52008PC0380

[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 23.6.2008

KOM(2008) 380 wersja ostateczna

2008/0122 (COD)

Wniosek

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca decyzję Rady nr 2001/470/WE ustanawiającą europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i handlowych

(przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

1. PODSTAWA I CELE WNIOSKU

1.1 Wprowadzenie

W dniu 28 maja 2001 r. Rada przyjęła decyzję 2001/470/WE ustanawiającą europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i handlowych pomiędzy państwami członkowskimi z wyjątkiem Danii (zwaną dalej „decyzją”)[1], która ma zastosowanie od dnia 1 grudnia 2002 r.

Utworzenie europejskiej sieci sądowej w sprawach cywilnych i handlowych (zwanej dalej „Siecią”) związane jest ze stopniowym powstawaniem przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, która wymaga polepszenia, uproszczenia i przyspieszenia współpracy sądowej między państwami członkowskimi. Istnienie Sieci ma również ułatwić obywatelom dostęp do wymiaru sprawiedliwości w przypadku sporów o zasięgu transgranicznym dzięki stopniowemu uruchomieniu systemu informacji przeznaczonego dla ogółu społeczeństwa.

Na początku 2008 r. Sieć liczyła 437 członków podzielonych na cztery grupy: 102 punktów kontaktowych, 140 organów centralnych (art. 2 ust. 1 lit. b)), 12 sędziów łącznikowych i 181 innych organów sądowych zajmujących się współpracą sądową.

Komisja zapewnia organizację, przewodnictwo i prowadzi sekretariat spotkań Sieci. Spotkania punktów kontaktowych odbywają się co najmniej raz na pół roku. W okresie między 11 lutego 2003 r. a 31 stycznia 2008 r. odbyło się 19 takich spotkań, co daje średnią czterech spotkań rocznie. Od 2002 r. począwszy, raz do roku miały miejsce spotkania wszystkich członków Sieci.

1.2 Kontekst ogólny wniosku i proces konsultacji

W artykule 19 decyzji przewidziano, że Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania tej decyzji, do którego może dołączyć propozycje dostosowań. Sprawozdanie powinno obejmować kwestię dostępu i zaangażowania zawodów prawniczych w działalność Sieci oraz ewentualnego umożliwienia bezpośredniego publicznego dostępu do punktów kontaktowych Sieci.

Obecny wniosek opiera się na szerokich konsultacjach z zainteresowanymi stronami, przede wszystkim w obrębie Sieci. W toku prac nad wspomnianym sprawozdaniem Komisja zleciła przeprowadzenie badania na temat funkcjonowania Sieci (zwanego dalej „badaniem”), które zrealizowano między grudniem 2004 r. a majem 2005 r.[2]

Na podstawie tego badania i konsultacji prowadzonych od 2004 r. w obrębie Sieci w dniu 16 maja 2006 r. Komisja przedstawiła sprawozdanie na temat stosowania decyzji[3]. W tym sprawozdaniu, przedstawionym zgodnie z art. 19 decyzji, Komisja stwierdziła, że dzięki Sieci poprawiła się współpraca sądowa między państwami członkowskimi.

Wskazano w nim jednak także na pewne nieprawidłowości w funkcjonowaniu Sieci. Zdaniem Komisji nie wykorzystuje się w pełni potencjału Sieci. Komisja uważa, że aby Sieć skutecznie realizowała swoje zadania, musi dysponować odpowiednimi środkami. Ponadto Komisja podkreśliła znaczenie Sieci jako ważnego narzędzia w procesie kształtowania prawdziwej europejskiej przestrzeni sprawiedliwości.

W odpowiedzi na sprawozdanie Komisji Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych na spotkaniu w dniach 19 i 20 kwietnia 2007 r. przyjęła konkluzje w sprawie europejskiej sieci sądowej[4].

1.3 Ogólny cel wniosku

Ogólnym celem wniosku jest wsparcie Sieci w wykonywaniu zadań z zakresu współpracy sądowej między państwami członkowskimi, w szczególności jeśli chodzi o skuteczne i praktyczne stosowanie przez sędziów i przedstawicieli innych zawodów prawniczych prawa wspólnotowego i konwencji obowiązujących między państwami członkowskimi. Zmierza on również do skonsolidowania roli Sieci w dziedzinie skutecznego dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości w przypadku sporów o zasięgu transgranicznym.

Cele te związane są z przyjętym przez Radę w dniu 5 listopada 2004 r. programem haskim zatytułowanym „Wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej”[5] (zwanym dalej „programem haskim”), w którym stwierdzono, że należy poczynić dalsze wysiłki w celu ułatwienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości i współpracy sądowej w sprawach cywilnych. Propozycję zmiany decyzji ustanawiającej Sieć zawarto w planie działania Rady i Komisji z dnia 2 czerwca 2005 r. służącym realizacji programu haskiego[6].

Należy podkreślić, że od momentu wejścia w życie decyzji w sprawie ustanowienia Sieci przyjęto wiele instrumentów wspólnotowych w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych. Niektóre już mają zastosowanie, a w przypadku innych nastąpi to wkrótce[7]. Warunkiem konkretnego i skutecznego wprowadzenia w życie wszystkich tych instrumentów prawnych jest wzmocnienie roli sieci, w szczególności aby mogła ona sprostać spodziewanemu wzrostowi liczby wniosków o udzielenie informacji lub wniosków dotyczących współpracy.

Ponadto w celu skutecznego wprowadzenia w życie przepisów wspólnotowych i międzynarodowych dotyczących prawa właściwego dla danej sprawy konieczne będzie rozwinięcie w ramach Sieci działalności związanej z pomocą w stosowaniu prawa zagranicznego, udzielaną sądom i innym organom.

Niniejszy wniosek ma więc na celu stworzenie nowych przepisów dotyczących funkcjonowania Sieci, które usprawnią jej organizację i wyposażą w doskonalsze środki, aby w przyszłości mogła, w ramach europejskiej przestrzeni sprawiedliwości, stać się zasadniczym narzędziem współpracy między wszystkimi podmiotami działającymi na polu wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych.

2. ELEMENTY PRAWNE WNIOSKU

2.1 Podstawa prawna

Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 61 lit. c), nadający Wspólnocie kompetencje do przyjmowania środków w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych przewidzianych w art. 65, które powinny być przyjęte zgodnie z art. 67 ust. 5 tiret drugie, w drodze procedury współdecyzji określonej w art. 251 Traktatu.

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu. [Niniejszej decyzji nie stosuje się również do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, chyba że wyrażą wolę uczestnictwa w niej zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.]

2.2 Zasada pomocniczości

Biorąc pod uwagę, iż cele zaproponowanego działania, a mianowicie wzmocnienie współpracy sądowej między państwami członkowskimi i umożliwienie skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla osób będących stronami transgranicznych sporów sądowych, nie mogą być w dostateczny sposób osiągnięte przez państwa członkowskie, a mogłyby być lepiej realizowane na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Wybór wiążącego wspólnotowego aktu prawnego w postaci decyzji podyktowany jest koniecznością zapewnienia, aby przyjęte przepisy były stosowane jednolicie przez wszystkie państwa członkowskie.

2.3 Zasada proporcjonalności

Głównym celem decyzji będącej przedmiotem wniosku jest wzmocnienie w sposób skoordynowany i jednolity współpracy sądowej między państwami członkowskimi, w szczególności przy pomocy istniejących struktur Sieci. Decyzja ta nie narusza istniejących w państwach członkowskich mechanizmów współpracy, takich jak mechanizmy, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b)-d), lecz opiera się na polepszeniu współpracy między różnymi częściami składowymi Sieci. Uczestnictwo przedstawicieli zawodów prawniczych w Sieci odbywać się będzie na zasadzie ich powołania państwach członkowskich i przyczyni się do zwiększenia środków działania, jakimi Sieć dysponuje.

Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 Traktatu niniejszy wniosek dotyczący decyzji nie wykracza poza środki niezbędne do osiągnięcia jej celów.

3. SKUTKI BUDŻETOWE I FINANSOWE

Wniosek w dużej mierze opiera się na ścisłej współpracy między państwami członkowskimi a Komisją i na środkach finansowych uwolnionych na rzecz poprawy współpracy sądowej na mocy decyzji nr 1149/2007/WE z dnia 25 września 2007 r. ustanawiającej na lata 2007–2013 program szczegółowy „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” jako część programu ogólnego „Prawa podstawowe i sprawiedliwość”. Usprawnienie funkcjonowania Sieci jest jednym z celów szczegółowych programu „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych”. W związku z tym skutki finansowe związane z zarządzaniem Siecią i jej funkcjonowaniem zostały uwzględnione w wieloletniej puli środków ustanowionej na cele programu „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych”, wynoszącej 109,3 mln EUR . Program prac na rok 2007 związany z programem „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” przewidywał kwotę 3,25 mln EUR na wydatki związane z zarządzaniem Siecią i jej funkcjonowaniem. Program prac na rok 2008, znajdujący się obecnie w końcowej fazie przygotowań, przewiduje 3,15 mln EUR na wydatki związane z zarządzaniem Siecią i jej funkcjonowaniem. Jeśli chodzi o finansowanie konkretnych działań, to pierwszeństwo w programie prac przyznano projektom dotyczącym rozszerzenia znajomości sieci wśród sędziów i innych osób wykonujących zawody prawnicze oraz polepszenia funkcjonowania krajowych punktów kontaktowych i współpracy między tymi punktami a zawodami prawniczymi. W ramach przybliżonego budżetu na finansowanie działań w 2007 r. w wysokości 3,5 mln EUR, kwotę 1 mln EUR można przeznaczyć na współfinansowanie krajowych projektów zmierzających do usprawnienia funkcjonowania sieci sądowej.

4. SZCZEGÓŁOWE WYJAŚNIENIE WNIOSKU

4.1 Dostęp przedstawicieli zawodów prawniczych do prac Sieci

- Artykuł 2 ust. 1 lit. e)

Przepis ten ma na celu otwarcie Sieci dla przedstawicieli zawodów prawniczych bezpośrednio zaangażowanych we współpracę sądową w sprawach cywilnych.

Możliwość włączenia zawodów prawniczych w prace Sieci była przedmiotem szerokich konsultacji przeprowadzonych z inicjatywy Komisji wśród członków Sieci oraz przedstawicieli tych zawodów. W sprawozdaniu przedstawionym w maju 2006 r. Komisja, uwzględniając wyniki konsultacji, zaleciła, aby stopniowo otworzyć dostęp do Sieci dla przedstawicieli zawodów prawniczych zaangażowanych w funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości. W związku z faktem, iż przebieg procesu cywilnego jest w dużej mierze sprawą stron w postępowaniu przed sądem krajowym, przedstawiciele zawodów prawniczych odgrywają kluczową rolę we współpracy sądowej w sprawach cywilnych. Ich uczestnictwo może być korzystne z punktu widzenia rozwoju praktyki prawnej w Unii Europejskiej i ułatwić osiągnięcie celu działalności Sieci.

Niektóre państwa członkowskie wyznaczyły już na członków sieci krajowe izby komornicze lub krajowe rady notarialne[8].

Na potrzeby niniejszego wniosku przez zawody prawnicze należy rozumieć jedynie te zawody, których przedstawiciele bezpośrednio uczestniczą w praktycznym stosowaniu aktów prawa wspólnotowego i międzynarodowego w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych w postępowaniu sądowym lub pozasądowym, jak np. adwokaci i zastępcy sądowi, sollicitors i barristers , notariusze, komornicy sądowi.

W związku z faktem, iż stosunki między prawnikiem a klientem mają charakter poufny, który z jednej strony nie powinien mieć wpływu na funkcjonowanie Sieci, a z drugiej strony nie może być naruszony poprzez uczestnictwo prawnika w działaniach Sieci, nie przewiduje się bezpośredniego i indywidualnego dostępu do Sieci dla osób wykonujących zawody prawnicze. Jedynie izby reprezentujące różne zawody prawnicze w państwach członkowskich zostaną włączone do Sieci w charakterze członków zgodnie z art. 2 decyzji. Należy podkreślić, iż w trakcie konsultacji osiągnięto ogólną zgodę w sprawie otwarcia Sieci dla izb zrzeszających te zawody.

- W art. 2 ust. 3 określono, że jeśli w danym państwie członkowskim funkcjonuje kilka izb zrzeszających na szczeblu krajowym przedstawicieli jednego zawodu prawniczego, zadaniem państwa członkowskiego jest zapewnienie odpowiedniej reprezentacji tego zawodu w ramach sieci.

- Artykuł 5 ust. 1 akapit drugi dotyczący zadań punktów kontaktowych został zmieniony, aby umożliwić udostępnienie punktów kontaktowych także organom, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit e) (organom reprezentującym zawody prawnicze), w tym samym celu, zgodnie z zasadami określonymi przez każde państwo członkowskie.

4.2 Konsolidacja przepisów dotyczących punktów kontaktowych

Jedną z kwestii uwzględnionych w badaniu funkcjonowania Sieci były stosunki między punktami kontaktowymi a organami centralnymi, których dotyczy art. 6. Zmiany w tym zakresie obejmują wiele kluczowych aspektów, które powinny usprawnić funkcjonowanie Sieci.

- W art. 2 ust. 2 decyzji wprowadzono zmiany, nakazujące państwu członkowskiemu, które wyznaczy kilka punktów kontaktowych, wskazanie wśród nich głównego punktu kontaktowego. Działania wskazanego głównego punktu kontaktowego będą musiały całkowicie koncentrować się na wypełnianiu zadań w ramach Sieci, z wyłączeniem innych funkcji, w szczególności funkcji wykonywanych w ramach Sieci przez organy, o których mowa w ust. 1 lit. b), c), d) oraz (nowa) lit. e).

Przewidziano, że jeśli osoba wyznaczona do pełnienia funkcji punktu kontaktowego nie wykonuje zawodu sędziego, w wykonywaniu zadań może wspomagać ją sędzia. Taka sytuacja ma miejsce w wielu państwach członkowskich, bowiem zachowują one prawo do wyznaczenia w charakterze punktu kontaktowego jakiejkolwiek osoby, którą uznają za odpowiednią do pełnienia tej funkcji. Zmiana ta ma na celu usprawnienie procesu przekazywania sądom informacji, a także dąży do zmniejszenia rezerwy sędziów w stosunku do działalności Sieci oraz do lepszego uzasadnienia istnienia punktów kontaktowych w oczach przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości.

4.3 Rola Sieci w zakresie stosowania przepisów innego państwa członkowskiego

Nowe przepisy wyznaczyły Sieci dodatkowe zadania, dzięki którym w przyszłości będzie mogła stać się głównym narzędziem informacji dla organów sprawiedliwości na temat prawa zagranicznego. Zmiany wprowadzone w art. 3 ust. 2 lit. b) stwarzają sądom lub innym organom możliwość odwołania się do Sieci w celu uzyskania informacji na temat treści prawa innego państwa członkowskiego, jeśli jest ono prawem właściwym dla sprawy.

W art. 5 ust. 2 lit. a) dodano drugi akapit, zobowiązujący punkty kontaktowe do dostarczania organom sądowym w swoim kraju informacji mających ułatwić stosowanie przepisów prawnych innego państwa członkowskiego. W celu uzyskania takich informacji celu punkt kontaktowy może zwrócić się do wszystkich elementów Sieci w swoim państwie członkowskim. Aby chronić niezależność organów, które złożyły wniosek, przewidziano, iż informacje zawarte w odpowiedzi nie będą wiążące dla punktów kontaktowych, innych zaangażowanych członków Sieci, ani wspomnianych organów.

4.4 Stosunki między punktami kontaktowymi a organami centralnymi

W celu zwiększenia skuteczności stosowania art. 6 ust. 2 dodano w nim nowy akapit, który ustanawia minimalną roczną liczbę spotkań punktów kontaktowych Sieci z organami centralnymi w państwach członkowskich. Bardzo ważne jest bowiem wprowadzenie zwyczaju wymiany poglądów i stałych kontaktów między tymi dwiema kategoriami członków Sieci w każdym z państw członkowskich.

4.5 Wzmożenie działalności punktów kontaktowych

W art. 5 ust. 2 dotyczącym zadań punktów kontaktowych dodano lit. f), w której przewidziano obowiązek przedstawiania co dwa lata przez punkty kontaktowe sprawozdania na temat prowadzonej działalności.

- Artykuł 8, który pierwotnie ograniczał się do wskazania urządzeń używanych przez punkty kontaktowe do przekazywania informacji, został przeredagowany i dotyczyć będzie przyspieszonego trybu rozpatrywania wniosków dotyczących współpracy sądowej w ramach Sieci. Według danych przekazanych przez niektóre punkty kontaktowe[9] w 2007 r. średni czas udzielenia odpowiedzi na wniosek wynosił 7 dni roboczych. Wiadomo jednak, że występują różnice między punktami kontaktowymi i zgłaszano niekiedy bardzo długie terminy rozpatrywania wniosków. Tymczasem najważniejszą korzyścią z działalności Sieci, w porównaniu do wcześniej istniejących struktur współpracy, w szczególności współpracy władz centralnych lub drogi dyplomatycznej, miało być zapewnienie szybkiego i płynnego przepływu wniosków.

Komisja będzie prowadzić zabezpieczony elektroniczny rejestr wymiany informacji w ramach współpracy sądowej między punktami kontaktowymi, oparty na przekazywanych przez nie danych. Dzięki temu Komisja będzie w stanie regularnie dostarczać Sieci dane statystyczne dotyczące wniosków w sprawie współpracy sądowej. Pozwoli to usprawnić proces wprowadzania danych do rejestru, umożliwi zbieranie wiarygodnych i kompletnych danych na temat wniosków i tematów z nimi związanych, którymi zajmuje się Sieć, a także umożliwi rozpoznanie napotkanych problemów i stosowanych narzędzi.

Dzięki zmianom wprowadzonym w art. 9 państwa członkowskie będą mogły wysyłać na spotkania punktów kontaktowych nie czterech przedstawicieli, a sześciu. Pozwoli im to więc na włączenie do delegacji na spotkania tematyczne, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b) oraz c), większej liczby sędziów i ekspertów.

4.6 Skuteczny dostęp obywateli do wymiaru sprawiedliwości

Artykuł 3 ust. 1 lit. b) określa skuteczny dostęp obywateli do wymiaru sprawiedliwości jako jedno z zadań i działań Sieci. Do tej pory, mimo że motyw 9. wskazywał „ skuteczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości dla osób angażujących się w transgraniczne spory sądowe ” jako cel decyzji, to motyw 14. oraz art. 3 zawężały konieczne działania do ustanowienia europejskiego systemu informacyjnego dla ogółu społeczeństwa.

W programie haskim położono nacisk na poprawę dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości, a od 2002 r. przyjęto wiele przepisów wspólnotowych regulujących tę kwestię[10]. Niniejszy wniosek umożliwi Sieci skuteczniejsze wprowadzanie w życie nowych instrumentów.

W art. 5 ust. 2 dodano lit. c)a, w której określono, że punkty kontaktowe będą bezpośrednio przekazywać obywatelom informacje o właściwych instrumentach wspólnotowych i międzynarodowych oraz o prawie krajowym państw członkowskich, z naciskiem na dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych. Zadanie to będzie odtąd należało bezpośrednio do punktów kontaktowych w państwach członkowskich, a więc będzie realizowane na poziomie najbliższym obywatelom.

Tytuł rozdziału III decyzji zmieniono w taki sposób, aby odzwierciedlał nowe priorytety Sieci w zakresie informowania obywateli.

Okazało się, że wystąpiły przeszkody, związane w szczególności z brakiem dostatecznych środków, które utrudniały przewidziany w art. 19 decyzji bezpośredni dostęp obywateli do punktów kontaktowych. Komisja proponuje więc w art. 13a, aby na początku stopniowy dostęp dla obywateli do punktów kontaktowych w państwach członkowskich polegał jedynie na zastosowaniu najodpowiedniejszych urządzeń technicznych. Niniejszy wniosek mimo wszystko umożliwi Sieci skuteczne wprowadzanie w życie nowych instrumentów skierowanych do obywateli.

Zmieniono art. 17 ust. 4 lit. b) dotyczącą roli Komisji w systemie informowania ogółu społeczeństwa w ramach Sieci. Komisja będzie zapewniać tłumaczenie na języki urzędowe instytucji wspólnotowych informacji na temat odpowiednich aspektów prawa wspólnotowego i procedur, w tym orzecznictwa wspólnotowego, wprowadzonych do systemu informacyjnego zgodnie z art. 14 oraz tłumaczenie wszystkich ogólnych stron systemu. Ponadto, mając na uwadze opłacalność, Komisja w miarę dostępnych środków zapewni tłumaczenie na te języki formularzy informacyjnych, o których mowa w art. 15. Doświadczenie uzyskane od 2003 r. wykazało, że dostępne na rynku środki nie wystarczają do przetłumaczenia wspomnianych formularzy na wszystkie języki w rozsądnym terminie. Rozwiązania tego problemu należy szukać w ramach inicjatywy „e-Prawo”, która przewiduje narzędzia mające ułatwić zapewnienie przekładu informacji skierowanych do społeczeństwa.

4.7 Stosunki z innymi sieciami i niektórymi organizacjami międzynarodowymi

W decyzji dodano art. 12a, który mówi o nawiązaniu wymiany informacji i współpracy między Siecią a innymi europejskimi sieciami informacyjnymi służącymi do ułatwienia współpracy między różnymi systemami wymiaru sprawiedliwości lub dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

We wspomnianym wcześniej sprawozdaniu Komisja stwierdziła, że należy skuteczniej wykorzystywać synergię powstającą między omawianą tu siecią sądową a Siecią Europejskich Centrów Konsumenckich (ECC-Net). Dzięki temu konsumenci, których sprawa nie mogła zostać rozwiązana w ramach sieci ECC-Net, mieliby możliwość skorzystania z pomocy omawianej sieci sądowej w zakresie dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Znaczenie tego elementu wniosku jest tym większe, że rozporządzenie nr 861/2007 ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń zacznie mieć zastosowanie w dniu 1 stycznia 2009 r.

W ust. 3 omawianego artykułu przewidziano, że Sieć może nawiązywać stosunki z sieciami współpracy sądowej ustanowionymi przez kraje trzecie, a także z organizacjami międzynarodowymi rozwijającymi współpracę sądową. Chodzi np. o Latynoamerykańską Sieć Międzynarodowej Współpracy Sądowej (IberRed)[11], do której należą Hiszpania i Portugalia, ale również o inne regionalne sieci sądowe. Wśród organizacji międzynarodowych, których dotyczy wspomniany artykuł, wymienić można Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego, do której Wspólnota przystąpiła w kwietniu 2007 r.

4.8 Stanowisko Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii.

Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia nie uczestniczą we współpracy w kwestiach wchodzących w zakres tytułu IV traktatu, chyba że wyrażą wolę uczestnictwa w tej współpracy zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu. Niemniej na podstawie nowego art. 11a Dania będzie mogła uczestniczyć w spotkaniach Sieci w charakterze obserwatora, mimo że nie podlega stosowaniu decyzji. Ścisłe włączenie Danii do prac Sieci wydaje się jeszcze bardziej konieczne w związku z faktem, iż w dniu 1 lipca 2007 r. weszła w życie umowa między Wspólnotą Europejską a Danią rozszerzająca na Danię przepisy dwóch rozporządzeń wspólnotowych w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych[12].

4.9 Sieć a współpraca międzynarodowa

Ponadto nowy art. 11a ust. 2 pozwoli, w związku z praktyką stosowaną od 2002 r.[13], na uczestnictwo krajów przystępujących do UE w spotkaniach Sieci w charakterze obserwatorów od momentu podpisania aktu przystąpienia. Umożliwi im to praktyczne przygotowanie pełnego uczestnictwa w działalności Sieci. Niniejszy wniosek rozszerza tę praktykę na kraje kandydujące.

4.10 Ocena

Nowy art. 19 przewiduje, że raz na trzy lata Komisja będzie przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie na temat działalności Sieci.

2008/0122 (COD)

Wniosek

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca decyzję Rady nr 2001/470/WE ustanawiającą europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i handlowych

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 5 tiret drugie,

uwzględniając wniosek Komisji[14],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[15],

stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Powodem utworzenia europejskiej sieci sądowej w sprawach cywilnych i handlowych między państwami członkowskimi na mocy decyzji Rady 2001/470/WE[16] jest przekonanie, że powstawanie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości we Wspólnocie wymaga polepszenia, uproszczenia i przyspieszenia współpracy sądowej między państwami członkowskimi oraz ułatwienia dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości w przypadku sporów sądowych o zasięgu transgranicznym. Wspomniana decyzja zaczęła mieć zastosowanie w dniu 1 grudnia 2002 r.

(2) Przyjęty przez Radę Europejską na szczycie w dniach 4 i 5 listopada 2004 r. program haski zatytułowany „Wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej”[17] nawołuje do dalszych wysiłków w celu ułatwienia obywatelom dostępu do wymiaru sprawiedliwości i współpracy sądowej w sprawach cywilnych. Program ten kładzie szczególnie nacisk na skuteczne stosowanie przepisów przyjętych przez Parlament Europejski i Radę w sprawach cywilnych oraz na promowanie współpracy między izbami zrzeszającymi zawody prawnicze, mającej doprowadzić do ustanowienia najlepszych praktyk.

(3) Zgodnie z art. 19 decyzji 2001/470/WE w dniu 16 maja 2006 r. Komisja przedstawiła sprawozdanie na temat funkcjonowania Sieci[18]. Stwierdzono w nim, że ogólnie zrealizowano cele Sieci wyznaczone w 2001 r., ale mimo tego Sieć w niewielkim stopniu wykorzystuje obecnie swój potencjał.

(4) Aby zapewnić realizację programu haskiego w zakresie zacieśnienia współpracy sądowej i ułatwienia dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości oraz aby sprostać przewidywanemu zwiększeniu liczby zadań w nadchodzących latach, działalność Sieci musi opierać się na zmienionych przepisach, które rozszerzą zakres jej środków działania.

(5) Po pierwsze konieczna jest bardziej efektywna organizacja działalności Sieci wokół punktów kontaktowych w państwach członkowskich, a następnie podniesienie roli punktów kontaktowych zarówno w oczach sędziów, jak i przedstawicieli innych zawodów prawniczych oraz społeczeństwa obywatelskiego.

(6) Aby osiągnąć powyższy cel, jeden główny punkt kontaktowy w każdym państwie członkowskim musi całkowicie skupić się na realizacji zadań związanych z działalnością Sieci i w pełni wykonywać funkcje przewidziane w decyzji 2001/470/WE.

(7) W przypadku wskazania przez akt wspólnotowy lub konwencję międzynarodową prawa innego państwa jako prawa właściwego dla danej sprawy punkty kontaktowe Sieci powinny w przyszłości odgrywać ważną rolę w zakresie udzielania organom sądowym i pozasądowym w państwach członkowskich informacji na temat treści prawa zagranicznego.

(8) Rozpatrywanie przez punkty kontaktowe wniosków dotyczących współpracy musi odbywać się z szybkością odpowiadającą realizacji ogólnych celów niniejszej decyzji.

(9) Aby osiągnąć cele decyzji 2001/470/WE w dziedzinie zacieśnienia współpracy sądowej w państwach członkowskich Unii i usprawnienia dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości, zawody prawnicze, których przedstawiciele bezpośrednio uczestniczą w stosowaniu wspólnotowych i międzynarodowych instrumentów związanych z wymiarem sprawiedliwości w sprawach cywilnych, muszą stać się pełnoprawnymi członkami Sieci za pośrednictwem zrzeszających je izb krajowych.

(10) Aby jak najpełniej rozwinąć zadania Sieci w zakresie dostępu do wymiaru sprawiedliwości, konieczne jest ponadto stopniowe udostępnienie punktów kontaktowych ogółowi społeczeństwa przy pomocy nowoczesnych środków przekazu informacji.

(11) W celu zwiększenia wzajemnego zaufania między sędziami w Unii Europejskiej oraz synergii działań sieci europejskich, Sieć musi mieć możliwość utrzymywania stałych kontaktów z innymi sieciami europejskimi służącymi tym samym celom, przede wszystkim z sieciami grupującymi instytucje sądowe lub sędziów.

(12) Aby Sieć mogła skuteczniej promować międzynarodową współpracę sądową, musi rozwijać kontakty z innymi sieciami współpracy sądowej na świecie oraz z organizacjami międzynarodowymi działającymi w tej dziedzinie.

(13) Sprawozdania Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące działalności Sieci są elementem niezbędnym do zapewnienia stałej kontroli postępów w realizacji celów niniejszej decyzji.

(14) W związku z powyższym należy wprowadzić zmiany do decyzji Rady 2001/470/WE.

(15) Biorąc pod uwagę, iż cele niniejszej decyzji, a mianowicie wzmocnienie współpracy sądowej między państwami członkowskimi i zapewnienie osobom będącym stronami transgranicznych sporów sądowych skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości, nie mogą być w dostateczny sposób osiągnięte przez państwa członkowskie i byłyby lepiej realizowane na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w tymże artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(16) [Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Zjednoczone Królestwo i Irlandia wyraziły życzenie przyjęcia i stosowania niniejszej decyzji.]

(17) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji 2001/470/WE wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i) w lit. c) wyrazy „współpracy w sprawach cywilnych i handlowych” zastępuje się wyrazami „współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych”;

(ii) dodaje się literę e) w brzmieniu:

„e) izb zrzeszających na szczeblu krajowym w państwach członkowskich adwokatów, notariuszy, komorników sądowych i przedstawicieli innych zawodów prawniczych, którzy bezpośrednio współdziałają przy stosowaniu aktów prawa wspólnotowego i międzynarodowych instrumentów związanych ze współpracą sądową w sprawach cywilnych i handlowych.”;

b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Jeśli państwo członkowskie wyznaczy kilka punktów kontaktowych, wskazuje wśród nich główny punkt kontaktowy i zapewnia odpowiednie mechanizmy koordynacji między nimi. Osoba wyznaczona do pełnienia funkcji jedynego punktu kontaktowego lub głównego punktu kontaktowego w danym państwie członkowskim pełni wyłącznie funkcje punktu kontaktowego określone w niniejszej decyzji, z wyłączeniem innych funkcji, w szczególności funkcji wymienionych w ust. 1 lit. b), c), d) oraz e) niniejszej decyzji.”;

(ii) dodaje się akapit w brzmieniu:

„Jeśli osoba wyznaczona do pełnienia funkcji punktu kontaktowego zgodnie z ust. 2 nie jest sędzią, państwo członkowskie wyznacza sędziego, który będzie wspomagał punkt kontaktowy w pełnieniu zadań łącznikowych z lokalnymi organami sądowymi. Sędzia ten jest pełnoprawnym członkiem sieci.”;

c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Państwa członkowskie wskazują organy wymienione w ust. 1 lit. b), c) oraz e). W odniesieniu do ust. 1 lit. e), jeśli w danym państwie członkowskim funkcjonuje kilka izb zrzeszających na szczeblu krajowym przedstawicieli jednego zawodu prawniczego, zadaniem państwa członkowskiego jest zapewnienie odpowiedniej reprezentacji tego zawodu w ramach sieci.”;

d) w ust. 5 wyrazy „ w ust. 1” zastępuje się wyrazami „w ust. 1 i 2”;

2) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) ułatwianie obywatelom skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości, przede wszystkim przez rozpowszechnianie informacji na temat funkcjonowania wspólnotowych aktów prawnych i międzynarodowych instrumentów odnoszących się do współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych.”;

b) w ust. 2. lit b) dodaje się, co następuje:

„W szczególności, jeśli prawem właściwym jest prawo innego państwa członkowskiego, sądy lub organy mogą zwrócić się do Sieci w celu uzyskania informacji na temat jego treści.”;

3) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Punkty kontaktowe są również do dyspozycji lokalnych organów sądowych w swoich państwach członkowskich oraz organów, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit e) dla tych samych celów, zgodnie z zasadami określonymi przez każde państwo członkowskie.”;

b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) litera a) otrzymuje brzmienie:

„a) dostarczają innym punktom kontaktowym, organom wymienionym w art. 2 ust. 1 lit. b), c), d) oraz e) i lokalnym organom sądowym w swoich państwach członkowskich informacje niezbędne do właściwej współpracy sądowej między państwami członkowskimi zgodnie z art. 3, w celu wsparcia ich w przygotowaniu praktycznych wniosków o współpracę sądową oraz w ustanawianiu najwłaściwszych kontaktów bezpośrednich; w szczególności dostarczają wszystkie informacje mające ułatwić stosowanie przepisów prawnych innego państwa członkowskiego, które na podstawie aktu prawa wspólnotowego lub instrumentu międzynarodowego są właściwe dla sporu lub danej sytuacji. W tym celu punkt kontaktowy, który otrzyma tego rodzaju wniosek, może zwrócić się do innych organów w swoim państwie członkowskim wskazanych w art. 2 o pomoc w udzieleniu odpowiedzi. Informacje zawarte w odpowiedzi nie wiążą punktów kontaktowych ani organu, który przedstawił wniosek;”;

(ii) wprowadza się lit. c)a w brzmieniu:

„c)a udzielają obywatelom informacji na temat współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych w Unii Europejskiej, na temat właściwych instrumentów wspólnotowych i międzynarodowych, a także na temat prawa krajowego państw członkowskich, w szczególności w zakresie dotyczącym dostępu do systemu sądownictwa;”;

(iii) dodaje się literę f) w brzmieniu:

„f) co dwa lata przygotowują sprawozdanie na temat swojej działalności i przedstawiają je podczas spotkania członków Sieci.”;

4) w art. 6 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W tym celu punkty kontaktowe Sieci i odpowiednie organy w każdym z państw członkowskich spotykają się przynajmniej raz do roku na zasadach określonych przez dane państwo członkowskie.”;

5) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 8

Rozpatrywanie wniosków dotyczących współpracy sądowej w trybie przyspieszonym

1. Punkty kontaktowe udzielają odpowiedzi na złożone wnioski bez zbędnej zwłoki i najpóźniej w ciągu dziesięciu dni od dnia wpłynięcia wniosku. Jeśli punkt kontaktowy nie może udzielić odpowiedzi na wniosek w ciągu dziesięciu dni od daty jego otrzymania, informuje o tym zwięźle wnioskodawcę, wskazując termin, który uważa za konieczny na sformułowanie odpowiedzi.

2. W celu jak najskuteczniejszego i jak najszybszego udzielenia odpowiedzi na wnioski, o których mowa w ust. 1, punkty kontaktowe wykorzystują odpowiednie urządzenia techniczne udostępnione im przez państwa członkowskie.

3. Komisja prowadzi zabezpieczony elektroniczny rejestr, do którego dostęp jest ograniczony, obejmujący wnioski w sprawie współpracy sądowej i odpowiedzi, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. a), b), c), c)a i w art. 13a. Punkty kontaktowe dbają o regularne przekazywanie Komisji informacji koniecznych do prowadzenia i uaktualniania rejestru.

4. Przynajmniej raz na pół roku Komisja dostarcza punktom kontaktowym dane statystyczne dotyczące wniosków w sprawie współpracy sądowej i odpowiedzi, o których mowa w ust. 3.”;

6) w art. 9 ust. 2 wyraz „czterech” zastępuje się wyrazem „sześciu”;

7) wprowadza się art. 11a w brzmieniu:

„Artykuł 11a

Uczestnictwo obserwatorów w spotkaniach Sieci

1. Bez uszczerbku dla art. 1 ust. 2 przedstawiciele Danii mogą uczestniczyć w spotkaniach, o których mowa w art. 9 i 11.

2. Kraje przystępujące do UE i kraje kandydujące mogą być zaproszone do udziału w tych spotkaniach w charakterze obserwatorów. Kraje trzecie będące stronami Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w Lugano w dniu 30 października 2007 r., również mogą uczestniczyć w charakterze obserwatorów w niektórych spotkaniach Sieci.

3. Każdy kraj-obserwator może reprezentować na tych spotkaniach jedna lub więcej osób; liczba przedstawicieli jednego kraju nie może jednak przekroczyć trzech.”;

8) wprowadza się art. 12a w brzmieniu:

„Artykuł 12a

Stosunki z innymi sieciami i organizacjami międzynarodowymi

1. Sieć utrzymuje kontakty z innymi sieciami europejskimi realizującymi podobne cele, w szczególności z europejską siecią sądową w sprawach karnych oraz europejską siecią szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości.

2. Sieć utrzymuje kontakty z Siecią Europejskich Centrów Konsumenckich (ECC-Net). Punkty kontaktowe europejskiej sieci sądowej w sprawach cywilnych i handlowych są w szczególności do dyspozycji punktów kontaktowych sieci ECC-Net, jeśli chodzi o udostępnianie informacji mających ułatwić konsumentom skuteczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości.

3. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 3, dotyczących międzynarodowych instrumentów współpracy sądowej w sprawach cywilnych i karnych, Sieć utrzymuje kontakty i wymienia doświadczenia z innymi sieciami współpracy sądowej działającymi w krajach trzecich oraz z organizacjami międzynarodowymi, które promują międzynarodową współpracę sądową.

4. Za wykonanie przepisów niniejszego artykułu odpowiada Komisja w ścisłej współpracy z prezydencją Rady i państwami członkowskimi.”;

9) tytuł rozdziału III otrzymuje brzmienie:

„Rozdział III

Informacje dostępne w ramach sieci i informowanie społeczeństwa”

10) w art. 13 ust. 1 dodaje się lit. c) w brzmieniu:

„c) informacje, o których mowa w art. 8.”;

11) wprowadza się art. 13a w brzmieniu:

„Artykuł 13a

Informowanie społeczeństwa przez punkty kontaktowe

Stopniowo udostępnia się obywatelom punkty kontaktowe Sieci za pomocą najodpowiedniejszych urządzeń technicznych w celu udzielania informacji na temat treści i stosowania instrumentów wspólnotowych lub międzynarodowych dotyczących współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych oraz, w razie konieczności, w celu kierowania obywateli do właściwych organów, w szczególności do organów, o których mowa w art. 6.”;

12) w art. 17 ust. 4 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) w granicach dostępnych środków, zapewnia tłumaczenie na języki urzędowe instytucji wspólnotowych informacji na temat odpowiednich aspektów prawa wspólnotowego i procedur, w tym orzecznictwa wspólnotowego, oraz tłumaczenie ogólnych stron systemu informacyjnego i formularzy informacyjnych, o których mowa w art. 15, i udostępnia te tłumaczenia na stronie internetowej sieci.”;

13) artykuł 19 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 19

Ocena

Najpóźniej w dniu […] r. [ trzy lata po rozpoczęciu stosowania niniejszej decyzji ], a następnie raz na trzy lata, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie na temat działalności Sieci. W razie konieczności do sprawozdania dołącza się wnioski mające na celu zmianę niniejszej decyzji.”;

14) artykuł 20 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 20

Przekazywanie informacji

Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje wymagane z tytułu art. 2 ust. 5 najpóźniej w dniu […] r. [ sześć miesięcy przed rozpoczęciem stosowania niniejszej decyzji ].”.

Artykuł 2

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem […] r.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia […] r., z wyjątkiem art. 2 i 20, które stosuje się od dnia notyfikacji decyzji państwom członkowskim, do których jest ona skierowana.

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z przepisami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

[1] Dz.U. L 174 z 27.6.2001, s. 25.

[2] http://ec.europa.eu/justice_home/doc_centre/civil/studies/doc_civil_studies_en.htm

[3] COM(2006) 203 wersja ostateczna, SEC(2006) 579.

[4] Dok. 7152/07 JUSTCIV 48.

[5] Dz.U. C 53 z 3.3.2005, s. 1.

[6] Dz.U. C 198 z 12.8.2005, s. 1.

[7] Dyrektywa o pomocy prawnej ma zastosowanie od dnia 30 listopada 2004 r., rozporządzenie „Bruksela IIa” – od dnia 1 marca 2005 r., dyrektywa dotycząca kompensaty dla ofiar przestępstw – od dnia 1 stycznia 2006 r., rozporządzenie w sprawie Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego – od dnia 21 października 2005 r., rozporządzenie ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty – od dnia 12 grudnia 2008 r., rozporządzenie ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń zacznie mieć zastosowanie dnia 1 stycznia 2009 r., rozporządzenie „Rzym II” dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych – dnia 11 stycznia 2009 r., rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazywania aktów – dnia 13 listopada 2008 r., dyrektywa w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych – dnia 21 maja 2008 r., a rozporządzenie „Rzym I” dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań umownych ma dopiero zostać przyjęte.

[8] Belgia wyznaczyła Krajową Izbę Komorniczą ( Chambre nationale des huissiers de justice ) na potrzeby rozporządzenia nr 1348/2000, a Francja Krajową Radę Notarialną ( Conseil supérieur du notariat ) na potrzeby konwencji haskiej z 1980 r. zmierzającej do ułatwienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w stosunkach międzynarodowych oraz konwencji Międzynarodowej Komisji Stanu Cywilnego w sprawie wymiany informacji z zakresu nabywania obywatelstwa.

[9] Dane przekazane jedynie przez sześć punktów kontaktowych.

[10] Chodzi w szczególności o dyrektywę o pomocy prawnej i dyrektywę dotyczącą kompensaty dla ofiar przestępstw oraz rozporządzenie ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty i rozporządzenie ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń, których przepisy bezpośrednio odwołują się do roli Sieci jako instrumentu, który ma zapewnić ich skuteczne stosowanie (art. 28 i art. 24).

[11] Utworzona w październiku 2004 r. sieć IberRed składa się z punktów kontaktowych w 23 krajach latynoamerykańskich, a jej celem jest usprawnienie pomocy sądowej w sprawach cywilnych i karnych oraz wzmocnienie współpracy między tymi krajami.

[12] Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii rozszerzająca na Danię przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych oraz Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii rozszerzająca na Danię przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w państwach członkowskich (Dz.U. 2006 L 120, s. 22 i 23).

[13] Za kraje przystępujące uważa się kraje, które zakończyły negocjacje akcesyjne i podpisały traktat o przystąpieniu (np.: Rumunia i Bułgaria w 2006 r.). Kraje kandydujące to te, z którymi otwarto negocjacje akcesyjne (Turcja, Chorwacja, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii). Państwa, które przystąpiły do Unii w dniu 1 maja 2004 r. uczestniczyły w spotkaniach Sieci w charakterze obserwatorów od grudnia 2002 r. Bułgaria i Rumunia uczestniczyły w tych spotkaniach w charakterze obserwatorów od kwietnia 2005 r.

[14] Dz.U. C […] z […], s. […].

[15] Dz.U. C […] z […], s. […].

[16] Dz.U. L 174 z 27.6.2001, s. 25.

[17] Dz.U. C 53 z 3.3.2005, s. 1.

[18] Sprawozdanie Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie zastosowania decyzji Rady 2001/470/WE ustanawiającej europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i handlowych (COM(2006) 203 wersja ostateczna).