Sprawa T‑32/24

Barry’s Bootcamp Holdings LLC

przeciwko

Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 24 września 2025 r.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy przedstawiający osiem czarnych szewronów skierowanych w dół – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 18 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Charakter używania znaku towarowego – Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego – Skarga wzajemna – Przedmiot skargi – Interes prawny – Dopuszczalność

1. Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Podstawy wygaśnięcia – Brak rzeczywistego używania znaku towarowego – Graficzny znak towarowy przedstawiający osiem czarnych szewronów skierowanych w dół

   [rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 18 ust. 1 lit. a), art. 58 ust. 1 lit. a)]

   (zob. pkt 40, 54, 63, 92, 98, 123, 131, 138)

2. Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Skarga wzajemna – Skarga na decyzję wydaną w dwóch sprawach połączonych – Skarga dotycząca części decyzji nieobjętej skargą główną – Dopuszczalność

   (regulamin postępowania przed Sądem, art. 184 § 1)

   (zob. pkt 104–110)

3. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Interes prawny – Konieczność posiadania istniejącego i aktualnego interesu prawnego – Ocena w chwili wniesienia skargi – Skarga mogąca przynieść korzyść skarżącemu

   (art. 263 akapit czwarty TFUE)

   (zob. pkt 111–114)

Streszczenie

Sąd, rozpoznając skargę o stwierdzenie nieważności, którą w dalszej kolejności oddalił, po raz pierwszy wypowiedział się w przedmiocie dopuszczalności skargi wzajemnej wniesionej na decyzję izby odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w następstwie połączenia przez tę izbę dwóch odwołań wniesionych od tej samej decyzji Wydziału Unieważnień i dotyczących tych samych stron.

Hummel Holding A/S, interwenientka, jest właścicielem rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego osiem czarnych szewronów skierowanych w dół dla towarów i usług należących do kilku kategorii ( 1 ). Barry’s Bootcamp Holdings LLC, skarżąca, złożyła w EUIPO wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia ( 2 ) prawa do tej rejestracji międzynarodowej w odniesieniu do wszystkich rozpatrywanych towarów i usług. Wydział Unieważnień EUIPO częściowo uwzględnił ten wniosek, uznając, że nie wykazano zakresu używania rejestracji międzynarodowej dla wszystkich wskazanych towarów i usług, z wyjątkiem odzieży sportowej, rekreacyjnej i odzieży będącej w modzie, należących do klasy 25.

Interwenientka wniosła odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień na tej podstawie, że Wydział Unieważnień stwierdził wygaśnięcie jej praw do rejestracji międzynarodowej dla toreb sportowych oraz obuwia, obuwia sportowego i obuwia rekreacyjnego ( 3 ) (skarga R 1415/2022‑2). Ze swej strony skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji w zakresie, w jakim wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia praw interwenientki do zakwestionowanej rejestracji międzynarodowej został oddalony w odniesieniu do odzieży sportowej, rekreacyjnej i odzieży będącej w modzie ( 4 ) (skarga R 1421/2022‑2). Izba Odwoławcza EUIPO połączyła te dwa odwołania ze względu na to, że były one skierowane przeciwko tej samej decyzji, i oddaliła je w zaskarżonej decyzji.

Skarżąca wniosła zatem do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji (zwaną dalej „skargą główną”). Interwenientka wniosła skargę wzajemną na tę samą decyzję. Odrębnym pismem skarżąca podniosła zarzut niedopuszczalności tej skargi wzajemnej.

Ocena Sądu

W pierwszej kolejności Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 184 § 1 regulaminu postępowania żądania skargi wzajemnej mają na celu stwierdzenie nieważności lub zmianę decyzji izby odwoławczej w kwestiach niepodniesionych w skardze.

Po pierwsze, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżąca i interwenientka wniosły najpierw dwa odrębne odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień, wobec czego stały się one automatycznie stronami w obu równoległych postępowaniach przed Izbą Odwoławczą ( 5 ). Izba Odwoławcza rozpatrzyła zaś te dwa odwołania w ramach tego samego postępowania ( 6 ), w wyniku którego wydała zaskarżoną decyzję. W rezultacie w decyzji tej Izba Odwoławcza rozstrzygnęła w przedmiocie dwóch odwołań od tej samej decyzji Wydziału Unieważnień i dotyczących tych samych stron.

Po drugie, Sąd zauważył, że w skardze głównej skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie w sprawie R 1421/2022‑2, podczas gdy skarga wzajemna miała na celu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na to, że Izba Odwoławcza postanowiła oddalić odwołanie w sprawie R 1415/2022‑2. Wynika z tego, że skarga wzajemna zmierzała do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w kwestii niepodniesionej w skardze w rozumieniu art. 184 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.

W świetle tych ustaleń Sąd uznał, że skarżąca nie ma podstaw, by twierdzić, iż skarga wzajemna dotyczyła decyzji odrębnej od decyzji zaskarżonej w ramach skargi głównej.

W drugiej kolejności, co się tyczy interesu prawnego interwenientki, Sąd przypomniał, że skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna jedynie w zakresie, w jakim osoba ta ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu. Taki interes zakłada, że stwierdzenie nieważności tego aktu może samo w sobie wywołać skutki prawne i że w wyniku skargi strona skarżąca będzie mogła uzyskać jakąś korzyść.

W niniejszym wypadku skarga wzajemna ma na celu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie interwenientki wniesione w sprawie R 1415/2022‑2, a tym samym utrzymano w mocy decyzję Wydziału Unieważnień, który stwierdził wygaśnięcie praw właściciela spornej rejestracji międzynarodowej, w szczególności w odniesieniu do toreb sportowych i do obuwia. Wobec tego Sąd zauważył, że w przypadku gdyby uwzględnił żądania interwenientki i stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, Izba Odwoławcza byłaby zobowiązana do ponownego rozpoznania odwołania interwenientki wniesionego w sprawie R 1415/2022‑2 i w tych ramach mogłaby wydać decyzję odmienną od tej, której nieważność stwierdził Sąd. W konsekwencji wynik skargi wzajemnej może przynieść interwenientce korzyść.

W świetle powyższego Sąd doszedł do wniosku, iż okoliczność, że w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięto sprawę R 1421/2022‑2 na korzyść interwenientki, nie może pozbawić tej ostatniej interesu prawnego we wniesieniu skargi na zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim nie uwzględniono w niej jej żądań w ramach odwołania w sprawie R 1415/2022‑2.

( 1 ) Chodziło o towary i usługi należące do klas 3, 18, 25, 28 i 35 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

( 2 ) Na podstawie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).

( 3 ) „Torby sportowe” należą do klasy 18, a „obuwie; obuwie sportowe; obuwie rekreacyjne” są ujęte w klasie 25.

( 4 ) Towary te należą do klasy 25.

( 5 ) Zgodnie z art. 67 rozporządzenia 2017/1001.

( 6 ) Na podstawie art. 35 ust. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1).