Choose the experimental features you want to try

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Decyzje o wydaleniu – wzajemne uznawanie przez kraje UE

Decyzje o wydaleniu – wzajemne uznawanie przez kraje UE

STRESZCZENIE DOKUMENTU:

Dyrektywa 2001/40/WE w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli krajów spoza UE

JAKIE SĄ CELE NINIEJSZEJ DYREKTYWY?

Celem niniejszej dyrektywy jest zagwarantowanie, aby decyzje o wydaleniu podejmowane przez władze kraju Unii Europejskiej w stosunku do obywatela kraju spoza UE przebywającego na terytorium innego kraju UE były szanowane i przestrzegane.

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

  • Nakaz wydalenia stosuje się w przypadku obywateli krajów spoza UE, którzy:
    • stwarzają poważne i bieżące zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa narodowego i ogólnego bezpieczeństwa;
    • zostali skazani za przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności na co najmniej jeden rok;
    • są podejrzani, biorąc pod uwagę poważne podstawy bądź pewne dowody, o popełnienie poważnego przestępstwa karnego lub o zamiar popełnienia takiego przestępstwa;
    • nie stosują się do przepisów krajowych dotyczących wjazdu lub pobytu.
  • Jeżeli dana osoba posiada ważne zezwolenie na pobyt, kraj egzekwujący musi skonsultować się z krajem, który wydał zezwolenie.
  • Kraje UE stosujące niniejszą dyrektywę muszą:
    • okazać poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności;
    • zapewnić danej osobie możliwość odwołania od decyzji o wydaleniu;
    • zapewnić ochronę danych osobowych i bezpieczeństwo danych;
    • korzystać ze wszystkich właściwych środków współpracy oraz wymiany informacji w celu wykonania niniejszej dyrektywy;
    • wyrównać sobie wzajemnie wszelkie związane z tym koszty. Ustalenia w tym zakresie są zawarte w decyzji Rady 2004/191/WE
  • Kraj wydający nakaz wydalenia musi jak najszybciej dostarczyć krajowi egzekwującemu wszystkie niezbędne dokumenty.
  • Kraj egzekwujący decyzję musi upewnić się, że nie narusza ona żadnych odnośnych międzynarodowych ani krajowych przepisów.
  • Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do członków rodziny obywateli UE.
  • W dyrektywie Rady 2003/110/WE określono uzgodnienia dotyczące tranzytu nielegalnych rezydentów spoza UE, którzy są deportowani drogą powietrzną przez terytorium innego kraju UE.
  • W dyrektywie 2008/115/WE określono wspólne normy i procedury stosowane w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli spoza UE.
  • W rozporządzeniu (UE) nr 604/2013 (rozporządzenie Dublin III) ustanowiono kryteria i procedury ustalania, który kraj UE jest odpowiedzialny za rozpatrzenie wniosku o azyl.
  • Rada Europy wydała w 2005 r. Dwadzieścia wytycznych w sprawie powrotów przymusowych.

OD KIEDY NINIEJSZA DYREKTYWA MA ZASTOSOWANIE?

Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie od Kraje UE miały obowiązek wdrożenia jej przepisów do prawa krajowego do

KONTEKST

Mimo że Zjednoczone Królestwo (1) ani Irlandia nie są objęte obszarem swobodnego poruszania się Schengen, stosują niniejsze przepisy i przyjmują ich uzgodnienia, tak jak Islandia i Norwegia, przy czym Dania nie uczestniczy w ich przyjęciu.

GŁÓWNY DOKUMENT

Dyrektywa Rady nr 2001/40/WE z dnia w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (Dz.U. L 149 z , s. 34–36)

ostatnia aktualizacja

(1) Wielka Brytania występuje z Unii Europejskiej i z dniem staje się państwem trzecim (państwem spoza UE).

Top