Keywords
Summary

Keywords

1. Konkurencja – Przedsiębiorstwa publiczne oraz przedsiębiorstwa, którym państwa członkowskie przyznają prawa specjalne lub wyłączne – Stworzenie pozycji dominującej

(art. 82 WE i art. 86 ust. 1 WE)

2. Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału

3. Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług

(art. 43 WE i art. 49 WE)

4. Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie

(art. 87 ust. 1 WE)

Summary

1. Sam fakt stworzenia pozycji dominującej, poprzez przyznanie praw specjalnych lub wyłącznych w rozumieniu art. 86 ust. 1 WE, nie jest jako taki sprzeczny z art. 82 WE. Państwo członkowskie narusza zakazy ustanowione w tych dwóch przepisach jedynie w przypadkach, gdy rozpatrywane przedsiębiorstwo jest skłaniane, poprzez samo wykonywanie praw specjalnych lub wyłącznych, do nadużywania zajmowanej pozycji dominującej lub też gdy te prawa mogą stworzyć sytuację, w której przedsiębiorstwo to zostaje skłonione do popełnienia takiego nadużycia.

(por. pkt 23)

2. W sytuacji gdy w kontekście pytania prejudycjalnego wszystkie elementy przedmiotowej działalności zamykają się w ramach jednego państwa członkowskiego, odpowiedź może być jednak użyteczna dla sądu krajowego, szczególnie w przypadku gdy prawo krajowe nakazuje przyznanie obywatelowi tego państwa członkowskiego takich samych praw jak prawa, które przysługują obywatelowi innego państwa członkowskiego znajdującemu się w identycznej sytuacji na podstawie prawa wspólnotowego. Pytanie takie winno być uznane za dopuszczalne z uwagi na to, iż należy w ten sposób przeanalizować, czy postanowienia traktatowe, o których wykładnię wnosi sąd krajowy, sprzeciwiają się stosowaniu przepisów krajowych będących przedmiotem sporu zawisłego przed tym sądem ze względu na to, że miałyby one zastosowanie wobec podmiotów mających siedzibę w innych państwach członkowskich.

(por. pkt 28–30)

3. Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które zastrzegają wyłączne prawo do wykonywania niektórych rodzajów działalności polegających na doradztwie i obsłudze podatkowej dla centrów obsługi podatkowej (COP), które muszą mieć formę spółek akcyjnych, wykonywać działalność na podstawie zezwolenia wydanego przez ministerstwo finansów i mogą być zakładane jedynie przez podmioty prawne wskazane w dekrecie ustawowym. W istocie takie przepisy, po pierwsze, uniemożliwiają całkowicie dostęp do rozpatrywanego rynku usług podmiotom gospodarczym mającym siedzibę w innych państwach członkowskich, i po drugie, ograniczając krąg podmiotów mających możliwość zakładania COP do kilku ich, spełniających restrykcyjne warunki, rodzajów, wręcz do tych spośród określonych podmiotów, które mają siedzibę w zainteresowanym państwie członkowskim, mogą w rezultacie utrudniać czy nawet uniemożliwiać wykonywanie przez te podmioty gospodarcze pochodzące z innych państw członkowskich przysługującego im prawa do zakładania i wykonywania w danym państwie członkowskim działalności gospodarczej mającej na celu świadczenie rozpatrywanych usług.

(por. pkt 7, 33, 34, 50 oraz pkt 1 sentencji)

4. Środek, poprzez który państwo członkowskie ustanawia wypłatę z budżetu państwa rekompensaty dla pewnych przedsiębiorstw, na których spoczywa obowiązek obsługi podatników w zakresie, w jakim dotyczy on przygotowania i przesłania zeznania podatkowego organom podatkowym, winien zostać uznany za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE ze względu na to, że po pierwsze, poziom rekompensaty przekracza kwotę niezbędną do pokrycia całości lub części kosztów poniesionych celem wykonania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu związanych z nimi przychodów oraz racjonalnej korzyści z tytułu wypełniania tych zobowiązań, oraz po drugie, rekompensata nie została określona na podstawie analizy kosztów, jakie przeciętne przedsiębiorstwo, prawidłowo zarządzane i odpowiednio wyposażone w środki umożliwiające świadczenie żądanych usług publicznych, poniosłoby na wykonanie takich zobowiązań, przy uwzględnieniu związanych z nimi kosztów oraz racjonalnego zysku osiąganego przy wypełnianiu tych zobowiązań.

(por. pkt 72 oraz pkt 2 sentencji)