Sprawa T-498/04

Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

„Dumping — Przywóz glifosatu pochodzącego z Chin — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Artykuł 2 ust. 7 lit. b i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96”

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2009 r.   II ‐ 1974

Streszczenie wyroku

1. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Ustalenie wartości normalnej – Przywóz z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, o których mowa w art. 2 ust.7 lit. b) rozporządzenia nr 384/96 – Zastosowanie przepisów dotyczących państw o gospodarce rynkowej – Zastosowanie ograniczone do producentów spełniających przesłanki łączne wskazane w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 384/96 – Brak poważnej interwencji ze strony państwa – Pojęcie – Ciężar dowodu

   (rozporządzenie Komisji nr 384/96, art. 2 ust 7 lit. c) tiret pierwsze)

2. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Ustalenie wartości normalnej – Przywóz z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, o których mowa w art. 2 ust.7 lit. b) rozporządzenia nr 384/96 – Procedura oceny przesłanek, których spełnienie umożliwia producentowi skorzystanie ze statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji – Uwzględnienie kontroli państwowej – Dopuszczalność – Zrównanie kontroli państwowej z poważną interwencją ze strony państwa – Niedopuszczalność

   (rozporządzenie Komisji nr 384/96, art. 2 ust. 7 lit. b), c))

3. Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Ustalenie wartości normalnej – Przywóz z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, o których mowa w art. 2 ust.7 lit. b) rozporządzenia nr 384/96 – Zastosowanie przepisów dotyczących państw o gospodarce rynkowej – Zastosowanie ograniczone do producentów spełniających przesłanki łączne wskazane w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 384/96 – Uwzględnienie zarówno działalności wewnątrzkrajowej, jak i działalności wywozowej

   (rozporządzenie Komisji nr 384/96, art. 2 ust. lit b), c))

1.  Z treści art. 2 ust. 7 lit.c) tiret pierwsze podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 wynika, że istnienie poważnej ingerencji ze strony państwa powinno być oceniane z punktu widzenia sposobu, w jaki podejmowane są „decyzje przedsiębiorstw dotyczące cen, kosztów i nakładów”. W rzeczywistości bowiem przepis ten wymaga ze strony zainteresowanego producenta-eksportera wykazania, że decyzje zostały podjęte, po pierwsze, „w odpowiedzi na sygnały rynkowe”, oraz po drugie, „bez poważnej ingerencji w tym zakresie ze strony państwa”. Ponadto zastosowanie wyrażeń „w tym zakresie” umacnia dodatkowo powiązanie pomiędzy daną decyzja a ingerencją ze strony państwa.

   W związku z tym zachowanie państwa, które nie jest w stanie wywrzeć wpływu na stosowne decyzje, nie może stanowić „poważnej ingerencji” w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit.c) tiret pierwsze podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96.

   Ponadto z uwagi na brzmienie tego przepisu, jego cel i kontekst pojęcie „poważna ingerencja ze strony państwa” nie może być utożsamiana z każdym wpływem na działalność danego przedsiębiorstwa lub z każdym uczestnictwem w procesie decyzyjnym, lecz powinna być rozumiana jako takie działanie organów publicznych, które może uczynić decyzje tego przedsiębiorstwa niezgodnymi z warunkami gospodarki rynkowej.

   W szczególności zastosowanie samego pojęcia „poważna interwencja” świadczy o tym, że wolą prawodawcy wspólnotowego było zezwolenie na określony stopień wpływu państwa na działalność przedsiębiorstwa lub na jego udział w procesie decyzyjnym, który nie będzie miał jakiegokolwiek skutku na sposób, w jakim zostają podjęte decyzje dotyczące cen, kosztów i nakładów.

   (por. pkt 84–87)

2.  W celu interpretacji i zastosowania art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 należy uwzględnić okoliczność, iż państwa, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. b) tego rozporządzenia, nie są uważane za państwa posiadające gospodarkę rynkową, pomimo przeprowadzonych w nich reform. Chodzi o dokonaną przez prawodawcę wspólnotowego ocenę sytuacji gospodarczej, prawnej i politycznej w tychże państwach trzecich, która wyraźnie została stwierdzona w art. 2 ust. 7 powyższego rozporządzenia i która to ocena uzasadnia szczególne traktowanie zastrzeżone dla przywozów z tychże państw dotyczące określenia zwykłej wartości. W związku z tym należy przyjąć, że warunki, w jakich działają przedsiębiorstwa w tych państwach, nie są porównywalne, w braku przeciwnego dowodu, z warunkami istniejącymi w państwach posiadających gospodarkę rynkową.

   W ten sposób okoliczność, że spółka mająca siedzibę w państwie nieposiadającym gospodarki rynkowej jest kontrolowana przez państwo, może budzić wątpliwości odnośnie co do tego, czy państwo to nie wychodzi poza rolę zwykłego akcjonariusza przestrzegającego zasad rynku oraz czy zarząd spółki jest wystarczająco niezależny od państwa, aby móc podejmować autonomiczne decyzje w zakresie cen i kosztów nakładów oraz w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt.

   Ponadto z art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96, zgodnie z którym decyzje przedsiębiorstw są „podejmowane”, wynika, że prawodawca wspólnotowy wymagał w szczególności, aby proces decyzyjny danego przedsiębiorstwa był pozbawiony wszelkiej poważnej ingerencji ze strony państwa.

   Podejmowanie autonomicznych decyzji umotywowanych względami handlowymi jest co do zasady charakterystyczną cechą sektora prywatnego. W związku z tym instytucje wspólnotowe mają prawo — w ramach korzystania z przysługującego im w tej dziedzinie szerokiego zakresu swobodnego uznania, lecz pod kontrolą sądu wspólnotowego, który winien upewnić się, że wszystkie przedstawione istotne dowody zostały uwzględnione i ocenione z wymaganą starannością — uwzględnić przy ocenie dowodów dostarczonych przez danego eksportera okoliczność, że zainteresowane przedsiębiorstwo jest kontrolowane przez państwo.

   Jednakże kontrola państwowa jako taka nie jest niezgodna z podejmowaniem decyzji handlowych przez zainteresowane przedsiębiorstwo zgodnie z warunkami gospodarki rynkowej i nie oznacza w szczególności tego, że przy podejmowaniu decyzji dotyczących cen i kosztów nakładów kierowano się względami niewłaściwymi dla przedsiębiorstwa działającego w takich warunkach.

   Zrównanie kontroli państwowej z „poważną ingerencja ze strony państwa” w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 prowadziłoby zasadniczo do wyłączenia możliwości skorzystania przez spółki kontrolowane przez państwo ze statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, niezależnie od konkretnego kontekstu faktycznego, prawnego i gospodarczego, w których one działają, a w szczególności niezależnie od tego, czy są one w stanie przedstawić wystarczające dowody na to, że państwo nie wychodzi poza rolę zwykłego akcjonariusza w państwie posiadającym gospodarkę rynkową, że decyzje przedsiębiorstwa zostały podjęte w sposób autonomiczny i niezależnie od względów właściwych dla organów publicznych oraz że przy podejmowaniu tych decyzji kierowano się wyłącznie względami czysto handlowymi, właściwymi dla przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Takie stanowisko jest sprzeczne z systemem ustanowionym w art. 2 ust. 7 lit. b) i c).

   W konsekwencji o ile kontrola państwa nad danym przedsiębiorstwem jest jednym z elementów, które mogą zostać ewentualnie uwzględnione, o tyle nie wystarcza ona sama w sobie do wykazania istnienia „poważnej ingerencji ze strony państwa” i nie może zatem prowadzić do wniosku, że dowody przedstawione przez zainteresowanego eksportera dla celów art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 są pozbawione znaczenia.

   (por. pkt 89–92, 97–101, 106)

3.  Artykuł 2 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 uzależnia ustalenie normalnej wartości na podstawie art. 2 ust. 1–6 tego rozporządzenia od wykazania przez zainteresowanego producenta, iż działa on w warunkach gospodarki rynkowej. Te „warunki gospodarki rynkowej” nie powinny dotyczyć wyłącznie działalności wewnątrzkrajowej danego producenta. Brak bowiem ograniczeń w działalności wywozowej, a w szczególności swoboda negocjowania cen wywozu, stanowią cechy charakterystyczne właściwe dla gospodarki rynkowej. Ponadto art. 2 ust. 7 lit. c) powyższego rozporządzenia, który określa, jakie dowody powinny zostać przedstawione przez producenta, aby mógł on zostać uznany za działającego w warunkach gospodarki rynkowej, nie odnosi się w żaden sposób do działalności wewnątrzkrajowej danego producenta. W szczególności w ramach pojęcia „decyzje przedsiębiorstw dotyczące cen” nie sformułowano jakiegokolwiek zastrzeżenia, na podstawie którego decyzje te powinny dotyczyć wyłącznie krajowego rynku producenta.

   W konsekwencji o ile art. 2 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nr 384/96 dotyczy ustalenia wartości normalnej, która w ramach tego rozporządzenia stanowi pojęcie odmienne od pojęcia ceny wywozu, o tyle nie wynika z tego, że zachowanie zainteresowanych producentów-eksporterów odnośnie do cen wywozu nie ma znaczenia przy stosowaniu art. 2 ust. 7 lit. b) i c) powyższego rozporządzenia.

   (por. pkt 114–116)