1.

Apple and Pear Australia Limited (APAL) i Star Fruits Diffusion (wnoszące odwołanie) są współwłaścicielami trzech wspólnotowych znaków towarowych dla jabłek Pink Lady. Wnoszące odwołanie wszczęły dwa postępowania mające na celu uniemożliwienie Carolus C. BVBA (zwanej dalej „Carolusem”) używania oznaczenia słownego „English pink”. Po pierwsze, sprzeciwiła się rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego „English pink” zgłoszonego przez Carolus w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wcześniej zwanym Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). Po drugie, wnoszące odwołanie wszczęły przed sądem orzekającym w sprawach wspólnotowych znaków towarowych postępowanie przeciwko Carolusowi dotyczące naruszenia praw do należącego do niej słownego wspólnotowego znaku towarowego „Pink Lady”. Postępowania te doprowadziły do wydania dwóch różnych orzeczeń w przedmiocie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „Pink Lady” i oznaczenia słownego „English pink”.

2.

Niniejsze odwołanie porusza między innymi zasadniczą kwestię: w jakim zakresie EUIPO przy podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących sprzeciwu wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego jest związany prawomocnym wyrokiem sądu orzekającego w sprawach wspólnotowych znaków towarowych w sprawie o naruszenie praw do wcześniejszego zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego?

3.

Artykuł 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) stanowi, że „[z]godnie z zasadą lojalnej współpracy Unia i państwa członkowskie wzajemnie się szanują i udzielają sobie wzajemnego wsparcia w wykonywaniu zadań wynikających z traktatów”.

4.

Motywy 16 i 17 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ( 2 ) brzmią:

5.

Zgodnie z art. 56 ust. 3 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego „[w]niosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub o unieważnienie jest niedopuszczalny, jeżeli wniosek odnoszący się do tego samego przedmiotu i podstawy roszczenia oraz dotyczący tych samych stron, został rozstrzygnięty przez sąd państwa członkowskiego i jeżeli to orzeczenie stało się prawomocne”.

6.

Zgodnie z art. 94 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, „[j]eżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, postanowienia rozporządzenia (WE) nr 44/2001 stosują się do postępowań odnoszących się do wspólnotowych znaków towarowych oraz zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych, jak również do postępowań odnoszących się do jednoczesnych i kolejnych powództw na podstawie wspólnotowych znaków towarowych i krajowych znaków towarowych”.

7.

Artykuł 96 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego przewiduje:

„Sądy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych mają wyłączną właściwość:

[…]

8.

Artykuł 100 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego stanowi:

„[…]

2.   Sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych odrzuca roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie, jeżeli decyzja wydana przez Urząd, dotycząca tego samego przedmiotu sprawy i przyczyny powództwa między tymi samymi stronami, stała się już prawomocna.

[…]

7.   Sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych, prowadzący rozprawę o roszczenie wzajemne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia, może zawiesić postępowanie na wniosek właściciela wspólnotowego znaku towarowego i po przesłuchaniu innych stron zażądać od pozwanego wniesienia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie do Urzędu w wyznaczonym terminie. Jeżeli wniosek nie zostanie wniesiony w tym terminie, postępowanie toczy się dalej; roszczenie wzajemne uważane jest za wycofane. Stosuje się art. 104 ust. 3”.

9.

Artykuł 104 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego brzmi następująco:

„1.   Jeżeli nie występują szczególne podstawy dla kontynuowania rozprawy, sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych rozpatrujący powództwo określone w art. 96, inne niż powództwo w sprawie o stwierdzenie braku naruszenia, zawiesza postępowanie z urzędu po przesłuchaniu stron lub na wniosek jednej ze stron po przesłuchaniu pozostałych stron, w przypadku gdy ważność wspólnotowego znaku towarowego jest przedmiotem postępowania przed innym sądem w sprawach wspólnotowych znaków towarowych z powodu roszczenia wzajemnego lub w przypadku gdy wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie został już zgłoszony do Urzędu.

2.   Jeżeli nie istnieją szczególne powody dla kontynuowania rozprawy, Urząd prowadzący rozprawę w sprawie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie zawiesza postępowanie z urzędu po wysłuchaniu stron lub na wniosek jednej ze stron po wysłuchaniu pozostałych stron, w przypadku gdy ważność wspólnotowego znaku towarowego jest już przedmiotem postępowania przed sądem w sprawach wspólnotowych znaków towarowych z powodu roszczenia wzajemnego. Jednakże, jeżeli jedna ze stron postępowania przed sądem w sprawach wspólnotowych znaków towarowych wystąpi z takim wnioskiem, sąd może zawiesić postępowanie po wysłuchaniu pozostałych stron w tym postępowaniu. W takim przypadku Urząd kontynuuje toczące się przed nim postępowanie”.

10.

Zgodnie z art. 109 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego:

„1.   W przypadku gdy powództwa o naruszenie wnoszone są na tej samej podstawie i między tymi samymi stronami przed sądami różnych państw członkowskich, jedno na podstawie wspólnotowego znaku towarowego, drugie na podstawie krajowego znaku towarowego:

2.   Sąd rozpatrujący powództwo o naruszenie na podstawie wspólnotowego znaku towarowego oddala powództwo, jeżeli wydane już zostało orzeczenie co do istoty sprawy w tym samym przedmiocie sporu między tymi samymi stronami na podstawie identycznego znaku krajowego ważnego dla identycznych towarów lub usług.

3.   Sąd rozpatrujący powództwo o naruszenie na podstawie krajowego znaku towarowego oddala powództwo, jeżeli wydane już zostało orzeczenie co do istoty sprawy w tym samym przedmiocie sporu między tymi samymi stronami na podstawie identycznego wspólnotowego znaku towarowego ważnego dla identycznych towarów lub usług”.

11.

Wnoszące odwołanie są współwłaścicielami trzech wspólnotowych znaków towarowych dla jabłek Pink Lady. Jeden z nich jest oznaczeniem słownym, a dwa pozostałe są oznaczeniami graficznymi. Carolus jest przedsiębiorstwem belgijskim, które pragnie zarejestrować oznaczenie słowne „English pink” jako wspólnotowy znak towarowy dla swojej własnej odmiany jabłek. „English pink” ma od 2009 r. status znaku towarowego Beneluksu, którego właścicielem jest Carolus.

12.

W dniu 13 października 2009 r. Carolus dokonał w EUIPO zgłoszenia oznaczenia słownego „English pink” do rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego. Po dokonaniu tego zgłoszenia wnoszące odwołanie wszczęły przeciwko Carolusowi dwa różne postępowania o ochronę ich istniejącego wspólnotowego znaku towarowego.

13.

Po pierwsze, w dniu 20 kwietnia 2010 r. wnoszące odwołanie złożyły w EUIPO sprzeciw wobec rejestracji znaku „English pink” na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

14.

Po drugie, w dniu 8 czerwca 2010 r. wnoszące odwołanie wniosły powództwo o naruszenie przeciwko Carolusowi do tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli, Belgia) jako sądu orzekającego w sprawach wspólnotowych znaków towarowych. Wnoszące odwołanie podniosły, że używanie oznaczenia słownego „English pink” jest sprzeczne z prawem, gdyż powoduje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd co do wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „Pink Lady”. W związku z powyższym żądały unieważnienia prawa do znaku towarowego Beneluksu „English pink”, należącego do Carolusa.

15.

Te dwa odrębnie prowadzone postępowania doprowadziły do wydania przez EUIPO i tribunal de commerce de Bruxelles (sąd gospodarczy w Brukseli) różnych rozstrzygnięć dotyczących prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku słownego wspólnotowego znaku towarowego „Pink Lady” i oznaczenia słownego „English pink”.

16.

Z jednej strony w dniu 27 maja 2011 r. Wydział Sprzeciwów EUIPO oddalił sprzeciw wniesiony przez wnoszące odwołanie. Stwierdził on, że nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku oznaczenia słownego „English pink” i słownego wspólnotowego znaku towarowego „Pink Lady”.

17.

Z drugiej strony w dniu 28 czerwca 2012 r. tribunal de commerce de Bruxelles (sąd gospodarczy w Brukseli) orzekł, że używanie oznaczenia słownego „English pink” powoduje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „Pink Lady”. W związku z tym unieważnił prawo do znaku towarowego Beneluksu „English pink”, nakazał Carolusowi natychmiastowe zaprzestanie używania oznaczenia „English pink” na terytorium Unii Europejskiej i zasądził od Carolusa odszkodowanie w ryczałtowej kwocie 5000 EUR na rzecz wnoszących odwołanie.

18.

W lecie 2012 r. wnoszące odwołanie przesłały do EUIPO kilka pism informujących o rozstrzygnięciu wydanym przez tribunal de commerce de Bruxelles (sąd gospodarczy w Brukseli).

19.

W dniu 29 maja 2013 r. Czwarta Izba Odwoławcza EUIPO po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów oddaliła żądania wnoszących rozpatrywane odwołanie, nie odnosząc się w żaden sposób do wyroku tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli).

20.

Następnie wnoszące rozpatrywane odwołanie wniosły do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej EUIPO. Głównym żądaniem skargi była zmiana zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby został uwzględniony sprzeciw wnoszących odwołanie wobec rejestracji oznaczenia „English pink” jako wspólnotowego znaku towarowego. Ewentualnie domagały się one stwierdzenia nieważności decyzji Izby Odwoławczej EUIPO.

21.

Wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r. ( 3 ) Sąd stwierdził nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO, a w pozostałym zakresie skargę oddalił.

22.

Sąd stwierdził w szczególności, że nie można uznać, iż wyrokowi tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli) przysługuje przymiot powagi rzeczy osądzonej w stosunku do późniejszych decyzji Izby Odwoławczej EUIPO. Sąd wskazał, że przedmiot sprawy i podstawa roszczenia podniesiona w postępowaniu przed EUIPO i przed tribunal de commerce de Bruxelles (sądem gospodarczym w Brukseli) nie są tożsame. Zatem Izba Odwoławcza nie była związana wyrokiem tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli).

23.

Jednakże Sąd stwierdził nieważność decyzji Izby Odwoławczej ze względu na to, że nie uwzględniła ona wyroku tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli) oraz nie dokonała oceny ewentualnego wpływu wspomnianego wyroku na sposób rozstrzygnięcia w postępowaniu w sprawie sprzeciwu. Jednocześnie Sąd nie dokonał zmiany decyzji EUIPO. Stwierdził on, że nie może określić treści decyzji, którą powinna była wydać Izba Odwoławcza na podstawie ustalonych okoliczności faktycznych i prawnych. Nie mógł zatem zastąpić oceny dokonanej przez Izbę Odwoławczą EUIPO własną oceną.

24.

W niniejszym postępowaniu odwoławczym wnoszące odwołanie od wyroku Sądu opierają je na trzech głównych zarzutach.

25.

Zarzut pierwszy obejmuje kilka zarzutów szczegółowych. Można go streścić następująco: wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż prawomocny wyrok tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli) sam w sobie nie był wystarczający dla określenia, jaką decyzję powinna była wydać Izba Odwoławcza. Zdaniem wnoszących odwołanie, mimo że rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nie zawiera wyraźnego przepisu o takim brzmieniu, wyrok sądu orzekającego w sprawach wspólnotowych znaków towarowych był dla EUIPO wiążący, gdyż stanowił orzeczenie sądowe. Następnie wnoszące odwołanie twierdzą, że dwa postępowania, a mianowicie postępowanie przed EUIPO w sprawie sprzeciwu i postępowanie w sprawie powództwa o naruszenie przed tribunal de commerce de Bruxelles (sądem gospodarczym w Brukseli) były identyczne, gdyż miały tę samą podstawę roszczenia, ten sam przedmiot sporu oraz dotyczyły tych samych stron. Wnoszące odwołanie argumentują, że zgodność z prawem decyzji EUIPO powinna była zostać oceniona nie tylko poprzez odniesienie do rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, lecz przede wszystkim w odniesieniu do zasad ogólnych prawa Unii, takich jak powaga rzeczy osądzonej.

26.

Jako drugi zarzut wnoszące odwołanie podnoszą, że stwierdzenie, jakoby EUIPO nie był związany prawomocnym wyrokiem sądu orzekającego w sprawach wspólnotowych znaków towarowych, narusza ich uzasadnione oczekiwania i stanowi pogwałcenie ogólnych zasad pewności prawa i dobrej administracji.

27.

W ramach zarzutu trzeciego wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył art. 65 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, odmawiając zmiany zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej.

28.

Zarzuty pierwszy i drugi, chociaż przedstawione jako oddzielne, są blisko ze sobą powiązane. Oba, z dwóch różnych punktów widzenia, podważają wniosek Sądu, że orzeczeniu tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli) nie przysługiwała powaga rzeczy osądzonej, wobec czego nie było ono wiążące dla Izby Odwoławczej EUIPO. Odniosę się zatem do zarzutów pierwszego i drugiego wspólnie (sekcja A), po czym przejdę do zarzutu trzeciego (sekcja B).

29.

Powaga rzeczy osądzonej stanowi niezbędną zasadę porządkującą każdego spójnego systemu prawnego. Sąd (a także w pewnych przypadkach organ administracji) rozpatrujący sprawę, w której zostało już wydane ostateczne rozstrzygnięcie, musi stwierdzić brak swojej jurysdykcji. Jednakże, aby powstała taka przeszkoda proceduralna, musi zachodzić tożsamość pomiędzy pierwszą i drugą sprawą. Postępowania w obu przypadkach muszą być identyczne. W tym konkretnym przypadku zasada powagi rzeczy osądzonej może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy zachodziła identyczność postępowań pomiędzy powództwem o naruszenie przed tribunal de commerce de Bruxelles (sądem gospodarczym w Brukseli) a sprzeciwem wobec rejestracji wniesionym do EUIPO.

30.

Zatem kluczowym zagadnieniem dla rozpatrywanego odwołania jest definicja identyczności postępowań w rozumieniu rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

31.

Rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ma na celu uniknięcie wydawania sprzecznych orzeczeń przez sądy orzekające w sprawach wspólnotowych znaków towarowych, właściwe organy krajowe i EUIPO oraz zapewnienie, że jednolity charakter wspólnotowych znaków towarowych nie zostanie naruszony ( 4 ). Cel ten przekłada się na konkretne przepisy proceduralne zawarte w rozporządzeniu, których celem jest uniknięcie rozstrzygnięć, które potencjalnie mogłyby być nie do pogodzenia.

32.

Zasada powagi rzeczy osądzonej znajduje odzwierciedlenie w art. 56 ust. 3 i art. 100 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Przepisy te określają kryteria identyczności postępowań oraz konsekwencje dokonania takiego ustalenia.

33.

Artykuł 56 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego stanowi, że wniosek do EUIPO o stwierdzenie wygaśnięcia lub o unieważnienie jest niedopuszczalny, jeżeli wniosek odnoszący się do tego samego przedmiotu i podstawy roszczenia oraz dotyczący tych samych stron został rozstrzygnięty przez sąd państwa członkowskiego.

34.

Podobnie art. 100 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ma na celu unikanie sytuacji, w których zarówno EUIPO, jak i sąd orzekający w sprawach wspólnotowych znaków towarowych miałyby ocenić ważność tego samego wspólnotowego znaku towarowego. Zgodnie z art. 100 ust. 2 sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych odrzuca roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie, jeżeli decyzja wydana przez EUIPO, dotycząca tego samego przedmiotu sprawy i przyczyny powództwa między tymi samymi stronami, stała się już prawomocna.

35.

Jasne jest, że żaden z tych dwóch przepisów nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zapewniają one jednak roboczą definicję identyczności postępowań zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Na identyczność prowadzącą do zaistnienia powagi rzeczy osądzonej składają się trzy elementy: ten sam przedmiot sprawy, ta sama podstawa roszczenia i te same strony ( 5 ).

36.

Takie rozumienie identyczności postępowań nie jest ograniczone do rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Występuje ono także w innych obszarach prawa Unii, takich jak rozporządzenie w sprawie wzorów wspólnotowych ( 6 ), czy też, co ważniejsze, rozporządzenie nr 44/2001 ( 7 ).

37.

Jeśli chodzi o konsekwencje wynikające z identyczności postępowań na podstawie rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, przymiot powagi rzeczy osądzonej przysługuje pierwszemu prawomocnemu rozstrzygnięciu czy to w postaci wyroku wydanego przez sąd, czy też w postaci decyzji administracyjnej wydanej przez EUIPO. Zatem późniejsze żądania dotyczące tych samych stron, przedmiotu i tych samych podstaw roszczenia muszą zostać uznane za niedopuszczalne lub oddalone.

38.

Należy jednak dodać, że rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego dotyczy nie tylko sytuacji, w których obecne są wszystkie trzy elementy identyczności (ten sam przedmiot sprawy, ta sama podstawa roszczenia i te same strony) prowadzące do zastosowania powagi rzeczy osądzonej. Rozporządzenie to zawiera także kilka innych przepisów, których celem jest unikanie podejmowania sprzecznych rozstrzygnięć wewnątrz wspólnotowego systemu znaków towarowych również w przypadkach, gdy ściśle biorąc, nie są obecne wszystkie trzy elementy identyczności postępowania.

39.

Po pierwsze, art. 104 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zatytułowany „Szczególne przepisy w sprawie powiązanych powództw”, zobowiązuje sądy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych i EUIPO, jeżeli nie występują szczególne podstawy dla kontynuowania rozprawy, do zawieszenia postępowania, w przypadku gdy ważność wspólnotowego znaku towarowego jest przedmiotem postępowania przed innym sądem w sprawach wspólnotowych znaków towarowych z powodu roszczenia wzajemnego lub w przypadku gdy wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie został już zgłoszony do EUIPO.

40.

Zarówno z tytułu, jak i z treści art. 104 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wydaje się wynikać, że reguluje on sytuacje, gdy nie zachodzi identyczność postępowań w sensie zarysowanym powyżej. Przepis ten wyraźnie odnosi się do „powiązanych powództw”, a nie do powództw identycznych. Sformułowanie to wskazuje, że powództwa, o których mowa, są różne, pomimo że w obu rozpatrywana jest ważność wspólnotowego znaku towarowego.

41.

Po drugie, art. 109 rozporządzenia dotyczy powiązanych powództw w postaci równoczesnych i sukcesywnych powództw na podstawie wspólnotowych znaków towarowych i krajowych znaków towarowych. Stanowi on, że w przypadku gdy powództwa o naruszenie wnoszone są na tej samej podstawie i między tymi samymi stronami przed sądami różnych państw członkowskich, jedno na podstawie wspólnotowego znaku towarowego, drugie na podstawie krajowego znaku towarowego, sąd inny niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo, uznaje swoją niewłaściwość lub może zawiesić postępowanie w zależności od sytuacji. Ponadto, jeżeli wydane już zostało orzeczenie co do istoty sprawy w tym samym przedmiocie sporu między tymi samymi stronami, sąd rozpatrujący powództwo o naruszenie na podstawie wspólnotowego znaku towarowego lub na podstawie krajowego znaku towarowego oddala powództwo.

42.

Zgodnie z art. 109 strona niezadowolona z rozstrzygnięcia nie może zatem wszcząć ponownie postępowania dotyczącego tej samej sprawy przeciwko tej samej stronie przeciwnej, nawet jeśli przedmiot sprawy nie jest ten sam, gdyż formalnie nowe postępowanie opiera się na wspólnotowym znaku towarowym w miejsce krajowego znaku towarowego lub na odwrót.

43.

Oba powyżej cytowane przepisy sugerują, że oprócz (pełnej) identyczności postępowań, gdy obecne są ten sam przedmiot sprawy, ta sama podstawa roszczenia i te same strony, rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego obejmuje także sytuacje, gdy merytorycznie w znacznym stopniu nakładają się na siebie równoległe lub kolejne spory dotyczące wspólnotowych znaków towarowych. Rozporządzenie uznaje w ten sposób wzajemne powiązania pomiędzy skutkami prawnymi wspólnotowych znaków towarowych z jednej strony i krajowych znaków towarowych z drugiej strony.

44.

Zasady takie znowu nie są ograniczone do rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, lecz są także obecne w innych obszarach prawa Unii. Mechanizmy przewidujące zawieszanie postępowania lub uznawanie niewłaściwości istnieją także na gruncie rozporządzenia nr 44/2001, do którego motywy 16 i 17 wraz z art. 94 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego bezpośrednio się odwołują. To pierwsze rozporządzenie może więc stanowić najbliższą możliwą analogię dla rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do powagi rzeczy osądzonej i powiązanych postępowań.

45.

Artykuł 27 rozporządzenia nr 44/2001 przewiduje:

„1.   Jeżeli przed sądami różnych państw członkowskich zawisły sprawy o to samo roszczenie między tymi samymi stronami, sąd, przed którym wytoczono powództwo później, z urzędu zawiesza postępowanie do czasu stwierdzenia jurysdykcji sądu, przed którym najpierw wytoczono powództwo.

2.   Jeżeli stwierdzona zostanie jurysdykcja sądu, przed którym najpierw wytoczono powództwo, sąd, przed którym wytoczono powództwo później, stwierdza brak swojej jurysdykcji na rzecz tego sądu”.

46.

Zgodnie z art. 28 rozporządzenia nr 44/2001:

„1.   Jeżeli przed sądami różnych państw członkowskich zawisłe są sprawy, które pozostają ze sobą w związku, każdy sąd, przed który wytoczono powództwo później, może zawiesić postępowanie.

[…]

3.   W rozumieniu niniejszego artykułu uważa się, że sprawy pozostają ze sobą w związku, jeżeli istnieje między nimi tak ścisła więź, że pożądane jest ich łączne rozpoznanie i rozstrzygnięcie w celu uniknięcia wydania w oddzielnych postępowaniach sprzecznych ze sobą orzeczeń.

[…]” ( 8 ).

47.

Zgodnie z art. 27 i 28 rozporządzenia nr 44/2001 pomiędzy sądami istnieje ścisły rozdział kompetencji. Po pierwsze, w przypadku gdy zachodzi identyczność postępowań, każdy sąd inny niż ten, przed który najpierw wytoczono powództwo, musi stwierdzić brak swej jurysdykcji na rzecz sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo. Po drugie, w innych rodzajach powództw, gdy nie są one identyczne, lecz istnieje między nimi ścisła więź, do uznania sądów pozostawiono, czy zawieszą one postępowanie na czas, kiedy toczy się postępowanie przed sądem, przed który najpierw wytoczono powództwo.

48.

Podsumowując, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnotowego znaku towarowego rozróżnić można dwie sytuacje w zależności od stopnia wzajemnego powiązania postępowań. Po pierwsze, należy wymienić sytuacje opisane w art. 56 ust. 3 i art. 100 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (oraz analogicznie także w art. 27 rozporządzenia nr 44/2001). Dotyczą one przypadków, gdy zachodzi identyczność postępowań, a więc obecne są wszystkie trzy elementy identyczności: ten sam przedmiot sprawy, ta sama podstawa roszczenia i te same strony. Jeżeli elementy te są obecne jednocześnie, zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Konsekwencja tej sytuacji jest taka, że każdy organ sądowy lub administracyjny, jak na przykład EUIPO, inny niż ten, przed który najpierw wytoczono powództwo, musi stwierdzić brak swej jurysdykcji lub zawiesić postępowanie.

49.

Po drugie, nawet w braku pełnej identyczności postępowań istnieje luźniejsza kategoria powiązanych czy wiążących się ze sobą powództw, takich jak w sytuacjach opisanych w art. 104, art. 109 ust. 1 lit. b) oraz art. 109 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (i ponownie analogicznie także w art. 28 rozporządzenia nr 44/2001). W sytuacjach objętych tą luźniejszą kategorią organowi orzekającemu przysługuje uprawnienie do zawieszenia postępowania do czasu wydania rozstrzygnięcia przez organ, przed którym najpierw wszczęto postępowanie.

50.

Mając powyższe na uwadze, przejdę teraz do oceny rozpatrywanej sprawy.

51.

Niniejsza sprawa dotyczy szczególnej sytuacji proceduralnej, nieobjętej żadnym z przepisów rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego: wzajemnego wpływu pomiędzy powództwem o naruszenie przed sądem orzekającym w sprawach wspólnotowych znaków towarowych dotyczącym wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego i krajowego znaku towarowego z jednej strony a postępowaniem w sprawie sprzeciwu przed EUIPO z powołaniem się na ten sam wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy i to samo oznaczenie w charakterze krajowego znaku towarowego, w odniesieniu do którego wystąpiono o rejestrację na poziomie wspólnotowym.

52.

Nawet w braku konkretnego przepisu regulującego tę sytuację w samym rozporządzeniu w sprawie wspólnotowego znaku towarowego zaistnienie powagi rzeczy osądzonej wymaga ustalenia identyczności pomiędzy powództwem o naruszenie i postępowaniem w sprawie sprzeciwu.

53.

Sytuacja taka nie ma jednak miejsca w omawianym przypadku. Moim zdaniem Sąd słusznie stwierdził, że oba rodzaje postępowań nie są identyczne oraz że wobec tego EUIPO nie był związany orzeczeniem tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli).

54.

W pkt 65 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że „odpowiednio przedmioty sporów – to jest roszczenia – w sprawach rozpatrywanych przez [tribunal de commerce de Bruxelles (sąd gospodarczy w Brukseli)] oraz przez EUIPO nie są jednak identyczne. Przedmiotem powództwa o naruszenie praw do znaków towarowych rozpatrywanego przez belgijski sąd było bowiem unieważnienie prawa do znaku towarowego Beneluksu English pink oraz zakazanie używania tego znaku towarowego na terytorium Unii, a przedmiotem postępowania przed EUIPO był sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego English pink”.

55.

Następnie w pkt 66 Sąd stwierdził, że „[o]koliczności powołane w ramach tych dwóch spraw – to jest podstawy roszczeń – także są odmienne. Po pierwsze, w ramach postępowania toczącego się przed tribunal de commerce de Bruxelles podstawę roszczenia skarżących o wydanie nakazu mającego na celu zapobieżenie naruszaniu praw do wspólnotowych znaków towarowych […] stanowił art. 9 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009. Odpowiednio podstawę roszczenia o unieważnienie prawa do znaku towarowego Beneluksu English pink stanowiły art. 2.3 i art. 2.28 ust. 3 lit. b) konwencji państw Beneluksu w sprawie własności intelektualnej […]. Wspomniany sąd uznał, że doszło do naruszenia praw do wyżej wymienionych wspólnotowych znaków towarowych. Unieważnił on zatem prawo do znaku towarowego Beneluksu English pink i zakazał używania tego oznaczenia na całym terytorium Unii. Po drugie, w ramach postępowania toczącego się przed EUIPO skarżące złożyły sprzeciw wobec rejestracji nowego wspólnotowego znaku towarowego i oparły się w tym względzie na innych przepisach rozporządzenia nr 207/2009, a mianowicie na art. 8 ust. 1 lit. b) oraz na art. 8 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia”.

56.

Zatem, jak słusznie wskazał Sąd, nie zachodziła identyczność przedmiotów spraw i podstaw roszczenia.

57.

Po pierwsze, w odniesieniu do przedmiotu ( 9 ) powództwa o naruszenie i postępowania w sprawie sprzeciwu mają nieco odmienne cele. Z jednej strony właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego może wnieść powództwo o naruszenie przed sąd orzekający w sprawach wspólnotowych znaków towarowych przeciwko osobie używającej oznaczenia, które wywołuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego w celu uzyskania zakazu takiego szkodliwego używania w całej Unii Europejskiej. Z drugiej strony postępowanie w sprawie sprzeciwu dotyczy procedury rejestracji oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego przed EUIPO. Celem tego postępowania jest zapobieżenie rejestracji, która jest aktem administracyjnym. Zatem mimo że oba postępowania niewątpliwie mają pewne wspólne cechy, nie są one identyczne ( 10 ).

58.

Jest to widoczne także w niniejszej sprawie w odniesieniu do zgłoszonych roszczeń: konkretnym celem żądania zgłoszonego przez wnoszące rozpatrywane odwołanie przed tribunal de commerce de Bruxelles (sądem gospodarczym w Brukseli) było unieważnienie praw do dwóch znaków towarowych Beneluksu. Natomiast celem postępowania w sprawie sprzeciwu przed EUIPO było zapobieżenie rejestracji nowego wspólnotowego znaku towarowego.

59.

Po drugie, w odniesieniu do podstaw roszczenia sądy orzekające w sprawach wspólnotowych znaków towarowych i EUIPO stosują różne przepisy. W niniejszej sprawie sąd, unieważniając prawo do znaku towarowego Beneluksu „English pink”, zastosował rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, lecz także prawo krajowe i prawo Beneluksu, natomiast EUIPO zastosował tylko rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ( 11 ).

60.

Ponadto EUIPO i tribunal de commerce de Bruxelles (sąd gospodarczy w Brukseli) nie zastosowały tych samych przepisów rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Tribunal de commerce de Bruxelles (sąd gospodarczy w Brukseli) zastosował art. 98 i 102 rozporządzenia, natomiast EUIPO – art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5, art. 41 oraz art. 42.

61.

Wreszcie, chociaż ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd stanowi element zarówno postępowania w sprawie sprzeciwu, jak i postępowania o naruszenie praw do znaku, Trybunał stwierdził już, że ocena taka różni się w zależności od rodzaju postępowania. Ocena musi być retrospektywna i bardziej konkretna w przypadku postępowania mającego na celu zakazanie używania oznaczenia, gdy „należy ograniczyć się do okoliczności charakteryzujących to używanie, bez konieczności badania, czy innego rodzaju używanie tego oznaczenia w innych okolicznościach mogłoby również wprowadzać w błąd” ( 12 ). Natomiast ocena powinna być prospektywna i bardziej ogólna w przypadku postępowań w sprawie sprzeciwu. Jak stwierdził Trybunał, „ponieważ [okoliczności] mogą różnić się w czasie i w zależności od woli właścicieli kolidujących ze sobą znaków towarowych, prospektywna analiza prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do tych znaków towarowych nie wymaga uwzględnienia [konkretnych] okoliczności faktycznych” ( 13 ).

62.

Zatem wobec braku identyczności podstaw roszczenia i przedmiotów w niniejszej sprawie nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej.

63.

Wyrażam zatem opinię, że Sąd nie naruszył prawa, stwierdzając, że EUIPO nie był związany wyrokiem tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli).

64.

Ocena identyczności postępowań, jako jedynego elementu prowadzącego do zastosowania zasady powagi rzeczy osądzonej, jest z definicji formalna i posiada wąski zakres. Jest to logiczne: skoro zasada ta związana jest z jasnością i przewidywalnością, jej konstrukcja musi być przewidywalna i raczej wąska, ściśle skoncentrowana na ocenie istnienia wszystkich trzech konstytuujących ją elementów. Jednakże, jak wynika już z analizy przeprowadzonej powyżej, obowiązki zarówno krajowych, jak i unijnych organów działających w ramach wspólnotowego systemu znaków towarowych nie ograniczają się do unikania formalnie sprzecznych decyzji. Jak wynika z motywu 17 rozporządzenia, a także na poziomie prawa pierwotnego, z art. 4 ust. 3 TUE, organy te zobowiązane są także do zapobiegania pojawianiu się decyzji, które, choć nie będą identyczne w formie, to jednak merytorycznie mogą być trudne do pogodzenia.

65.

W niniejszej sprawie wiele można na ten temat powiedzieć. Chociaż nie zachodzi formalna identyczność postępowań, nie sposób nie zauważyć, że decyzja Izby Odwoławczej EUIPO i wyrok tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli) merytorycznie w znacznym stopniu nakładają się na siebie. Postępowania, które doprowadziły do tych rozstrzygnięć, z pewnością należy zakwalifikować jako powiązane, co najwyraźniej było wiadome obu organom orzekającym w sprawie.

66.

Po pierwsze, jak wskazał Sąd w pkt 30–34 wyroku, Izba Odwoławcza EUIPO została właściwie poinformowana o wcześniejszym orzeczeniu tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli). Jednakże z naruszeniem art. 75 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nie uwzględniła ona w żaden sposób tego orzeczenia w swojej decyzji.

67.

Muszę zgodzić się z takim wnioskiem. Izby odwoławcze EUIPO muszą uwzględniać wszystkie nowe dowody i okoliczności faktyczne, które zostaną im przedstawione. Nie prowadzą one ograniczonej kontroli sądowej decyzji podjętych w pierwszej instancji, lecz ze względu na funkcjonalną ciągłość pomiędzy pierwszą a drugą instancją EUIPO rozpatrują odwołania od podstaw ( 14 ). Zobowiązane są one opierać swoje decyzje na wszystkich okolicznościach faktycznych i prawnych podniesionych przez strony w pierwszej instancji i w instancji odwoławczej. Zatem Czwarta Izba Odwoławcza, przeprowadzając rozumowanie, powinna była uwzględnić wyrok tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli).

68.

W żaden sposób nie stanowi to naruszenia autonomii EUIPO. Rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego pozostaje głównym miernikiem, jeśli chodzi o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego. Jednakże wyrok sądu orzekającego w sprawach wspólnotowych znaków towarowych, dotyczący merytorycznie tej samej kwestii, to jest prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch tych samych oznaczeń, jest istotnym czynnikiem dla potrzeb rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Ma to jeszcze większe znaczenie, jeśli wziąć pod uwagę, że można sobie wyobrazić, iż ten sam sąd orzekający w sprawach wspólnotowych znaków towarowych w ramach swej właściwości zostanie wezwany do oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch oznaczeń słownych „English pink” i „Pink Lady” po raz drugi, gdyż Trybunał orzekł niedawno, że istnieje możliwość wytoczenia przez właściciela wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego powództwa dotyczącego naruszenia względem właściciela później zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego ( 15 ).

69.

Należy w sposób wyraźny dodać, że obowiązek „wzięcia pod uwagę” nie oznacza „związania” treścią merytoryczną, a więc obowiązku dokonania takich samych ustaleń co do istoty sprawy. Niełatwy, lecz logiczny wniosek, jaki płynie z tego rozróżnienia, jest taki, że EUIPO może potencjalnie dojść do merytorycznie innego wniosku dotyczącego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch oznaczeń w odniesieniu do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, niż uczynił to sąd orzekający w sprawach wspólnotowych znaków towarowych w odniesieniu do stwierdzenia wygaśnięcia wcześniejszego krajowego znaku towarowego.

70.

Wniosek ten jest niełatwy, gdyż sytuacja taka z pewnością jest niepożądana. Jednakże w obecnym systemie proceduralnym jest możliwa. Należy jednakże podkreślić, że jeżeli nie zachodzi identyczność w chwili orzekania co do istoty, to logicznie nie można wymagać identyczności na późniejszym etapie wykonywania. Konkretnie zakazanie używania oznaczenia jako krajowego znaku towarowego nie może zapobiec rejestracji tegoż oznaczenia i używania go jako wspólnotowego znaku towarowego.

71.

Po drugie, należy podkreślić, że niniejszy spór oczywiście pozostaje bez wpływu na prawomocny wyrok tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli). Jednakże na poziomie ogólnym można byłoby dodać, że sądowi orzekającemu w sprawach wspólnotowych znaków towarowych w sytuacji podobnej do tej, w jakiej znalazł się tribunal de commerce de Bruxelles (sąd gospodarczy w Brukseli), można byłoby zalecić zawieszenie postępowania do czasu wydania decyzji co do istoty sprawy przez EUIPO. W braku jakiegokolwiek szczegółowego przepisu w tej kwestii w samym rozporządzeniu w sprawie wspólnotowego znaku towarowego sąd krajowy działający jako sąd orzekający w sprawach wspólnotowych znaków towarowych może skorzystać ze swoich uprawnień dyskrecjonalnych i z pewnością zawiesić postępowanie na podstawie krajowych przepisów proceduralnych, powołując się analogicznie na art. 100 ust. 7, art. 104 i art. 109 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Mógł on nawet zarządzić przyjęcie tymczasowych i zabezpieczających środków na okres zawieszenia postępowania na podstawie art. 104 ust. 3 i art. 109 ust. 4 rozporządzenia.

72.

Podsumowując, niniejsza sprawa z pewnością nie stanowi dobrego przykładu szczerej i lojalnej współpracy w Unii w ogólności i wewnątrz wspólnotowego systemu znaków towarowych w szczególności – chyba że zasada współdziałania miałaby zostać zastąpiona zasadą wzajemnego lekceważenia. Jednakże nawet w braku szczególnego przepisu proceduralnego w samym rozporządzeniu w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i w braku identyczności obu przedmiotowych postępowań, która prowadziłaby do zastosowania w odniesieniu do nich ogólnej zasady powagi rzeczy osądzonej, jestem zdania, że obecny system, poważnie potraktowany, oferuje rozwiązanie w tego rodzaju sytuacjach: zarówno EUIPO, jak i sądy orzekające w sprawach wspólnotowych znaków towarowych są zobowiązane wziąć pod uwagę powiązane czy wiążące się ze sobą postępowania lub rozstrzygnięcia wydane przez drugi organ orzekający i odzwierciedlić tę okoliczność w prowadzonych przez siebie czynnościach, a następnie w ewentualnych rozstrzygnięciach merytorycznych.

73.

W odniesieniu do trzeciego zarzutu odwołania, dotyczącego naruszenia art. 65 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jestem zdania, że Sąd nie dopuścił się naruszenia prawa, odmawiając podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.

74.

Przyznana Sądowi kompetencja o charakterze reformatoryjnym nie skutkuje przyznaniem mu uprawnienia do zastąpienia własną oceną oceny dokonanej przez izbę odwoławczą, a tym bardziej do dokonania oceny, w przedmiocie której izba odwoławcza nie przedstawiła jeszcze swojego stanowiska ( 16 ). Wykonanie kompetencji o charakterze reformatoryjnym powinno w konsekwencji ograniczyć się zasadniczo do sytuacji, w których Sąd, po przeprowadzeniu kontroli oceny dokonanej przez izbę odwoławczą, na podstawie ustalonych elementów stanu faktycznego i prawnego jest w stanie określić, jaką decyzję powinna była wydać izba odwoławcza.

75.

W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza EUIPO nie wzięła pod uwagę wyroku tribunal de commerce de Bruxelles (sądu gospodarczego w Brukseli), który miałby znaczenie dla rozstrzygnięcia. Sąd nie mógł zastąpić oceny tego wyroku własnym rozstrzygnięciem.

76.

Wreszcie, jeżeli Sąd nie posiada w takich okolicznościach uprawnienia do zastąpienia własną oceną oceny dokonanej przez izbę odwoławczą, to samo odnosi się tym bardziej do Trybunału. W niniejszej sprawie Trybunał nie może zastąpić własną oceną oceny dokonanej przez Izbę Odwoławczą i wydać wyroku co do istoty sprzeciwu, zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości. Zatem sprawa powinna zostać przekazana do ponownego rozpoznania przez izbę odwoławczą.

77.

Z powyższych powodów proponuję, aby trzeci zarzut odwołania został oddalony.

78.

Wnoszące odwołanie przegrały sprawę. Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem powinny one pokryć własne koszty oraz koszty poniesione przez EUIPO. Jednakże nie można pominąć faktu, że niniejszy spór powstał po części z powodu poważnych braków w decyzji EUIPO. Zatem moim zdaniem sprawiedliwe będzie orzeczenie, że każda ze stron ponosi własne koszty, zgodnie z art. 138 § 3 regulaminu postępowania.

79.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał: