1

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 24 października 2018 r. skarżąca, OP, wniosła o przyznanie jej pomocy prawnej na podstawie przepisów art. 147 regulaminu postępowania przed Sądem w celu wniesienia skargi zmierzającej, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji w sprawie oddalenia przez Komisję Europejska wniosku o przyznanie dostępu do dokumentów związanych ze środkami administracyjnymi podjętymi między wpisem do rejestru Ares(2015)2298835 z dnia 5 czerwca 2015 r. a wpisem do rejestru Ares(2015)3272640 z dnia 5 sierpnia 2015 r., dotyczącymi skarżącej i zażalenia złożonego przez nią na podstawie art. 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającego statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (Dz.U. 2003, L 11, s. 1), a po drugie, do zastosowania środka tymczasowego mającego na celu nakazanie Komisji bezzwłocznego przyznania dostępu do tych dokumentów.

2

Pismem z dnia 22 listopada 2018 r. Komisja została wezwana do przedstawienia uwag na piśmie w przedmiocie złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie pomocy prawnej.

3

W swoich uwagach złożonych w sekretariacie Sądu w dniu 10 grudnia 2018 r., zgodnie z art. 148 §1 regulaminu postępowania, Komisja wniosła o oddalenie wniosku o przyznanie pomocy prawnej.

4

Zgodnie z art. 146 §§ 1 i 2 regulaminu postępowania przyznanie pomocy prawnej jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, by ze względu na swoją sytuację materialną strona skarżąca nie była w stanie w całości lub w części ponieść kosztów związanych z doradztwem i reprezentowaniem jej przed Sądem, a po drugie, by objęta wnioskiem czynność nie była oczywiście niedopuszczalna lub prawnie oczywiście bezzasadna.

5

W odniesieniu do przesłanki dotyczącej zasobów strony art. 147 § 3 stanowi, że do wniosku o przyznanie pomocy prawnej załącza się wszelkie informacje i dokumenty pozwalające ocenić sytuację materialną strony skarżącej, na przykład zaświadczenie właściwych organów krajowych potwierdzające tę sytuację. Wymóg ten jest ponadto wyraźnie wyrażony w formularzu wniosku o przyznanie pomocy prawnej.

6

W niniejszej sprawie akt, w drodze którego skarżąca złożyła wniosek o przyznanie pomocy prawnej, składa się z kilku dokumentów, w tym pisma przewodniego z dnia 12 października 2018 r., w którym skarżąca przedstawia w zwięzły sposób przedmiot swoich żądań. Do tego pisma dołącza ona w załączniku nr 1 20‑stronicowe streszczenie przedmiotu skargi o stwierdzenie nieważności oraz wniosek o zastosowanie środka tymczasowego, w związku z którymi zwraca się ona o przyznanie pomocy prawnej, wraz z załączonymi do niego dokumentami, w załączniku nr 2 – formularz wniosku o przyznanie pomocy prawnej (zwany dalej „formularzem”) wraz z załączonymi do niego dokumentami, oraz w załączniku nr 3 – wniosek o wyłączenie niektórych członków Sądu.

7

Tytułem wstępu, w odniesieniu do formularza, należy stwierdzić, że nie został on w całości wypełniony przez skarżącą. W istocie należy stwierdzić, że skarżąca nie wypełniła żadnych pól w trzech kolumnach tabeli dotyczącej „zasobów”, która znajduje się w części formularza dotyczącej „sytuacji materialnej wnioskodawcy” (zwanej dalej „tabelą zasobów”). Dla przypomnienia: te trzy kolumny odnoszą się odpowiednio do zasobów strony skarżącej, małżonka lub konkubenta oraz innej osoby zamieszkującej zwyczajowo we wspólnym z nią gospodarstwie domowym (dziecka lub innej osoby pozostającej na utrzymaniu).

8

Prawdą jest, iż zgodnie z przepisami art. 147 § 2 regulaminu postępowania wniosek o przyznanie pomocy prawnej składa się na formularzu, takim jak opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a wniosek o przyznanie pomocy prawnej, który nie został wniesiony na formularzu, pozostawia się bez rozpoznania. W dodatku na końcu formularza strona skarżąca jest poproszona o podpisanie i opatrzenie datą swojego wniosku, „oświadcza[jąc], że informacje udzielone w związku z niniejszym wnioskiem o przyznanie pomocy [prawnej] są prawdziwe” W konsekwencji jeśli mamy do czynienie z formularzem, który nie został, jak w niniejszym wypadku, całkowicie wypełniony, wniosek o przyznanie pomocy prawnej może zostać odrzucony jako niedopuszczalny.

9

Jednakże, przynajmniej w odniesieniu do zasobów własnych skarżącej, ze „złożonego pod przysięgą oświadczenia uzupełniającego dotyczącego obciążeń i środków [skarżącej] na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych” z dnia 12 października 2018 r. i dołączonego w załączniku nr 5 do formularza (zwanego dalej „oświadczeniem uzupełniającym”) wynika, że skarżąca twierdzi, iż nie posiada żadnych dochodów, oraz przekazuje różne informacje co do swojej sytuacji materialnej i warunków umożliwiających jej zaspokojenie tych potrzeb. Należy stwierdzić, że informacje te pokrywają się częściowo z danymi, które należy umieścić w pierwszej kolumnie tabeli zasobów.

10

W konsekwencji należy stwierdzić, że w kontekście swojej sytuacji materialnej, w odniesieniu do swoich zasobów własnych, skarżąca twierdzi, iż nie dysponuje żadnymi własnymi dochodami, oraz że zgodnie z instrukcjami zawartymi w przypisie na stronie 4 formularza usiłuje ona w oświadczeniu uzupełniającym wytłumaczyć, w jaki sposób udaje się jej zaspokoić swoje potrzeby.

11

Zasadniczo, jeżeli chodzi o badanie sytuacji materialnej skarżącej, to jak wynika z art. 147 § 3 regulaminu postępowania, informacje i dokumenty potwierdzające, które załącza się do wniosku o przyznanie pomocy prawnej, powinny pozwolić na ocenę, czy w świetle danej sytuacji strona skarżąca jest w stanie w całości lub w części ponieść koszty związane z doradztwem i reprezentowaniem jej przed Sądem. Tego rodzaju ocena zakłada w sposób konieczny, że strona skarżąca przedstawi informacje i dokumenty wystarczająco aktualne w stosunku do daty, w której złożono wniosek, w celu dokonania w sposób obiektywny oceny posiadania przez nią możliwości finansowych pozwalających ponieść rzeczone koszty. Toteż w szczególności pod tytułem rubryki „Zasoby” w formularzu zaznaczono, że „[j]eżeli w chwili składania wniosku zasoby wnioskodawcy nie uległy zmianie od roku poprzedniego, zasobami branymi pod uwagę są zasoby zadeklarowane organom krajowym za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia roku poprzedniego” oraz że „[j]eżeli sytuacja wnioskodawcy uległa zmianie, pod uwagę brane są zasoby [w dniu złożenia wniosku], od dnia 1 stycznia [tego] roku do dnia złożenia wniosku”.

12

W niniejszej zaś sprawie, po pierwsze, skarżąca twierdzi „że dokument [wniosku o udzielenie pomocy prawnej] jest kompletny, gdyż na podstawie identycznych informacji i dokumentów przyznano jej już pomoc prawną w sprawach [poufne] ( 1 ) i T‑478/16 AJ”. Dlatego też dołączyła ona do swojego wniosku w załączniku nr 1 zaświadczenie od dochodach z 2015 r., a w załączniku nr 2 pismo z Deutscher Akademischer Austauschdienst (niemieckiego urzędu ds. wymiany uniwersyteckiej) potwierdzające, że pobiera stypendium do dnia 31 stycznia 2016 r. O ile dokumenty te, jak stwierdził Sąd, mogły, w odniesieniu do przedmiotowego okresu i daty wystąpienia z wnioskami o udzielenie pomocy prawnej w sprawach zakończonych postanowieniem [poufne] i postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r., OP/Komisja (T‑478/16 AJ, niepublikowanym), mieć znaczenie do celów dokonania oceny możliwości finansowych skarżącej w tamtym okresie, o tyle sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszym przypadku. Wniosek o udzielenie pomocy prawnej został bowiem złożony w październiku 2018 r., to znaczy prawie trzy lata po sporządzeniu tych dokumentów. Tymczasem jak wynika wyraźnie z instrukcji zawartych w rubryce „Zasoby” w formularzu, wspomnianych powyżej w pkt 11, skarżąca winna była przedstawić informacje o swoich zasobach w roku 2017, a wręcz 2018 (zwanych dalej „odnośnym okresem”).

13

Po drugie, ani wyciąg z dnia 22 czerwca 2017 r. z rachunków bankowych, których posiadaczem w Sparda-Bank Baden-Württemberg eG była skarżąca., i pismo skierowane przez nią w dniu 26 czerwca 2017 r. do tego banku w celu zakwestionowania zamknięcia jej rachunku, ani orzeczenie Sozialgericht Köln (sądu ds. socjalnych w Kolonii, Niemcy) z dnia 9 lutego 2018 r. dotyczące przyznania pomocy prawnej, ani dokument potwierdzający zwrot kosztów z dnia 17 lipca 2017 r. wystawiony przez Amtsgericht Esslingen (sąd rejonowy w Esslingen, Niemcy), ani dokument z kraju związkowego Badenii‑Wirtembergii (Niemcy) potwierdzający złożony przeciwko skarżącej wniosek dotyczący odzyskiwania wierzytelności z czerwca 2017 r., ani dokument potwierdzający seminarium w dniach 19–23 kwietnia 2015 r., ani zaświadczenie o okresie przepracowanym przez skarżącą na uniwersytecie w Tybindze (Niemcy) w dniach 19–25 kwietnia, dołączone w załącznikach 3, 4 i 5a–5d do formularza, nie pozwalają na ustalenie zasobów skarżącej w trakcie odnośnego okresu celem dokonania oceny jej sytuacji materialnej, a zatem ocenienia jej zdolności do ponoszenia kosztów postępowania.

14

Po trzecie, w oświadczeniu uzupełniającym skarżąca zaznacza przede wszystkim, że pełni funkcje wykładowcy w kraju związkowym Badenii‑Wirtembergii, nie otrzymując jednak żadnej rekompensaty finansowej od 2015 r. z uwagi na toczące się nadal między nią a uniwersytetem w Tybindze postępowania, a ponadto pełni funkcje honorowe lub występuje w charakterze prelegenta zapraszanego przez organizacje międzynarodowe, za którą to działalność nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia. Następnie skarżąca uściśla, że jej potrzeby byłyby pokryte poprzez zwrot kosztów, które poniosła w ramach spornych postępowań. Wreszcie twierdzi ona, że nie była posiadaczem rachunku bankowego oraz że nie istniała deklaracja podatkowa dotycząca odnośnego okresu, a to ze względu na sporne obciążenia, które musi ponieść.

15

Te podane w oświadczeniu uzupełniającym informacje są szczególnie lakoniczne, a wręcz ambiwalentne.

16

Przede wszystkim bowiem należy uznać, że twierdzenia odnoszące się do zasobów wynikających ze zwrotu kosztów koncentrują się na dokładnych wydarzeniach dotyczących spornych postępowań, w związku z czym nie umożliwiają zrozumienia, w jaki sposób skarżącej udaje się, wobec braku dochodów, zaspokoić swoje codzienne, najbardziej elementarne potrzeby życiowe, takie jak zwłaszcza wyżywienie, odzież i mieszkanie. Jak skarżąca przyznała sama w swoim oświadczeniu uzupełniającym, tego rodzaju świadczeń finansowych nie można utożsamić z zasobami mogącymi umożliwić zaspokojenie codziennych potrzeb człowieka.

17

Poza tym należy dodać, że zwroty kosztów, które, jak skarżąca twierdzi, poniosła w ramach spornych postępowań, są z uwagi na ich naturę, w każdym razie w części, odpowiednikiem wydatku, który ona lub inna osoba musiała wcześniej ponieść. Skarżąca nie przedstawia zaś żadnego dokumentu pozwalającego na ustalenie podstawy, w oparciu o którą nastąpił ten zwrot, ani okoliczności, w których tego rodzaju wydatek został poniesiony, ani też nie uściśla, w jaki sposób to nastąpiło. Wobec braku, jak sama to potwierdza, uzyskiwania dochodów, nie byłaby w stanie wcześniej ponosić tego rodzaju kosztów.

18

Następnie, co się tyczy zawartego w oświadczeniu uzupełniającym twierdzenia, zgodnie z którym skarżąca nie jest w stanie przedstawić związanej z odnośnym okresem deklaracji podatkowej ze względu na sporne obciążenia, które poniosła i które umieściła w tejże deklaracji, to nie znajduje ono uzasadnienia do celów badania niniejszego wniosku. Istnienie bowiem tego rodzaju obciążeń, które zostało w niniejszej sprawie zakwestionowane przed sądem krajowym, nie może uzasadniać braku sporządzenia jakiejkolwiek deklaracji podatkowej, a w każdym razie co najmniej, pomimo wyraźnych wskazań formularza, nie może uzasadniać braku sporządzenia przez właściwy organ krajowy zaświadczenia potwierdzającego jej aktualną sytuację materialną.

19

Wreszcie należy stwierdzić, że skarżąca nie uściśliła – czego wyraźnie wymaga tabela zasobów – czy pobierała jakikolwiek zasiłek, świadczenie, emeryturę lub rentę ani też jakie mogły być zasoby ewentualnego małżonka, konkubina lub ewentualnej zamieszkującej zwyczajowo z nią we wspólnym gospodarstwie domowym innej pozostającej na utrzymaniu osoby.

20

Tytułem uzupełnienia należy zaznaczyć, iż z akt sprawy wynika, że niemal wszystkie sporządzone przez skarżącą w 2017 r. i 2018 r. dokumenty, czy odnosi się to do pisma przewodniego, załączników nr 1 i 3 do tego pisma, dokumentów przedstawionych w załącznikach nr 3, 5 i 6 do wniosku, czy dokumentów takich jak pisma lub wiadomości poczty elektronicznej, dołączonych w załącznikach A, B, G i H na poparcie streszczenia przedstawionego w załączniku nr 1 do wniosku, ukazują w sposób wyraźny, zwłaszcza w nagłówkach niektórych z tych dokumentów lub w oznaczeniu stanowisk i danych kontaktowych osoby upoważnionej do ich podpisania, a mianowicie skarżącej, że co najmniej od 2018 r. skarżąca miałaby wykonywać jakąś funkcję na wydziale fizyki i astronomii Uniwersytetu Stanowego Rutgersa w New Jersey (Stany Zjednoczone), którego adres pocztowy brzmi: 136 Frelinghuysen Roa, Piscataway, NJ 08854‑8019. Ponadto dane kontaktowe, które skarżąca zamieszcza w wyżej wymienionym załączniku G obejmują numer telefonu komórkowego w Stanach Zjednoczonych.

21

W świetle tego uzupełniającego stwierdzenia, które pozostaje również aktualne przynajmniej w odniesieniu do 2018 r., oraz wobec braku jakiegokolwiek wyjaśnienia ze strony skarżącej można się zastanawiać nad tym, czy rzeczywiście prowadzi ona regularną działalność na Uniwersytecie Rutgersa. W tym względzie do skarżącej należałoby w każdym razie sprecyzowanie materialnych i finansowych warunków, na jakich prowadzi ona taką działalność, i, zgodnie z instrukcjami zawartymi w rubryce „Zasoby” w formularzu, przedstawienie informacji i dowodów w odniesieniu do swych aktualnych zasobów, począwszy od dnia 1 stycznia 2018 r., związanych z wykonywaniem tej działalności.

22

Z powyższych rozważań wynika, że nie jest możliwe zidentyfikowanie, jakie zasoby umożliwiają skarżącej zaspokajanie swoich potrzeb w odnośnym okresie.

23

Na tej podstawie należy stwierdzić, iż skarżąca nie wykazała w sposób wymagany prawem, że z uwagi na swoją sytuację materialną nie jest w stanie w całości lub w części ponieść kosztów związanych z doradztwem i reprezentowaniem jej przed Sądem.

24

W tych okolicznościach, skoro przesłanka przewidziana w art. 146 § 1 regulaminu postępowania nie została spełniona, niniejszy wniosek o przyznanie pomocy prawnej należy oddalić, bez konieczności wypowiadania się w kwestii, czy objęta wnioskiem czynność wydaje się być oczywiście niedopuszczalna lub prawnie oczywiście bezzasadna.

Z powyższych względów

PREZES PIERWSZEJ IZBY SĄDU

postanawia, co następuje:

Wniosek o przyznanie pomocy prawnej w sprawie T‑630/18 AJ zostaje oddalony.