Sprawa T‑575/22

2 Celsius i Robin Wood – Gewaltfreie Aktionsgemeinschaft für Natur und Umwelt eV
i
Skydda Skogen, Protect the forest i Zero – Associação Sistema Terrestre Sustentável
i
Stowarzyszenie Pracownia na rzecz Wszystkich Istot
i
Päästame Eesti Metsad MTÜ
i
Stichting Comité Schone Lucht

przeciwko

Komisji Europejskiej

Wyrok Sądu (szósta izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów) z dnia 18 marca 2026 r.

Środowisko – Konwencja z Aarhus – Oddalenie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej – Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Rozporządzenie delegowane (UE) 2021/2139 – Gospodarka leśna – Działalność związana z produkcją paliw i bioenergii wytwarzanych z biomasy leśnej – Taksonomia – Wymogi dotyczące technicznych kryteriów kwalifikacji – Artykuł 19 rozporządzenia (UE) 2020/852 – Istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu i w adaptację do tych zmian – Poważne szkody względem celów środowiskowych

1. Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Techniczne kryteria kwalifikacji – Ustanowienie przez Komisję – Kryteria ustanowione dla działalności związanej z gospodarką leśną – Analiza korzyści dla klimatu – Zastosowanie wartości odniesienia w kontekście status quo – Brak progu ilościowego dotyczącego przestrzegania celu polegającego na łagodzeniu zmian klimatu – Dopuszczalność – Brak oczywistego błędu w ocenie – Przekroczenie przez Komisję granic jej kompetencji – Brak – Naruszenie zasady ostrożności – Brak

   [art. 191 ust. 2, art. 290 TFUE; rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 10 ust. 1 lit. f), art. 10 ust. 3, art. 19 ust. 1 lit. c), f), k); Komisji 2021/2139, załącznik I, pkt 1.3; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/2001, art. 29 ust. 7 lit. b)]

   (zob. pkt 52–64, 68, 70–83, 90–97)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Techniczne kryteria kwalifikacji – Ustanowienie przez Komisję – Kryteria ustanowione dla działalności związanej z gospodarką leśną – Analiza korzyści dla klimatu – Podmioty eksploatujące obszary leśne o powierzchni poniżej 13 hektarów korzystające ze zwolnienia z obowiązku przeprowadzenia wspomnianej analizy – Dopuszczalność – Brak oczywistego błędu w ocenie – Przekroczenie przez Komisję granic jej kompetencji – Brak – Naruszenie zasady proporcjonalności – Brak

   [art. 290 TFUE; rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 10 ust. 1 lit. f), art. 10 ust. 3, art. 19 ust. 1 lit. c), d), f), art. 21 ust. 1 zdanie ostatnie; Komisji 2021/2139, załącznik I, pkt 1.3; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/2001, art. 29 ust. 6]

   (zob. pkt 107–116, 121–134, 138–140)

3. Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Techniczne kryteria kwalifikacji – Ustanowienie przez Komisję – Kryteria ustanowione dla działalności związanej z gospodarką leśną – Zakaz wyrządzania poważnych szkód w odniesieniu do adaptacji do zmian klimatu – Ustalenie kryteriów mających na celu zapobieganie nasileniu niekorzystnych skutków dla klimatu związanych z działalnością gospodarczą – Brak oczywistego błędu w ocenie

   [rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 11 ust. 1, art. 17 ust. 1 lit. b), art. 19 ust. 1 lit. b); Komisji 2021/2139, załącznik I, dodatek A]

   (zob. pkt 148–152)

4. Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Techniczne kryteria kwalifikacji – Ustanowienie przez Komisję – Kryteria ustanowione dla działalności związanej z gospodarką leśną – Zakaz wyrządzania poważnych szkód w odniesieniu do przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym – Ustalenie kryteriów mających na celu utrzymywanie zrównoważonych dostaw biomasy leśnej – Brak oczywistego błędu w ocenie

   [rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 17 ust. 1 lit. d) ppkt (i); Komisji 2021/2139, załącznik I, pkt 1.3]

   (zob. pkt 163–176)

5. Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Techniczne kryteria kwalifikacji – Ustanowienie przez Komisję – Kryteria ustanowione dla działalności związanej z gospodarką leśną – Zakaz wyrządzania poważnych szkód w odniesieniu do łagodzenia zmian klimatu – Brak wyraźnej wzmianki o potrzebie uniknięcia niszczenia leśnych pochłaniaczy dwutlenku węgla – Brak ustalenia terminu odzyskania dwutlenku węgla utraconego w wyniku zrębu zupełnego – Dopuszczalność

   [rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 17 ust. 1 lit. a), art. 19 ust. 1 lit. b); Komisji 2021/2139, załącznik II, pkt 1.3; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/2001, art. 29 ust. 6]

   (zob. pkt 185–193)

6. Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Techniczne kryteria kwalifikacji – Ustanowienie przez Komisję – Kryteria ustanowione dla działalności związanej z gospodarką leśną – Zakaz wyrządzania poważnych szkód w odniesieniu do ochrony i odbudowy bioróżnorodności i ekosystemów – Zgodność działalności gospodarczej z celami ochrony na obszarach chronionych lub wyznaczonych – Nieprzekształcanie siedlisk szczególnie wrażliwych na utratę bioróżnorodności – Dopuszczalność

   [rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 17 ust. 1 lit. f), art. 19 ust. 1 lit. a–c); Komisji 2021/2139, załącznik I, pkt 1.3, załącznik II, pkt 1.3]

   (zob. pkt 216–231)

7. Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Techniczne kryteria kwalifikacji – Ustanowienie przez Komisję – Kryteria ustanowione dla działalności związanej z bioenergią – Zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych – Odesłanie do innych przepisów prawa Unii – Uwzględnienie odpowiednich obowiązujących przepisów prawa Unii – Dopuszczalność – Brak wystarczającego uwzględnienia emisji dwutlenku węgla pochodzących z biomasy leśnej – Brak oczywistych błędów w ocenie

   [rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 10 ust. 1 lit. a), art. 10 ust. 3 lit. a), art. 19 ust. 1 lit. d); Komisji 2021/2139, załącznik I, pkt 4.8, 4.13, 4.20, 4.24; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/2001, art. 1 zdanie ostatnie, art. 29 ust. 6, 7, załącznik VI; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/841]

   (zob. pkt 251–270, 275–281)

8. Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Techniczne kryteria kwalifikacji – Ustanowienie przez Komisję – Kryteria ustanowione dla działalności związanej z bioenergią – Zakaz wyrządzania poważnych szkód w odniesieniu do łagodzenia zmian klimatu – Rozszerzenie wymogu dotyczącego łatwości w użyciu kryteriów – Dopuszczalność – Obowiązek oparcia się na jednoznacznych dowodach naukowych – Wzięcie pod uwagę wymogów spójności polityk – Zakres – Naruszenie zasady ostrożności – Brak

   [art. 17 ust. 1 zdanie trzecie, art. 191 TFUE; rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: 2018/841; 2020/852, art. 10 ust. 1, 3, art. 19 ust. 1 lit. d), f), k); dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/2001]

   (zob. pkt 288–293, 298–301, 306–310)

9. Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Przyjęcie przez Komisję rozporządzenia delegowanego ustalającego techniczne kryteria kwalifikacji dla działalności związanej z bioenergią – Obowiązek oparcia się na jednoznacznych dowodach naukowych – Zakres – Naruszenie zasady ostrożności – Brak

   (art. 191 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 19 ust. 1)

   (zob. pkt 324–333)

10. Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Techniczne kryteria kwalifikacji – Ustanowienie przez Komisję – Kryteria ustanowione dla działalności związanej z bioenergią – Zakaz wyrządzania poważnych szkód w odniesieniu do zapobiegania zanieczyszczeniu i jego kontroli – Zakaz wyrządzania poważnych szkód w odniesieniu do bioróżnoródności – Adekwatność kryteriów – Brak oczywistego błędu w ocenie

    [rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 10 ust. 3 lit. b), art. 17 ust. 1 lit. d) ppkt (i); Komisji 2021/2139, motyw 31; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/2001]

    (zob. pkt 396–408, 429)

11. Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Przyjęcie przez Komisję rozporządzenia delegowanego ustalającego techniczne kryteria kwalifikacji dla działalności związanej z bioenergią – Zastosowanie podejścia etapowego – Dopuszczalność

    [rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 10 ust. 3 lit. b), art. 17 ust. 1 lit. d) ppkt (i); Komisji 2021/2139, motyw 31; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/2001]

    (zob. pkt 396–408, 429)

12. Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Techniczne kryteria kwalifikacji – Ustanowienie przez Komisję – Kryteria ustanowione dla działalności związanej z bioenergią – Kryteria zapewniające istotny wkład wspomnianych rodzajów działalność w adaptację do zmian klimatu – Brak naruszenia prawa lub błędu w ocenie popełnionego przez Komisję

    [rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, motyw 3, art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 3 lit. a); Komisji 2021/2139, załącznik I, pkt 4.7, 4.8, 4.13, 4.19, 4.20, 4.23, 4.24, załącznik II, pkt 4.7, 4.8, 4.13, 4.19, 4.20, 4.23, 4.24]

    (zob. pkt 421–427, 432–435)

13. Umowy międzynarodowe – Umowy zawierane przez Unię – Porozumienie paryskie w sprawie zmian klimatu – Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu – Skutki – Pierwszeństwo przed aktami prawa wtórnego Unii – Badanie zgodności z prawem aktu prawa wtórnego Unii w świetle postanowień wspomnianych porozumień – Przesłanki – Postanowienia niemające bezwarunkowego i dostatecznie jasnego charakteru – Niespełnienie warunków

    (art. 216 ust. 2 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1367/2006, motywy 19, 21, art. 10 ust. 1, art. 12)

    (zob. pkt 442–459)

Streszczenie

Sąd utrzymał w mocy decyzję Komisji Europejskiej w sprawie oddalenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do rozporządzenia delegowanego 2021/2139 ( 1 ) uzupełniającego rozporządzenie 2020/852 w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje ( 2 ).

Rozporządzenie w sprawie taksonomii ustanawia system jednolitej klasyfikacji, aby zharmonizować na szczeblu Unii Europejskiej kryteria pozwalające ustalić, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo w świetle różnych celów środowiskowych, takich jak łagodzenie zmian klimatu i adaptacja do zmian klimatu ( 3 ).

W związku z tym Komisja przyjęła rozporządzenie delegowane w celu uzupełnienia rozporządzenia w sprawie taksonomii, ustanawiając techniczne kryteria kwalifikacji pozwalające określić, na jakich warunkach niektóre rodzaje działalności gospodarczej wnoszą istotny wkład w osiągnięcie celów środowiskowych, których dotyczy to rozporządzenie delegowane.

Skarżące, Robin Wood – Gewaltfreie Aktionsgemeinschaft für Natur und Umwelt eV i inne osoby, złożyły do Komisji na podstawie rozporządzenia Aarhus ( 4 ) wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do rozporządzenia delegowanego. Uznały one, że część ustanowionych w nim technicznych kryteriów kwalifikacji dotyczących działalności gospodarczej związanej z gospodarką leśną i bioenergią narusza rozporządzenie w sprawie taksonomii i niektóre wymogi określone w traktatach.

Komisja oddaliła wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej decyzją z dnia 6 lipca 2022 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), która jest przedmiotem rozpatrywanej skargi.

Ocena Sądu

Na poparcie skargi skarżące podniosły między innymi, że odpowiedź Komisji na ich wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej była obarczona naruszeniami prawa dotyczącymi zgodności technicznych kryteriów kwalifikacji dotyczących gospodarki leśnej z zasadą „nie czyń poważnych szkód” w odniesieniu do celu polegającego na łagodzeniu zmian klimatu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie taksonomii. W związku z tym utrzymywały one, że przepis ten wymaga zapewnienia utrzymania zasobów i leśnych pochłaniaczy dwutlenku węgla co najmniej na ich obecnym poziomie.

Tymczasem Sąd zauważył, że art. 17 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie taksonomii nie zawiera tego wymogu, w związku z czym techniczne kryteria kwalifikacji nie muszą zawierać dokładnej wzmianki o potrzebie uniknięcia niszczenia leśnych pochłaniaczy dwutlenku węgla. Dodał on, że przepis ten reguluje już scenariusz likwidacji istniejących pochłaniaczy dwutlenku węgla, ponieważ można uznać, że wyrządza to poważne szkody w odniesieniu do łagodzenia zmian klimatu.

Zdaniem skarżących Komisja popełniła również błąd, gdy powołała się w zaskarżonej decyzji na kryteria zrównoważonego rozwoju lasów określone w art. 29 ust. 6 dyrektywy RED II ( 5 ), nie przedstawiając jednak przekonującego uzasadnienia w odniesieniu do braku precyzji co do terminu odzyskania dwutlenku węgla utraconego w wyniku zrębu zupełnego.

Sąd zauważył jednak, że rozporządzenie w sprawie taksonomii, a w szczególności jego art. 17 ust. 1 lit. a), nie wymaga takiego stopnia szczegółowości, aby obejmował on ustalenie terminów odzyskania dwutlenku węgla utraconego w wyniku zrębu zupełnego. Dodał on, że w przypadku bezpośredniego zastosowania art. 29 ust. 6 dyrektywy RED II zrąb zupełny nie stanowi działalności gospodarczej, którą można uznać za „zrównoważoną środowiskowo”, w związku z czym odesłanie do tego przepisu uczynione w zaskarżonej decyzji nie jest błędne.

Sąd oddalił ponadto jako nieistotny dla sprawy argument skarżących, zgodnie z którym ze względu na brak możliwości nałożenia wymogów bardziej rygorystycznych niż wymogi zawarte w innych aktach prawa pierwotnego lub wtórnego Unii rozporządzenie w sprawie wytycznych operacyjnych ( 6 ) jest bezużyteczne w kontekście opracowywania rozpatrywanych technicznych kryteriów kwalifikacji.

Ponadto zdaniem skarżących Komisja, odwołując się do dyrektywy RED II i rozporządzenia LULUCF ( 7 ), niesłusznie uznała, że kryteria „zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych” są odpowiednie do zapewnienia, by działalność leśna związana z bioenergią wnosiła wkład w łagodzenie zmian klimatu zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie taksonomii.

W tym względzie Sąd zauważył, że przepis ten odsyła do dyrektywy RED II, której art. 29 ust. 7 odnosi się do „kryteriów LULUCF”. Są one zasadniczo powiązane z parametrami określonymi w rozporządzeniu LULUCF, które określa zobowiązania państw członkowskich w sektorze użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa. Co więcej, rozporządzenie w sprawie taksonomii wymaga, by przy ustanawianiu technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja uwzględniała „wszelkie odpowiednie obowiązujące ustawodawstwo Unii”. Nie można zatem zarzucać Komisji, że w zaskarżonej decyzji wspomniała o tym, iż uwzględniła przepisy dyrektywy RED II i rozporządzenia LULUCF.

Ponadto, wbrew tezie skarżących, Komisja nie stwierdziła ani nie zasugerowała, że rozliczanie leśnych emisji biogenicznych na podstawie rozporządzenia LULUCF stanowi substytut redukcji emisji. Z zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że wykorzystanie biomasy leśnej przyczynia się do redukcji emisji, gdy są spełnione określone kryteria, co stanowi zresztą założenie sformułowane przez samego prawodawcę w dyrektywie RED II.

Sąd oddalił również argument skarżących, zgodnie z którym Komisja powinna była wyjaśnić, w jaki sposób emisje pochodzące z pozyskiwania i spalania biomasy leśnej miały być „kompensowane” w ramach rozporządzenia LULUCF.

W tym względzie zauważył on, że dyrektywa RED II opiera się na zasadzie, że jeżeli spełnione są odpowiednie warunki, biomasa, która stała się paliwem, może zostać uznana za energię odnawialną. Jest to założenie przyjęte przez prawodawcę, od którego Komisja nie może odejść według własnego uznania. Co więcej, rozporządzenie LULUCF nakłada na państwa członkowskie obowiązek utrzymania naturalnych pochłaniaczy dwutlenku węgla. Tak więc w zakresie, w jakim system kompensacji emisji, którego dotyczy argument skarżących, wynika z rozporządzenia LULUCF, Komisja nie była zobowiązana do wyjaśnienia wspomnianej kompensacji.

Podobnie, skarżące niesłusznie podniosły, że Komisja nie mogła oprzeć się na kryteriach LULUCF, ponieważ rozporządzenie LULUCF nie uwzględnia wszystkich emisji dwutlenku węgla pochodzących z biomasy, lecz jedynie zmiany w leśnych pochłaniaczach dwutlenku węgla w stosunku do wartości odniesienia opartej na prognozie poziomów leśnych pochłaniaczy dwutlenku węgla bazującej na historycznych poziomach pozyskania drewna. Gdyby bowiem odpowiednie techniczne kryteria kwalifikacji przekroczyły parametry określone w dyrektywie RED II i rozporządzeniu LULUCF, w szczególności poprzez uwzględnienie emisji ze spalania biomasy leśnej w sektorze energetycznym, mogłoby to prowadzić do ryzyka podwójnego liczenia emisji gazów cieplarnianych.

Sąd oddalił wreszcie argument skarżących, zgodnie z którym w istocie rozporządzenie LULUCF nie pozwala na rozliczanie emisji w sposób wystarczająco ukierunkowany, aby ustalić, w jakim stopniu pozyskiwanie biomasy jest odpowiedzialne za nadmierną eksploatację. Stwierdził on w tym względzie, że zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem poziom referencyjny dla lasów państw członkowskich opiera się na założeniu, że stosunek między biomasą stałą a biomasą wykorzystywaną do celów energetycznych, jaki został udokumentowany w okresie od 2000 r. do 2009 r., pozostaje stały. Założenie to, które gwarantuje, że zwiększenie pozyskania drewna do celów wykorzystywania bioenergii jest uwzględniane jako rozchód w sektorze UTCATF, jest wystarczająco ukierunkowane.

Ponadto Sąd orzekł, że Komisja nie popełniła błędu, odrzucając tezę skarżących, zgodnie z którą rozporządzenie delegowane narusza art. 2 Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) i art. 2 ust. 1 porozumienia paryskiego w sprawie zmian klimatu, zatwierdzonego w dniu 12 grudnia 2015 r. (zwanego dalej „porozumieniem paryskim”). W tym celu sprawdził on, czy wspomniane postanowienia mają bezpośrednią skuteczność.

W tym względzie Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 216 ust. 2 TFUE umowy międzynarodowe zawarte przez Unię wiążą jej instytucje i w rezultacie mają pierwszeństwo przed aktami Unii. Postanowienia umowy międzynarodowej, której stroną jest Unia, mogą jednak zostać powołane na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności aktu prawa wtórnego Unii lub zarzutu opartego na niezgodności z prawem takiego aktu wyłącznie pod warunkiem, po pierwsze, że nie sprzeciwiają się temu charakter i struktura tej umowy, a po drugie, że treść tych postanowień jest bezwarunkowa i dostatecznie jasna.

Sąd wskazał, że te warunki możliwości powołania się na dane postanowienia obowiązują również w ramach wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej na podstawie rozporządzenia Aarhus, który stanowi uprzedni etap postępowania, który może w stosownym przypadku stanowić podstawę późniejszej skargi do sądu Unii.

W niniejszym przypadku przywołane postanowienia UNFCCC i porozumienia paryskiego nie wydają się, z punktu widzenia ich treści, bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, aby móc mieć bezpośrednią skuteczność oraz by skarżące mogły się na nie powołać.

Sąd zweryfikował następnie, czy postanowienia te zaliczają się do jednego z dwóch wyjątków wynikających z orzecznictwa Trybunału i pozwalają sądowi Unii na kontrolę zgodności z prawem aktu Unii w świetle umowy międzynarodowej nawet w braku bezpośredniej skuteczności. Zgodnie z pierwszym wyjątkiem z zaskarżonego szczególnego przepisu Unii należy móc wywnioskować, że ma on na celu wdrożenie do porządku prawnego Unii szczególnego obowiązku wynikającego z porozumień zawartych w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO). Jeśli zaś chodzi o drugi wyjątek, zakłada on zasadniczo, iż wspomniany przepis odsyła bezpośrednio i wyraźnie do konkretnych postanowień danej umowy międzynarodowej.

W niniejszym przypadku skarżące nie wskazały jednak konkretnego przepisu rozporządzenia delegowanego, który miałby konkretnie na celu wdrożenie do porządku prawnego Unii szczególnego obowiązku wynikającego z art. 2 UNFCCC lub z art. 2 ust. 1 porozumienia paryskiego. Ponadto te wskazane postanowienia ograniczają się do ustanowienia celów i ogólnych zasad, przy czym nie określają konkretnych środków, pozostawiając stronom, w tym Unii, szeroki zakres uznania przy określaniu szczegółowych zasad ich wdrażania.

Sąd dodał, że rozporządzenie w sprawie taksonomii również nie zawiera odniesień do UNFCCC i że tylko jeden z motywów tego rozporządzenia zawiera wyraźne odesłanie do konkretnego postanowienia tego porozumienia. Tymczasem wspomniany motyw nie stanowi części normatywnej rozporządzenia w sprawie taksonomii i w konsekwencji nie ma sam w sobie wiążącego charakteru. W związku z tym żaden z dwóch wyżej wymienionych wyjątków nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Wreszcie Sąd uznał, że przywołane przez skarżące orzecznictwo ( 8 ), zgodnie z którym okoliczność, iż umowa międzynarodowa zawiera postanowienia pozbawione bezpośredniej skuteczności, nie stanowi przeszkody dla dokonania przez sąd kontroli poszanowania zobowiązań ciążących na Unii jako stronie tej umowy, stanowiło odosobniony przypadek i nie znalazło potwierdzenia w późniejszym orzecznictwie sądu Unii. Tak więc Komisja słusznie uznała w zaskarżonej decyzji, że zgodności z prawem rozporządzenia delegowanego nie można badać w świetle przepisów prawa międzynarodowego, na które powołały się skarżące.

Sąd oddalił wszystkie argumenty skarżących, w związku z czym oddalił w całości rozpatrywaną skargę.

( 1 ) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/2139 z dnia 4 czerwca 2021 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji służących określeniu warunków, na jakich dana działalność gospodarcza kwalifikuje się jako wnosząca istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu lub w adaptację do zmian klimatu, a także określeniu, czy ta działalność gospodarcza nie wyrządza poważnych szkód względem żadnego z pozostałych celów środowiskowych (Dz. 2021, L 442, s. 1, zwane dalej „rozporządzeniem delegowanym”).

( 2 ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. 2020, L 198, s. 13, zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie taksonomii”).

( 3 ) Artykuły 9 i 10 rozporządzenia w sprawie taksonomii.

( 4 ) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13), zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1767 z dnia 6 października 2021 r. (Dz.U. 2021, L 356, s. 1) (zwane dalej „rozporządzeniem Aarhus”).

( 5 ) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. 2018, L 328, s. 82, zwana dalej „dyrektywą RED II”).

( 6 ) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2022/2448 z dnia 13 grudnia 2022 r. ustanawiające operacyjne wytyczne dotyczące dowodów do celów wykazania zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju dotyczącymi biomasy leśnej i określonymi w art. 29 dyrektywy [RED II] (Dz.U. 2022, L 320, s. 4).

( 7 ) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (Dz.U. 2018, L 156, s. 1, zwane dalej „rozporządzeniem LULUCF”).

( 8 ) Wyrok z dnia 9 października 2001 r., Niderlandy/Parlament i Rada (C‑377/98, EU:C:2001:523, pkt 54).