jego nadrzędnym celem inwestycyjnym musi być utrzymanie nominalnej wartości aktywów netto przedsiębiorstwa (przed doliczeniem zysków) albo wartości kapitału początkowego inwestorów plus zyski;

musi, mając na względzie osiągnięcie nadrzędnego celu inwestycyjnego, inwestować wyłącznie w wysokiej jakości instrumenty rynku pieniężnego charakteryzujące się pierwotnym lub rezydualnym terminem zapadalności nie dłuższym niż 397 dni lub systematycznymi korektami stopy zwrotu zgodnymi z takim terminem zapadalności oraz średnim ważonym terminem zapadalności wynoszącym 60 dni. Może ono także osiągnąć ten cel, inwestując dodatkowo w depozyty ulokowane w instytucjach kredytowych;

musi zapewniać płynność poprzez rozliczenia dokonywane w tym samym dniu lub nazajutrz.

muszą prowadzić rejestry i rachunki umożliwiające im w każdym momencie i bez zwłoki rozróżnienie aktywów przechowywanych w imieniu jednego klienta od aktywów przechowywanych w imieniu innych klientów, a także od aktywów własnych;

muszą prowadzić swoje rejestry i rachunki w sposób zapewniający ich prawidłowość, a w szczególności ich zgodność z instrumentami finansowymi i środkami pieniężnymi przechowywanymi w imieniu klientów, oraz w taki sposób, aby możliwe było wykorzystanie ich jako ścieżki audytu;

muszą regularnie uzgadniać swoje rachunki i rejestry wewnętrzne z rachunkami i rejestrami osób trzecich, które przechowują te aktywa;

muszą podjąć kroki niezbędne do zapewnienia, by instrumenty finansowe klientów zdeponowane u osoby trzeciej, zgodnie z art. 3, mogły zostać odróżnione od instrumentów finansowych należących do firmy inwestycyjnej oraz instrumentów finansowych należących do tej osoby trzeciej poprzez odmienne oznaczenie rachunków w księgach osoby trzeciej lub poprzez zastosowanie równoważnych środków zapewniających taki sam stopień ochrony;

muszą podjąć niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby środki pieniężne klientów zdeponowane zgodnie z art. 4 w banku centralnym, instytucji kredytowej, banku posiadającym zezwolenie wydane w państwie trzecim lub w uznanym funduszu rynku pieniężnego przechowywane były na rachunku lub rachunkach odrębnych od wszelkich rachunków używanych do przechowywania środków pieniężnych należących do firmy inwestycyjnej;

muszą wprowadzić odpowiednie ustalenia organizacyjne w celu ograniczenia do minimum ryzyka utraty lub zmniejszenia aktywów klientów czy też utraty lub ograniczenia praw związanych z takimi aktywami na skutek niewłaściwego wykorzystania aktywów, oszustwa, złej administracji, nieprawidłowości w prowadzeniu rejestrów lub zaniedbania.

powiązane wewnętrzne rachunki i rejestry, które umożliwiają łatwe określenie salda środków pieniężnych i instrumentów finansowych przechowywanych w odniesieniu do każdego klienta;

w przypadkach, w których środki pieniężne klientów są przechowywane przez firmy inwestycyjne zgodnie z art. 4 – szczegółowe dane dotyczące rachunków, na których przechowywane są środki pieniężne klientów, oraz szczegółowe dane dotyczące odpowiednich umów ze stosownymi podmiotami;

w przypadkach, w których instrumenty finansowe są przechowywane przez firmy inwestycyjne zgodnie z art. 3 – szczegółowe dane dotyczące rachunków otwartych u osób trzecich i odpowiednich umów ze stosownymi podmiotami, a także szczegółowe dane dotyczące odpowiednich umów z tymi firmami inwestycyjnymi;

szczegółowe informacje dotyczące osób trzecich wykonujących wszelkie powiązane (zlecone) zadania oraz szczegółowe informacje dotyczące wszelkich zleconych zadań;

informacje o kluczowych osobach w firmie zaangażowanych w powiązane procesy, w tym o osobach odpowiedzialnych za nadzór nad spełnianiem przez firmę wymogów związanych z zabezpieczeniem aktywów klientów; oraz

umowy istotne dla ustalenia prawa własności klienta do aktywów.

charakter instrumentów finansowych lub związanych z nimi usług inwestycyjnych wymaga, by instrumenty te zdeponować u osoby trzeciej w tym państwie trzecim;

instrumenty finansowe przechowywane są w imieniu klienta profesjonalnego i klient ten zwraca się do firmy z pisemnym wnioskiem o zdeponowanie ich u osoby trzeciej w tym państwie trzecim.

bank centralny;

instytucja kredytowa posiadająca zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 5 );

bank posiadający zezwolenie wydane w państwie trzecim;

uznany fundusz rynku pieniężnego.

klient udzielił uprzednio wyraźnej zgody na wykorzystanie instrumentów na określonych warunkach, co jednoznacznie poświadczono na piśmie i potwierdzono jego podpisem lub w sposób równoważny; oraz

wykorzystanie instrumentów finansowych tego klienta odbywa się jedynie na tych określonych warunkach, na jakie wyraził on zgodę.

każdy klient, którego instrumenty finansowe przechowywane są razem na wspólnym rachunku, udzielił na to uprzednio wyraźnej zgody, zgodnie z ust. 1 lit. a);

firma inwestycyjna stosuje systemy i mechanizmy kontrolne zapewniające możliwość korzystania w ten sposób jedynie z instrumentów finansowych należących do klientów, którzy udzielili na to uprzednio wyraźnej zgody zgodnie z ust. 1 lit. a).

zawieranie z klientami umów w sprawie środków, jakie firmy inwestycyjne mają podjąć w przypadku, gdy klient nie ma wystarczającej rezerwy na rachunku w dniu rozliczenia, takich jak zaciąganie pożyczek odpowiednich papierów wartościowych w imieniu klienta lub zamknięcie pozycji;

ścisłe monitorowanie przez firmę inwestycyjną jej prognozowanej zdolności do dostarczenia w dniu rozliczenia i, jeżeli takie dostarczenie nie jest możliwe, wdrażanie środków naprawczych; oraz

ścisłe monitorowanie i szybkie żądanie niedostarczonych papierów wartościowych pozostających do dostarczenia w dniu rozliczenia i później.

czy istnieje jedynie bardzo słaby związek między zobowiązaniem klienta wobec firmy a stosowaniem uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych polegających na przeniesieniu tytułu, w tym czy prawdopodobieństwo zobowiązania klienta wobec firmy jest małe lub znikome;

czy kwota środków pieniężnych lub instrumentów finansowych klienta podlegających uzgodnieniom dotyczącym zabezpieczeń finansowych polegających na przeniesieniu tytułu znacznie przekracza zobowiązanie klienta lub jest nawet nieograniczona, o ile klient posiada w ogóle jakiekolwiek zobowiązanie wobec firmy; oraz

czy wszystkie instrumenty finansowe lub środki pieniężne klientów podlegają uzgodnieniom dotyczącym zabezpieczeń finansowych polegających na przeniesieniu tytułu bez względu na rodzaj zobowiązań, jakie każdy klient posiada względem firmy.

ekspozycję przeciwstawną w stosunku do ekspozycji utrzymywanej uprzednio przez samą firmę; lub

ekspozycję przeciwstawną w stosunku do ekspozycji, którą firma zamierza przyjąć po sprzedaży produktu.

otoczenie rynkowe uległo pogorszeniu;

producent lub osoba trzecia uczestnicząca w produkcji lub funkcjonowaniu instrumentu finansowego znaleźli się w trudnej sytuacji finansowej lub gdyby pojawiło się inne ryzyko związane z kontrahentem;

instrument finansowy okazał się nieopłacalny z ekonomicznego punktu widzenia; lub

popyt na instrument finansowy był znacznie większy niż przewidywano, co prowadzi do presji na zasoby firmy lub na rynku instrumentu bazowego.

czy profil ryzyka i zysku instrumentu finansowego jest zgodny z rynkiem docelowym;

czy czynniki zrównoważonego rozwoju uwzględnione – w stosownych przypadkach – w instrumencie finansowym są zgodne z rynkiem docelowym;

czy projekt instrumentu finansowego jest zdeterminowany przez cechy przynoszące korzyści klientom, a nie przez model biznesowy, który, aby był opłacalny, opiera się na niskich wynikach dla klienta.

czy koszty i opłaty związane z instrumentem finansowym są zgodne z potrzebami, cechami i celami rynku docelowego;

czy opłaty nie powodują pogorszenia oczekiwanej rentowności instrumentu finansowego, na przykład w przypadku, gdy koszty lub opłaty równoważą, przekraczają lub eliminują niemal wszelkie oczekiwane korzyści podatkowe powiązane z instrumentem finansowym; oraz

czy struktura opłat instrumentu finansowego jest odpowiednio przejrzysta w odniesieniu do rynku docelowego, na przykład nie prowadzi do ukrycia opłat ani nie jest zbyt złożona, aby można było ją zrozumieć.

przekroczenie progu, które wpłynie na profil rentowności instrumentu finansowego; lub

wypłacalność określonych emitentów, których papiery wartościowe lub gwarancje mogą wpływać na wyniki instrumentu finansowego.

zapewnienie przekazywania odpowiednich informacji na temat produktu między producentem a dystrybutorem końcowym w łańcuchu dystrybucji;

jeżeli producent potrzebuje informacji dotyczących sprzedaży produktu, by wypełnić swoje własne zobowiązania w zakresie zarządzania produktami – umożliwienie mu uzyskania tych informacji; oraz

zastosowanie zobowiązań w zakresie zarządzania produktami obowiązujących w odniesieniu do producentów, w stosownych przypadkach, w odniesieniu do świadczonych przez siebie usług.

są uzasadnione świadczeniem usługi dodatkowej lub usługi wyższego stopnia na rzecz odpowiedniego klienta, która jest proporcjonalna do poziomu otrzymanych zachęt, jak na przykład:

nie przynoszą bezpośredniej korzyści firmie będącej odbiorcą, jej udziałowcom lub pracownikom, nie przynosząc przy tym wymiernej korzyści danemu klientowi;

są uzasadnione przynoszeniem bieżącej korzyści danemu klientowi w związku z bieżącą zachętą.

poprzez prowadzenie wewnętrznego wykazu wszystkich wynagrodzeń, prowizji i korzyści niepieniężnych otrzymanych przez firmę inwestycyjną od osoby trzeciej w związku ze świadczeniem usług inwestycyjnych lub dodatkowych; oraz

poprzez rejestrowanie sposobu, w jaki wynagrodzenia, prowizje i korzyści niepieniężne wypłacane lub otrzymywane przez firmę inwestycyjną, lub które firma zamierza wykorzystać, podnoszą jakość usług świadczonych na rzecz odpowiednich klientów, oraz działań podjętych w celu uniknięcia negatywnego wpływu na wypełnianie przez firmę obowiązku uczciwego, sprawiedliwego i profesjonalnego postępowania w najlepiej pojętym interesie klienta.

przed rozpoczęciem świadczenia odpowiedniej usługi inwestycyjnej lub dodatkowej firma inwestycyjna ujawnia klientowi informacje dotyczące odnośnej płatności lub korzyści zgodnie z art. 24 ust. 9 akapit drugi dyrektywy 2014/65/UE. Drobne korzyści niepieniężne można opisać w sposób ogólny. Inne korzyści niepieniężne otrzymane lub wypłacone przez firmę inwestycyjną w związku z usługą inwestycyjną świadczoną na rzecz klienta wycenia się i ujawnia oddzielnie;

jeżeli na podstawie oceny ex ante firma inwestycyjna nie była w stanie ustalić kwoty otrzymanej lub dokonanej płatności lub korzyści i zamiast tego ujawniła klientowi sposób obliczenia tej kwoty, firma przekazuje również klientom informacje dotyczące dokładnej kwoty otrzymanej lub dokonanej płatności lub korzyści na zasadzie ex post; oraz

co najmniej raz do roku, dopóki firma inwestycyjna otrzymuje (bieżące) zachęty w związku z usługami inwestycyjnymi świadczonymi na rzecz odpowiednich klientów, firma inwestycyjna indywidualnie informuje swoich klientów o faktycznych kwotach otrzymanych lub dokonanych płatności lub korzyści. Drobne korzyści niepieniężne można opisać w sposób ogólny.

informacji lub dokumentów dotyczących instrumentu finansowego lub usługi inwestycyjnej, mających charakter ogólny albo zindywidualizowany, by odzwierciedlić sytuację indywidualnego klienta;

materiałów w formie pisemnej otrzymanych od osoby trzeciej, które emitent korporacyjny lub potencjalny emitent korporacyjny zamówił i opłacił w celu promowania nowej emisji tej spółki, lub w przypadku których osoba trzecia zawarła umowę z emitentem i jest przez niego opłacana, by na bieżąco produkować takie materiały, pod warunkiem że stosunek ten został wyraźnie ujawniony w materiałach oraz materiały zostają udostępnione w tym samym czasie wszystkim firmom inwestycyjnym pragnącym je otrzymać lub ogółowi społeczeństwa;

uczestnictwa w konferencjach, seminariach i innych wydarzeniach szkoleniowych dotyczących korzyści, jakie może przynieść konkretny instrument finansowy lub konkretna usługa inwestycyjna, oraz ich cech;

wydatków reprezentacyjnych o rozsądnej drobnej wartości, takich jak jedzenie i napoje podczas spotkanie biznesowego lub konferencji, seminarium lub innych wydarzeń szkoleniowych, o których mowa w lit. c); oraz

innych drobnych korzyści niepieniężnych, które państwa członkowskie uznają za mogące podnieść jakość usługi świadczonej na rzecz klienta oraz, biorąc pod uwagę łączny poziom korzyści zapewnionych przez podmiot lub grupę podmiotów, które mają taką skalę lub taki charakter, że jest mało prawdopodobne, by mogły wpłynąć negatywnie na wypełnianie przez firmę inwestycyjną obowiązku działania w najlepiej pojętym interesie klienta.

rachunek płatniczy na potrzeby badań jest finansowany ze specjalnej opłaty z tytułu badań ponoszonej przez klienta;

w ramach ustanowienia rachunku płatniczego na potrzeby badań i uzgodnienia ze swoimi klientami opłaty z tytułu badań firmy inwestycyjne ustanawiają i regularnie oceniają budżet badawczy jako wewnętrzny środek administracyjny;

firma inwestycyjna ponosi odpowiedzialność za rachunek płatniczy na potrzeby badań.

przed świadczeniem usług inwestycyjnych na rzecz klientów – informacje dotyczące zapisanej w budżecie kwoty przeznaczonej na badania oraz wysokości szacowanej opłaty z tytułu badań należnej od każdego z klientów;

roczne informacje dotyczące całkowitych kosztów poniesionych przez firmę inwestycyjną na potrzeby badań wykonywanych przez osoby trzecie.

wykaz dostawców opłacanych z tego rachunku płatniczego na potrzeby badań;

całkowitą kwotę wypłaconą tym dostawcom w danym okresie;

korzyści i usługi otrzymane przez firmę inwestycyjną od tych dostawców;

sposób porównania łącznej kwoty wydanej z rachunku płatniczego na potrzeby badań z budżetem ustanowionym przez firmę inwestycyjną w odniesieniu do tego okresu, ze wskazaniem wszelkich rabatów lub przeniesień, jeżeli na rachunku pozostają środki.

wskazywały oddzielnie określoną opłatę z tytułu badań dla każdego uzgodnienia operacyjnego w odniesieniu do pobierania od klientów opłaty z tytułu badań;

zachowywały pełną zgodność z warunkami określonymi w ust. 1 i 1a.