Sprawa C‑335/15

Maria Cristina Elisabetta Ornano

przeciwko

Ministero della Giustizia, Direzione Generale dei Magistrati del Ministero

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato)

„Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Artykuł 119 traktatu WE (następnie art. 141 WE) — Dyrektywa 75/117/WE — Równość wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet — Artykuł 1 — Dyrektywa 92/85/WE — Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią — Artykuł 11 pkt 2 lit. b) i art. 11 pkt 3 — Ustawodawstwo krajowe przewidujące przewidujący na rzecz sędziów sądów powszechnych dodatek związany z obciążeniami, jakie ponoszą oni przy wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych — Brak prawa do tego dodatku dla sędzi sądu powszechnego w wypadku skorzystania z obowiązkowego urlopu macierzyńskiego przed dniem 1 stycznia 2005 r.”

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 lipca 2016 r.

1. Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Równość wynagrodzeń – Artykuł 119 traktatu i dyrektywa 75/117 – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Pracownice w ciąży, pracownice, które niedawno rodziły, i pracownice karmiące piersią – Dyrektywa Rady 92/85 – Urlop macierzyński – Utrzymanie płatności lub odpowiednich zasiłków – Pojęcie – Państwo członkowskie nieprzewidujące zachowania wszystkich składników wynagrodzenia dla sędzi w czasie jej urlopu macierzyńskiego – Wykluczenie owej sędzi z kręgu uprawnionych do dodatku związanego z obciążeniami ponoszonymi przy wykonywaniu obowiązków zawodowych – Dopuszczalność – Przesłanka – Korzystanie w tym okresie z dochodu w wysokości co najmniej równej wysokości przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe w obszarze zabezpieczenia społecznego zasiłku stosowanego w wypadku przerwy w wykonywaniu obowiązków zawodowych spowodowanej stanem zdrowia – Badanie przez sąd krajowy

   (art. 141 WE; dyrektywy Rady: 75/117, art. 1; 92/85, art. 11)

2. Polityka społeczna – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Równość wynagrodzeń – Urlop macierzyński – Obowiązek zachowania prawa do pełnego wynagrodzenia – Brak – Kryteria określenia poziomu wypłacanego świadczenia – Brak z zastrzeżeniem poszanowania celu urlopu macierzyńskiego – Obowiązek uwzględnienia podwyżek wynagrodzenia przyznanych później, w wypadku powiązania pomiędzy wcześniejszym wynagrodzeniem a świadczeniem

   (art. 141 WE; dyrektywa Rady 75/117)

1.  Wykładni art. 119 traktatu WE (następnie art. 141 WE), art. 1 dyrektywy 75/117/ w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet, art. 11 pkt 2 lit. b) dyrektywy 92/85 w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią, a także art. 11 pkt 3 dyrektywy 92/85 należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy dane państwo członkowskie nie przewidziało zachowania wszystkich składników wynagrodzenia, do których sędzia miała prawo przed swym urlopem macierzyńskim, przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w wypadku okresu obowiązkowego urlopu macierzyńskiego przypadającego przed dniem 1 stycznia 2005 r. sędzia sądu powszechnego jest wykluczona z kręgu uprawnionych do dodatku związanego z obciążeniami, jakie sędziowie sądów powszechnych ponoszą przy wykonywaniu obowiązków zawodowych, pod warunkiem że wspomniana pracownica korzystała podczas tego okresu z dochodu w wysokości co najmniej równej wysokości przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe w obszarze zabezpieczenia społecznego zasiłku, który otrzymywałaby w wypadku przerwy w pracy spowodowanej stanem zdrowia, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

   W istocie pojęcie płatności ujęte w art. 11 dyrektywy 92/85 obejmuje, na wzór definicji określonej w art. 119 traktatu WE (następnie art. 141 WE), korzyści wypłacane przez pracodawcę bezpośrednio lub pośrednio podczas urlopu macierzyńskiego z tytułu zatrudnienia pracownicy. Natomiast pojęcie zasiłku, do którego także odwołuje się ów art. 11, obejmuje wszelkie dochody, które pracownica otrzymuje podczas urlopu macierzyńskiego, a które nie są wypłacane przez jej pracodawcę z tytułu stosunku pracy.

   Tym samym należy odróżnić płatności wymienione w art. 11 pkt 2 i 3 dyrektywy 92/85 od pełnego wynagrodzenia pobieranego w sytuacji, gdy pracownica faktycznie pozostaje na stanowisku pracy, które to wynagrodzenie w niniejszym wypadku obejmuje specjalny dodatek sądowy, związany z obciążeniami, jakie sędziowie sądów powszechnych ponoszą przy wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych.

   W tym względzie zamiarem prawodawcy Unii było zagwarantowanie, by pracownica korzystała podczas swojego urlopu macierzyńskiego z dochodu w wysokości co najmniej równej wysokości zasiłku przewidzianego przez przepisy krajowe w zakresie zabezpieczenia społecznego w przypadku przerwy w pracy spowodowanej stanem zdrowia.

   Jeśli pracownica jest nieobecna w pracy, ponieważ korzysta z urlopu macierzyńskiego, minimalna ochrona wymagana przez art. 11 pkt 2 i 3 wspomnianej dyrektywy nie oznacza zatem zachowania prawa zainteresowanej do pełnego wynagrodzenia.

   Ponadto sam fakt, że sędzia nie korzysta ze specjalnego dodatku sądowego podczas obowiązkowego urlopu macierzyńskiego, w odróżnieniu od swych czynnych zawodowo kolegów płci męskiej, nie stanowi dyskryminacji ze względu na płeć w rozumieniu art. 119 traktatu WE (następnie art. 141 WE) i art. 1 dyrektywy 75/117.

   (por. pkt 30, 32–34, 41, 44; sentencja)

2.  Zobacz tekst orzeczenia.

   (por. pkt 40)