52012JC0011

WSPÓLNE SPRAWOZDANIE DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

Specjalny Region Administracyjny Hongkong: sprawozdanie roczne za 2011 r.

Wprowadzenie

Od czasu przekazania Hongkongu Chińskiej Republice Ludowej, które miało miejsce blisko piętnaście lat temu, Unia Europejska i jej państwa członkowskie ściśle monitorują zmiany polityczne i gospodarcze zachodzące w Specjalnym Regionie Administracyjnym (SRA) Hongkong. W ramach realizacji zobowiązania podjętego w 1997 r. wobec Parlamentu Europejskiego co roku sporządzane jest sprawozdanie na temat zachodzących w Hongkongu zmian. Niniejsze sprawozdanie jest czternastym z kolei i obejmuje rok 2011 r.

W 2011 r. zasada „jeden kraj, dwa systemy”, zapisana w deklaracji chińsko-brytyjskiej oraz w ustawie zasadniczej Hongkongu, wciąż dobrze funkcjonowała: prawa i podstawowe wolności mieszkańców Hongkongu oraz zasada rządów prawa były przestrzegane, a system gospodarki rynkowej i wolnorynkowe otoczenie biznesu zostały utrzymane.

Stosunki dwustronne UE i Hongkongu w dalszym ciągu się rozwijały, czego kulminacją była wrześniowa wizyta szefa rządu SRA Hongkong w instytucjach UE, w trakcie której spotkał się on z przewodniczącym Hermanem Van Rompuyem.

Unia Europejska przywiązuje dużą wagę do stabilności, dobrobytu gospodarczego i rozwoju demokratycznego Hongkongu. Unia w dalszym ciągu zdecydowanie wspiera szybkie i znaczące postępy w realizacji celu wprowadzenia wyborów powszechnych, zgodnie z ustawą zasadniczą SRA Hongkong oraz wolą jego obywateli.

Sytuacja polityczna

W 2011 r. nastąpiła dalsza konsolidacja rozwoju konstytucyjnego Hongkongu. Zatwierdzono przepisy uzupełniające do pakietu aktów dotyczących reformy systemu wyborczego przyjętego w czerwcu 2010 r., przeprowadzono solidną debatę publiczną; kwestie te były też przedmiotem dużego zainteresowania ze strony mediów. Intensyfikacji uległa też działalność polityczna przed wyborami do rad dystryktów i ustanowieniem rozszerzonego Komitetu Elekcyjnego, który w marcu 2012 r. wybierze następnego szefa rządu.

Dnia 22 lipca 2011 r. sekretarz Hongkongu ds. ustrojowych i Chin kontynentalnych opublikował dokument dyskusyjny dotyczący zasad obsadzania wolnych stanowisk w Radzie Legislacyjnej. W konsultacjach, które zakończyły się dnia 24 września 2011 r., większość respondentów była zdania, że system wyborów uzupełniających powinien zostać utrzymany i odrzuciła pierwotną propozycję rządu, aby wakat był obsadzany następnym kandydatem na liście. Proces przyjmowania zakończy się w roku legislacyjnym 2011/2012.

W swoim ostatnim przemówieniu dotyczącym strategii politycznej z dnia 12 października 2011 r., zatytułowanym „From Strength to Strength”, szef rządu, Donald Tsang, skoncentrował się na wyzwaniach społecznych stojących przed Hongkongiem. Podkreślał on wygórowane ceny lokali mieszkalnych, szybko starzejące się społeczeństwo oraz pogłębienie się różnic ekonomicznych i obiecał podjąć kroki w celu poprawy ogólnej jakości życia.

Wybory do rad dystryktów odbyły się dnia 6 listopada 2011 r. Frekwencja wyborcza wyniosła 41,4% – swój głos oddało 1,2 mln osób. Demokratycznemu Sojuszowi na rzecz Poprawy w Hongkongu (DAB) oraz Federacji Związków Zawodowych przypadło 165 z 412 mandatów; obóz pandemokratyczny uzyskał tylko 47 mandatów. Wybory do rad dystryktów stworzyły warunki dla całej serii wyborów w 2012 r., w tym następnych wyborów do rady legislacyjnej, przewidzianych na wrzesień 2012 r. i obejmujących pięć nowych mandatów z funkcjonalnych okręgów wyborczych wywodzących się z ukonstytuowanych w ten sposób rad dystryktów. Domniemane nieprawidłowości w rejestracji wyborców były przedmiotem dochodzeń.

W dniu 10 grudnia 2011 r. ukonstytuował się rozszerzony Komitet Elekcyjny, który w marcu 2012 r. wybierze następnego szefa rządu. Komitet liczy obecnie 1 200 członków wywodzących się z sektora biznesu, branż zawodowych, społeczeństwa obywatelskiego i kręgów politycznych szczebla rad dystryktów oraz Rady Legislacyjnej. Pod koniec 2011 r. dwóch kandydatów zadeklarowało zamiar kandydowania na stanowisko szefa rządu: Henry Tang, pełniący wcześniej funkcję pierwszego sekretarza (26 listopada) i Chun-Ying Leung, były przewodniczący Rady Wykonawczej (27 listopada).

W stosunkach między Hongkongiem a Tajwanem odnotowano duży postęp – sformalizowane zostały wzajemne relacje i stworzono oficjalne przedstawicielstwa w Tajpej i w Hongkongu. W lipcu 2011 r. Tajwan otworzył w Hongkongu Biuro Gospodarcze i Kulturalne Tajpej. Hongkong natomiast otworzył w Tajpej swoje biuro ds. współpracy gospodarczej, handlowej i kulturalnej. Hongkong i Tajwan zwiększyły również liczbę dwustronnych spotkań poświęconych m.in. kwestiom handlu, inwestycji, lotnictwa, ceł i współpracy kulturalnej.

Utrzymanie rządów prawa i niezawisłości sądownictwa nadal odgrywało kluczową rolę dla zapewnienia długoterminowego dobrobytu Hongkongu. Otwierając swój pierwszy rok sądowy dnia 10 stycznia 2011 r., prezes Sądu Najwyższego, Geoffrey Ma Tao-li, podkreślił trzy podstawowe cechy rządów prawa w Hongkongu, a mianowicie: istnienie przepisów przestrzegających praw i godności osób; niezawisłe organy sądownictwa, które chronią te przepisy oraz należycie funkcjonujący wymiar sprawiedliwości. Organy sądowe Hongkongu nadal chronią prawa i swobody obowiązujące w Hongkongu i gwarantują jednakowe i zgodne z prawem traktowanie wszystkich obywateli.

W 2011 r. przyjęto szereg istotnych orzeczeń. Dnia 8 września 2011 r., zgodnie z interpretacją dokonaną przez Stały Komitet Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych na mocy art. 158 ustawy zasadniczej, Sąd Najwyższy uznał, że w sprawie FG Hemisphere/Kongo zasada „jeden kraj, dwa systemy” nie obejmuje doktryny immunitetu państwa i potwierdził, że działalność handlowa państwa trzeciego nie podlega jurysdykcji Hongkongu. Rada Adwokacka Hongkongu stwierdziła, że decyzja w żadnym wypadku nie narusza autonomii jurysdykcyjnej sądów. Sprawa dotyczyła istniejącego od dziesięcioleci zobowiązania Demokratycznej Republiki Konga w wysokości 100 mln USD wobec amerykańskiego funduszu, FG Hemisphere. Sąd Pierwszej Instancji orzekł również w dniu 30 września 2011 r., że należy umożliwić obcokrajowcom zatrudnionym jako pomoc domowa składanie wniosków o prawo stałego pobytu w mieście. Rząd odwołał się od tej decyzji, a sprawa wywołała powszechną debatę na temat równego traktowania obcokrajowców zatrudnionych jako pomoc domowa. Sąd Apelacyjny uchylił wyrok Sądu Pierwszej Instancji w sprawie budowy połączenia między Hongkongiem, Zhuhai i Makau (Hong Kong-Zhuhai-Macao Bridge), dając tym samym zielone światło dla realizacji tego projektu. Sąd Pierwszej Instancji uznał, że departament ochrony środowiska nie przeprowadził analizy przewidywanych skutków dla środowiska, wstrzymując tym samym prace budowlane.

W 2011 r. mieszkańcy Hongkongu nadal korzystali ze swoich praw do wolności wypowiedzi i stowarzyszania się, czego kulminacyjnym momentem był doroczny marsz z okazji 1 lipca, na którym frekwencja osiągnęła rekordowy od 2004 r. poziom.

Sytuacja gospodarcza i handlowa

Gospodarka Hongkongu w 2011 r. była w dobrej kondycji. Rozwijała się ona w równym tempie w pierwszej połowie roku, dzięki stabilnemu eksportowi usług i towarów, jak również silnemu popytowi krajowemu. Jednakże w drugiej połowie 2011 r. dynamika wzrostu osłabła ze względu na pogorszenie się warunków zewnętrznych. Wzrost realnego PKB spadł z 7% w 2010 r. do 5% w 2011 r. Rynek pracy osiągnął stan pełnego zatrudnienia – roczna stopa bezrobocia wyniosła 3,4%. Inflacja znacznie wzrosła i osiągnęła poziom 5,3%[1].

Zahamowanie inflacji i ograniczenie ryzyka powstania bańki spekulacyjnej na rynku nieruchomości uważane były za największe wyzwania stojące przed gospodarką Hongkongu na początku 2011 r. W związku z tym rząd SRA Hongkong wprowadził w budżecie 2011–2012 szereg środków w celu ograniczenia skutków inflacji i uspokojenia rynku nieruchomości. Sekretarz ds. finansowych zaproponował na przykład wypłacenie wszystkim stałym mieszkańcom w wieku 18 lat i powyżej jednorazowej zapomogi w wysokości 6 000 HKD, wycofując przy tym swoją pierwotną propozycję wpłacenia takiej samej kwoty na rachunki każdego z obowiązkowych funduszy emerytalno-rentowych. Bezpośrednie wypłaty gotówki były bezprecedensowym wydarzeniem w historii polityki budżetowej Hongkongu. Sytuacja budżetowa SRA Hongkong była dobra, a rząd dysponował sporymi rezerwami, których wysokość z końcem marca 2011 r. osiągnęła poziom 595 mld HKD, co odpowiada 34% PKB[2].

U progu drugiej połowy 2011 r. kryzys zadłużeniowy strefy euro wzbudził niepokój w Hongkongu, mimo ograniczonego narażenia banków regionu. Sytuacja na rynku nieruchomości nieznacznie się ustabilizowała, ze względu na większą ostrożność graczy rynkowych. Nastąpiła ostra korekta na rynku akcji, bowiem indeks akcji spółek notowanych na giełdzie w Hongkongu (Hang Seng Index) spadł o 20-proc. w porównaniu do 2010 r.[3] Łączny kapitał akcyjny uzyskany na giełdzie także gwałtownie spadł w 2011 r.[4] Jednakże Hongkong po raz trzeci znalazł się na pozycji światowego lidera pod względem środków zgromadzonych w ramach IPO.

W 2011 r. prace nad trzema najważniejszymi wnioskami legislacyjnymi w obszarze gospodarki przedstawionymi w 2010 r., tzn. ustawą o wynagrodzeniu minimalnym, ustawą o konkurencji i przepisami dotyczącymi wymiany informacji podatkowych, postępowały w różnym tempie. Ustawa o wynagrodzeniu minimalnym, która określa minimalną stawkę godzinową na 28 HKD, stała się skuteczna dnia 1 maja 2011 r. W 2011 r. sytuacja na rynku pracy była dobra i osiągnięto pełne zatrudnienie. Długo oczekiwana ustawa o konkurencji była w dalszym ciągu przedmiotem debaty w Radzie Legislacyjnej; silnie sprzeciwiał się jej sektor biznesu. W październiku 2011 r. rząd wprowadził poprawki do pierwotnego wniosku, aby rozwiać niektóre obawy przedsiębiorców. Od chwili przyjęcia w marcu 2010 r. przepisów dotyczących dostosowania zasad wymiany informacji podatkowych do międzynarodowych standardów, Hongkong w ciągu mniej niż dwóch lat podpisał 17 nowych umów o opodatkowaniu z państwami trzecimi (w tym z 11 państwami członkowskimi UE).

Po raz pierwszy SRA Hongkong poświęcono odrębny rozdział dwunastego chińskiego planu 5-letniego (2011–2015). W tej strategii rozwoju kraju Chiny zobowiązują się do zachowania statusu Hongkongu jako międzynarodowego centrum finansowego, ośrodka handlu i żeglugi, a także do wspierania Hongkongu jako centrum offshore dla transakcji w RMB i międzynarodowego centrum zarządzania aktywami. W trakcie swojej wizyty w Hongkongu w sierpniu 2011 r. wicepremier Chin, Li Keqiang, przedstawił pakiet środków mających na celu ożywienie sektora usług finansowych Hongkongu. Środki te obejmują możliwość wywożenia RMB za pośrednictwem bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ), rozpoczęcie realizacji programu inwestowania przez zakwalifikowane zagraniczne instytucje finansowe w RMB (RMB Qualified Foreign Institutional Investors – RQFII) oraz rozszerzenie emisji obligacji (skarbowych i korporacyjnych) denominowanych w RMB w Hongkongu. Nowe środki pozwolą na stopniową intensyfikację przepływów w RMB pomiędzy Hongkongiem a Chinami oraz wzmocnią znaczenie Hongkongu jako centrum offshore dla transakcji w RMB. Wolumen transakcji w RMB gwałtownie wzrósł w Hongkongu w ciągu ostatniego roku. Hongkong to drugie największe po Chinach miejsce płynności RMB – odpowiada za 84%[5] transgranicznych transakcji handlowych Chin w RMB. Łączna wartość depozytów w RMB w Hongkongu pod koniec 2011 r. wyniosła 588,5 mld CNY, czyli wzrosła o 86,9% w porównaniu z 2010 r.; wartość wyemitowanych obligacji denominowanych w RMB przekroczyła 100 mld CNY[6]. Dzięki dostępności specjalistycznej wiedzy finansowej, stabilnej infrastrukturze sektora finansowego, a co ważniejsze, wyjątkowym relacjom z Chinami, w nadchodzących latach Hongkong prawdopodobnie nadal będzie odgrywał kluczową rolę w procesie umiędzynaradawiania RMB.

Integracja gospodarcza z prowincją Guangdong pogłębiła się dzięki wprowadzeniu w życie podpisanej w roku 2010 umowy ramowej o współpracy. W swoim dwunastym planie pięcioletnim Chiny zobowiązały się do wspierania Guangdong w przejmowaniu pilotażowej i wiodącej roli w otwieraniu sektora usług na Hongkong i wezwały do szybkiego wdrożenia najważniejszych projektów zakładających współpracę między Guangdong, Hongkongiem a Makau. Hongkong i Guangdong zobowiązały się do zacieśnienia współpracy na rzecz rozwoju wielu dziedzin, takich jak infrastruktura transgraniczna, nowoczesny sektor usług, innowacje i technologie na potrzeby przemysłu wytwórczego, środowisko naturalne i edukacja.

W grudniu 2011 r. Hongkong i Chiny podpisały ósmy dodatek do umowy o bliższej współpracy gospodarczej (CEPA). Dodatek VIII przewiduje liberalizację 32 rodzajów usług i ułatwienia dla wymiany handlowej i inwestycji, z których 15 dotyczy transakcji offshore w RMB. Złagodzono również wyjściowe kryteria regulujące handel towarami, a także definicję „usługodawców Hongkongu”, zapewniając im większe możliwości prowadzenia działalności w Chinach. Uwzględniając środki z dodatku VIII do CEPA, obecnie istnieje łącznie 301 środków liberalizacji w 47 sektorach usług. Wicepremier Li Keqiang oświadczył, że otwarcie chińskich sektorów usługowych na Hongkong zostanie zakończone do końca 2015 r.

Poza CEPA Hongkong zintensyfikował starania na rzecz umów dwustronnych i regionalnych. W czerwcu 2011 r. Hongkong i Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu (EFTA) podpisały umowę o wolnym handlu. To dla Hongkongu trzecia tego typu umowa, poprzednie łączą ten region z Chinami i Nową Zelandią. Rozpoczęły się także negocjacje w sprawie umowy o wolnym handlu z Chile. Przy wsparciu Chin, Hongkong powiadomił ASEAN o swojej chęci przystąpienia do strefy wolnego handlu Chiny–ASEAN. Hongkong oświadczył ponadto, że będzie w dalszym ciągu aktywnym członkiem WTO i APEC i kontynuować będzie proces liberalizacji handlu i inwestycji.

Stosunki i współpraca Unii Europejskiej z Hongkongiem

W 2011 r. stosunki dwustronne i współpraca między UE a Hongkongiem jeszcze się pogłębiły. Hongkong wciąż odgrywa ważną rolę w regionie i pośredniczy w wymianie handlowej i przepływach inwestycyjnych między Unią Europejską a Chinami kontynentalnymi.

W 2011 r. UE utrzymała pozycję drugiego po Chinach kontynentalnych partnera handlowego Hongkongu. Hongkong z kolei zajmował szesnastą pozycję w rankingu partnerów handlowych UE. Handel dwustronny między UE a Hongkongiem zwiększył się o 8,8%, a jego wartość w pierwszych dziewięciu miesiącach 2011 r. wyniosła 30 mld EUR.

Obok Chin kontynentalnych i Brytyjskich Wysp Dziewiczych Unia Europejska była największym inwestorem zagranicznym w Hongkongu, jej udział w całkowitej wartości BIZ w 2010 r. wyniósł 9,9%. Inwestycje Hongkongu w Europie stale się rozwijały; Hongkong jest jednym z głównych źródeł inwestycji bezpośrednich z Azji. Pomimo światowego kryzysu gospodarczego Hongkong jest nadal jednym z największych ośrodków skupiających przedsiębiorców europejskich w Azji i w dalszym ciągu przyciąga wielu obywateli europejskich zainteresowanych pobytem i pracą na jego terytorium – pod koniec 2011 r. ich liczba wynosiła łącznie blisko 31 930[7]. Przedsiębiorstwa z Unii Europejskiej to najliczniejsza grupa przedsiębiorstw zagranicznych w Hongkongu – według danych z czerwca 2011 r.[8] mają one w Hongkongu 454 regionalne siedziby główne, 695 biur regionalnych oraz 670 biur lokalnych, ich liczba przewyższa liczbę przedsiębiorstw ze Stanów Zjednoczonych i Japonii. Przedsiębiorstwa z Unii Europejskiej są obecne w szeregu sektorów, szczególnie w usługach finansowych oraz usługach dla przedsiębiorców, w handlu, logistyce, w budownictwie i sprzedaży detalicznej. Przedsiębiorstwa z UE są także kluczowymi podmiotami w sektorze bankowym, ubezpieczeniowym i w sektorze papierów wartościowych Hongkongu.

Hongkong jest także głównym punktem przepływu bezpośrednich inwestycji zagranicznych między UE a Chinami kontynentalnymi. Dzieje się tak ze względu na bliskość Hongkongu z Chinami kontynentalnymi oraz łączące je solidne powiązania handlowe, prosty system podatkowy Hongkongu, dostępność wysokiej jakości usługodawców w dziedzinach takich jak finanse, księgowość i prawo, a także fizyczną obecność w Hongkongu coraz większej liczby przedsiębiorstw z UE i Chin kontynentalnych. Ponadto Hongkong stanowi idealne forum pozyskiwania kapitału inwestycyjnego i rozszerzenia prowadzonej działalności, czy to poprzez IPO, notowania równoległe (tzw. secondary listing) czy emisję obligacji (w tym obligacji denominowanych w RMB).

W dniu 8 grudnia 2011 r. w Hongkongu odbyło się piąte spotkanie w ramach zorganizowanego dialogu między UE a rządem SRA Hongkong. Na spotkaniu omówiono szereg zagadnień, począwszy od stosunków gospodarczych (łącznie z handlem i inwestycjami), po lotnictwo, środowisko naturalne, badania naukowe, technologie, innowacyjność i współpracę w dziedzinie edukacji, usługi finansowe, prawo konkurencji, tradycyjną medycynę chińską, handel uprawnieniami do emisji i zmianę klimatu, a także kwestie celne. Obie strony odnotowały, że ich wzajemne stosunki handlowe i gospodarcze nadal się rozwijały i pogłębiały, a handel dwustronny powrócił stopniowo do poziomu poprzedzającego kryzys finansowy z 2008/2009. Na poziomie technicznym nadal odbywała się konstruktywna wymiana poglądów na temat reformy regulacyjnej sektora usług finansowych oraz przeprowadzano testy i certyfikacje. Zorganizowany dialog jest stabilną platformą pozwalającą UE i Hongkongowi na rozwój wzajemnych stosunków. UE pragnie ponadto kontynuować wstępne rozmowy na temat ewentualnej współpracy w dziedzinie opodatkowania dochodów z oszczędności.

Pomimo że w 2010 r. Komisja Europejska i Hongkong osiągnęli porozumienie w sprawie metod przywrócenia pewności prawnej dwustronnym umowom o usługach lotniczych, nastąpił jedynie ograniczony postęp w negocjacjach dwustronnych między Hongkongiem a zainteresowanymi państwami członkowskimi UE. Aby zakończyć niepewność prawną, bardzo pożądane jest, aby Hongkong zakończył proces modyfikacji swoich usług lotniczych wobec wszystkich zainteresowanych państw członkowskich UE, w drodze negocjacji dwustronnych lub zawierając „umowę horyzontalną” z UE. W 2011 r. odnotowano wzrost liczby wizyt na wysokim szczeblu między instytucjami Unii Europejskiej oraz SRA Hongkong, których kulminacją było wrześniowe spotkanie na wysokim szczeblu przewodniczącego Rady UE Hermana Van Rompuya oraz szefa rządu Hongkongu Donalda Tsanga, jak również spotkanie z komisarzem ds. handlu zagranicznego, Karelem de Guchtem. Rozwinęły się także spotkania na szczeblu ministerialnym – w maju do Hongkongu przybyła komisarz Connie Hedegaard (działania w dziedzinie klimatu), aby wygłosić przemówienie inauguracyjne na światowej konferencji dotyczącej praw konsumenta, a w październiku sekretarz Hongkongu ds. sprawiedliwości, Wong Yan Lung, udał się z wizytą do Brukseli, gdzie spotkał się z wiceprzewodniczącą i komisarz ds. sprawiedliwości, praw podstawowych i obywatelstwa, Viviane Reding. Regularne wizyty urzędników wysokiego szczebla przyczyniły się do utrzymania intensywnej wymiany poglądów w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w tym przepisów wykonawczych dotyczących usług finansowych i działań na rzecz zwalczania korupcji. Hongkong odwiedziły również delegacje posłów do Parlamentu Europejskiego, przyczyniając się do pogłębienia istniejącej współpracy.

Działania w ramach Programu Informacji Gospodarczej Unii Europejskiej dla Hongkongu i Makau (EUBIP), współfinansowane przez Komisję Europejską i zarządzane przez Europejską Izbę Handlową (ECC) w Hongkongu były coraz liczniejsze i coraz bardziej zróżnicowane. W 2011 r. priorytetowo traktowano kwestie kryzysu zadłużeniowego w Europie, przepisów wykonawczych dotyczących usług finansowych, CEPA, środowiska i zmiany klimatu, a także stosunków handlowych między UE a Chinami. Dzięki istniejącym w ramach programu radom biznesu obejmującym sektory, w których europejskie przedsiębiorstwa i przemysł zajmują wiodącą pozycję, np. sektor technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) i usług finansowych, przemysł nadal miał znaczący wkład w dialog międzyrządowy. Program EUBIP to w dalszym ciągu ważny instrument promujący lepsze zrozumienie między środowiskiem biznesowym UE a Hongkongiem.

W ramach zacieśniania więzi z Hongkongiem UE i państwa członkowskie UE oficjalnie reprezentowane na jego terytorium zintensyfikowały działania na szczeblu dyplomacji publicznej. Ich celem było zwiększenie widoczności UE w Hongkongu oraz rozpowszechnianie wiedzy i informacji na temat polityki prowadzonej przez UE w różnych obszarach, w tym polityki handlowej oraz polityki regulacyjnej, polityki w dziedzinie energii i zmiany klimatu, uregulowań dotyczących usług finansowych, ceł, polityki w zakresie równości płci, dialogu międzykulturowego oraz roli UE na świecie. Współpracowały one także ściśle w celu zacieśnienia kontaktów międzyludzkich i promowania wymian akademickich, organizując m.in. takie wspólne działania, jak targi edukacji w UE oraz festiwal filmów europejskich. Pod koniec 2011 r. UE opublikowała zaproszenie do składania wniosków dotyczące programu akademickiego UE w Hongkongu, który będzie realizowany w latach 2012–2015. Głównym założeniem programu jest opracowanie działań o szerokim zasięgu w celu zwiększenia widoczności UE i zacieśnienie współpracy akademickiej z unijnymi instytucjami szkolnictwa wyższego, w tym zwiększenie liczby naukowców i studentów prowadzących badania nad kwestiami związanymi z UE.

UE będzie w dalszym ciągu rozwijać swoje stosunki z SRA Hongkong, budować powiązania gospodarcze i handlowe, zacieśniać współpracę z przedsiębiorstwami i społeczeństwem obywatelskim oraz promować mobilność i wymianę z mieszkańcami Hongkongu.

[1]               Wszystkie dane gospodarcze dotyczące gospodarki Hongkongu pochodzą z oficjalnych statystyk udostępnionych przez Urząd Statystyczny Hongkongu.

[2]               Źródło: służby finansowe i urząd skarbowy Hongkongu.

[3]               Zgodnie z danymi Hong Kong Stock Exchange and Clearing Ltd. (HKEx), pod koniec 2011 r. Hang Seng Index zakończył notowania na poziomie 18434.

[4]               Zgodnie z HKEx uzyskany kapitał akcyjny ogółem, w tym nowe akcje wprowadzone na giełdę i ustalenia po zakończeniu notowań na rynkach: głównym (Main Board) i wzrostu i przedsiębiorstw (Growth Enterprise Market), zmniejszył się w 2011 r. o 42,6 proc do poziomu 488,3 mld HKD. W ramach tej kwoty całkowitej, kwota zgromadzona w ramach IPO spadła o 41,8% do poziomu 258,9 mld HKD.

[5]               Źródło: władze monetarne Hongkongu, do pierwszej połowy 2011 r.

[6]               Źródło: władze monetarne Hongkongu.

[7]               Źródło: departament Hongkongu ds. imigracji.

[8]               Źródło: Urząd Statystyczny Hongkongu.