Sprawa C-287/05

D.P.W. Hendrix

przeciwko

Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep)

„Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Artykuły 12 WE, 17 WE, 18 WE i 39 WE — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuły 4 ust. 2a i art. 10a oraz załącznik IIa — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Artykuł 7 ust. 1 — Specjalne świadczenia nieskładkowe — Niderlandzkie świadczenie dla młodych osób niepełnosprawnych — Charakter świadczenia wykluczający jego przenoszenie”

Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 29 marca 2007 r.   I - 6911

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2007 r.   I - 6934

Streszczenie wyroku

1. Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Specjalne świadczenia nieskładkowe

   (rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 4 ust. 2a, art. 10a i załącznik IIa)

2. Swobodny przepływ osób – Pracownicy – Równość traktowania – Przywileje socjalne

   (art. 39 WE; rozporządzenia Rady: nr 1612/68, art. 7; nr 1408/71, art. 4 ust. 2a, art. 10a i załącznik II)

1.  Świadczenie przyznawane na podstawie ustawy niderlandzkiej o ubezpieczeniu młodych osób niepełnosprawnych w razie niezdolności do pracy (Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten), wymienione w załączniku IIa do rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem nr 118/97 zmienionym rozporządzeniem nr 1223/98, należy uznać za specjalne świadczenie nieskładkowe w rozumieniu art. 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71 z takim skutkiem, że stosować należy wyłącznie zasadę koordynacji wprowadzoną przez art. 10a tego rozporządzenia i że dopuszczalne jest zastrzeżenie wypłaty tego świadczenia na rzecz osób zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego, które przyznaje to świadczenie. Okoliczność, że zainteresowany pobierał wcześniej świadczenie dla młodych osób niepełnosprawnych, które mogło było być przenoszone, nie ma wpływu na stosowanie tych przepisów.

   (por. pkt 38 oraz pkt 1 sentencji)

2.  Artykuł 39 WE i art. 7 rozporządzenia nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego, które wykonuje art. 4 ust. 2a i art. 10a rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem nr 1223/98, i przewiduje, że specjalne świadczenie nieskładkowe wymienione w załączniku IIa do tego rozporządzenia może zostać przyznane jedynie osobom zamieszkującym na terytorium krajowym. Jednakże stosowanie tego uregulowania nie może naruszać praw, które osoba wywodzi ze swobody przepływu pracowników, co stanowi warunek wykraczający poza wymóg realizacji uzasadnionego celu przyjętego przez prawo krajowe. Na sądzie krajowym, który jest zobowiązany dokonać, w najszerszym możliwym zakresie, wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem wspólnotowym, spoczywa obowiązek uwzględnienia w szczególności, że pracownik ten utrzymał wszystkie swoje więzi ekonomiczne i socjalne z państwem członkowskim pochodzenia.

   (por. pkt 56, 58 oraz pkt 2 sentencji)