Sprawa C-440/05

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 31 ust. 1 lit. e) UE, art. 34 UE i 47 UE — Decyzja ramowa 2005/667/WSiSW — Zwalczanie zanieczyszczeń pochodzących ze statków — Sankcje karne — Kompetencja Wspólnoty — Podstawa prawna — Artykuł 80 ust. 2 WE”

Opinia rzecznika generalnego J. Mazáka przedstawiona w dniu 28 czerwca 2007 r.   I - 9100

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r.   I - 9128

Streszczenie wyroku

1. Transport – Wspólna polityka – Kompetencja Wspólnoty

   (art. 6 WE, art. 71 ust. 1 WE i art. 80 ust. 2 WE)

2. Unia Europejska – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Zbliżanie przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących bezpieczeństwa morskiego

   (art. 80 ust. 2 WE; decyzja ramowa Rady 2005/667, art. 2–6)

1.  Artykuł 80 ust. 2 WE nie przewiduje wyraźnie żadnego ograniczenia, jeżeli chodzi o rodzaj szczególnych przepisów wspólnotowych, które mogą zostać przyjęte przez Radę na tej podstawie. Prawodawca wspólnotowy dysponuje zgodnie z tym postanowieniem szerokim uprawnieniem normatywnym i jest na tej podstawie i analogicznie do innych postanowień traktatu WE dotyczących wspólnej polityki transportowej, w szczególności art. 71 ust. 1 WE, właściwy do ustanowienia w szczególności środków pozwalających polepszyć bezpieczeństwo transportu oraz wszelkich innych potrzebnych przepisów w dziedzinie transportu morskiego. Istnienie tej kompetencji nie jest ponadto uzależnione od tego, czy prawodawca zdecyduje się z niej faktycznie skorzystać.

   Ponieważ wymogi ochrony środowiska, która stanowi jeden z podstawowych celów Wspólnoty, zgodnie z art. 6 WE muszą być brane pod uwagę przy ustalaniu i realizacji polityk i działań Wspólnoty, ochronę taką należy postrzegać jako cel, który jest również elementem wspólnej polityki transportowej. Prawodawca wspólnotowy może więc na podstawie art. 80 ust. 2 WE i wykonując uprawnienia przyznane mu w tym przepisie zdecydować o wzmocnieniu ochrony środowiska. W tym kontekście, w przypadku gdy stosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji karnych przez właściwe władze krajowe stanowi środek niezbędny dla zwalczania poważnych przestępstw przeciwko środowisku, prawodawca wspólnotowy może nałożyć na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia takich sankcji w celu zapewnienia pełnej skuteczności norm wydawanych przez niego w tej dziedzinie.

   (por. pkt 58–60, 66)

2.  Na mocy art. 47 UE żadne z postanowień traktatu o Unii Europejskiej nie narusza postanowień traktatu WE. Ten sam wymóg został zawarty również w art. 29 akapit pierwszy UE, który stanowi wprowadzenie tytułu VI traktatu UE, zatytułowanego „Postanowienia o współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych”. Do Trybunału należy zapewnienie, żeby akty prawne, co do których Rada utrzymuje, iż są objęte wspomnianym tytułem VI, nie naruszały kompetencji przyznanych Wspólnocie.

   Tymczasem decyzja ramowa 2005/667 w sprawie wzmocnienia uregulowań prawnokarnych w celu egzekwowania przepisów dotyczących zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzącym ze statków, która nakłada na państwa członkowskie obowiązek penalizacji określonych zachowań, jak wynika z jej preambuły i z jej art. 2, 3 i 5, dotyczy i zmierza do poprawy bezpieczeństwa na morzu i jednocześnie wzmocnienia ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczeniami, i powinna zostać, przynajmniej gdy chodzi o jej przepisy, przyjęta na podstawie art. 80 ust. 2 WE i w konsekwencji narusza art. 47 UE.

   Przepisy takie jak art. 4 i 6 tej decyzji ramowej, które dotyczą rodzaju i wymiaru stosowanych sankcji karnych nie leżą w zakresie kompetencji Wspólnoty i nie mogły być zatem przez nią przyjęte w ważny sposób.

   Ponieważ przepisy art. 4 i 6 decyzji ramowej i jej art. 2, 3 i 5, a także wszystkie te przepisy i przepisy art. 7–12 tej decyzji są ze sobą związane w sposób nierozłączny, należy stwierdzić w całości nieważność tej decyzji ramowej.

   (por. pkt 52, 53, 62, 69–74)