KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 20.10.2020

COM(2020) 655 final

2020/0294(NLE)

Wniosek

DECYZJA RADY

określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej UE-Kanada w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy

UZASADNIENIE

1.Przedmiot wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii we Wspólnym Komitecie Współpracy Celnej UE-Kanada w związku z planowanym przyjęciem decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy.

2.Kontekst wniosku

2.1.Umowa między Wspólnotą Europejską a Kanadą o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych oraz Umowa między Unią Europejską a Kanadą o współpracy celnej w sprawach związanych z bezpieczeństwem łańcucha dostaw

Umowa między Wspólnotą Europejską a Kanadą o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych („umowa o współpracy i wzajemnej pomocy”) ma na celu rozwój dwustronnej współpracy celnej obejmującej wszystkie kwestie związane ze stosowaniem przepisów prawa celnego oraz zapewnienie podstawy prawnej dla wzajemnej pomocy administracyjnej. Umowa ta weszła w życie w 1998 r.

2.2.Umowa między Unią Europejską a Kanadą o współpracy celnej w sprawach związanych z bezpieczeństwem łańcucha dostaw

Umowa między Unią Europejską a Kanadą o współpracy celnej w sprawach związanych z bezpieczeństwem łańcucha dostaw („umowa o bezpieczeństwie łańcucha dostaw”) ma na celu poprawę praktyk w zakresie bezpieczeństwa łańcucha dostaw, które zwiększą skuteczność w dziedzinie ceł, aby zapewnić bezpieczeństwo całego łańcucha dostaw i ułatwić legalny handel. Umowa ta weszła w życie w 2014 r.

2.3.Wspólny Komitet Współpracy Celnej

W skład Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej, ustanowionego na mocy art. 20 umowy o współpracy i wzajemnej pomocy, wchodzą przedstawiciele organów celnych z UE i Kanady. Na mocy art. 5 umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw Wspólny Komitet Współpracy Celnej jest upoważniony do przyjmowania decyzji dotyczących wzajemnego uznawania technik zarządzania ryzykiem, standardów ryzyka, kontroli bezpieczeństwa oraz programów partnerstwa handlowego.

2.4.Planowany akt Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej

Podczas swojego piątego posiedzenia, które ma się odbyć jesienią 2020 r., Wspólny Komitet Współpracy Celnej ma przyjąć decyzję dotyczącą wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy („planowany akt”).

Celem planowanego aktu jest poprawa bezpieczeństwa całego międzynarodowego łańcucha dostaw poprzez umożliwienie organom celnym przeprowadzania skuteczniejszych kontroli celnych, a jednocześnie ułatwienie legalnego handlu.

Planowany akt stanie się wiążący dla stron na mocy z art. 5 umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw w związku z art. 20 umowy o współpracy i wzajemnej pomocy.

3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

Przepisy Unii Europejskiej dotyczące upoważnionych przedsiębiorców (AEO) wprowadzone zostały w wyniku zmiany wspólnotowego kodeksu celnego Unii Europejskiej (rozporządzenie 648/2005 przyjęte w kwietniu 2005 r.). Obecne ramy prawne regulujące program upoważnionego przedsiębiorcy zawarte są w unijnym kodeksie celnym oraz jego przepisach wykonawczych (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r.; rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r.; rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r.). Uzupełniają je wytyczne dotyczące upoważnionych przedsiębiorców, które zostały przyjęte przez grupę ekspertów ds. celnych i są przez nią regularnie aktualizowane. Celem programów partnerstwa handlowego takich jak program upoważnionego przedsiębiorcy jest uproszczenie procedur dla przedsiębiorstw handlowych, które podejmują uzgodnione wysiłki w celu zapewnienia bezpieczeństwa swojej części międzynarodowego łańcucha dostaw. Zgodnie z bazą danych unijnych upoważnionych przedsiębiorców do końca 2019 r. ponad 9000 przedsiębiorstw unijnych otrzymało pozwolenia AEO w zakresie bezpieczeństwa i ochrony.

Wzajemne uznawanie programów partnerstwa handlowego przyczynia się do poprawy bezpieczeństwa całego łańcucha dostaw, a także do ułatwienia wymiany handlowej. Konsoliduje ono podejście przyjęte w Ramach norm na rzecz zabezpieczenia i ułatwienia handlu światowego (SAFE) Światowej Organizacji Celnej. Jest odpowiedzią na apele kręgów biznesowych w UE i na świecie o wdrażanie norm w jednolity sposób oraz unikanie mnożenia odrębnych krajowych wymogów i praktyk.

Wzajemne uznawanie unijnych i kanadyjskich programów partnerstwa handlowego stanowi długoletni projekt dwustronnej współpracy celnej, wspierany przez unijne przedsiębiorstwa zaangażowane w handel transatlantycki z Kanadą, a także przez państwa członkowskie UE i Kanadę. Prace nad wzajemnym uznawaniem zostały rozpoczęte przez Komisję i Agencję Służb Granicznych Kanady w 2014 r. wraz z wejściem w życie umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw. Przeprowadzono kompleksowe porównanie kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy; odbyło się również kilka wspólnych wizyt zatwierdzających w UE i w Kanadzie. Badanie, na ile kanadyjski program „Partners in Protection” jest odpowiednikiem unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy, zostało zakończone w 2015 r. Wnioski co do równoważności programów zostały potwierdzone w 2019 r., kiedy obie strony poinformowały się nawzajem o najnowszych zmianach w swoich programach partnerstwa handlowego.

We wspólnym oświadczeniu przyjętym podczas szczytu UE-Kanada w dniach 17-18 lipca 2019 r. stwierdzono, że UE i Kanada z zadowoleniem przyjmują postępy w negocjacjach dotyczących wspólnego uznawania swoich programów upoważnionego przedsiębiorcy oraz że są zdecydowane szybko zakończyć prace nad wzajemnym uznawaniem. Stwierdzono w nim również, że wzajemne uznawanie uprościłoby procedury na granicach oraz zwiększyłoby bezpieczeństwo łańcucha dostaw dla zarejestrowanych przedsiębiorców kanadyjskich i unijnych oraz wraz z kompleksową umową gospodarczo-handlową między UE a Kanadą przyczyniłoby się do dalszego ułatwiania transatlantyckiego handlu dwustronnego.

4.Podstawa prawna

4.1.Proceduralna podstawa prawna

4.1.1.Zasady

W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określono tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

Termin „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywołują skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje on ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii” 1 .

4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

Wspólny Komitet Współpracy Celnej jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie umowy o współpracy i wzajemnej pomocy.

Akt, który ma przyjąć Wspólny Komitet Współpracy Celnej, stanowi akt mający skutki prawne.

Planowany akt stanie się wiążący zgodnie z prawem międzynarodowym na mocy art. 5 umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw w związku z art. 20 umowy o współpracy i wzajemnej pomocy.

Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy o współpracy i wzajemnej pomocy.

W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

4.2.Materialna podstawa prawna

4.2.1.Zasady

Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

Główny cel i treść planowanego aktu odnosi się do wspólnej polityki handlowej.

Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE, w szczególności art. 207 ust. 4 akapit pierwszy.

4.3.Wniosek

Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 207 TFUE, w szczególności art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

2020/0294 (NLE)

Wniosek

DECYZJA RADY

określająca stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej UE-Kanada w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Umowa między Wspólnotą Europejską a Kanadą o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych („umowa o współpracy i wzajemnej pomocy”) została zawarta przez Unię w drodze decyzji Rady 98/18/WE z dnia 27 listopada 1997 r. 2 i weszła w życie dnia 1 stycznia 1998 r.

(2)W art. 2 umowy o współpracy i wzajemnej pomocy wzywa się organy celne do rozwoju współpracy celnej w najszerszym możliwym zakresie.

(3)Zgodnie z art. 20 umowy o współpracy i wzajemnej pomocy ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej, który podejmuje środki niezbędne dla współpracy celnej.

(4)Umowa między Unią Europejską a Kanadą o współpracy celnej w sprawach związanych z bezpieczeństwem łańcucha dostaw („umowa o bezpieczeństwie łańcucha dostaw”) została zawarta przez Unię w drodze decyzji Rady 2014/941/UE z dnia 27 czerwca 2013 r. i weszła w życie w 2014 r.

(5)Zgodnie z art. 5 umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw Wspólny Komitet Współpracy Celnej jest upoważniony do przyjmowania decyzji dotyczących wzajemnego uznawania technik zarządzania ryzykiem, standardów ryzyka, kontroli bezpieczeństwa oraz programów partnerstwa handlowego.

(6)Proponuje się, aby podczas swojego piątego posiedzenia Wspólny Komitet Współpracy Celnej przyjął decyzję dotyczącą wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy.

(7)Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej, ponieważ decyzja dotycząca wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy będzie miała skutki prawne,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej utworzonego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Kanadą o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych w odniesieniu do wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy, opiera się na dołączonym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

(1)    Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2014 r., Niemcy/Rada, C-399/12, ECLI:EU:C:2014:2258, pkt 61–64.

(2)    Dz.U. L 7 z 13.1.1998, s. 37.

KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 20.10.2020

COM(2020) 655 final

ZAŁĄCZNIK

do

wniosku dotyczącego decyzji Rady

określającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej UE-Kanada w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczącej wzajemnego uznawania kanadyjskiego programu „Partners in Protection” oraz unijnego programu upoważnionego przedsiębiorcy

PROJEKT

DECYZJA Nr […/2020] WSPÓLNEGO KOMITETU WSPÓŁPRACY CELNEJ KANADA-UNIA EUROPEJSKA DOTYCZĄCA WSPÓLNEGO UZNAWANIA KANADYJSKIEGO PROGRAMU „PARTNERS IN PROTECTION” ORAZ UNIJNEGO PROGRAMU UPOWAŻNIONEGO PRZEDSIĘBIORCY

WSPÓLNY KOMITET WSPÓŁPRACY CELNEJ,

uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Kanadą o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych, sporządzoną w Ottawie dnia 4 grudnia 1997 r. („umowa o współpracy i wzajemnej pomocy”), w szczególności jej art. 20, na mocy którego ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej, składający się z przedstawicieli władz celnych Umawiających się Stron umowy o współpracy i wzajemnej pomocy;

uwzględniając Umowę między Unią Europejską a Kanadą o współpracy celnej w sprawach związanych z bezpieczeństwem łańcucha dostaw, sporządzoną w Brukseli dnia 4 marca 2013 r. („umowa o bezpieczeństwie łańcucha dostaw”), w szczególności jej art. 5 oraz jej postanowienia dotyczące wzajemnego uznawania programów bezpieczeństwa łańcucha dostaw oraz odpowiedniej wymiany informacji i danych określone w art. 4 lit. c), d) i f);

zdając sobie sprawę z tego, że Unia Europejska („UE”) i Kanada („Umawiające się Strony”) są zdecydowane wzmocnić swoją współpracę celną zgodnie z umową o współpracy i wzajemnej pomocy oraz umową o bezpieczeństwie łańcucha dostaw;

potwierdzając zobowiązanie Umawiających się Stron do ułatwienia handlu i zwiększenia bezpieczeństwa łańcucha dostaw poprzez programy partnerstwa handlowego;

oświadczając, że poprzez wzajemne uznawanie odpowiednich programów partnerstwa handlowego, tj. programu „Partners in Protection” („PIP”) w Kanadzie oraz programu upoważnionego przedsiębiorcy („AEO”) w UE, można znacznie zwiększyć ochronę i bezpieczeństwo oraz stworzyć ułatwienia dla międzynarodowego łańcucha dostaw;

potwierdzając, że programy AEO i PIP opierają się na normach bezpieczeństwa uznanych na poziomie międzynarodowym i zalecanych przez Ramy norm na rzecz zabezpieczenia i ułatwienia handlu światowego (SAFE), przyjęte przez Światową Organizację Celną w czerwcu 2005 r.;

mając na uwadze, że wizyty na miejscu i wspólna ocena programu AEO w UE oraz programu PIP w Kanadzie wykazały, że normy, jakie należy spełniać dla celów bezpieczeństwa i ochrony, są zgodne i prowadzą do osiągnięcia równoważnych wyników;

mając na uwadze, że wzajemne uznawanie pozwoli Umawiającym się Stronom na przyznawanie ułatwień przedsiębiorcom, którzy zainwestowali w bezpieczeństwo łańcucha dostaw i otrzymali upoważnienia na podstawie odpowiednich programów Stron,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Definicje

Do celów niniejszej decyzji:

„organ celny” oznacza organ celny zgodnie z definicją w art. 1 umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw, określany dalej zbiorczo jako „organy celne” oraz indywidualnie jako „organ celny”;

„przedsiębiorca” oznacza stronę zaangażowaną w międzynarodowe przemieszczanie towarów;

„dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej;

„program” oznacza:

a) w UE: program AEO, obejmujący (pozwolenie) AEO w zakresie bezpieczeństwa i ochrony oraz łączone (pozwolenie) AEO w zakresie uproszczeń celnych,/ bezpieczeństwa i ochrony (AEOC/AEOS);

b) w Kanadzie: program PIP; oraz

„uczestnicy programu” oznaczają łącznie przedsiębiorców posiadających status uczestnika programu AEO w UE i status uczestnika programu PiP w Kanadzie, zgodnie z definicją pojęcia „program”.

Artykuł 2

Wzajemne uznawanie i wykonywanie decyzji

1. Każda Umawiająca się Strona, za pośrednictwem swojego organu celnego, uznaje program drugiej Umawiającej się Strony za zgodny i równoważny ze swoim programem oraz traktuje uczestników programu drugiej Umawiającej się Strony w sposób zgodny z art. 4.

2. Umawiające się Strony wykonują niniejszą decyzję za pośrednictwem swoich odpowiednich organów celnych.

Artykuł 3

Zgodność

Organy celne współpracują w celu utrzymania zgodności i równoważności między swoimi programami, w szczególności w odniesieniu do takich kwestii, jak:

a) procedura ubiegania się o przyznanie statusu uczestnika programu;

b) ocena wniosków; oraz

c) przyznawanie statusu uczestnika oraz zarządzanie tym statusem.

Artykuł 4

Korzyści

1. Każdy z organów celnych przyznaje uczestnikom programu organu celnego drugiej Strony korzyści porównywalne do tych, jakie przysługują uczestnikom jego programu.

2. Korzyści, o których mowa w ust. 1, obejmują:

a) uwzględnienie statusu upoważnionego uczestnika programu przyznanego przez organ celny drugiej Strony jako atutu w swojej ocenie ryzyka, co może spowodować ograniczenie inspekcji lub kontroli, oraz, w innych środkach związanych z ochroną i bezpieczeństwem, o ile takie istnieją;

b) uwzględnienie statusu upoważnionego uczestnika programu przyznanego przez organ celny drugiej Strony jako atutu podczas oceny w ramach własnego programu, czy wnioskodawcy spełniają wymogi związane z byciem partnerem biznesowym;

c) dążenie do uwzględnienia statusu upoważnionego uczestnika programu przyznanego przez organ celny drugiej Strony w celu zapewnienia priorytetowego traktowania uczestników programu i ich dostaw, w sposób uznany za właściwy przez organ celny przyznający korzyści, które to traktowanie może obejmować pierwszeństwo w badaniu dostaw, przyspieszone przetwarzanie oraz przyspieszone zwolnienie dostaw w przypadku, kiedy chodzi o uczestnika programu; oraz

d) dążenie do ustanowienia mechanizmu ciągłości działania w celu zapewnienia przyspieszonej odprawy dla uczestników programu i ich dostaw, w sposób uznany za właściwy przez organ celny przyznający korzyści, po wznowieniu obsługi w następstwie zakłócenia handlu międzynarodowego spowodowanego zwiększeniem poziomów ochrony, zamknięciem granic lub klęskami żywiołowymi, sytuacjami niebezpiecznymi lub innego rodzaju poważnymi zdarzeniami.

3. W następstwie procedury przeglądu, o której mowa w art. 7 ust. 2, organy celne każdej z Umawiających się Stron mogą przyznać – we współpracy z innymi organami rządowymi na swoim terytorium – dalsze korzyści będące ułatwieniami, które mogą obejmować usprawnienia procedur oraz, w miarę możliwości, większą przewidywalność przemieszczenia na granicy.

4. Każdy z organów celnych:

a) może zawiesić korzyści przyznane uczestnikowi programu organu celnego drugiej Strony na podstawie niniejszej decyzji;

b) informuje, w rozsądnym terminie, organ celny drugiej Strony o zawieszeniu, o którym mowa w lit. a), oraz o powodach zawieszenia; oraz

c) może dokonać zawieszenia zgodnie z lit. a) jedynie z powodów równoważnych tym, które spowodowałyby zawieszenie uczestnika programu w ramach jego programu.

5. Każdy z organów celnych, kiedy uzna to za stosowne, zgłasza organowi celnemu drugiej Strony nieprawidłowości dotyczące uczestników programu drugiej Strony w celu zapewnienia przeprowadzenia natychmiastowej analizy stosowności korzyści i statusu przyznanych przez organ celny drugiej Strony.

6. Dla większej jasności – niniejsza decyzja nie uniemożliwia Umawiającej się Stronie lub organowi celnemu zwrócenia się o informacje zgodnie umową o współpracy i wzajemnej pomocy lub innymi właściwymi instrumentami między Umawiającymi się Stronami lub między organami celnymi.

Artykuł 5

Wymiana informacji i komunikacja

1. Organy celne usprawniają swoją komunikację w celu skutecznego wdrażania niniejszej decyzji poprzez:

a) przekazywanie sobie nawzajem informacji na temat uczestników swoich programów, zgodnie z art. 5 ust. 3;

b) dostarczanie sobie nawzajem terminowo aktualnych informacji na temat funkcjonowania i rozwoju swoich programów;

c) wymianę informacji dotyczących polityki i tendencji w zakresie bezpieczeństwa łańcucha dostaw; oraz

d) zapewnienie skutecznej komunikacji między właściwymi służbami Komisji Europejskiej a organem celnym Kanady w celu poprawy praktyk zarządzania ryzykiem w zakresie bezpieczeństwa łańcucha dostaw.

2. Wymiana informacji i komunikacja w ramach niniejszej decyzji odbywa się między właściwymi służbami Komisji Europejskiej i organami celnymi Kanady, o ile nie uzgodniono inaczej przed rozpoczęciem wymiany lub komunikacji.

3. Po uzyskaniu zgody uczestnika swojego programu każdy z organów celnych przesyła organowi celnemu drugiej Strony wyłącznie następujące dane uczestnika programu:

a) nazwa;

b) adres;

c) status uczestnika, tj. upoważniony, zawieszony, cofnięty lub anulowany;

d) data zatwierdzenia lub pozwolenia, jeżeli jest dostępna;

e) niepowtarzalny numer identyfikacyjny (np.: numer PIP, EORI lub AEO); oraz

f) inne szczegółowe informacje, które mogą zostać wspólnie określone przez organy celne, z zastrzeżeniem – w stosownych przypadkach – wszelkich niezbędnych gwarancji.

Dla większej jasności – dane w lit. c) nie obejmują powodów zawieszenia, cofnięcia lub anulowania.

4. Organy celne dokonują wymiany informacji, o których mowa w ust. 3, w sposób systematyczny w formie elektronicznej.

Artykuł 6

Przetwarzanie informacji

1. Każdy z organów celnych:

a) wykorzystuje wszelkie informacje – w tym wszelkie dane osobowe – otrzymane na podstawie niniejszej decyzji wyłącznie w celu jej wykonania, w tym monitorowania i sprawozdawczości, o ile niniejsza decyzja nie stanowi inaczej; oraz

b) niezależnie od przepisów lit. a), uzyskuje od organu celnego, który przekazał informacje, uprzednią pisemną zgodę na wykorzystanie tych informacji do innych celów. Takie wykorzystanie tych informacji odbywa się wtedy z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń ustanowionych przez ten organ.

2. Każdy z organów celnych:

a) traktuje informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji jako poufne; oraz

b) zapewnia przynajmniej taki sam poziom ochrony wobec informacji otrzymanych na podstawie niniejszej decyzji, jaki zapewnia wobec informacji otrzymanych od uczestników programu uczestniczących w jego programie.

3. Niezależnie od postanowień ust. 1 lit. a), organ celny może wykorzystać informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji w każdym postępowaniu sądowym lub administracyjnym wszczętym w związku z naruszeniem przepisów prawa celnego jego Umawiającej się Strony, w tym w swoich aktach dowodowych, sprawozdaniach i zeznaniach. Organ celny, który otrzymał informacje, przed ich wykorzystaniem w takim celu informuje o tym organ celny, który przekazał informacje.

4. Każdy z organów celnych:

a) ujawnia informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji wyłącznie w celu, w którym je otrzymał; oraz

b) niezależnie od przepisów lit. a), jeżeli od organu celnego wymaga się ujawnienia informacji w ramach postępowania sądowego lub administracyjnego albo na mocy przepisów prawa jego Umawiającej się Strony, informuje on uprzednio i na piśmie organ celny, który przesłał informacje, o takim ujawnieniu, chyba że jest to niemożliwe na mocy przepisów prawa lub ze względu na toczące się postępowanie. W takim przypadku informuje on organ celny, który przesłał informacje, jak najszybciej po ujawnieniu.

5. Każdy z organów celnych:

a) zapewnia, aby przesyłane przez niego informacje były dokładne i regularnie uaktualniane;

b) przyjmuje lub utrzymuje odpowiednie procedury usuwania danych;

c) niezwłocznie powiadamia organ celny drugiej Strony, jeżeli stwierdzi, że informacje przesłane organowi celnemu drugiej Strony są nieprawidłowe, niekompletne, niewiarygodne, lub jeżeli ich otrzymanie lub dalsze wykorzystywanie jest sprzeczne z niniejszą decyzją;

d) podejmuje wszystkie środki, które uznaje za właściwe, w tym dokonuje uzupełniania, usuwania lub poprawiania informacji, o których mowa w lit. c), w celu ochrony przed korzystaniem z błędnych informacji; oraz

e) zatrzymuje informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji wyłącznie tak długo, jak jest to konieczne do celów wdrażania niniejszej decyzji, z wyjątkiem przypadków, gdy wymogi na mocy przepisów prawa jego Umawiającej się Strony są inne, lub jak długo jest to konieczne do celów postępowań sądowych i administracyjnych.

6. W uzupełnieniu ust. 4 i 5, każdy z organów celnych zapewnia w szczególności, aby:

a) wprowadzone zostały gwarancje w zakresie bezpieczeństwa (włącznie z gwarancjami elektronicznymi), które – zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu – zapewniają kontrolę dostępu do informacji otrzymywanych od organu celnego drugiej Strony na podstawie niniejszej decyzji;

b) informacje otrzymywane na podstawie niniejszej decyzji od organu celnego drugiej Strony były chronione przed nieuprawnionym dostępem, rozpowszechnianiem, dokonywaniem zmian, usunięciem lub zniszczeniem;

c) informacje otrzymywane na podstawie niniejszej decyzji od organu celnego drugiej Strony nie były ujawnianie żadnym osobom lub podmiotom prywatnym, żadnym państwom ani organizacjom międzynarodowym, które nie są stroną umowy o współpracy i wzajemnej pomocy lub umowy o bezpieczeństwie łańcucha dostaw, ani żadnym innym organom publicznym UE lub Kanady, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to wymagane w ramach postępowania sądowego lub administracyjnego lub na mocy przepisów prawa jego Umawiającej się Strony; oraz

d) informacje otrzymywane na podstawie niniejszej decyzji od organu celnego drugiej Strony były przechowywane stale w bezpiecznych elektronicznych lub papierowych systemach przechowywania, a wszelkie przypadki dostępu, ujawniania lub wykorzystania informacji otrzymanych od organu celnego drugiej Strony były rejestrowane w logach lub dokumentacji.

7. Każdy z organów celnych:

a) zapewnia, aby dane osobowe uczestnika programu organu celnego drugiej Strony, odnoszące się do dostępu, poprawiania lub momentu dostępu lub poprawienia lub tymczasowego zawieszenia wykorzystywania traktowane były w sposób co najmniej równoważny ze sposobem traktowania danych osobowych uczestnika jego programu; oraz

b) publikuje informacje w celu poinformowania uczestników swojego programu o obowiązujących procedurach w odniesieniu do wniosków, o których mowa w lit. a), na podstawie przepisów prawa jego Umawiającej się Strony.

8. Każdy z organów celnych zapewnia, aby uczestnicy programu, w odniesieniu do swoich danych osobowych, mieli dostęp do administracyjnych środków odwoławczych lub kontroli sądowej niezależnie od swojego obywatelstwa lub kraju zamieszkania.

9. Organy celne publikują informacje w celu poinformowania uczestników programu o przysługujących im możliwościach w zakresie administracyjnych środków odwoławczych lub kontroli sądowej.

10. Przestrzeganie postanowień art. 6 przez każdy z organów celnych podlega kontroli przez odpowiedni właściwy organ, który zapewnia, aby skargi dotyczące przypadków nieprzestrzegania zasad przetwarzania danych osobowych były przyjmowane i badane, by udzielano na nie odpowiedzi oraz by skutkowały podjęciem działań naprawczych. Tymi organami są:

a) w UE: Europejski Inspektor Ochrony Danych lub jego następca, oraz organy ochrony danych w państwach członkowskich UE;

b) w Kanadzie: Departament Odwołań lub jego następca w ramach organu celnego Kanady.

Artykuł 7

Konsultacje i przegląd

1. Organy celne rozstrzygają wszelkie kwestie związane z wykonywaniem niniejszej decyzji w drodze konsultacji w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej.

2. Wspólny Komitet Współpracy Celnej przeprowadza regularne przeglądy wykonywania niniejszej decyzji. Przeglądy te mogą obejmować w szczególności:

a) wspólne weryfikacje mające na celu identyfikację silnych i słabych stron wzajemnego uznawania;

b) wymianę poglądów na temat wymienianych informacji i korzyści przyznawanych uczestnikom programu, w tym wszelkich przyszłych informacji lub korzyści, zgodnie z art. 4;

c) wymianę poglądów na temat postanowień dotyczących bezpieczeństwa, takich jak protokoły, które mają być stosowane w trakcie poważnych zdarzeń naruszających bezpieczeństwo lub po takich zdarzeniach (wznowienie działalności), lub gdy okoliczności uzasadniają zawieszenie wzajemnego uznawania;

d) badanie zawieszenia korzyści, o których mowa w art. 4; oraz

e) przegląd wykonania art. 6.

Artykuł 8

Postanowienia ogólne

Niniejsza decyzja nakłada prawa i obowiązki między Kanadą a UE wyłącznie na mocy prawa międzynarodowego.

Artykuł 9

Postanowienia końcowe

1. Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Kanada powiadomiła UE o zakończeniu procedur niezbędnych do wejścia w życie decyzji.

2. Wspólny Komitet Współpracy Celnej może zmienić niniejszą decyzję. Zmiana wchodzi w życie zgodnie z procedurą określoną w ust. 1.

3. Organ celny może w każdej chwili zawiesić współpracę na podstawie niniejszej decyzji, przekazując organowi celnemu drugiej Strony pisemne powiadomienie z trzydziestodniowym (30) wyprzedzeniem. Powiadomienie takie jest przekazywane, odpowiednio, przez właściwe służby Komisji Europejskiej lub organ celny Kanady do właściwych służb Komisji Europejskiej lub organu celnego Kanady. Niezależnie od zawieszenia niniejszej decyzji, organy celne cały czas przestrzegają art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 oraz art. 6 ust. 4–6 w celu zapewnienia ochrony informacji.

4. Umawiająca się Strona może w każdej chwili wypowiedzieć niniejszą decyzję poprzez powiadomienie drugiej Umawiającej się Strony kanałami dyplomatycznymi. Decyzja przestaje obowiązywać trzydzieści (30) dni po otrzymaniu pisemnego wypowiedzenia od drugiej Umawiającej się Strony. Niezależnie od wypowiedzenia niniejszej decyzji, organy celne cały czas przestrzegają art. 6 ust. 2, art. 6 ust. 4 oraz art. 6 ust. 6 w celu zapewnienia ochrony informacji.

Sporządzono w dwóch egzemplarzach w ...., dnia .... 20.. r., w języku angielskim i francuskim, przy czym każda z tych wersji jest na równi autentyczna

WSPÓLNY KOMITET WSPÓŁPRACY CELNEJ KANADA-UE,

W imieniu UE                            W imieniu Kanady

(Współprzewodniczący)