Sprawa C‑133/16

Christian Ferenschild

przeciwko

JPC Motor SA

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Mons)

Odesłanie prejudycjalne – Sprzedaż towarów konsumpcyjnych i związane z tym gwarancje – Dyrektywa 1999/44/WE – Artykuł 5 ust. 1 – Okres odpowiedzialności sprzedawcy – Termin przedawnienia – Artykuł 7 ust. 1 akapit drugi – Towary używane – Umowne ograniczenie odpowiedzialności sprzedawcy

Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2017 r.

Ochrona konsumentów – Sprzedaż towarów konsumpcyjnych i związane z tym gwarancje – Dyrektywa 1999/44 – Okres odpowiedzialności sprzedawcy – Termin przedawnienia – Towar używany – Uregulowanie krajowe pozwalające na termin przedawnienia dla konsumenta krótszy niż dwa lata od daty dostawy towarów i przewidujące możliwość uzgodnienia przez sprzedawcę i konsumenta okresu odpowiedzialności sprzedawcy krótszego niż dwa lata dla tego towaru – Niedopuszczalność

(dyrektywa 1999/44 Parlamentu Europejskiego i Rady, motyw 24, art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 akapit drugi, art. 8 ust. 2)

Artykuł 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, które dopuszcza, aby termin przedawnienia roszczenia konsumenta był krótszy niż dwa lata od dostawy towaru, jeżeli owo państwo członkowskie skorzystało z możliwości przewidzianej w drugim z tych przepisów rzeczonej dyrektywy, a sprzedawca i konsument uzgodnili okres odpowiedzialności sprzedawcy za dany towar używany krótszy niż dwa lata, a konkretnie jeden rok.

Aby zapewnić jednolity minimalny poziom ochrony konsumentów w kontekście rynku wewnętrznego, w szczególności zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy 1999/44, dyrektywa ta wprowadziła, na podstawie art. 5 ust. 1, dwa odrębne terminy, to jest okres odpowiedzialności sprzedawcy i termin przedawnienia. Każdy z tych terminów co do zasady obligatoryjnie wynosi przynajmniej dwa lata od daty dostawy danego towaru. W tym względzie należy stwierdzić, że z jednej strony termin przedawnienia wynoszący przynajmniej dwa lata od dostawy towaru stanowi istotny element ochrony konsumentów zagwarantowany przez dyrektywę 1999/44, a z drugiej strony długość tego terminu nie zależy od długości okresu odpowiedzialności sprzedawcy. Ponadto należy uznać, że art. 7 ust. 1 akapit drugi rzeczonej dyrektywy, zgodnie z którym państwa członkowskie mogą postanowić, iż w przypadku towarów używanych sprzedawca i konsument mogą uzgodnić krótszy okres odpowiedzialności sprzedawcy niż ustanowiony w art. 5 ust. 1 tejże dyrektywy, przy czym taki okres nie może być krótszy niż jeden rok, nie uzasadnia innej interpretacji.

Zatem możliwość przewidzenia przez państwa członkowskie, w wypadku towarów używanych, że strony mogą ograniczyć okres odpowiedzialności sprzedawcy do roku od dostawy towaru, nie dopuszcza opcji, aby państwa członkowskie także postanowiły, iż strony mogą ograniczyć termin przedawnienia określony w art. 5 ust. 1 zdanie drugie owej dyrektywy. Państwa członkowskie powinny bowiem przestrzegać minimalnego poziomu ochrony przewidzianego w dyrektywie 1999/44. Zatem nawet jeśli, zgodnie z art. 8 ust. 2 tej dyrektywy w związku z jej motywem 24, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia lub utrzymania w mocy surowszych przepisów w obszarze objętym omawianą dyrektywą dla zapewnienia nawet wyższego poziomu ochrony konsumentów, to nie mogą one naruszać gwarancji przewidzianych przez prawodawcę Unii. Tymczasem przepis krajowy, który pozwoliłby, aby ograniczenie okresu odpowiedzialności sprzedawcy do jednego roku oznaczało skrócenie terminu przedawnienia, jaki przysługuje konsumentowi, skutkowałby niższym poziomem jego ochrony i naruszałby gwarancje, jakie mu przysługują zgodnie z dyrektywą 1999/44. Konsument zostałby wówczas bowiem całkowicie pozbawiony drogi prawnej jeszcze przed upływem dwóch lat po dostawie towaru, który to okres gwarantuje mu przecież brzmienie art. 5 ust. 1 zdanie drugie tej dyrektywy.

(zob. pkt 38, 41, 42, 47–50; sentencja)