POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 9 lipca 2015 r.

Manuel Antonio De Almeida Pereira

przeciwko

Eurojustowi

„Służba publiczna — Personel Eurojustu — Członek personelu tymczasowego — Ogłoszenie o naborze — Postępowanie w sprawie selekcji kandydatów — Rozpatrzenie kandydatur przez komisję do spraw naboru — Dopuszczenie do kolejnego etapu postępowania w sprawie naboru — Przesłanki — Ocena kryteriów selekcyjnych — Próg wymaganych punktów — Odrzucenie kandydatury — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej — Artykuł 81 regulaminu postępowania”

Przedmiot:

Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której M.A. De Almeida żąda zasadniczo stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 8 sierpnia 2014 r., na mocy której Eurojust postanowił odrzucić jego kandydaturę na stanowisko doradcy w gabinecie przewodniczącego Eurojustu.

Orzeczenie:

Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna. Manuel Antonio De Almeida Pereira pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Eurojust.

Streszczenie

1. Postępowanie sądowe – Pismo wszczynające postępowanie – Wymogi formalne – Jasne i precyzyjne przedstawienie powołanych zarzutów – Skarga do Sądu do spraw Służby Publicznej

   [regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 50 § 1 lit. e)]

2. Urzędnicy – Wakat – Porównanie osiągnięć kandydatów – Uznanie przysługujące organowi powołującemu lub upoważnionemu do zawierania umów – Przestrzeganie warunków określonych w ogłoszeniu o naborze – Kontrola sądowa – Granice – Oczywisty błąd w ocenie – Brak

   (regulamin pracowniczy, art. 29)

3. Urzędnicy – Decyzja niekorzystna – Odrzucenie kandydatury – Obowiązek uzasadnienia – Zakres – Przestrzeganie tajności prac komisji rekrutacyjnej

   (regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi)

1.  Brzmienie art. 50 § 1 lit. e) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, który wszedł w życie w dniu 1 października 2014 r. jest bardziej rygorystyczne niż brzmienie art. 35 § 1 lit. e) dawnego regulaminu postępowania przed tym Sądem, ponieważ stanowi, że skarga musi zawierać jasne omówienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych przedstawionych w porządku chronologicznym oraz odrębne, dokładne i ustrukturyzowane przedstawienie podniesionych zarzutów i argumentów co do prawa. Cel wytyczony przez tę zmianę polegał zatem w szczególności na wzmocnieniu spoczywającego na skarżących obowiązku jasnego przedstawiania ich zarzutów poprzez wprowadzenie wymogu, aby opierały się one na konkretnym określeniu ich podstawy prawnej, aby argumenty przedstawione w ramach każdego zarzutu były wyłącznie związane z tą podstawą, i aby każdy z zarzutów był ściśle wyodrębniony od pozostałych, w interesie wszystkich osób biorących udział w postępowaniu: podsądnych, adwokatów, pełnomocników i sędziów.

   (zob. pkt 22)

   Odesłanie

   Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 30 czerwca 2015 r., Petsch/Komisja, F‑124/14, EU:F:2015:69, pkt 21

2.  Korzystanie z zakresu uznania, jaki przysługuje administracji w odniesieniu do powołania lub zatrudnienia wymaga, by administracja skrupulatnie i bezstronnie dokonywała analizy istotnych informacji o każdym z kandydatów i sumiennie przestrzegała wymogów wskazanych w ogłoszeniu o naborze, a tym samym by miała obowiązek wykluczenia z postępowania kandydata, który tych wymogów nie spełnia. Ogłoszenie o naborze stanowi bowiem ramy prawne, które administracja sama sobie narzuca i których musi rygorystycznie przestrzegać.

   Co się tyczy oceny ewentualnego błędu w wyborze urzędnika, taki błąd powinien być oczywisty i wykraczać poza szeroki zakres uznania, przysługujący administracji w ramach prawnych wytyczonych w ogłoszeniu o naborze przy porównywaniu osiągnięć kandydatów oraz ocenie interesu służby. Kontrola sądu Unii powinna się ograniczyć do zbadania, czy – w świetle informacji, na jakich oparła się administracja przy dokonywaniu oceny – utrzymała się ona w rozsądnych granicach i nie skorzystała ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny lub dla innych celów niż te, dla których zostało jej przyznane. Sąd Unii nie może zatem zastąpić oceny osiągnięć i kwalifikacji kandydatów dokonanej przez administrację swoją własną oceną, jeśli żadna informacja wynikająca z akt nie pozwala na twierdzenie, że administracja popełniła oczywisty błąd przy dokonywaniu oceny tych osiągnięć i kwalifikacji.

   Tymczasem sama okoliczność, że kandydat posiadał oczywiste i uznane osiągnięcia, nie wyklucza tego, iż w ramach porównywania osiągnięć kandydatów uznano, że inni kandydaci posiadają większe osiągnięcia. Podobnie okoliczność, że kandydat spełnił wszystkie kryteria wymienione w ogłoszeniu o naborze, sama w sobie nie wystarcza do wykazania, że administracja popełniła oczywisty błąd w ocenie.

   Powyższe rozważania znajdują tym bardziej zastosowanie, biorąc pod uwagę szeroki zakres uznania przy porównywaniu osiągnięć kandydatów na stanowisko członka personelu tymczasowego, który przysługuje organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę. Może on zatem, w ramach swych kompetencji w zakresie organizacji oraz w drodze wewnętrznych przepisów, zadecydować, że co do zasady jedynie kandydaci, którzy uzyskali liczbę punktów powyżej pewnego progu mogą zostać zaproszeni na rozmowę kwalifikacyjną z komitetem ds. naboru.

   W tym względzie okoliczność, że kandydat nie został wyselekcjonowany do udziału w kolejnym etapie postępowania kwalifikacyjnego nie może sama w sobie prowadzić do wniosku, że decyzje w tym zakresie są dyskryminujące lub arbitralne. Przeciwnie, decyzja o odrzuceniu jego kandydatury jawi się jako wynik oceny porównawczej osiągnięć różnych kandydatów przez komisję ds. naboru. Natomiast fakt, że doświadczenie zawodowe tego kandydata mogło być ilościowo wyższe od doświadczenia kandydata wybranego nie ma sam w sobie znaczenia.

   (zob. pkt 29–31, 33, 34, 37)

   Odesłanie

   Trybunał, wyroki: z dnia 30 października 1974 r., Grassi/Rada, 188/73, EU:C:1974:112, pkt 26, 38, 41; z dnia 4 lutego 1987 r., Bouteiller/Komisja, 324/85, EU:C:1987:59, pkt 6

   Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: z dnia 13 grudnia 1990 r., Moritz/Komisja, T‑20/89, EU:T:1990:80, pkt 29; z dnia 19 lutego 1998 r., Campogrande/Komisja, T‑3/97, EU:T:1998:43, pkt 124; z dnia 16 grudnia 1999 r., Cendrowicz/Komisja, T‑143/98, EU:T:1999:340, pkt 67; z dnia 9 lipca 2002 r., Tilgenkamp/Komisja, T‑158/01, EU:T:2002:180, pkt 50, 59, i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 18 września 2003 r., Pappas/Komitet Regionów, T‑73/01, EU:T:2003:237, pkt 54

   Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 6 maja 2009 r., Campos Valls/Rada, F‑39/07, EU:F:2009:45, pkt 43; z dnia 11 grudnia 2012 r., Trentea/FRA, F‑112/10, EU:F:2012:179, pkt 101, 102, 104

3.  W ramach procedury rekrutacji w celu obsadzenia wolnego stanowiska członka personelu tymczasowego obowiązek uzasadnienia należy pogodzić z zasadą przestrzegania tajności prac komisji ds. naboru, której administracja powierzyła zadanie dokonania w jej imieniu oceny osiągnięć kandydatów. Zasada ta sprzeciwia się zarówno ujawnieniu osądów poszczególnych członków komisji ds. naboru, jak i ujawnieniu wszelkich informacji dotyczących ocen o charakterze osobistym lub porównawczym kandydatów.

   Z tego wynika, że biorąc pod uwagę tajny charakter prac komisji konkursowej, udostępnienie ocen otrzymanych przez kandydata z poszczególnych egzaminów stanowi co do zasady wystarczające uzasadnienie decyzji komisji ds. naboru, a tym samym wniosek kandydata mający na celu to, by Sąd nakazał administracji dostarczenie oceny osiągnięć wszystkich kandydatów dokonanej przez komisję ds. naboru należy oddalić. Tytułem uzupełnienia, wniosek dowodowy odrzuconego kandydata w tym względzie wygląda bardziej na próbę uzyskania nowych dowodów na poparcie swojej skargi i nie ma potrzeby, aby go uwzględniać.

   (zob. pkt 38, 39)

   Odesłanie

   Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 23 maja 2014 r., European Dynamics Luxembourg/EBC, T‑553/11, EU:T:2014:275, pkt 317, 318, i przytoczone tam orzecznictwo

   Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: z dnia 11 grudnia 2012 r., Trentea/FRA, EU:F:2012:179, pkt 90, i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 5 marca 2015 r., Gyarmathy/FRA, F‑97/13, EU:F:2015:7, pkt 48, 49