1.

Zagwarantowanie, że wyważone i zintegrowane podejście znajduje odbicie w krajowych strategiach oraz podejściu UE wobec krajów trzecich i na forach międzynarodowych

1.

Skuteczne koordynowanie przez państwa członkowskie i instytucje UE polityki antynarkotykowej oraz dążenie do realizacji celów zawartych w strategii antynarkotykowej UE na lata 2005–2012 i w niniejszym planie działania

2.

Zagwarantowanie skutecznej koordynacji działań na szczeblu UE

2.

Horyzontalna Grupa Robocza ds. Narkotyków (HDG) przy Radzie jako grupa robocza mająca w Radzie wiodącą i kierującą rolę w zakresie narkotykówpowinna proaktywnie koordynować politykę antynarkotykową UE. HDG powinna wyznaczyć konkretne obszary prac w innych grupach roboczych Rady oraz pracować nad skuteczną koordynacją

3.

Zagwarantowanie przez Komisję i Radę spójności zewnętrznej i wewnętrznej polityki antynarkotykowej

4.

Coroczne analizowanie przez Radę sytuacji w zakresie narkotyków na podstawie corocznego przeglądu postępów przeprowadzanego przez Komisję, odpowiednich sprawozdań EMCDDA, Europolu i Eurojustu

5.

Zwoływanie przez prezydencję regularnych posiedzeń koordynatorów ds. polityki antynarkotykowej lub osób pełniących analogiczne funkcje, w celu umożliwienia lepszej koordynacji działań w kwestiach szczególnych i wymagających szybkiej reakcji. Koordynatorzy zaproszeni do udziału w przygotowaniu prowadzonej przez Radę corocznej analizy sytuacji w zakresie narkotyków (zob. działanie 4 powyżej)

3.

Zagwarantowanie skutecznej koordynacji działań na szczeblu krajowym

6.

Po uwzględnieniu prac EMCDDA w dziedzinie mechanizmów koordynacji działań w zakresie narkotyków we wszystkich państwach członkowskich państwa członkowskie przeanalizują koordynację działań antynarkotykowych poszczególnych departamentów w celu zapewnienia koordynacji zajmowanych stanowisk na szczeblu unijnym oraz przeniesienia realizacji celów planu działania UE na najskuteczniejszy szczebel wdrażania

4.

Zagwarantowanie udziału społeczeństwa obywatelskiego w polityce antynarkotykowej

7.

Komisja przynajmniej raz do roku otrzymuje informacje zwrotne od Forum Społeczeństwa Obywatelskiego ds. Narkotyków na temat polityki antynarkotykowej

8.

Komisja rozpoczyna inicjatywę „Europejski pakt antynarkotykowy”, zachęcając organizacje społeczeństwa obywatelskiego w całej UE (w tym m.in. szkoły, przedsiębiorstwa komercyjne, organy publiczne i organizacje pozarządowe) do udziału we wspólnych ramach, które mają na celu stworzenie zobowiązania publicznego oraz podjęcie działań w związku z problemem narkotykowym w społeczeństwie

9.

Włączenie przez państwa członkowskie społeczeństwa obywatelskiego w politykę antynarkotykową na wszystkich odpowiednich szczeblach, zgodnie z praktykami krajowymi

5.

Zapobieganie zażywaniu narkotyków i związanym z tym zagrożeniom

10.

Promowanie innowacji i systematyczne udostępnianie opartych na dowodach i ocenionych powszechnych programów i działań profilaktycznych w różnych środowiskach (np. skierowanych do młodych ludzi w ośrodkachmłodzieżowych i szkołach oraz skierowanych dodorosłych w miejscach pracy i ośrodkach karnych), które mają na celu zapobieganie pierwszemu kontaktowi z narkotykami lub opóźnianie go. Profilaktyka powinna również obejmować łączenie środków odurzających (zażywanie równocześnie nielegalnych i legalnych środków odurzających, szczególnie alkoholu), jak również prowadzenie samochodu po zażyciu narkotyków

6.

Zapobieganie wysoce ryzykownym zachowaniom osób przyjmujących narkotyki — w tym przyjmujących narkotyki dożylnie — poprzez ukierunkowane działania profilaktyczne

11.

Dalszy rozwój technik przesiewowych, wczesnego wykrywania i interweniowania oraz wdrożenie skutecznych, sprawdzonych wybiórczych działań profilaktycznych wobec grup szczególnie narażonych na wystąpienie problemów narkotykowych, w tym problemu dożylnego przyjmowania narkotyków

12.

Dalszy rozwój i wdrażanie skutecznych, sprawdzonych orientacyjnych działań profilaktycznych skierowanych do konkretnych grup podwyższonego ryzyka, do których należą osoby zażywające łącznie różne rodzaje środków odurzających, poprzez oferowanie w odpowiednich przypadkach łatwo dostępnego poradnictwa, kontroli problematycznych zachowań oraz działań alternatywnych

7.

Zwiększenie skuteczności leczenia osób uzależnionych od środków odurzających i rehabilitacji poprzez poprawę oferty, dostępności i jakości usług

13.

Zwiększenie skuteczności i zasięgu opartych na danych naukowych metod leczenia osób uzależnionych od środków odurzających, obejmujących różne podejścia psychospołeczne i farmakologiczne odpowiadające potrzebom osób zażywających narkotyki (w tym odpowiednie metody leczenia dostosowane do nowych rodzajów narkotyków lub nowych sposobów ich zażywania)

14.

Udostępnianie istniejących oraz opracowywanie innowacyjnych programów rehabilitacji i reintegracji społecznej, które będą miały miarodajne wyniki.

15.

Rozpowszechnianie w odpowiednich przypadkach informacji o oferowanych usługach leczenia i rehabilitacji oraz dostępnych zakresów tych usług na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym w kręgach potencjalnych usługobiorców

16.

Zwiększenie wykorzystania, wdrażanie monitorowania i dalszy rozwój skutecznych alternatyw dla osadzenia w więzieniu przestępców zażywających narkotyków

8.

Poprawa jakości i skuteczności działań służących ograniczeniu popytu na narkotyki przy uwzględnieniu szczególnych potrzeb osób zażywających narkotyki związanych z płcią, kontekstem kulturowym, wiekiem itd.

17.

Opracowanie, wdrożenie i wymiana wytycznych dotyczących dobrych praktyk/standardów jakości w zakresie profilaktyki, leczenia, ograniczania szkód oraz interwencji i usług rehabilitacyjnych

18.

Badanie przez państwa członkowskie dostępności i skuteczności usług profilaktycznych, leczenia i rehabilitacji w odpowiedzi na konkretne potrzeby na podstawie ram metodologicznych, które zostaną opracowane przez Komisję wspieraną przez EMCDDA — oraz będą kompatybilne z istniejącymi metodami

19.

Wypracowanie porozumienia na szczeblu UE w zakresie minimalnych standardów jakości i wskaźników dotyczących profilaktyki, leczenia, ograniczania szkód oraz interwencji i usług rehabilitacyjnych przy uwzględnieniu potrzeb poszczególnych grup, a także prac przeprowadzonych na szczeblu krajowym i międzynarodowym

20.

Opracowanie w odpowiednich przypadkach usług dla mniejszości obejmujących np. migrantów

9.

Zagwarantowanie dostępu do opieki zdrowotnej dla osób zażywających narkotyki w zakładach karnych w celu profilaktyki i ograniczania szkód zdrowotnych związanych z nadużywaniem narkotyków

21.

Opracowanie i wdrożenie usług w zakresie profilaktyki, leczenia, ograniczania szkód oraz usług rehabilitacyjnych dla osób osadzonych w zakładach karnych, równoważnych z usługami dostępnymi na wolności. Szczególny nacisk należy położyć na dalszą opiekę po wypuszczeniu z zakładu karnego

22.

Zatwierdzenie i wdrożenie przez państwa członkowskie wskaźników pozwalających monitorować w warunkach zakładów karnych zażywanie narkotyków, problemy zdrowotne związane z narkotykami oraz świadczenie usług związanych z problemem narkotyków na podstawie metodologicznych ram opracowanych przez Komisję przy wsparciu EMCDDA, które to ramy będą kompatybilne z istniejącą metodologią oraz będą uwzględniały prace przeprowadzone przez UNODC (w obszarze projektów HIV/AIDS i treat.net) oraz przez WHO (Zdrowie w zakładach karnych)

10.

Zagwarantowanie dostępu do usług ograniczających szkody w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się HIV/AIDS, wirusowego zapalenia wątroby typu C i innych zakażeń krwiopochodnych związanych z narkotykami oraz ograniczenia liczby zgonów spowodowanych zażywaniem narkotyków w UE

23.

Zapewnianie dostępu do usług ograniczających szkody oraz lepszy zasięg i szerszy wachlarz opcji proponowanych w ramach tych usług, stanowiących nieodłączny element ograniczania popytu na narkotyki, przy zastosowaniu metod interwencji o sprawdzonej skuteczności, tam gdzie jest to możliwe (6)

11.

Lepsza i skuteczniejsza współpraca w zakresie egzekwowania prawa w UE w celu zwalczania produkcji narkotyków i handlu narkotykami

24.

Zwalczanie organizacji przestępczych i wyłaniających się zagrożeń oparte na podejściu wykorzystującym wywiad kryminalny (koncepcja modelu europejskiego wywiadu kryminalnego — ECIM), które szereguje siatki przestępcze oraz rynki stanowiące najpoważniejsze zagrożenie

25.

Wielodyscyplinarne operacje ścigania z udziałem Europolu i Eurojustu, jak również policji, służb celnych i straży granicznej będą wykorzystywane w większym stopniu poprzez dwustronne i wielostronne inicjatywy współpracy, wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze (JIT) oraz wspólne działania organów celnych (JCO). Państwa członkowskie przeanalizują, które środki mogą potencjalnie ułatwić i przyspieszyć ten proces oraz będą zachęcały do szerszego wykorzystania tych instrumentów w sprawach dotyczących narkotyków

26.

Poprawa jakości danych wywiadu kryminalnego dostarczanych do Europolu przez jego oddziały krajowe oraz związane z tym projekty, w tym wykorzystanie plików roboczych do celów analizy (AWF). Nacisk należy położyć na poważną przestępczość zorganizowaną oraz współpracę między tymi państwami członkowskimi, które najsilniej oddziaływują na rynki narkotyków w całej UE

27.

Wdrożenie projektów COSPOL-u dotyczących narkotyków ze zwróceniem szczególnej uwagi na:

28.

Zapewnianie przez Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL) (7) odpowiednich zaawansowanych szkoleń (8) dla wyższych rangą funkcjonariuszy policji i służb celnych oraz oficerów łącznikowych z państw trzecich poprzez szkoły policyjne państw członkowskich

29.

Regularniejsza wymiana informacji i danych wywiadowczych między organami ścigania państw członkowskich i Europolem za pośrednictwem oficerów łącznikowych państw członkowskich w krajach trzecich oraz w odpowiednich przypadkach za pośrednictwem funkcjonariuszy łącznikowych, z uwzględnieniem decyzji Rady 2003/170/WSiSW z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie wspólnego wykorzystywania oficerów łącznikowych oddelegowanych za granicę przez organy ścigania państw członkowskich w wersji z dnia 24 lipca 2006 r., decyzja Rady 2006/560/WSiSW

30.

Przyjęcie i wdrożenie ogólnounijnego systemu profilowania kryminalnego dotyczącego narkotyków syntetycznych i — tam, gdzie jest to właściwe —innych narkotyków opartego m.in. na doświadczeniu zdobytym w ramach takich projektów, jak SYNERGY i CHAIN, strukturze i wiedzy fachowej Europolu i Wspólnego Centrum Badawczego Komisji oraz bieżące działania państw członkowskich w zakresie egzekwowania prawa i ich doświadczenie w tej dziedzinie

12.

Wzmocnienie skutecznej współpracy sądowej w dziedzinie zwalczania handlu narkotykami oraz egzekwowania prawa w odniesieniu do produkcji, handlu narkotykami lub prekursorami oraz prania pieniędzy pochodzących z tego handlu

31.

Zachęcenie do pełnego wykorzystania istniejących instrumentów UE dotyczących wniosków o wzajemną pomoc w sprawach karnych, europejskiego nakazu aresztowania oraz kar nałożonych przez sądy państw członkowskich

32.

Rozważenie przez państwa członkowskie opracowania, w odpowiednich przypadkach, programów ochrony świadków oraz zbadanie, czy istnieje możliwość stworzenia dzięki współpracy w tej dziedzinie potencjalnej wartości dodanej

33.

Umocnienie współpracy między państwami członkowskimi UE, aby można było w pełni stosować instrumenty prawne dotyczące wzajemnego uznawania decyzji dotyczących konfiskaty

34.

Wsparcie ustanowienia w państwach członkowskich skutecznie działających biur ds. odzyskiwania mienia zgodnie z decyzją Rady 2007/845/WSiSW oraz dalsze wspieranie zainteresowanych państw członkowskich poprzez sieć CARIN. Wsparcie dochodzeń przez Europol oraz związane z Europolem pliki robocze do celów analizy

13.

Szybkie i skuteczne reagowanie na szczeblu operacyjnym, politycznym i dotyczącym kierunków działań na pojawiające się zagrożenia (np. nowe rodzaje narkotyków, nowe trasy przerzutu)

35.

Ustanowienie w stosownych przypadkach regionalnych platform bezpieczeństwa (np. MAOC-N, zespół zadaniowy regionu Morza Bałtyckiego) do zwalczania pojawiających się zagrożeń poprzez skoordynowane działania operacyjne. Takie działania powinny być zgodne z obowiązującymi ustaleniami prawnymi i operacyjnymi na szczeblu UE i oparte na szczegółowej analizie zagrożeń (zob. również działanie 48). Nowe platformy powinny być ustanowione bez nakładania się na istniejące struktury i powinny być z nimi zgodne

36.

Skupienie się UE na skoordynowanych i wspólnych wysiłkach państw członkowskich i regionów najbardziej narażonych na produkcję konkretnych narkotyków/zjawisko handlu narkotykami, w stosownych przypadkach we współpracy z Europolem

14.

Ograniczenie produkcji oraz podaży narkotyków syntetycznych

37.

Aktywne podtrzymywanie współpracy państw członkowskich w zakresie egzekwowania prawa/wspólne działania w tej dziedzinie oraz wymiana danych wywiadowczych i najlepszych praktyk. Optymalne wykorzystanie pliku roboczego Europolu SYNERGY i jego składników (9) oraz powiązanych inicjatyw COSPOL

15.

Ograniczenie rozprzestrzeniania się i handlu w UE oraz przerzutów przez obszar UE prekursorów narkotyków wykorzystywanych w nielegalnej produkcji narkotyków

38.

Wypracowanie przez UE jasnego i jednolitego stanowiska w tej kwestii na szczeblu międzynarodowym oraz na odpowiednich forach międzynarodowych, w oparciu o istniejące prawodawstwo i współpracę z sektorem prywatnym oraz poprzez skuteczną koordynację w ramach odpowiednich organów Rady

39.

Służby celne i graniczne włączają kontrole prekursorów do kontroli na poziomie strategicznym, wzmacniają skuteczność zarządzania kontrolą granic poprzez wdrożenie wspólnotowego mechanizmu zarządzania ryzykiem, lepiej koordynują działania z innymi organami ścigania zajmującymi się zwalczaniem produkcji narkotyków i handlu nimi

40.

Pełne wsparcie UE dla międzynarodowej współpracy operacyjnej służącej zapobieganiu wykorzystywania prekursorów narkotyków, np. dla projektów PRISM i COHESION prowadzonych przez Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających (INCB). Współpraca operacyjna między organami dochodzeniowymi w UE wspierana przez ramy współpracy Wspólnej Europejskiej Jednostki ds. Prekursorów (EJUP) oraz plików roboczych Europolu. Ramy tej współpracy powinny być rozszerzane/wykorzystywane w większym stopniu

41.

UE i państwa członkowskie, mając na celu zwalczanie siatek przestępczych biorących udział w handlu prekursorami, w pełni wspierają projekty Europolu dotyczące narkotyków oraz EJUP pod względem egzekwowania prawa i podejścia wykorzystującego wywiad kryminalny

42.

Ocena prawodawstwa kontrolującego prekursory narkotyków w UE oraz jego wdrożenia

43.

Opracowanie i wykorzystanie przez UE, w stosownych przypadkach po konsultacji z Europolem, porozumień o współpracy z krajami uznanymi za główne źródła najważniejszych prekursorów narkotyków syntetycznych

44.

Wzmocnienie współpracy interdyscyplinarnej między Komisją, OLAF-em, Europolem, EJUP i COSPOL-em, mającej na celu podejmowanie wspólnych inicjatyw

16.

Systematyczne uwzględnianie zagadnień polityki antynarkotykowej UE w stosunkach z krajami trzecimi i regionami (w stosownych przypadkach) oraz w szerszych ramach strategii rozwoju i bezpieczeństwa. Przeprowadzanie tych działań w oparciu o planowanie strategiczne i koordynację między wszystkimi zainteresowanymi stronami

45.

Zadbanie o to, aby stosunki UE z krajami trzecimi odzwierciedlały cele unijnej strategii antynarkotykowej oraz planów działania

46.

Poprawa skuteczności istniejących ram dotyczących narkotyków, np. mechanizmu koordynacji i współpracy między UE a Ameryką Łacińską oraz Karaibami, szczególnej płaszczyzny dialogu UE-Wspólnota Andyjska oraz trojek ds. narkotyków z państwami i regionami trzecimi, przez określenie konkretnych dziedzin współpracy i ustalenie wskaźników realizacji

47.

Zgodnie z politycznymi decyzjami i strategiami UE oraz przy wsparciu programów pomocowych państw członkowskich i WE rozwiązywanie problemów związanych z narkotykami w państwach producentach i krajach leżących wzdłuż (nowo powstających) szlaków przemytniczych, takich jak Afryka Zachodnia, przez projekty służące obniżeniu popytu na narkotyki i ich podaży, w tym środki rozwoju alternatywnego, oraz zapobieganiu wykorzystania prekursorów chemicznych do produkcji narkotyków. Pomoc powinna być w stosownych przypadkach koordynowana z planami działania w zakresie narkotyków między UE a krajami i regionami trzecimi (zob. działania 51 i 60)

48.

Rozwój współpracy regionalnej i wewnątrzregionalnej w celu obniżenia popytu na narkotyki i podaży narkotyków w krajach trzecich przy wsparciu państw członkowskich i wspólnotowych programów finansowania, takich jak instrument współpracy na rzecz rozwoju, Europejski Fundusz Rozwoju, instrument na rzecz stabilności, Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa

49.

Stworzenie — z myślą o koordynacji — mechanizmu monitorującego unijne wsparcie udzielane krajom trzecim w kwestiach związanych z narkotykami

50.

Przeprowadzenie ankiety na temat zakresu i wyników projektów dotyczących kwestii powiązanych z narkotykami, realizowanych w państwach trzecich

51.

Uaktualnienie i wdrożenie planów działania UE w zakresie narkotyków dla republik Azji Środkowej (10); Ameryki Łacińskiej i Karaibów (11); oraz Bałkanów Zachodnich i krajów kandydujących (12)

52.

Wykorzystaniemechanizmu konsultacyjnego Grupy Dublińskiej oraz podtrzymanie aktywnego dialogu z państwami trzecimi w zakresie wdrażania zaleceń minigrupy dublińskiej

17.

Promowanie i wdrażanie w UE podejścia dotyczącego rozwoju alternatywnego (zdefiniowanego w dok. 9597/06 CORDROGUE 44 oraz UNODC/CND/2008/WG.3/CRP.4) we współpracy z państwami trzecimi, ze zwróceniem uwagi na prawa człowieka, bezpieczeństwo ludzi oraz szczególne warunki ramowe

53.

Intensyfikacja wsparcia finansowego w związku z realizacją projektów i programów alternatywnego rozwoju przy jednoczesnym zagwarantowaniu, że działania odbywają się w odpowiedniej kolejności i że udzielenie pomocy rozwojowej nie jest uzależnione od ograniczenia nielegalnych upraw narkotyków oraz finansowania inicjatyw, które mają na celu zapobieganie nielegalnym uprawom narkotyków

54.

Włączenie rozwoju alternatywnego do szerszego programu rozwoju państw członkowskich oraz zachęcanie państw trzecich do uwzględniania rozwoju alternatywnego w politykach krajowych

55.

Udział w inicjatywach w ramach środowiska związanego z narkotykami, które mają na celu ograniczenie ubóstwa, konfliktów i podatności, poprzez wspieranie legalnych, trwałych i zrównoważonych źródeł utrzymania

—

zwiększenie bezpieczeństwa zaopatrzenia w żywność oraz generacji dochodów dla ubogich

—

poprawa dostępu osób ubogich do infrastruktury socjalnej i produkcyjnej

18.

Wzmocnienie koordynacji UE w kontekście wielostronnym oraz propagowanie zintegrowanego i wyważonego podejścia

56.

Zagwarantowanie lepszej koordynacji i ciągłości działań przedstawicieli HDG i państw członkowskich w Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Środków Odurzających (CND), w tym przez odpowiednie dzielenie się zadaniami przez państwa członkowskie na podstawie inicjatywy prezydencji

57.

Przygotowanie, koordynacja i przyjmowanie wspólnych stanowisk UE i wspólnych rezolucji na forum CND

58.

Przedstawienie stanowiska UE na obradach wysokiego szczebla 52. sesji CND w sprawie oceny specjalnej sesji Organizacji Narodów Zjednoczonych poświęconej narkotykom w 1998 r. (UNGASS) (14) i działań następczych, odzwierciedlającego podstawowe zasady polityki antynarkotykowej UE

59.

Koordynacja działań z innymi podmiotami lub programami międzynarodowymi, w szczególności UNODC, Grupą Pompidou, WHO, UNAIDS, WCO i Interpolem

19.

Wspieranie państw kandydujących i państw uczestniczących w procesie stabilizacji i stowarzyszenia

60.

Udzielanie tym krajom koniecznej pomocy technicznej i innego wsparcia w celu zapoznania ich z dorobkiem wspólnotowym w dziedzinie narkotyków, a także pomocy w realizacji wymaganych działań, w tym działań przyjętych w planie działania w zakresie narkotyków we współpracy z Bałkanami Zachodnimi (15)

20.

Lepsza współpraca z krajami uczestniczącymi w europejskiej polityce sąsiedztwa

61.

Głębszy dialog w sprawie narkotyków z krajami uczestniczącymi w europejskiej polityce sąsiedztwa w kontekście dwustronnym i regionalnym, a szczególnie w ramach istniejących podkomitetów

62.

Zachęcanie tych krajów do wykorzystywania Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa do wdrażania sekcji poświęconych narkotykom zawartych w planach działania europejskiej polityki sąsiedztwa

21.

Rozszerzenie podstawowej wiedzy o narkotykach przez promowanie badań naukowych

63.

Rada i Komisja:

22.

Zapewnienie wymiany dokładnych i mających znaczenie dla prowadzonej polityki informacji o nielegalnych narkotykach

64.

Dalsze zapewnianie przez państwa członkowskie odpowiednich zasobów krajowym punktom kontaktowym Reitox (16) w związku z wypełnianiem zobowiązań oraz spełnianiem norm jakości wynikających z członkostwa w EMCDDA. Krajowe punkty kontaktowe uczestniczą w EMCDDA na podstawie umów rocznych i przy odpowiednim wsparciu ze strony EMCDDA.

23.

Dalsze opracowywanie instrumentów do monitorowania sytuacji w zakresie narkotyków i skuteczności podejmowanych działań

65.

Dalsze usprawnianie i pełne wdrożenie pięciu najważniejszych wskaźników epidemiologicznych EMCDDA oraz opracowanie nowych wskaźników i działań służących ograniczaniu popytu na narkotyki

66.

Przeprowadzenie studium naukowego w celu oceny wykorzystania Internetu jako narzędzia w związku z nielegalnym handlem narkotykami oraz zbadanie, jakie środki mogą być skuteczne dla przeciwdziałania temu zjawisku

67.

Opracowanie głównychwskaźników gromadzenia danych mających znaczenie dla prowadzonej polityki, dotyczących przestępstw związanych z narkotykami, nielegalnych upraw, rynku nielegalnych narkotyków i egzekwowania prawa oraz opracowanie strategii ich gromadzenia

68.

Opracowanie instrumentów analitycznych w celu lepszej oceny skuteczności i wpływu polityki antynarkotykowej (np. przykładowe narzędzia oceny, wskaźniki skuteczności polityki, analiza wydatków publicznych itp.)

69.

Ocena funkcjonowania decyzji Rady 2005/387/WSiSW w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych oraz w razie konieczności zmiana tej decyzji

24.

Zapewnienie stałej oceny prowadzonej polityki antynarkotykowej

70.

Systematyczne lub bieżące ocenianie i dopracowywanie przez państwa członkowskie krajowych strategii antynarkotykowych

71.

Przedstawianie Radzie i Parlamentowi Europejskiemu corocznego sprawozdania z postępów we wdrażaniu planu działania oraz (stosownie do potrzeb) przedstawianie dostosowanych/poprawionych wskaźników i mechanizmów sprawozdawczych służących monitorowaniu i ocenie

72.

Przeprowadzenie zewnętrznej niezależnej oceny wdrażania strategii antynarkotykowej UE na lata 2005–2012 oraz planu działania w zakresie narkotyków na lata 2009–2012, przy czym działania następcze powinny być poprzedzone okresem refleksji