This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52014DC0417
Recommendation for a COUNCIL RECOMMENDATION on Luxembourg’s 2014 national reform programme and delivering a Council opinion on Luxembourg’s 2014 stability programme
Zalecenie ZALECENIE RADY w sprawie krajowego programu reform Luksemburga na 2014 r. oraz zawierające opinię Rady na temat przedstawionego przez Luksemburg programu stabilności na 2014 r.
Zalecenie ZALECENIE RADY w sprawie krajowego programu reform Luksemburga na 2014 r. oraz zawierające opinię Rady na temat przedstawionego przez Luksemburg programu stabilności na 2014 r.
/* COM/2014/0417 final */
Zalecenie ZALECENIE RADY w sprawie krajowego programu reform Luksemburga na 2014 r._x000b__x000b_oraz zawierające opinię Rady na temat przedstawionego przez Luksemburg programu stabilności na 2014 r. /* COM/2014/0417 final - 2014/ () */
Zalecenie ZALECENIE RADY w sprawie krajowego programu reform
Luksemburga na 2014 r.
oraz zawierające opinię Rady na temat przedstawionego przez
Luksemburg programu stabilności na 2014 r. RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 121 ust. 2 i
art. 148 ust. 4, uwzględniając rozporządzenie
Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru
pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[1], w szczególności
jego art. 5 ust. 2, uwzględniając zalecenie Komisji
Europejskiej[2], uwzględniając rezolucje Parlamentu
Europejskiego[3], uwzględniając konkluzje Rady
Europejskiej, uwzględniając opinię Komitetu
Zatrudnienia, uwzględniając opinię Komitetu
Ekonomiczno-Finansowego, uwzględniając opinię Komitetu
Ochrony Socjalnej, uwzględniając opinię Komitetu
Polityki Gospodarczej, a także mając na uwadze, co
następuje: (1)
W dniu 26 marca 2010 r. Rada Europejska
przyjęła wniosek Komisji dotyczący wprowadzenia nowej strategii
na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego, zatytułowanej „Europa 2020”,
opartej na ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej, która
skupia się na najważniejszych obszarach wymagających
podjęcia działań służących pobudzeniu
europejskiego potencjału w dziedzinie zrównoważonego rozwoju i
konkurencyjności. (2)
W dniu 13 lipca 2010 r., na podstawie wniosków
Komisji, Rada przyjęła zalecenie w sprawie ogólnych wytycznych
polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii (na lata 2010–2014),
a w dniu 21 października 2010 r. – decyzję dotyczącą
wytycznych w sprawie polityki zatrudnienia państw członkowskich,
które razem stanowią „zintegrowane wytyczne”. Państwa
członkowskie zostały poproszone o uwzględnienie zintegrowanych
wytycznych w swojej krajowej polityce gospodarczej i polityce zatrudnienia. (3)
W dniu 29 czerwca 2012 r. szefowie państw lub
rządów przyjęli Pakt na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia,
nakreślający spójne ramy działania na poziomie krajowym, unijnym
i w strefie euro z wykorzystaniem wszelkich możliwych dźwigni,
instrumentów i obszarów polityki. Podjęli oni decyzję co do
działań, które należy przedsięwziąć w
państwach członkowskich, i wyrazili pełną
gotowość do realizacji celów strategii „Europa 2020” oraz
wdrożenia zaleceń dla poszczególnych krajów. (4)
W dniu 9 lipca 2013 r. Rada przyjęła
zalecenie w sprawie krajowego programu reform Luksemburga na 2013 r. oraz
wydała opinię na temat przedstawionego przez Luksemburg
zaktualizowanego programu stabilności na lata 2012–2016. W dniu 15
listopada 2013 r., zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 473/2013[4], Komisja
przedstawiła swoją opinię na temat projektu planu
budżetowego Luksemburga na 2014 r.[5]. (5)
W dniu 13 listopada 2013 r. Komisja
przyjęła roczną analizę wzrostu gospodarczego[6], rozpoczynając tym
samym europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej w 2014 r.
Tego samego dnia Komisja, na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1176/2011,
przyjęła sprawozdanie w ramach mechanizmu ostrzegania[7], w którym wskazała
Luksemburg jako jedno z państw członkowskich, w przypadku których
przeprowadzona zostanie szczegółowa ocena sytuacji. (6)
W dniu 20 grudnia 2013 r. Rada Europejska
zatwierdziła priorytety dotyczące zapewnienia stabilności
finansowej, konsolidacji budżetowej i działań wspierających
wzrost gospodarczy. Podkreśliła potrzebę dążenia do
zróżnicowanej konsolidacji budżetowej sprzyjającej wzrostowi
gospodarczemu, przywrócenia gospodarce normalnych warunków udzielania
pożyczek, wspierania wzrostu i konkurencyjności, rozwiązania
problemu bezrobocia i społecznych skutków kryzysu, jak również
modernizacji administracji publicznej. (7)
Dnia 5 marca 2014 r. Komisja opublikowała
wyniki szczegółowej oceny sytuacji dotyczącej Luksemburga[8], na podstawie art. 5
rozporządzenia (UE) nr 1176/2011. W wyniku analizy Komisja doszła do
wniosku, że w Luksemburgu nie występują zakłócenia
równowagi makroekonomicznej w rozumieniu procedury dotyczącej
zakłóceń równowagi makroekonomicznej. W szczególności analiza
nadwyżki na rachunku obrotów bieżących wykazała, że
nadwyżka ta nie jest skutkiem słabego popytu krajowego, ale raczej
wynika ze szczególnego modelu wzrostu Luksemburga, w znacznej mierze opartego
na usługach finansowych. Ryzyko dla krajowej stabilności finansowej
będące wynikiem obecności dużego sektora finansowego
istnieje, lecz jest względnie kontrolowane, gdyż sektor ten jest
jednocześnie zdywersyfikowany i wyspecjalizowany. Wysoki poziom
zadłużenia w sektorze prywatnym, w szczególności wśród
przedsiębiorstw niefinansowych, odzwierciedla przede wszystkim
obecność dużej liczby międzynarodowych firm, które
wykorzystują swoje oddziały lub jednostki zależne w Luksemburgu
do przeprowadzania operacji finansowych wewnątrz grupy. Z kolei korzystny
obecnie stan finansów publicznych jest w wysokim stopniu zależny od
trwałości modelu wzrostu opartego na dynamicznym sektorze finansowym
i w dłuższej perspektywie niesie ze sobą duże ryzyko dla
stabilności finansowej. (8)
W dniu 28 kwietnia 2014 r. Luksemburg
przedłożył swój krajowy program reform na 2014 r., a w dniu 25
kwietnia 2014 r. – swój program stabilności na 2014 r. W celu
uwzględnienia powiązań między tymi dwoma programami poddano
je jednoczesnej ocenie. (9)
Celem średniookresowej strategii
budżetowej określonej w programie stabilności na 2014 r. jest
powrót do celu średniookresowego w 2016 r. po znaczącym oddaleniu
się od niego w roku 2015. W programie podtrzymano poprzedni
średniookresowy cel zakładający osiągnięcie
nadwyżki w wysokości 0,5 % PKB, co odzwierciedla wymogi paktu
stabilności i wzrostu. Przewiduje się, że (ponownie obliczona)
nadwyżka strukturalna w sektorze instytucji rządowych i
samorządowych spadnie z 1,4 % PKB w 2013 r. do 1,1 % w 2014 r., a w 2015
r. przekształci się w deficyt wynoszący 0,1 % PKB. Później
planuje się osiągnięcie stopniowego zwiększania
nadwyżek strukturalnych. Oczekuje się zatem, że Luksemburg
osiągnie swój cel średniookresowy w 2014 r., ale znacząco oddali
się od niego w 2015 r. Zgodnie z programem stopa wzrostu wydatków
publicznych, po skorygowaniu o działania dyskrecjonalne po stronie
dochodów, będzie wyższa od referencyjnej średniookresowej stopy
potencjalnego wzrostu PKB w 2015 r. Ogólnie rzecz biorąc, cele programu
są częściowo zgodne z wymogami funkcji zapobiegawczej paktu
stabilności i wzrostu, z pewnym odchyleniem w 2015 r. Przewiduje się,
że wskaźnik zadłużenia, który w 2013 r. wynosił 23,1 %
PKB i był znacznie niższy od wartości referencyjnej
wynoszącej 60 % PKB, będzie w okresie objętym programem dalej
spadać. Przygotowany przez niezależny podmiot (STATEC) scenariusz
makroekonomiczny, na którym oparto prognozy budżetowe w programie, jest
nieznacznie optymistyczny na 2014 i 2015 r. Rząd prognozuje wzrost PKB
rzędu 3,2 % zarówno w 2014 r., jak i 2015 r., natomiast w prognozie
Komisji z wiosny 2014 r. stwierdzono, że wyniesie on odpowiednio 2,6 % i 2,7
%. Ponadto władze nie określiły jeszcze w pełni
środków stanowiących podstawę stabilności fiskalnej w
okresie 2015–2018. Zgodnie z prognozą Komisji, w której nie
uwzględniono ostatnio ogłoszonych środków, szacuje się,
że nadwyżka strukturalna spadnie do 0,6 % PKB w 2014 r., a w 2015 r.
przekształci się w deficyt wynoszący 1,3 % PKB. Szacuje
się, że stopa wzrostu wydatków publicznych, po skorygowaniu o
działania dyskrecjonalne po stronie dochodów, będzie wyższa od
referencyjnej średniookresowej stopy potencjalnego wzrostu PKB w 2015 r.,
kiedy to oczekuje się znaczącego odchylenia. Na podstawie oceny
programu stabilności na 2014 r. i prognozy Komisji oraz zgodnie z
rozporządzeniem Rady (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że istnieje
ryzyko dotyczące osiągnięcia celów programu, które są tylko
częściowo zgodne z funkcją zapobiegawczą paktu
stabilności i wzrostu, w szczególności w 2015 r. (10)
W lipcu 2013 r. rząd przedłożył
Parlamentowi projekt ustawy w sprawie transpozycji przepisów dyrektywy Rady 85/2011
w sprawie ram budżetowych i Traktatu o stabilności, koordynacji i
zarządzaniu. Oczekiwano, że ustawa, której dotyczył projekt,
wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2014 r., jednak jej przyjęcie
opóźniło się w wyniku rezygnacji rządu w lipcu. Projekt
zakładał wprowadzenie nowej ustawy dotyczącej wieloletniego
programu finansowego, obejmującej takie same ramy czasowe, jak
zbliżająca się aktualizacja programu stabilności. Ustawa
dotycząca wieloletniego programu finansowego miała być corocznie
aktualizowana w sposób ciągły wraz z budżetem rocznym.
Miała obejmować szczegółowe plany osiągnięcia
średniookresowego celu budżetowego na szczeblu instytucji
rządowych i samorządowych. Projekt ustawy zakładał wprowadzenie
w ramach ustawy dotyczącej wieloletniego programu finansowego wieloletnich
pułapów obejmujących wyłącznie sektor instytucji
rządowych na szczeblu centralnym, ale nie określał konsekwencji
w przypadku przekroczenia pułapów. Projekt ustawy nie przewidywał
wprowadzenia zasady dotyczącej wydatków krajowych, która ukierunkowałaby
ustalanie wieloletnich celów w zakresie wydatków. Zawierał jednak
wiążące przepisy dotyczące ścieżki korekty w
kierunku celu średniookresowego. W marcu 2014 r. do Parlamentu
przedłożono zmieniony projekt ustawy, który między innymi
przewiduje powierzenie zadania niezależnego monitorowania reguł
fiskalnych nowo utworzonej instytucji, „Conseil National des Finances
Publiques”. (11)
Oprócz tego nowe przepisy w sprawie dochodów z VAT
generowanych przez działalność w zakresie handlu elektronicznego
odbiją się na dochodach z podatku VAT. Od 2015 r. takie dochody
będą przekazywane z państwa, w którym siedzibę ma dostawca,
do państwa zamieszkania klienta. Rząd ogłosił poniesienie
stawki podatku VAT o 2 punkty procentowe, co powinno częściowo
zrekompensować utratę dochodów. Jednak ze względu na szeroko
rozpowszechnione stosowanie stawek obniżonych i superobniżonych
można zwiększyć dodatkowe dochody poprzez rozszerzenie
stosowania stawki podstawowej, w większym stopniu rekompensując
straty, o których mowa powyżej. (12)
Zgodnie z danymi zawartymi w sprawozdaniu Komisji
na temat starzenia się społeczeństwa z 2012 r. wydatki publiczne
na emerytury brutto jako odsetek PKB w Luksemburgu mają wzrosnąć
z 9,2 % PKB do 18,6 % w 2060 r. Wynika to przede wszystkim z wydatków związanych
ze starzeniem się społeczeństwa, a w szczególności z
emerytur. Reforma emerytalna z 2012 r. miała ograniczony zakres i nie
uwzględniła szerzej zagrożenia dla długoterminowej
stabilności finansów publicznych. Krótkoterminowe finansowanie systemu emerytalnego
jest obecnie gwarantowane przez niski odsetek osób w wieku emerytalnym.
Podstawą finansowania systemu emerytalnego są składki
płacone przez stosunkowo młodych pracowników transgranicznych.
Oczekuje się, że w przyszłości tendencja ta się
odwróci, a koszty emerytur oraz koszty opieki długoterminowej
prawdopodobnie znacznie wzrosną. Aby zagwarantować prawidłowe
funkcjonowanie systemu emerytalnego, po 2020 r. konieczne będzie znaczne
podniesienie wysokości składek oraz wbudowanie w system mechanizmu
miarkującego dostosowywanie emerytur do standardu życia.
Oznaczałoby to znaczne zwiększenie obciążeń związanych
z zatrudnieniem, które poniosą osoby aktywne zawodowo w
przyszłości – a zatem utratę konkurencyjności kosztowej.
Jako że stopa zastąpienia jest obecnie wysoka, można było
podjąć różne środki, aby zagwarantować bardziej
sprawiedliwy podział obciążeń pomiędzy pokoleniami.
Wprowadzenie ograniczenia rewaloryzacji emerytur w oparciu o realny wzrost
wynagrodzeń zwiększyłoby rezerwy emerytalne. Ponadto
podniesienie rzeczywistego wieku przejścia na emeryturę, obecnie
wynoszącego 59 lat, poprzez dostosowanie go do zmian średniego
dalszego trwania życia pomogłoby zapewnić
długoterminową stabilność systemu emerytalnego. Należy
również ograniczyć możliwość wcześniejszego
przechodzenia na emeryturę. Finansowe zachęty do
przedłużenia kariery zawodowej – przewidziane w reformie systemu
emerytalnego – mogą przyczynić się do długoterminowej
stabilności systemu emerytalnego, jednak wciąż jeszcze
należy poprawić szanse pracowników w starszym wieku na zatrudnienie
poprzez wzmocnienie szkolenia zawodowego i uczenia się przez całe życie.
Luksemburg musi też ograniczyć przyszłe potrzeby w zakresie
opieki długoterminowej i związane z nią koszty, aby
zapewnić jej stabilność. Usługi opieki długoterminowej
można też zracjonalizować pod względem kosztów poprzez
usprawnienie koordynacji pomiędzy opieką zdrowotną i
społeczną, poprawę świadczenia usług i większe
wsparcie dla członków rodziny sprawujących opiekę. (13)
Aktualna duża nadwyżka Luksemburga na
rachunku obrotów bieżących jest napędzana przez usługi
finansowe i maskuje stały i stopniowo zwiększający się
deficyt bilansu handlowego w obrocie towarowym, który to deficyt jest wynikiem
powolnego wzrostu wywozu. Tendencja ta odzwierciedla rosnące znaczenie
sektora usług w gospodarce, ale jest też rezultatem bardziej
strukturalnej utraty konkurencyjności kosztowej. Odnotowywany ostatnio
stały wzrost jednostkowych kosztów pracy zaszkodził
konkurencyjności bazy przemysłowej Luksemburga. Modulacja mechanizmu
automatycznej indeksacji płac przyjęta przez rząd w 2012 r.
będzie obowiązywać do końca 2014 r. Można
rozważyć różne warianty, należy jednak zapewnić, za
pomocą reformy systemu indeksacji płac, by wynagrodzenia były
ściślej związane z wydajnością, umożliwiając
zróżnicowanie sektorowe. Wysokie uzależnienie od sektora finansowego
stanowi ryzyko strukturalne dla gospodarki Luksemburga. Kraj ten musi się
więc skupić na rozwijaniu wysoko wyspecjalizowanych
przedsiębiorstw będących motorem wzrostu opartego na
innowacjach. Chociaż poczwórny wzrost intensywności badań i
rozwoju w sektorze publicznym od 2000 r. odzwierciedla determinację, by
zbudować zdolności publiczne w zakresie badań, to ze
względu na wyraźny spadek intensywności działań w
zakresie badań i rozwoju prowadzonych przez przedsiębiorstwa (z 1,53
% PKB w 2000 r. do 1 % w 2012 r.) Luksemburg nie jest na dobrej drodze do
osiągnięcia celu zakładającego, że w 2020 r. na
badania i rozwój przeznaczane będzie 2,3–2,6 % PKB. W dalszym ciągu
należy poprawić wyniki Luksemburga w zakresie wskaźników
dotyczących współpracy pomiędzy publicznymi instytucjami
badawczymi a przedsiębiorstwami. Należy kontynuować
rozpoczętą w 2013 r. reformę dotyczącą wzmocnienia
klastrów innowacyjnych. (14)
Chociaż przyjęto różne środki,
bezrobocie młodzieży stale utrzymuje się na wysokim poziomie i w
2013 r. wynosiło 17,4 % ludności aktywnej zawodowo (chociaż
spadło z 18 % w 2012 r.). Bezrobocie jest w znacznym stopniu
uzależnione od poziomu wykształcenia i jest niższe wśród
osób lepiej wykształconych. System edukacji w Luksemburgu zmaga się z
szeregiem specyficznych problemów, takich jak wielojęzyczność i
szczególne umiejętności, jakich wymaga wysoko wyspecjalizowany rynek
pracy z dużym sektorem finansowym. Wyniki przeprowadzonego przez OECD w 2012
r. badania umiejętności uczniów potwierdziły, że
niezbędne są dalsze działania mające na celu poprawienie
obserwowanych od 2006 r. stosunkowo słabych wyników młodzieży w
zakresie podstawowych umiejętności. W tym kontekście należy
kontynuować reformę szkół podstawowych i średnich. Ponadto
należy podnieść jakość i atrakcyjność
kształcenia i szkolenia zawodowego, tak aby rynek pracy zyskał wykwalifikowanych
pracowników, w tym w szczególności osoby ze środowisk migracyjnych.
Struktura systemu podatkowego i systemu świadczeń społecznych
jest przyczyną wysokiego wskaźnika pułapki bezrobocia – jednego
z najwyższych w Europie. Dotyczy to wszystkich poziomów wynagrodzenia i
wszystkich sytuacji rodzinnych. Mimo ostatnio podjętych reform polityka
aktywizacji nadal jest słaba; udział w aktywnej polityce rynku pracy
nie jest obowiązkowy na żadnym etapie bezrobocia, a podczas udziału
w aktywnej polityce rynku pracy kontynuowanie poszukiwania pracy nie jest
wymagane. (15)
Luksemburg zobowiązał się do
ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w sektorach nieobjętych systemem
handlu emisjami o 20 % do 2020 r., jednak oczekuje się, że do
osiągnięcia tego celu zabraknie mu 23 punktów procentowych. Ponadto
przewiduje się, że w 2013 r. emisje były o 1 % wyższe od
celu na rok 2013 ustanowionego w decyzji dotyczącej wspólnego wysiłku
redukcyjnego. Około 70 % emisji spowodowanych transportem jest
związanych z wywozem paliw, między innymi w wyniku bardzo niskiej
akcyzy na paliwa. Krokiem naprzód było przyznanie w drugim krajowym planie
działania na rzecz klimatu przyjętym w maju 2013 r., że wywóz
paliw jest kluczowym problemem. Konieczne są jednak bardziej konkretne i
długoterminowe środki, aby zaradzić temu problemowi. Podatki
związane z ochroną środowiska stanowiły 2,4 % PKB w 2012
r.; w 2004 r. było to 3,1 %. Ten spadek wynika w szczególności ze
spadku dochodów z opodatkowania energii, na co wpłynął brak
indeksacji opodatkowania energii. Podatki transportowe – z
wyłączeniem paliw – stanowiły 0,2 % PKB w 2012 r. Podatki od
paliw stosowanych w transporcie stanowiły aż 2,2 % PKB – pomimo
preferencyjnego traktowania podatkowego oleju napędowego. Wynika to przede
wszystkim z turystyki paliwowej. W sytuacji, gdy udział podatków
związanych z ochroną środowiska w łącznych dochodach
podatkowych jest niższy od średniej, można ulepszyć
strukturę podatków środowiskowych, w szczególności poprzez
zwiększenie opodatkowania produktów energetycznych wykorzystywanych w
transporcie. (16)
W ramach europejskiego semestru Komisja
przeprowadziła wszechstronną analizę polityki gospodarczej
Luksemburga. Oceniła program stabilności i krajowy program reform.
Wzięła pod uwagę nie tylko ich znaczenie dla zrównoważonego
charakteru polityki fiskalnej i polityki społeczno-gospodarczej w
Luksemburgu, ale także stopień przestrzegania przepisów i wytycznych
UE, ze względu na konieczność wzmocnienia całościowego
zarządzania gospodarczego w Unii Europejskiej przez wnoszenie na poziomie
UE wkładu w przyszłe decyzje krajowe. Zalecenia Komisji w
ramach europejskiego semestru zostały przedstawione poniżej w
zaleceniach 1–5. (17)
W świetle powyższej oceny Rada
przeanalizowała program stabilności Luksemburga, a jej opinia[9] znajduje
odzwierciedlenie w szczególności w zaleceniu 1 poniżej. (18)
W ramach europejskiego semestru Komisja
przeprowadziła również analizę polityki gospodarczej strefy euro
jako całości. Na podstawie tej analizy Rada wydała osobne
zalecenia dla tych państw członkowskich, których walutą jest
euro. Luksemburg powinien także zagwarantować pełne i terminowe
wdrożenie tych zaleceń, NINIEJSZYM ZALECA Luksemburgowi
podjęcie w latach 2014–2015 działań mających na celu: 1. Zachowanie stabilnej sytuacji
budżetowej w 2014 r.; znaczące wzmocnienie strategii budżetowej
w 2015 r. w celu zagwarantowania, że cel średniookresowy zostanie
osiągnięty, a następnie utrzymanie średniookresowego celu,
aby zapewnić długoterminową stabilność finansów
publicznych, w szczególności z uwzględnieniem zobowiązań
ukrytych związanych ze starzeniem się społeczeństwa.
Wzmocnienie zarządzania budżetem poprzez szybsze przyjęcie
średniookresowych ram budżetowych obejmujących sektor instytucji
rządowych i samorządowych oraz uwzględnienie wieloletnich pułapów
wydatków oraz wprowadzenie niezależnego monitorowania reguł
fiskalnych. Dalsze poszerzanie bazy podatkowej, przede wszystkim w odniesieniu
do konsumpcji. 2. W celu zapewnienia
stabilności budżetowej, ograniczenie wydatków związanych ze
starzeniem się społeczeństwa poprzez racjonalizację opieki
długoterminowej pod względem kosztów, kontynuację reformy
emerytur w celu podniesienia rzeczywistego wieku przejścia na
emeryturę, w tym poprzez ograniczenie wcześniejszych emerytur i
powiązanie ustawowego wieku emerytalnego ze średnim dalszym trwaniem
życia. Podjęcie zdecydowanych działań w celu
zwiększenia współczynnika aktywności zawodowej starszych
pracowników, w tym poprzez poprawę ich zdolności do zatrudnienia
dzięki programom uczenia się przez całe życie. 3. Przyspieszenie przyjęcia
środków strukturalnych – w porozumieniu z partnerami społecznymi i
zgodnie z praktyką krajową – w celu przeprowadzenia reformy systemu
indeksacji płac, aby zwiększyć elastyczność płac
w odniesieniu do zmian wydajności, w szczególności na szczeblu
sektorowym. Kontynuowanie działań służących
zróżnicowaniu struktury gospodarki, w tym poprzez wspieranie prywatnych
inwestycji w badania naukowe i dalsze rozwijanie współpracy między
publicznym sektorem badań naukowych a przedsiębiorstwami. 4. Kontynuowanie wysiłków w
ramach spójnej strategii na rzecz ograniczenia bezrobocia młodzieży
wśród nisko wykwalifikowanych osób poszukujących pracy ze
środowisk migracyjnych, w tym poprzez ulepszenie struktury i monitorowania
aktywnej polityki rynku pracy, rozwiązanie problemu niedopasowania
umiejętności i ograniczenie czynników finansowych
zniechęcających do pracy. Przyspieszenie w tym celu wdrożenia
reformy kształcenia ogólnego i zawodowego oraz szkolenia, tak by
umiejętności młodych ludzi w większym stopniu
odpowiadały potrzebom rynku pracy. 5. Opracowanie
kompleksowych ram i podjęcie konkretnych środków, aby
osiągnąć cel wyznaczony na 2020 r. w kwestii ograniczenia emisji
gazów cieplarnianych w sektorach nieobjętych systemem handlu emisjami, w
szczególności dzięki opodatkowaniu produktów energetycznych
wykorzystywanych w transporcie. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W
imieniu Rady Przewodniczący [1] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1. [2] COM(2014) 417 final. [3] P7_TA(2014)0128 i P7_TA(2014)0129. [4] Dz.U. L 140 z 27.5.2013, s. 11. [5] C(2013) 8006 final. [6] COM(2013) 800 final. [7] COM(2013) 790 final. [8] SWD(2014) 84 final. [9] Na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE)
nr 1466/97.