Sprawy T‑724/18 i T‑184/18

Aurea Biolabs Pte Ltd

przeciwko

Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 28 maja 2020 r.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego AUREA BIOLABS – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy AUREA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Sprostowanie decyzji izby odwoławczej – Artykuł 102 rozporządzenia 2017/1001

1. Znak towarowy Unii Europejskiej – Procedura – Decyzje Urzędu – Sprostowanie – Data właściwa dla ustalenia ustawodawstwa mającego zastosowanie – Data wydania decyzji zawierającej sprostowanie

   (rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 53; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 102)

   (zob. pkt 18, 19)

2. Akty instytucji – Wybór podstawy prawnej – Błąd – Stwierdzenie nieważności aktu – Przesłanki

   (zob. pkt 20)

3. Znak towarowy Unii Europejskiej – Procedura – Decyzje Urzędu – Sprostowanie – Oczywista omyłka – Pojęcie

   (rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 53; rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 80; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 102, 103)

   (zob. pkt 22, 25–33, 35)

Streszczenie

W wyroku z dnia 28 maja 2020 r., Aurea Biolabs/EUIPO – Avizel (AUREA BIOLABS) (T‑724/18 i T‑184/19), Sąd oddalił skargi wniesione na decyzje izby odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), na mocy których izba odwoławcza, w pierwszej z tych decyzji, stwierdziła istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, zaś w drugiej z nich sprostowała pierwszą decyzję, wykreślając z niej punkt dotyczący całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W wyroku tym Trybunał miał okazję doprecyzować rodzaje błędów mogących stanowić podstawę sprostowania.

W niniejszej sprawie Aurea Biolabs Pte Ltd, skarżąca, zgłosiła do rejestracji graficzny znak towarowy AUREA BIOLABS dla suplementów żywnościowych. Avizel SA wniosła sprzeciw oparty na należącym do niej wcześniejszym słownym unijnym znaku towarowym AUREA zarejestrowanym między innymi dla kremów pielęgnacyjnych do skóry do użytku medycznego. Decyzją z dnia 11 września 2018 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Druga Izba Odwoławcza EUIPO potwierdziła decyzję o uwzględnieniu sprzeciwu z uwagi na istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i o odrzuceniu zgłoszenia do rejestracji. Uznała ona w szczególności, że towary oznaczane kolidującymi ze sobą znakami są podobne, co najmniej w niewielkim stopniu. Przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wskazała jednak, że towary te zostały uznane za identyczne. Decyzją z dnia 29 stycznia 2019 r. Druga Izba Odwoławcza sprostowała zaskarżoną decyzję, wykreślając punkt dotyczący identyczności towarów.

W skardze skarżąca podniosła, że wskazany błąd nie mógł być przedmiotem sprostowania. Jej zdaniem w przypadku „oczywistych błędów” można jedynie uchylić decyzję EUIPO.

W tym względzie Sąd uściślił przede wszystkim, że przepisem znajdującym zastosowanie do zaskarżonej decyzji jest art. 102 rozporządzenia 2017/1001 ( 1 ). Rzeczony artykuł wspomina zaś jedynie o „oczywistych omyłkach”. Jedynie art. 103 tego rozporządzenia ( 2 ), regulujący uchylenie decyzji EUIPO, odnosi się do „oczywistych błędów”.

Następnie Sąd zauważył, że we wcześniej obowiązujących wersjach przepisy regulujące sprostowanie i uchylenie decyzji EUIPO odwoływały się, odpowiednio, do „oczywistej pomyłki” [w języku francuskim „erreurs manifestes”] ( 3 ) i do „oczywistego błędu proceduralnego” ( 4 ). Przepisy te wskazują na różnicę w rodzajach błędów mogących stanowić podstawę sprostowania lub uchylenia decyzji, a to ze względu na różnicę między procedurami sprostowania i uchylenia.

Procedura sprostowania nie wiąże się bowiem z usunięciem z obiegu prawnego decyzji podlegającej sprostowaniu, a polega jedynie na skorygowaniu zawartych w niej błędów w drodze decyzji zawierającej sprostowanie. A zatem sprostowanie jest ograniczone do oczywistych błędów o charakterze formalnym, które nie mają wpływu na zakres i istotę wydanej decyzji, a dotyczą wyłącznie jej formy. Powyższe dotyczy błędów, które są oczywiste w takim stopniu, że nie można wyobrazić sobie, by w danym miejscu mógł widnieć inny tekst niż ten, który wynika ze sprostowania, i które nie uzasadniają stwierdzenia nieważności lub uchylenia dotkniętej nimi decyzji. Wydanie decyzji o uchyleniu uzasadniają natomiast błędy, które nie pozwalają na utrzymanie rozstrzygnięcia danej decyzji bez ponownej analizy, która powinna zostać następnie przeprowadzona przez organ, który wydał tę decyzję.

Wreszcie Sąd stwierdził, że różnica między przypadkami sprostowania a przypadkami uchylenia nie zmieniła swego charakteru z następstwie zastąpienia w art. 102 rozporządzenia 2017/1001 wyrażenia „oczywista pomyłka” wyrażeniem „oczywista omyłka”. Zamiana ta zasadza się bowiem właśnie na konieczności utrzymania rozróżnienia między błędami uzasadniającymi sprostowanie a błędami prowadzącymi do uchylenia decyzji.

W konsekwencji Sąd orzekł, że stwierdzony w decyzji błąd może zostać sprostowany na podstawie art. 102 rozporządzenia 2017/1001, gdy chodzi o element niepasujący do decyzji, która w pozostałym zakresie jest spójna i niedwuznaczna, czyli wówczas, gdy wyraźnie widać, iż błąd wynika z omyłki lub przejęzyczenia, które w sposób oczywisty należy skorygować w sposób wypływający z reszty decyzji do tego stopnia, że nie można wyobrazić sobie innego brzmienia niż to, które wynika ze sprostowania.

Zaistniała w niniejszej sprawie okoliczność, że sprostowanie polegało w nie na dodaniu punktu, który został wcześniej pominięty, lecz na wykreśleniu punktu zaskarżonej decyzji, nie pozwala jako taka na wywiedzenie wniosku, że owo sprostowanie zostało dokonane z naruszeniem art. 102 rozporządzenia 2017/1001.

W celu ustalenia, czy omawiany błąd mógł stanowić podstawę sprostowania, Sąd zauważył, że wystąpił on w punkcie, w którym przypomniano rezultat analizy porównawczej rozpatrywanych towarów przeprowadzonej na potrzeby całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Owo przypomnienie powinno zaś było bezwzględnie pozostawać w zgodzie z przywoływaną analizą i potwierdzać co najmniej niewielkie podobieństwo, zamiast wskazywać na identyczność rozpatrywanych towarów. Popełniony w ten sposób błąd mógł więc najwyraźniej zostać skorygowany tylko poprzez przyjęcie wniosków wynikających z analizy faktycznie przeprowadzonej przez Izbę Odwoławczą, która stwierdziła podobieństwo towarów. Wykreślenie punktu dotyczącego identyczności towarów w zaskarżonej decyzji narzucało się zatem w sposób oczywisty, w związku z czym może zostać zakwalifikowane jako sprostowanie błędu skutecznie dokonane na podstawie art. 102 rozporządzenia 2017/1001.

W pozostałym zakresie Sąd potwierdził, że rozpatrywane towary są podobne i stwierdził istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

( 1 ) Artykuł 102 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1), zatytułowany „Sprostowanie błędów i oczywistych omyłek”, stanowi w ust. 1: „1. [EUIPO] – z własnej inicjatywy lub na wniosek strony – poprawia wszystkie błędy językowe lub błędy pisarskie i oczywiste omyłki w swoich decyzjach lub błędy techniczne popełnione przez siebie przy rejestracji unijnego znaku towarowego lub publikacji tej rejestracji”.

( 2 ) Artykuł 103 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001, opatrzony tytułem „Wykreślenie wpisu i uchylenie decyzji”, stanowi w ust. 1: „1. W przypadku gdy [EUIPO] dokonał wpisu do rejestru lub podjął decyzję dotknięte oczywistym błędem popełnionym przez [EUIPO], wykreśla dany wpis lub uchyla daną decyzję […]”.

( 3 ) Zasada 53 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 17, t. 1, s. 189).

( 4 ) Artykuł 80 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), ze zmianami.