Keywords
Summary

Keywords

1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Wyrok uchylający grzywnę nałożoną na przedsiębiorstwo za naruszenie reguł konkurencji lub obniżający jej kwotę – Obowiązek podjęcia działań zapewniających wykonanie wyroku – Zakres – Zwrot nienależnie zapłaconej kwoty i zapłata odsetek za zwłokę

(art. 233 WE)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Wyrok stwierdzający nieważność – Wyrok uchylający grzywnę nałożoną na przedsiębiorstwo za naruszenie reguł konkurencji lub obniżający jej kwotę – Niewykonanie obowiązku podjęcia działań zapewniających wykonanie wyroku – Przysługujące środki prawne

(art. 232 WE, 233 WE, 235 WE i art. 288 akapit drugi WE)

3. Skarga o odszkodowanie – Termin do wniesienia skargi – Pięcioletni termin przedawnienia – Wniosek o odszkodowanie skierowany do instytucji, po którym nie złożono skargi o stwierdzenie nieważności lub skargi na bezczynność – Brak wpływu

(art. 230 WE i 232 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 46)

Summary

1. Obowiązki, jakie ciążą na Komisji na podstawie art. 233 WE celem zapewnienia wykonania wyroku uchylającego grzywnę nałożoną na przedsiębiorstwo za naruszenie reguł konkurencji lub obniżającego jej kwotę obejmują w pierwszej kolejności obowiązek zwrotu przez Komisję całości lub części kwoty grzywny zapłaconej przez dane przedsiębiorstwo, jako że zapłatę tę należy uznać za nienależną w następstwie orzeczenia uchylającego grzywnę. Obowiązek ten obejmuje nie tylko kwotę główną nienależnie zapłaconej grzywny, lecz również odsetki za zwłokę narosłe od tej kwoty.

Wynika więc z tego, że nie przyznając żadnych odsetek za zwłokę od kwoty głównej grzywny zwróconej w następstwie takiego wyroku, Komisja nie podejmuje działań niezbędnych w celu wykonania tego wyroku i narusza w ten sposób obowiązki ciążące na niej na podstawie art. 233 WE.

(por. pkt 30, 31)

2. Środkami prawnymi przysługującymi zainteresowanemu w przypadku zarzutu niewykonania obowiązków, jakie ciążą na Komisji na podstawie art. 233 WE w zakresie wykonania wyroku uchylającego grzywnę nałożoną na przedsiębiorstwo za naruszenie reguł konkurencji lub obniżającego jej kwotę są – do wyboru – albo skarga na bezczynność przewidziana w art. 232 WE, albo skarga o odszkodowanie przewidziana w art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE.

(por. pkt 33)

3. Artykuł 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości odnoszący się do terminu przedawnienia roszczeń wynikających z odpowiedzialności pozaumownej instytucji nie może być interpretowany w ten sposób, że osoba, która złożyła uprzedni wniosek do właściwej instytucji w przewidzianym terminie pięciu lat musi zostać uznana za nieuprawnioną, jeśli nie wniesie skargi o odszkodowanie w terminie dwóch miesięcy przewidzianym w art. 230 WE, w przypadku gdy decyzja oddalająca ten wniosek została jej notyfikowana, albo w terminie dwóch miesięcy przewidzianym w art. 232 akapit drugi WE, w przypadku gdy instytucja, której to dotyczy, nie zajęła stanowiska w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia złożenia tego wniosku.

Z samej treści drugiego i trzeciego zdania art. 46 statutu Trybunału wynika bowiem, że przepis ten nie ma na celu skrócenia pięcioletniego terminu przedawnienia, ale ochronę zainteresowanych poprzez uniknięcie uwzględnienia niektórych okresów przy obliczaniu omawianego terminu. Tak więc trzecie zdanie art. 46 statutu Trybunału ma na celu jedynie odroczenie wygaśnięcia terminu pięciu lat, jeżeli skarga lub uprzedni wniosek wniesione w tym terminie rozpoczną bieg terminów przewidzianych w art. 230 WE lub art. 232 WE. W żadnym wypadku jego zastosowanie nie może skutkować skróceniem pięcioletniego okresu przedawnienia ustanowionego w zdaniu pierwszym art. 46.

(por. pkt 38, 39)