Sprawa C‑117/17

Comune di Castelbellino

przeciwko

Regione Marche i in.

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale per le Marche)

Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2011/92/UE – Artykuł 4 ust. 2 i 3 oraz załączniki I–III – Ocena oddziaływania na środowisko – Zezwolenie na przeprowadzenie prac w instalacji do produkcji energii elektrycznej z biogazu bez wstępnego badania w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko naturalne – Uchylenie – Konwalidacja a posteriori zezwolenia na podstawie nowych przepisów prawa krajowego bez wstępnego badania w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko naturalne

Streszczenie – wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 lutego 2018 r.

1. Środowisko naturalne–Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne–Dyrektywa 2011/92–Poddanie ocenie przedsięwzięć należących do klas wymienionych w załączniku II–Zakres swobodnego uznania, jakim dysponują państwa członkowskie–Granice–Uwzględnienie kryteriów wyboru określonych w załączniku III

   (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2, 3, załącznik I pkt. 2, załącznik III)

2. Środowisko naturalne–Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne–Dyrektywa 2011/92–Spoczywający na właściwych organach obowiązek przeprowadzenia oceny poprzedzającej wydanie zezwolenia–Pominięcie wstępnego badania w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania–Spoczywający na władzach obowiązek zaradzenia temu–Zakres–Konwalidacja a posteriori zezwolenia na podstawie nowych przepisów prawa krajowego–Dopuszczalność–Przesłanki

   (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2, 3, załącznik II, załącznik III)

1.  Zobacz tekst orzeczenia.

   (zob. pkt 37, 38, 40–42)

2.  W wypadku gdy przedsięwzięcie zwiększenia mocy instalacji do produkcji energii elektrycznej, takie jak to będące przedmiotem postępowania głównego, nie zostało poddane wstępnemu badaniu konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na podstawie przepisów krajowych, które zostały następnie uznane za niezgodne w tym zakresie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, prawo Unii wymaga, żeby państwa członkowskie wyeliminowały bezprawne skutki tego naruszenia, oraz nie sprzeciwia się temu, aby te instalacje zostały poddane, po zrealizowaniu przedsięwzięcia, nowej procedurze oceny przez właściwe organy w celu sprawdzenia zgodności z wymogami tej dyrektywy i – ewentualnie – przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, pod warunkiem że normy krajowe umożliwiające tę legalizację nie stwarzają zainteresowanym okazji do obejścia norm prawa Unii lub uchylenia się od ich stosowania. Należy również dodać, że skutki na środowisko naturalne, jakie wystąpiły po zrealizowaniu przedsięwzięcia, podlegają uwzględnieniu. Te organy krajowe mogą stwierdzić, na podstawie przepisów krajowych obowiązujących w momencie, w którym muszą wydać orzeczenie, że taka ocena oddziaływania na środowisko nie jest konieczna w zakresie, w jakim owe przepisy są zgodne z tą dyrektywą.

   (zob. pkt 42; sentencja)