymiany informacji.

2.   W przypadku statków z jednoosobowym stanowiskiem radarowym wyposażonych w urządzenie radiotelefoniczne do łączności służącej do publicznej wymiany informacji sternik musi mieć możliwość odbioru ze swojego miejsca.

Artykuł 7.08

Pokładowe urządzenia wewnętrznej łączności głosowej

Na pokładzie statków z jednoosobowymi stanowiskami radarowymi musi być dostępne urządzenie zapewniające wewnętrzną łączność głosową.

Ze stanowiska sterowniczego musi istnieć możliwość ustanowienia następującej łączności głosowej:

a)

z dziobem statku lub zestawu;

b)

z rufą statku lub zestawu, jeśli nie jest możliwa bezpośrednia komunikacja ze stanowiska sterowniczego;

c)

z pomieszczeniem lub pomieszczeniami załogi;

d)

z kabiną kierownika statku.

We wszystkich miejscach tej łączności głosowej odbiór musi następować przez głośniki, a nadawanie informacji przez trwale zainstalowane mikrofony. Dopuszczalna jest łączność radiotelefoniczna z dziobem i rufą statku lub zestawu.

Artykuł 7.09

Urządzenie alarmowe

1.   Musi być dostępne niezależne urządzenie alarmowe, dzięki któremu można dotrzeć do pomieszczeń dla załogi, maszynowni oraz, w razie potrzeby, oddzielnych pompowni.

2.   Sternik musi mieć w bezpośrednim zasięgu włącznik/wyłącznik sygnału alarmowego. W przypadku tego sygnału nie wolno stosować przełącznika, który po zwolnieniu może samoczynnie powrócić do pozycji „wyłączony”.

3.   Poziom ciśnienia akustycznego sygnału alarmowego musi w pomieszczeniach dla załogi wynosić co najmniej 75 dB(A).

Sygnał alarmowy musi mieć postać dobrze widocznego z każdej strony migającego światła, zainstalowanego w maszynowniach i pompowniach.

Artykuł 7.10

Ogrzewanie i wentylacja

Sterówki muszą być wyposażone w skuteczny, regulowany system ogrzewania i wentylacji.

Artykuł 7.11

Urządzenie do obsługi kotwic rufowych

Na statkach i zestawach z jednoosobowym stanowiskiem radarowym i L przekraczającym 86 m lub B przekraczającym 22,90 m sternik musi mieć możliwość opuszczania kotwic rufowych ze swojego miejsca.

Artykuł 7.12

Sterówki o regulowanej wysokości

Sterówki o regulowanej wysokości muszą być wyposażone w funkcję opuszczania awaryjnego.

Podczas każdorazowego opuszczania sterówki musi następować samoczynne włączenie dobrze słyszalnego ostrzegawczego sygnału dźwiękowego. Przepis ten nie obowiązuje, jeśli dzięki zastosowaniu odpowiednich środków konstrukcyjnych wykluczone jest jakiekolwiek niebezpieczeństwo spowodowania uszkodzeń ciała w trakcie zmiany wysokości sterówki.

Możliwość bezpiecznego opuszczenia sterówki musi być zagwarantowana na wszystkich poziomach jej ustawienia.

Artykuł 7.13

Adnotacja w świadectwie wspólnotowym dotycząca statków z jednoosobowym stanowiskiem radarowym

Jeśli statek odpowiada postanowieniom szczegółowym dla jednoosobowych stanowisk radarowych zgodnie z art. 7.01, 7.04 do 7.08 i 7.11, w świadectwie wspólnotowym należy dokonać następującego wpisu:

„Statek dysponuje jednoosobowym stanowiskiem radarowym”.

ROZDZIAŁ 8

WYMOGI DOTYCZĄCE BUDOWY MASZYN

Artykuł 8.01

Postanowienia ogólne

1.   Maszyny i ich osprzęt należy projektować, budować i instalować zgodnie z zasadami techniki.

2.   Instalacje wymagające regularnych przeglądów, w szczególności kotły parowe, inne zbiorniki ciśnieniowe i ich osprzęt, oraz dźwigi, muszą spełniać przepisy obowiązujące w jednym z Państw Członkowskich Wspólnoty.

3.   Instalować można tylko silniki spalinowe na paliwo o temperaturze zapłonu powyżej 55 °C.

Artykuł 8.02

Urządzenia bezpieczeństwa

1.   Maszyny należy instalować i osadzać w taki sposób, aby były odpowiednio dostępne do obsługi i konserwacji i aby nie zagrażały personelowi wyznaczonemu do tych zadań. Możliwe być musi zabezpieczenie ich przed niezamierzonym uruchomieniem.

2.   Serwomotory, silniki pomocnicze, kotły parowe i zbiorniki ciśnieniowe oraz ich osprzęt muszą być wyposażone w urządzenia bezpieczeństwa.

3.   W razie konieczności musi być także możliwe wyłączenie silników napędzających dmuchawy i wentylatory wyciągowe poza pomieszczeniem, w którym są ustawione, i poza maszynownią.

4.   Tam, gdzie to konieczne, złącza rur przenoszących paliwo, olej smarowniczy oraz oleje stosowane w systemach przenoszenia napędu, systemach sterowania i napędowych oraz systemach grzewczych należy ekranować lub w inny sposób odpowiednio zabezpieczyć, aby uniknąć rozpylania lub wycieków oleju na gorące powierzchnie, do wlotów powietrza maszyn, lub przedostawania się ich do innych źródeł zapłonu. Liczbę złączy w takich systemach rurowych należy ograniczyć do minimum.

5.   Zewnętrzne rury wysokociśnieniowe do paliwa dla silników wysokoprężnych, pomiędzy wysokociśnieniowymi pompami paliwa a wtryskiem należy zabezpieczyć systemem rur płaszczowych zdolnych do przechwycenia paliwa w razie awarii rurociągu wysokociśnieniowego. Taki system rur płaszczowych należy uzupełnić o kolektor do wycieków i należy przewidzieć urządzenia, które na wypadek awarii rury z paliwem wyemitują sygnał alarmowy; ten system alarmowy nie jest jednak wymagany dla silników z jedynie dwoma cylindrami. Systemów rur płaszczowych nie trzeba stosować w silnikach na otwartych pokładach obsługujących wciagarki kotwiczne i kabestany.

6.   Izolacja części maszyn musi spełniać wymogi art. 3.04 ust. 3 akapit drugi.

Artykuł 8.03

Systemy napędowe

1.   Musi istnieć możliwość niezawodnego i szybkiego uruchmiania, zatrzymywania i przesterowania napędów statku.

2.   Monitorowaniem przy użyciu odpowiednich urządzeń, które wyzwalają alarm po osiągnięciu poziomu krytycznego, należy objąć następujące wskaźniki:

a)

temperatura wody chłodzącej serwomotorów;

b)

ciśnienie oleju smarującego w serwomotorach i przekładniach;

c)

ciśnienie oleju i powietrza w urządzeniu nawrotnym serwomotorów, przekładni nawrotnych lub śrub.

3.   Jeśli statek ma tylko jeden serwomotor, silnik ten nie może się wyłączać automatycznie, chyba że w celu zabezpieczenia przed nadmierna prędkością obrotową.

4.   Jeśli statek ma tylko jeden silnik główny, silnik ten może być wyposażony w automatyczne urządzenie do redukcji prędkości silnika tylko wtedy, gdy automatyczna redukcja prędkości jest optycznie i akustycznie sygnalizowana w sterówce, a urządzenie do redukcji prędkości silnika można wyłączyć ze stanowiska sternika.

5.   Przepusty wałów należy wykonać tak, aby zapobiec wydostaniu się zanieczyszczających wodę smarów.

Artykuł 8.04

System odprowadzania spalin z silników spalinowych

1.   Spaliny muszą być w całości odprowadzane poza statek.

2.   Należy zapobiec przedostawaniu się spalin do różnych pomieszczeń statku poprzez zastosowanie odpowiednich środków. Przewody odprowadzające gazy spalinowe przechodzące przez pomieszczenia załogi lub sterówkę należy pokryć ochronnym gazoszczelnym płaszczem w obrębie tych pomieszczeń. Przestrzeń między przewodem a płaszczem musi mieć połączenie z wolnym powietrzem.

3.   Przewody do odprowadzania spalin należy układać i zabezpieczać w sposób taki, aby nie mogły spowodować pożaru.

4.   W maszynowniach przewody do odprowadzania spalin należy odpowiednio izolować lub chłodzić. Poza maszynowniami może wystarczyć zabezpieczenie przed dotykiem.

Artykuł 8.05

Zbiorniki paliwa, przewody paliwowe i osprzęt

1.   Paliwa płynne należy przechowywać w stalowych zbiornikach będących integralną częścią kadłuba albo w trwale do niego przytwierdzonych zbiornikach lub, jeśli wymaga tego rodzaj konstrukcji statku, wykonanych z innego, równoważnego pod względem ogniotrwałości materiału. Wymagań tych nie stosuje się do zbiorników o pojemności nie więcej niż 12 litrów, które fabrycznie wbudowano w agregaty pomocnicze. Zbiorniki paliwa nie mogą mieć wspólnych powierzchni odgraniczających ze zbiornikami wody pitnej.

2.   Zbiorniki te, jak również przewody paliwowe i inny osprzęt, należy rozmieścić i ułożyć w sposób uniemożliwiający przypadkowe przedostanie się paliwa lub jego oparów do wnętrza statku. Zawory w zbiornikach przeznaczone do próbkowania paliwa lub odwadniania powinny zamykać się automatycznie.

3.   Zbiorników paliwa nie można umieszczać przed grodzią zderzeniową.

4.   Zbiorników paliwa i ich obsad nie można umieszczać bezpośrednio nad maszynowniami lub przewodami spalinowymi.

5.   Kryzy wlewów do zbiorników paliwa muszą być wyraźnie oznakowane.

6.   Kryzy szyjek wlewów zbiorników paliwa powinny wychodzić z pokładu, z wyjątkiem zbiorników z dziennym zapasem. Szyjki wlewów należy wyposażyć w króciec przyłączeniowy zgodnie z europejską normą EN 12827:1999.

Zbiorniki takie należy wyposażyć w rurę odpowietrzającą wyprowadzoną na wolne powietrze ponad pokładem i tak ułożoną, aby uniemożliwić przedostanie się do niej wody. Przekrój rury odpowietrzającej powinien być co najmniej 1,25 razy większy od przekroju szyjki wlewu.

Jeśli zbiorniki paliw płynnych są ze sobą połączone, przekrój przewodu łączącego musi być co najmniej 1,25 razy większy od przekroju szyjki wlewu.

7.   Przewody do dystrybucji paliwa bezpośrednio przy zbiornikach muszą być wyposażone w urządzenie odcinające, które można uruchamiać z pokładu.

Wymóg ten nie obowiązuje w stosunku do zbiorników paliwowych montowanych bezpośrednio na silniku.

8.   Przewody paliwowe, ich złącza, uszczelki i osprzęt powinny być wykonane z materiałów zdolnych do wytrzymania obciążeń mechanicznych, chemicznych i cieplnych, na które mogą być narażone. Przewody paliwowe nie mogą podlegać żadnemu szkodliwemu oddziaływaniu ciepła i możliwa być musi ich kontrola na całej długości.

9.   Zbiorniki paliwa należy zaopatrzyć w odpowiednie urządzenie do pomiaru objętości. Musi być możliwy odczyt urządzenia do pomiaru objętości aż do poziomu maksymalnego napełnienia. Rurkę wodowskazową należy skutecznie zabezpieczyć przed uszkodzeniem, wyposażyć w urządzenie do automatycznego zamykania u podstawy, a górny koniec należy przyłączyć do zbiornika powyżej poziomu maksymalnego napełnienia. Materiał, z którego wykonano rurki wodowskazowe nie może odkształcać się w normalnych temperaturach otoczenia. Rurki pomiarowe nie mogą mieć swoich zakończeń w pomieszczeniach załogi. Zakończenia rur pomiarowych w maszynowni lub kotłowni należy wyposażyć w odpowiednie urządzenia samozamykające.

10.

a)

Zbiorniki paliwa należy zabezpieczyć przed wyciekami paliwa w trakcie bunkrowania za pomocą odpowiednich urządzeń pokładowych, które należy wykazać w pozycji 52 świadectwa wspólnotowego.

b)

Jeśli paliwo pobiera się ze stacji bunkrowania wyposażonych we własne urządzenia techniczne zapobiegające wyciekom paliwa na pokład w trakcie bunkrowania, nie stosuje się wymogów dotyczących wyposażenia określonych w lit. a) oraz ust. 11.

11.   Jeśli zbiorniki paliwa są wyposażone w automatyczne urządzenia odcinające, ich czujniki powinny zatrzymać pobieranie paliwa, gdy zbiornik jest napełniony w 97 %; urządzenie to musi spełniać wymagania niezawodności „failsafe”.

Jeśli czujnik ten uruchamia elektryczny element stykowy, który sygnałem binarnym może przerwać obwód w stacji bunkrowania, możliwa być musi transmisja tego sygnału do stacji bunkrowania za pośrednictwem wodoszczelnej wtyczki łączącej spełniającej wymagania międzynarodowej normy IEC 60309-1:1999 w zakresie napięć prądu stałego od 40 do 50 V, kolor obudowy biały, uziemienie w pozycji styku na godz. 10.00.

12.   Zbiorniki paliwa należy zaopatrzyć w otwory ze szczelnymi pokrywami, aby umożliwić czyszczenie i przeglądy.

13.   Zbiorniki paliwa bezpośrednio zasilające serwomotory i silniki potrzebne do bezpiecznej pracy statku należy wyposażyć w urządzenia emitujące w sterówce sygnały optyczne i dźwiękowe, jeśli poziom paliwa w nich nie wystarcza do zapewnienia dalszej bezpiecznej eksploatacji.

Artykuł 8.06

Przechowywanie olejów smarowych, rur i osprzętu

1.   Olej smarowy należy przechowywać w zbiornikach stalowych będących integralną częścią kadłuba albo w trwale do niego przytwierdzonych lub, jeśli wymaga tego rodzaj konstrukcji statku, wykonanych z innego, równoważnego pod względem ogniotrwałości materiału. Wymagań tych nie stosuje się do zbiorników o pojemności nie więcej niż 25 litrów. Zbiorniki oleju smarowego nie mogą mieć wspólnych powierzchni odgraniczających ze zbiornikami wody pitnej.

2.   Zbiorniki oleju smarowego, jak również towarzyszące im przewody i inny osprzęt należy rozmieścić i ułożyć w sposób uniemożliwiający niezamierzone przedostanie się oleju smarowego lub jego oparów do pomieszczeń statku.

3.   Zbiorników oleju smarowego nie można umieszczać przed grodzią zderzeniową.

4.   Zbiorników oleju smarowego i ich obsad nie można umieszczać bezpośrednio nad maszynowniami ani przewodami odprowadzającymi gazy spalinowe.

5.   Kryzy wlewów zbiorników oleju smarowego muszą być wyraźnie oznakowane.

6.   Przewody oleju smarowego, ich złącza, uszczelki i osprzęt muszą być wykonane z materiałów zdolnych do wytrzymania obciążeń mechanicznych, chemicznych i cieplnych, na które mogą być narażone. Przewody te nie mogą podlegać żadnemu szkodliwemu oddziaływaniu ciepła i możliwa być musi ich kontrola na całej długości.

7.   Zbiorniki oleju smarowego należy zaopatrzyć w odpowiednie urządzenie do pomiaru objętości. Musi być możliwy odczyt urządzenia do pomiaru objętości aż do poziomu maksymalnego napełnienia. Rurkę wodowskazową należy skutecznie zabezpieczyć przed uszkodzeniem, wyposażyć w urządzenie do automatycznego zamykania u podstawy, a górny koniec należy przyłączyć do zbiornika powyżej poziomu maksymalnego napełnienia. Materiał, z którego wykonano rurki wodowskazowe nie może odkształcać się w normalnych temperaturach otoczenia. Rurki pomiarowe nie mogą mieć swoich zakończeń w pomieszczeniach załogi. Zakończenia rur pomiarowych w maszynowni lub kotłowni należy wyposażyć w odpowiednie urządzenia samozamykające.

Artykuł 8.07

Przechowywanie olejów używanych w systemach przenoszenia napędu, systemach sterowania i napędu oraz systemach grzewczych, przewody i osprzęt

1.   Oleje używane w systemach przenoszenia napędu, systemach sterowania i napędu oraz systemach grzewczych należy przechowywać w zbiornikach stalowych będących integralną częścią kadłuba albo trwale do niego przytwierdzonych lub, jeśli wymaga tego rodzaj konstrukcji statku, wykonanych z innego, równoważnego pod względem ogniotrwałości materiału. Wymagań tych nie stosuje się do zbiorników o pojemności nie więcej niż 25 litrów. Takie zbiorniki olejowe nie mogą mieć wspólnych powierzchni odgraniczających ze zbiornikami wody pitnej.

2.   Zbiorniki olejowe, jak również towarzyszące im przewody i inny osprzęt, należy rozmieścić i ułożyć w sposób uniemożliwiający niezamierzone przedostanie się oleju lub jego oparów do pomieszczeń statku.

3.   Zbiorników takiego oleju nie można umieszczać przed grodzią zderzeniową.

4.   Zbiorników oleju i ich obsad nie można umieszczać bezpośrednio nad maszynowniami ani przewodami odprowadzającymi gazy spalinowe.

5.   Kryzy wlewów zbiorników takiego oleju muszą być wyraźnie oznakowane.

6.   Przewody takiego oleju, ich złącza, uszczelki i osprzęt muszą być wykonane z materiałów zdolnych do wytrzymania obciążeń mechanicznych, chemicznych i cieplnych, na które mogą być narażone. Przewody te nie mogą podlegać żadnemu szkodliwemu oddziaływaniu ciepła i możliwa być musi ich kontrola na całej długości.

7.   Zbiorniki takiego oleju należy zaopatrzyć w odpowiednie urządzenie do pomiaru objętości. Musi być możliwy odczyt urządzenia do pomiaru objętości aż do poziomu maksymalnego napełnienia. Rurkę wodowskazową należy skutecznie zabezpieczyć przed uszkodzeniem, wyposażyć w urządzenie do automatycznego zamykania u podstawy, a górny koniec należy przyłączyć do zbiornika powyżej poziomu maksymalnego napełnienia. Materiał, z którego wykonano rurki wodowskazowe, nie może odkształcać się w normalnych temperaturach otoczenia. Rurki pomiarowe nie mogą mieć swoich zakończeń w pomieszczeniach załogi. Zakończenia rur pomiarowych w maszynowni lub kotłowni należy wyposażyć w odpowiednie urządzenia samozamykające.

Artykuł 8.08

Systemy pomp zęzowych i odwadniania

1.   Możliwe być musi wypompowanie wody z każdego przedziału wodoszczelnego osobno. Jednakże wymogu tego nie stosuje się do przedziałów wodoszczelnych, które zwykle w trakcie pracy są hermetycznie zamknięte.

2.   Statki wymagające załogi należy wyposażyć w dwie niezależne pompy zęzowe, których nie wolno instalować w tym samym pomieszczeniu i z których przynajmniej jedna musi być napędzana silnikiem. Jednakże dla statków o mocy poniżej 225 kW lub nośności poniżej 350 t, lub statków nieprzeznaczonych do przewozu towarów o wyporności poniżej 250 m3, wystarczy jedna pompa, która może być uruchamiana ręcznie lub napędzana silnikiem.

Każda z wymaganych pomp musi nadawać się do użytku w każdym przedziale wodoszczelnym.

3.   Minimalną wydajność Q1 pierwszej pompy zęzowej oblicza się według następującego wzoru:

 

Q1 = 0,1 · d1 2 [l/min]

d1 oblicza się według wzoru:

Formula

Minimalną wydajność Q2 drugiej pompy zęzowej oblicza się według następującego wzoru:

 

Q2 = 0,1 · d2 2 [l/min]

d2 oblicza się według wzoru:

Formula

Jednakże wartość d2 nie musi być większa od wartości d1.

Do obliczeń Q2 za l przyjmuje się długość najdłuższego przedziału wodoszczelnego.

W tych wzorach:

l

długość danego przedziału wodoszczelnego, w [m];

d1

obliczeniowa wewnętrzna średnica głównej rury odwadniającej, w [mm];

d2

obliczeniowa wewnętrzna średnica rury odgałęzionej, w [mm].

4.   Tam, gdzie pompy zęzowe są połączone z systemem odwadniania, rury odwadniające powinny mieć średnicę wewnętrzną równą co najmniej d1 w mm, rury odgałęzione zaś równą co najmniej d2, w mm.

Jeśli statek jest krótszy niż 25 m, wartości d1 oraz d2 można obniżyć do 35 mm.

5.   Dopuszcza się tylko samozasysające pompy zęzowe.

6.   Dla każdego przedziału płaskodennego ponad 5 m szerokości potrzebne jest przynajmniej jedno urządzenie zasysające na każdej burcie.

7.   Musi być możliwe odwadnianie skrajnika rufowego z maszynowni głównej za pomocą łatwo dostępnego, automatycznie zamykanego osprzętu.

8.   Rury odgałęzione z poszczególnych przedziałów muszą być połączone z główną rurą odwadniającą poprzez zamykane zawory niezwrotne.

Przedziały lub inne przestrzenie, przeznaczone na balast, muszą być połączone z systemem odwadniającym wyłącznie poprzez proste urządzenie odcinające. Wymogu tego nie stosuje się do ładowni, które są przystosowane do przyjęcia balastu. Ładownie takie należy napełniać wodą balastową za pomocą rurociągu balastowego na stałe zainstalowanego i niezależnego od rur odwadniania, lub za pomocą rur odgałęźnych, które można przyłączyć do głównej rury odwadniającej rurami lub złączkami giętkimi. Nie dopuszcza się stosowania w tym celu zaworów wlotu wody umieszczonych w dnie ładowni.

9.   Zęzy ładowni należy wyposażyć w urządzenia do pomiaru poziomu cieczy.

10.   Tam, gdzie system odwadniania zawiera zainstalowane na stałe orurowanie, rury odwadniające w dnie zęz przeznaczone do wyciągania wody zaolejonej należy wyposażyć w zamknięcia zaplombowane przez komisję inspekcyjną. Liczbę i rozmieszczenie takich zamknięć należy wpisać do świadectwa wspólnotowego.

11.   Zaryglowanie zamknięć należy uważać za ich zaplombowanie zgodnie z ust. 10. Klucz lub klucze do takich rygli tych zamknięć należy odpowiednio oznaczyć i przechowywać w oznaczonym i łatwo dostępnym miejscu w maszynowni.

Artykuł 8.09

Zbieranie wody zaolejonej i oleju przepracowanego

1.   Możliwe być musi zbieranie na pokładzie wody zaolejonej w wyniku eksploatacji. Do tego celu służy zęza maszynowni.

2.   W celu przechowywania olejów przepracowanych maszynownię należy wyposażyć w jeden lub kilka odbieralników o pojemności co najmniej 1,5 raza większej od ilości olejów przepracowanych z misek olejowych wszystkich zainstalowanych silników spalinowych oraz przekładni wraz z płynami hydraulicznymi ze zbiorników płynów hydraulicznych.

Króćce przyłączeniowe używane do opróżniania odbieralników muszą być zgodne z normą europejską EN 1305:1996.

3.   Komisja inspekcyjna może zezwolić na odstępstwa od ust. 2 statkom poruszającym się wyłącznie na krótkich odcinkach.

Artykuł 8.10

Hałas emitowany przez statki

1.   Hałas wytwarzany przez statek w ruchu, a w szczególności szmer ssania i hałas wydechu silników, należy tłumić poprzez zastosowanie odpowiednich urządzeń.

2.   Hałas wytwarzany przez statek w ruchu nie może przekraczać 75 dB(A) w odległości 25 m w bok od burty statku.

3.   Poza operacjami przeładunkowymi hałas wytwarzany przez statek stojący w miejscu nie może przekraczać 65 dB(A) w odległości 25 m w bok od burty statku.

ROZDZIAŁ 8a

(Skreślony)

ROZDZIAŁ 9

URZĄDZENIA ELEKTRYCZNE

Artykuł 9.01

Postanowienia ogólne

1.   Części instalacji, dla których nie ma szczegółowych wymagań, mają zadowalający poziom bezpieczeństwa, jeżeli zostały wyprodukowane zgodnie z obowiązującą normą europejską lub z wymaganiami uprawnionej instytucji klasyfikacyjnej.

Wymagane dokumenty należy przedłożyć komisji inspekcyjnej.

2.   Poniższe dokumenty wizowane przez komisję inspekcyjną należy przechowywać na pokładzie:

a)

orientacyjne schematy dotyczące kompletnej instalacji elektrycznej;

b)

schematy głównej i awaryjnej tablicy rozdzielczej oraz rozdzielni z najistotniejszymi danymi technicznymi, takimi jak natężenie prądu znamionowego urządzeń zabezpieczających, przyrządy rozdzielcze;

c)

dane dotyczące mocy eksploatowanych urządzeń elektrycznych;

d)

rodzaje kabli z podaniem ich przekrojów.

Dokumenty te nie muszą być przechowywane na pokładzie statków bezzałogowych, lecz muszą być przez cały czas dostępne u armatora.

3.   Urządzenia muszą być dostosowane do stałych przechyłów do 15 ° oraz temperatury otoczenia wewnątrz statku pomiędzy 0 °C i +40 °C, a na pokładzie pomiędzy -20 °C i +40 °C. Urządzenia muszą w tym zakresie funkcjonować bez zarzutu.

4.   Sprzęt elektryczny i elektroniczny oraz urządzenia muszą być całkowicie dostępne i łatwe w konserwacji.

Artykuł 9.02

Systemy zasilania w energię

1.   Na system zasilania w energię statków z instalacją elektryczną muszą zasadniczo składać się co najmniej dwa źródła energii, aby w przypadku awarii jednego z nich drugie źródło mogło dostarczyć moc odbiornikom potrzebnym do bezpiecznej nawigacji przez co najmniej 30 minut.

2.   Bilans mocy stanowi dowód wystarczającego pomiaru zasilania w energię. Można przy tym uwzględnić odpowiedni współczynnik równoczesności.

3.   Artykuł 6.04 stosuje się do źródeł zasilania urządzeń sterowych niezależnie od ust. 1.

Artykuł 9.03

Zabezpieczenie przed dotykiem, przedostaniem się ciał obcych oraz wody

Rodzaje minimalnych zabezpieczeń części stałych instalacji muszą odpowiadać miejscu ich przeznaczenia zgodnie z poniższą tabelą:

Miejsce przeznaczenia

Rodzaj minimalnego zabezpieczenia

(zgodnie z normą IEC publ. 60529: 1992)

Generatory

Silniki

Transformatory

Tablice rozdzielcze

rozdzielnice

przyrządy rozdzielcze

Materiał instalacyjny

Sprzęt oświetleniowy

Pomieszczenia eksploatacyjne, maszynownie, sterownie

IP 22

IP 22

 (2)IP 22

 (1)  (2)IP 22

IP 44

IP 22

Ładownie

 

 

 

 

IP 55

IP 55

Pomieszczenia na akumulatory i magazyny farb

 

 

 

 

 

IP 44

u. (Przykład) (3)

Wolny pokład i stanowiska sterownicze

 

IP 55

 

IP 55

IP 55

IP 55

Sterówka zamknięta

 

IP 22

IP 22

IP 22

IP 22

IP 22

Pomieszczenia załogi oprócz pomieszczeń sanitarnych i wilgotnych

 

 

 

IP 22

IP 20

IP 20

Pomieszczenia sanitarne i wilgotne

 

IP 44

IP 44

IP 44

IP 55

IP 44

Artykuł 9.04

Zabezpieczenie przeciwwybuchowe

W pomieszczeniach, gdzie mogą zbierać się gazy wybuchowe lub ich mieszanki (jak akumulatorownia lub pomieszczenia do przechowywania łatwo zapalnych materiałów), można instalować tylko przeciwwybuchowy sprzęt elektryczny (z potwierdzonym bezpieczeństwem). W tych miejscach nie można instalować żadnych przełączników światła czy innych urządzeń elektrycznych. Zabezpieczenie przeciwwybuchowe musi uwzględniać właściwości potencjalnych gazów wybuchowych lub ich mieszanek (grupa wybuchowa, klasa temperatury).

Artykuł 9.05

Uziemienie ochronne

1.   Uziemienie ochronne jest wymagane w przypadku urządzeń pod napięciem powyżej 50 V.

2.   Nieprzeznaczone do pracy pod napięciem części metalowe, z którymi pracownicy mogą mieć kontakt dotykowy, jak ramy i obudowy maszyn, urządzeń i oświetlenia muszą mieć odrębne uziemienie, o ile poprzez rodzaj montażu nie są połączone przewodząco z kadłubem statku.

3.   Obudowy ruchomych odbiorników i przenośnych urządzeń elektrycznych muszą być uziemione za pomocą dodatkowego, nieprzewodzącego prądu przewodu ochronnego znajdującego się w kablu przyłączeniowym.

Przepis ten nie obowiązuje przy zastosowaniu transformatorów ochronno-rozdzielczych lub urządzeń z izolacją ochronną (podwójną izolacją).

4.   Przekrój poprzeczny przewodów uziemiających musi odpowiadać co najmniej danym w poniższej tabeli:

Przekrój przewodów zewnętrznych

[mm2]

Minimalny przekrój przewodów uziemiających

w kablach izolowanych

[mm2]

położone osobno

[mm2]

0,5–4

taki jak dla przewodów zewnętrznych

4

5–16

taki jak dla przewodów zewnętrznych

taki jak dla przewodów zewnętrznych

17–35

16

16

36–120

połowa przekroju przewodu zewnętrznego

połowa przekroju przewodu zewnętrznego

powyżej 120

70

70

Artykuł 9.06

Dopuszczalne maksymalne napięcia

1.   Napięcia nie mogą przekraczać następujących wartości:

Rodzaj instalacji

Dopuszczalne maksymalne napięcie

Prąd stały

Prąd przemienny

Prąd trójfazowy

a.

Instalacje mocy i grzewcze, włącznie z gniazdkami ogólnego zastosowania

250 V

250 V

500 V

b.

Komunikacja świetlna, urządzenia do przekazywania informacji i rozkazów, włącznie z gniazdkami ogólnego zastosowania

250 V

250 V

-

c

Gniazdka do zasilania przenośnych urządzeń stosowanych na otwartym pokładzie lub w wąskich lub wilgotnych metalowych pomieszczeniach, oprócz kotłów i zbiorników.

 

 

 

1.

Ogólnie

50 V (4)

50 V (4)

-

2.

Gdzie transformator ochronny lub rozdzielczy zasila tylko jedno urządzenie

-

250 V (5)

-

3.

Gdzie stosuje się urządzenia z izolacją ochronną (podwójną izolacją)

250 V

250 V

-

4.

Gdzie stosuje się wyłączniki zabezpieczające przed prądem uszkodzeniowym ≤ 30 mA

-

250 V

500 V

d.

Przenośne urządzenia elektryczne, takie jak wyposażenie elektryczne pojemników, silników, dmuchaw i przenośnych pomp, które nie są przemieszczane w trakcie swojej pracy oraz których części przewodzące narażone na dotyk są uziemione za pomocą dodatkowego przewodu znajdującego się w kablu instalacyjnym i które, oprócz przewodu uziemiającego, mają kontakt z kadłubem poprzez swoje położenie lub dodatkowy przewód

250 V

250 V

500 V

e.

Gniazdka do zasilania przenośnych urządzeń stosowanych w kotłach i zbiornikach

50 V (4)

50 V (4)

-

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, przy stosowaniu niezbędnych środków ochronnych dopuszczalne jest wyższe napięcie:

a)

dla urządzeń elektrycznych, których parametry tego wymagają;

b)

dla specjalnych instalacji pokładowych, jak urządzenia radiowe i zapłonowe.

Artykuł 9.07

Systemy rozdzielcze

1.   Dla prądu stałego i jednofazowego prądu przemiennego dozwolone są następujące systemy rozdzielcze:

a)

przewody dwużyłowe z jedną żyłą uziemioną (L1/N/PE);

b)

przewody jednożyłowe oparte na zasadzie przewodu powrotnego z kadłuba, tylko dla urządzeń lokalnych (np. rozruszniki silników spalinowych, antykorozyjne zabezpieczenia katodowe) (L1/PEN);

c)

przewody dwużyłowe izolowane od kadłuba (L1/L2/PE).

2.   Dla trójfazowego prądu przemiennego dozwolone są następujące systemy rozdzielcze:

a)

przewody czterożyłowe z uziemieniem punktu zerowego, nie stosuje się zasady przewodu powrotnego z kadłuba (L1/L2/L3/N/PE) = (sieć TN-S) lub (sieć TT);

b)

przewody trójżyłowe izolowane od kadłuba (Ll/L2/L3/PE) = (sieć IT);

c)

przewody trójżyłowe z uziemieniem punktu zerowego, nie stosuje się zasady przewodu powrotnego z kadłuba (L1/L2/L3/PEN) = (sieć TN-S) lub (sieć TT); nie są dozwolone jednak dla obwodów końcowych (L1/L2/L3/PEN).

3.   Komisja inspekcyjna może pozwolić na stosowanie innych systemów.

Artykuł 9.08

Połączenie z siecią lądową lub innymi sieciami zewnętrznymi

1.   Doprowadzenia z sieci lądowych lub innych sieci zewnętrznych do urządzeń sieci pokładowej muszą być na stałe połączone ze statkiem poprzez trwale zainstalowane przyłącza lub urządzenia wtykowe. Przyłącza kabli nie mogą być poddane obciążeniu rozciągającemu.

2.   Kadłub musi być skutecznie uziemiony, gdy napięcie przyłączeniowe przekracza 50 V. Przyłącza uziemiające muszą być specjalnie oznakowane.

3.   Rozdzielnie przyłączy muszą zagwarantować niedopuszczenie do jednoczesnego działania generatorów sieci pokładowej i sieci lądowej lub innej sieci zewnętrznej. Krótkotrwałe równoległe działanie dwóch systemów w celu przełączenia bez przerw w dostawie napięcia jest dozwolone.

4.   Przyłącze musi być zabezpieczone przed zwarciem i przeciążeniem.

5.   Główna tablica rozdzielcza musi wskazywać, czy przyłącze jest pod napięciem.

6.   Wymagane zainstalowanie urządzeń wskazujących ma na celu umożliwienie porównania biegunowości przy prądzie stałym, a przy prądzie trójfazowym kolejności faz przyłącza z przyłączem sieci pokładowej.

7.   Tabliczka informacyjna przy przyłączu musi wskazywać:

a)

środki niezbędne do wykonania przyłącza;

b)

rodzaj prądu i napięcie znamionowe, a dla prądu zmiennego dodatkowo częstotliwość.

Artykuł 9.09

Przekazywanie prądu innym jednostkom

1.   W razie przekazywania prądu innym jednostkom należy użyć odrębnego urządzenia przyłączeniowego. Jeżeli do dostarczania prądu na inną jednostkę wykorzystuje się urządzenia wtykowe dla prądu znamionowego powyżej 16 A, wówczas należy zapewnić takie urządzenia (jak przełączniki czy blokady), które umożliwiają wykonanie lub rozłączenie połączenia w stanie bezprądowym.

2.   Przyłącza kabli nie mogą być poddane obciążeniu rozciągającemu.

3.   Przepisy art. 9.08 ust. 3–7 stosuje się odpowiednio.

Artykuł 9.10

Generatory i silniki

1.   Generatory, silniki i skrzynki zaciskowe muszą być dostępne w celu inspekcji, pomiarów i napraw. Rodzaj ochrony musi odpowiadać ich miejscu przeznaczenia (patrz: art. 9.03).

2.   Generatory napędzane silnikiem głównym, wałem śrubowym lub zestawem pomocniczym przeznaczonym do innych celów muszą być zaprojektowane z uwzględnieniem prędkości obrotowych, które mogą występować przy ich normalnym działaniu.

Artykuł 9.11

Akumulatory

1.   Akumulatory muszą być dostępne i tak rozmieszczone, aby nie przesuwały się przy ruchach jednostki. Nie należy umieszczać ich w miejscach, gdzie narażone będą na nadmierne gorąco, skrajne zimno, bryzgi wody lub opary.

Nie można ich montować w sterówkach, pomieszczeniach załogi i ładowniach. Tego wymogu nie stosuje się do akumulatorów urządzeń przenośnych lub akumulatorów wymagających mocy ładowania poniżej 0,2 kW.

2.   Akumulatory wymagające mocy ładowania powyżej 2,0 kW (obliczonej na podstawie maksymalnego prądu ładowania i napięcia znamionowego akumulatora, przy uwzględnieniu właściwości krzywej ładowania urządzenia ładującego) muszą być ustawione w specjalnym pomieszczeniu. Dla akumulatorów umieszczonych na pokładzie wystarczające będzie ich zamknięcie w jednej z szaf.

Akumulatory wymagające mocy ładowania do 2,0 kW mogą być zamontowane w jednej z szaf lub skrzyni znajdujących się także pod pokładem. Akumulatory mogą także stać w maszynowni lub jakimkolwiek innym dobrze wentylowanym pomieszczeniu, pod warunkiem że są one zabezpieczone przed spadającymi przedmiotami i kapiącą wodą.

3.   Zamknięte pomieszczenia, szafki lub skrzynie, a także półki i inne elementy konstrukcyjne przeznaczone na akumulatory muszą być zabezpieczone przed szkodliwym działaniem elektrolitów.

4.   Dla akumulatorów zamontowanych w zamkniętym pomieszczeniu, szafie lub skrzyni należy zapewnić skuteczną wentylację tych miejsc. Wymuszoną wentylację należy zapewnić dla akumulatorów niklowo-kadmowych wymagających mocy ładowania powyżej 2 kW oraz dla akumulatorów ołowiowo-kwasowych wymagających mocy ładowania powyżej 3 kW.

Powietrze zasilające musi wchodzić od dołu, a zużyte wychodzić górą, tak aby zapewnić całkowite odprowadzenie gazów.

Przewody wentylacyjne nie mogą mieścić w sobie urządzeń, które mogą zakłócić wolny przepływ powietrza, jak np. zasuwy zamykającej.

5.   Wymagana przepustowość powietrza (Q) obliczana jest według następującego wzoru:

 

Q = 0,11 · I · n [m3/h]

gdzie:

I

=

Formula maksymalnego prądu, w [A], dostarczanego przez urządzenie ładujące;

n

=

liczba ogniw.

Gdy sieć pokładowa zawiera akumulatory buforowe, komisja inspekcyjna może zaakceptować inne metody obliczeniowe przepustowości uwzględniające krzywą ładowania urządzenia ładującego, pod warunkiem że te metody oparte są na postanowieniach uprawnionej instytucji klasyfikacyjnej lub odpowiednich normach.

6.   Przy naturalnej wentylacji przekrój poprzeczny kanałów wentylacyjnych musi być wystarczający dla wymaganej przepustowości powietrza opartej na prędkości przepływu powietrza 0,5 m/s. Jednak dla akumulatorów ołowiowo-kwasowych przekrój poprzeczny powinien wynosić co najmniej 80 cm2, a dla akumulatorów niklowo-kadmowych 120 cm2.

7.   Przy wymuszonej wentylacji należy zainstalować wentylator — najlepiej wyciągowy — którego silnik nie może być umieszczony w strumieniu gazu lub powietrza.

Konstrukcja wentylatorów nie może dopuścić do powstawania iskier przy zetknięciu śmigła i obudowy wentylatora oraz musi zapobiegać wyładowaniom elektrostatycznym.

8.   Na drzwiach lub pokrywach akumulatorowni, szaf lub skrzyń zawierających akumulatory należy umieścić, zgodnie z rys. 2 załącznika I, piktogram o średnicy 10 cm o treści „Zakaz używania ognia, otwartego płomienia i palenia tytoniu”.

Artykuł 9.12

Rozdzielnie

1.   Tablice rozdzielcze

a)

Urządzenia, przełączniki, bezpieczniki i instrumenty na tablicach rozdzielczych muszą być rozmieszczone przejrzyście i być dostępne w celu ich konserwacji i naprawy.

Listwy zaciskowe przeznaczone do napięć do 50 V oraz powyżej 50 V muszą być odpowiednio oznaczone i umieszczone oddzielnie.

b)

Na tablicach rozdzielczych należy umieścić tabliczki opisowe określające obwód wszystkich przełączników i urządzeń.

Należy określić nominalny prąd w amperach i obwód bezpieczników.

c)

Jeśli urządzenia o napięciu roboczym większym niż 50 V są zainstalowane za drzwiami, ich elementy przewodzące muszą być zabezpieczone przed niezamierzonym dotykiem, w przypadku gdy drzwi są otwarte.

d)

Tablice rozdzielcze muszą być wykonane z materiałów o odpowiedniej wytrzymałości mechanicznej, trwałych, wstrzymujących płomień i samogaszących oraz nie mogą być higroskopijne.

e)

Jeżeli w elektryczne tablice rozdzielcze wbudowane są wkładki bezpiecznikowe NH, wówczas należy w pobliżu tablic zapewnić osprzęt i ochronne wyposażenie osobiste do wyciągania i zakładania tych wkładek.

2.   Przełączniki, urządzenia ochronne

a)

Obwody generatorów i obwody odbiorników energii muszą być zabezpieczone przed zwarciem i przeciążeniem wszystkich nieuziemionych przewodów. W tym celu można zastosować bezpieczniki topikowe lub urządzenia wyłączające, które reagują na zwarcie lub przeciążenie.

Obwody zasilające silniki elektryczne urządzeń sterowych i obwody je kontrolujące muszą być zabezpieczone jedynie przed zwarciem. Jeżeli obwód zawiera termiczne wyłączniki, powinny być one wyzerowane lub ustawione na wartość nie mniejszą niż dwukrotna wartość nominalnego prądu w amperach.

b)

Przełączniki obciążenia i mocy muszą znajdować się przy mocy wyjściowej głównej tablicy rozdzielczej do obwodów pobierających moc i pracujących przy natężeniu powyżej 16 A.

c)

Urządzenia pobierające moc do napędu statku, urządzeń sterowych, wskaźników pozycji steru, systemu nawigacji i bezpieczeństwa oraz urządzenia pobierające moc o natężeniu nominalnym powyżej 16 A muszą być zasilane oddzielnymi obwodami.

d)

Obwody urządzeń pobierających moc wymaganą do napędu i manewrowania statkiem muszą być zasilane bezpośrednio z głównej tablicy rozdzielczej.

e)

Przyrządy rozdzielcze muszą być wybrane w oparciu o nominalne natężenie w amperach, wytrzymałość termiczną i dynamiczną oraz zdolność wyłączania. Przełączniki muszą jednocześnie odłączyć wszystkie czynne przewody. Pozycja przełącznika musi być łatwa do określenia.

f)

Wkładki bezpiecznikowe muszą posiadać zamkniętą przestrzeń topikową i być zbudowane z materiału ceramicznego lub równoważnego. Należy zapewnić możliwość wymiany bezpieczników bez ryzyka dotyku obsługującego.

3.   Urządzenia pomiarowe i monitorujące

a)

Generatory, akumulatory i obwody rozdzielcze muszą być wyposażone w urządzenia pomiarowe i monitorujące tam, gdzie jest to wymagane w celu bezpiecznego działania instalacji.

b)

Nieuziemione sieci o napięciu wyższym niż 50 V powinny zawierać urządzenie monitorujące doziemienie z alarmem wizualnym i dźwiękowym. W przypadku urządzeń wtórnych, jak obwody kontrolujące, można odstąpić od stosowania urządzenia monitorującego doziemienie.

4.   Rozmieszczenie tablic rozdzielczych

a)

Tablice rozdzielcze muszą znajdować się w dostępnych i dobrze wentylowanych pomieszczeniach oraz muszą być zabezpieczone przed działaniem wody i uszkodzeniami mechanicznymi.

Rozmieszczenie przewodów rurowych i kanałów powietrznych nie może stwarzać zagrożenia dla tablic rozdzielczych w przypadku przecieku. Jeżeli instalacja rur blisko tablic rozdzielczych jest nieunikniona, w pobliżu nie mogą znajdować się odłączane złączki.

b)

Szafy i wnęki, gdzie znajdują się niezabezpieczone przyrządy rozdzielcze, muszą być wykonane z materiału wstrzymującego płomień lub zabezpieczone powłoką metalową lub inną powłoką ognioodporną.

c)

Gdy napięcie przekracza 50 V, przed tablicą rozdzielczą musi znajdować się izolacyjna krata lub chodnik.

Artykuł 9.13

Wyłączniki awaryjne

Wyłączniki awaryjne palników olejowych, pomp paliwowych, separatorów paliwa i wentylatorów w maszynowni muszą być umieszczone w centralnym miejscu na zewnątrz pomieszczeń, gdzie znajdują się urządzenia.

Artykuł 9.14

Materiał instalacyjny

1.   Króćce przyłączeniowe urządzeń muszą być odpowiednio wymierzone i dopasowane do przyłączanych kabli.

2.   Należy wykluczyć możliwość pomylenia gniazd wtykowych systemów rozdzielczych o różnym napięciu lub częstotliwości.

3.   Przełączniki muszą jednocześnie wyłączać wszystkie nieuziemione przewody w danym obwodzie. W sieciach nieuziemionych dozwolone są jednak jednobiegunowe przełączniki w obwodach oświetleniowych w pomieszczeniach załogi, oprócz pralni, łazienek, umywalni i innych pomieszczeń wilgotnych.

4.   Przy natężeniu prądu powyżej 16 A gniazda wtykowe muszą być zablokowane przełącznikiem w sposób uniemożliwiający wetknięcie lub wyciągnięcie wtyczki pod prądem.

Artykuł 9.15

Kable

1.   Kable muszą wstrzymywać płomień, być samogaszące i odporne na działanie wody i oleju.

W pomieszczeniach załogi można stosować inne kable, pod warunkiem że są one skutecznie zabezpieczone, wstrzymują płomień i są samogaszące.

Celem stwierdzenia wlaściwości wstrzymywania płomienia przez kable elektryczne, należy skonsultować następujące pozycje:

a)

publikacje 60332-1:1993, 60332-3:2000 Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej (IEC); oraz

b)

równoważne przepisy danego Państwa Członkowskiego.

2.   Żyły kabli stosowanych w instalacjach elektroenergetycznych i oświetleniowych powinny mieć minimalny przekrój 1,5 mm2.

3.   Metalowe zbrojenia, osłony i powłoki kabli nie mogą być stosowane w eksploatacji jako przewody lub przewody uziemiające.

4.   Metalowe osłony i powłoki kabli w instalacjach elektroenergetycznych oraz oświetleniowych muszą być uziemione co najmniej na jednym końcu.

5.   Pomiar przekroju poprzecznego przewodów powinien uwzględniać ich maksymalną dopuszczalną temperaturę końcową (obciążalność prądową) i dopuszczalny spadek napięcia. Spadek napięcia między główną tablicą rozdzielczą a najmniej korzystnym punktem instalacji nie powinien, w odniesieniu do napięcia nominalnego, przekraczać 5 % dla instalacji oświetleniowej i 7 % dla siły i ogrzewania.

6.   Kable muszą być zabezpieczone przed uszkodzeniami mechanicznymi.

7.   Zamocowanie kabli musi uniemożliwić przekroczenie zakresu dopuszczalnych wartości obciążenia rozciągającego.

8.   Przepusty kabli przechodzących przez grodzie lub pokłady nie mogą mieć wpływu na ich mechaniczną odporność, szczelność i ognioodporność.

9.   Zakończenia i złącza wszystkich przewodów powinny być tak wykonane, aby zachować ich pierwotne właściwości elektryczne, mechaniczne, nierozprzestrzeniające płomienia i, tam gdzie to konieczne, ognioodporne.

10.   Kable podłączone do ruchomych sterówek muszą być odpowiednio elastyczne, posiadać izolację odpowiednią do wahań temperatury do -20 °C i muszą być odporne w szczególności na działanie oparów, promieni ultrafioletowych i ozonu.

Artykuł 9.16

Instalacje oświetleniowe

1.   Urządzenia oświetleniowe muszą być tak zainstalowane, aby ciepło przez nie emitowane nie mogło spowodować zapłonu znajdujących się w pobliżu łatwopalnych przedmiotów lub elementów.

2.   Na otwartym pokładzie instalacja urządzeń oświetleniowych nie może utrudniać rozpoznania świateł nawigacyjnych.

3.   Zainstalowanie co najmniej dwóch urządzeń oświetleniowych w maszynowni lub kotłowni wymaga ich zasilania co najmniej dwoma różnymi obwodami. Wymóg ten stosuje się także do miejsc, gdzie znajdują się urządzenia chłodzące, hydrauliczne lub silniki elektryczne.

Artykuł 9.17

Światła nawigacyjne

1.   Tablica rozdzielcza dla świateł nawigacyjnych musi być zainstalowana w sterówce. Tablice te muszą być zasilane oddzielnym kablem z głównej tablicy rozdzielczej lub dwoma niezależnymi rozdzielaczami wtórnymi.

2.   Światła nawigacyjne muszą być zasilane, zabezpieczane i przełączane jedynie z tablicy rozdzielczej świateł nawigacyjnych.

3.   Żadna usterka urządzeń monitorujących, przewidziana w art. 7.05 ust. 2 nie może wpływać na działanie monitorowanych świateł.

4.   Kilka świateł tworzących lokalną i funkcjonalną grupę może być wspólnie zasilanych, wyłączanych i monitorowanych. Instalacja monitorująca musi sygnalizować awarię już jednego światła. Jednak nie można wykorzystywać naraz obydwu źródeł światła w podwójnych światłach nawigacyjnych (dwa światła nawigacyjne zamocowane jedno nad drugim lub w tej samej obudowie).

Artykuł 9.18

(Skreślony)

Artykuł 9.19

Systemy alarmowe i systemy bezpieczeństwa urządzeń maszynow