1.   Deze verordening is van toepassing op de handhaving van het in artikel 3, leden 1 en 2, van Richtlijn (EU) 2019/633 neergelegde verbod op oneerlijke handelspraktijken in de relaties tussen ondernemingen in de landbouw- en voedselvoorzieningsketen met een grensoverschrijdende dimensie die zich voordoen met betrekking tot de verkoop van landbouw- en voedingsproducten tussen in artikel 1, lid 2, van die richtlijn vermelde afnemers en leveranciers.

Hoofdstuk IV van deze verordening is ook van toepassing met betrekking tot korte termijnen van minder dan 30 dagen voor specifieke sectoren op basis van artikel 3, lid 1, punt b), van Richtlijn (EU) 2019/633 of tot op basis van artikel 9, lid 1, van die richtlijn gehandhaafde of vastgestelde nationale voorschriften, indien de lidstaat daartoe besluit overeenkomstig de artikelen 15 en 16 van deze verordening.

Hoofdstuk VI van deze verordening is van toepassing met betrekking tot oneerlijke handelspraktijken waarbij leveranciers of afnemers betrokken zijn die buiten de Unie gevestigd zijn.

2.   Deze verordening doet geen afbreuk aan de regels van de Unie en de nationale voorschriften met betrekking tot het internationale privaatrecht, in het bijzonder de regels met betrekking tot de rechterlijke bevoegdheid en het toepasselijke recht.

3.   Deze verordening doet geen afbreuk aan de toepassing in de lidstaten van maatregelen inzake justitiële samenwerking in burgerlijke en strafzaken, met name de werking van het Europees justitieel netwerk zoals vastgesteld bij Besluit 2008/976/JBZ, en de toepassing van Kaderbesluit 2005/214/JBZ en Richtlijn 2014/41/EU.

1.   Voor de toepassing van deze verordening zijn de handhavingsautoriteiten bevoegd onderling informatie uit te wisselen en die informatie, met inbegrip van vertrouwelijke informatie, rechtens of feitelijk als bewijsmiddel te gebruiken.

2.   De in lid 1 bedoelde informatie wordt uitsluitend als bewijsmiddel gebruikt voor de toepassing van deze verordening en met betrekking tot het onderwerp waarvoor zij door de aangezochte handhavingsautoriteit is verzameld.

3.   De in lid 1 bedoelde informatie wordt door de handhavingsautoriteiten uitsluitend gebruikt met inachtneming van de gerechtvaardigde belangen van natuurlijke of rechtspersonen, met inbegrip van de bescherming van bedrijfsgeheimen en intellectuele-eigendomsrechten.

4.   In gevallen waarin een klager op grond van artikel 5, lid 3, van Richtlijn (EU) 2019/633 om bescherming van informatie verzoekt, vraagt de handhavingsautoriteit die de klacht ontvangt de voorafgaande toestemming van de klager alvorens de beschermde informatie aan een andere handhavingsautoriteit te verstrekken.

1.   Op verzoek van een verzoekende handhavingsautoriteit verstrekt een aangezochte handhavingsautoriteit de verzoekende handhavingsautoriteit onverwijld en uiterlijk 90 dagen vanaf de datum van het verzoek de gevraagde informatie om vast te stellen of er een oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie plaatsvindt of heeft plaatsgevonden in de lidstaat van de verzoekende handhavingsautoriteit. De verzoekende handhavingsautoriteit en de aangezochte handhavingsautoriteit kunnen overeenkomen om die termijn van 90 dagen met 30 dagen te verlengen.

2.   Indien de aangezochte handhavingsautoriteit niet over alle uit hoofde van lid 1 verzochte informatie beschikt, kan zij op dat verzoek antwoorden met slechts een deel van de informatie of aangeven dat de verzochte informatie ontbreekt. In beide gevallen vermeldt de aangezochte handhavingsautoriteit wat de reden is voor dat antwoord. De aangezochte handhavingsautoriteit kan besluiten de ontbrekende informatie te verzamelen, in welk geval zij de verzoekende handhavingsautoriteit in kennis stelt van haar besluit om dat te doen en de verzamelde informatie vervolgens met die autoriteit deelt.

3.   De op grond van een verzoek uit hoofde van lid 1 te verstrekken informatie wordt door de aangezochte handhavingsautoriteit verzameld en door de verzoekende handhavingsautoriteit uitsluitend overeenkomstig hun respectieve nationale recht gebruikt.

1.   Op verzoek en in naam van een verzoekende handhavingsautoriteit neemt de aangezochte handhavingsautoriteit onderzoeksmaatregelen overeenkomstig de in artikel 6, lid 1, eerste alinea, punten a), b) en c), van Richtlijn (EU) 2019/633 bepaalde bevoegdheden en overeenkomstig haar nationale recht, om vast te stellen of er een oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie heeft plaatsgevonden of plaatsvindt.

2.   Indien een aangezochte handhavingsautoriteit de in artikel 6, lid 1, eerste alinea, punten a), b) en c), van Richtlijn (EU) 2019/633 bepaalde bevoegdheden uitoefent op verzoek van en in naam van een verzoekende handhavingsautoriteit, is het door de verzoekende handhavingsautoriteit gemachtigde of aangewezen ambtenaren en andere begeleidende personen toegestaan de verzoekende handhavingsautoriteit te vergezellen en bij te staan bij de uitoefening van haar bevoegdheden, onder toezicht van haar ambtenaren en op voorwaarde dat de verzoekende handhavingsautoriteit de aangezochte handhavingsautoriteit van tevoren heeft geïnformeerd over haar wens om deel te nemen.

3.   De aangezochte handhavingsautoriteit informeert de verzoekende handhavingsautoriteit onverwijld over de stappen en maatregelen die zij heeft genomen of voornemens is te nemen uit hoofde van lid 1.

1.   Op verzoek van een verzoekende handhavingsautoriteit handhaaft de aangezochte handhavingsautoriteit overeenkomstig haar nationaal recht definitieve besluiten of leidt zij onverwijld procedures in voor de handhaving van definitieve besluiten, waarbij overeenkomstig artikel 6, lid 1, eerste alinea, punt e), van Richtlijn (EU) 2019/633 vastgestelde geldboeten of andere even doeltreffende sancties alsook voorlopige maatregelen worden opgelegd door de lidstaat van de verzoekende handhavingsautoriteit.

2.   Lid 1 is slechts van toepassing indien de verzoekende handhavingsautoriteit is nagegaan dat de afnemer jegens wie de geldboete en andere even doeltreffende sancties alsook voorlopige maatregelen uitvoerbaar zijn, niet over voldoende activa beschikt op het grondgebied van de lidstaat van de verzoekende handhavingsautoriteit.

3.   De verzoekende handhavingsautoriteit kan uitsluitend verzoeken om de handhaving van een definitief besluit.

4.   Vragen in verband met de verjaringstermijnen voor de uitvoering van geldboeten, andere even doeltreffende sancties alsook voorlopige maatregelen worden beheerst door het nationaal recht van de lidstaat van de aangezochte handhavingsautoriteit.

1.   De handhavingsautoriteiten brengen leveranciers geen kosten in rekening in verband met de grensoverschrijdende dimensie van een oneerlijke handelspraktijk.

2.   De handhavingsautoriteiten zien af van elke onderlinge vordering tot terugbetaling van de kosten die bij de toepassing van deze verordening zijn gemaakt, met uitzondering van kosten die zijn gemaakt als aangezochte handhavingsautoriteit in verband met op grond van artikel 7, 8, 9, 15 of 16 genomen maatregelen, zoals bedoeld in de leden 3 en 4 van dit artikel.

3.   Met betrekking tot op grond van artikel 7, 8, 15 of 16 genomen maatregelen kan de aangezochte handhavingsautoriteit de verzoekende handhavingsautoriteit verzoeken alle redelijke extra kosten geheel of gedeeltelijk te dragen, met inbegrip van vertaalkosten, arbeidskosten en administratieve kosten. In dergelijke gevallen draagt de verzoekende handhavingsautoriteit die kosten, zoals verzocht.

4.   Met betrekking tot maatregelen die op grond van artikel 9 zijn genomen, kan de aangezochte handhavingsautoriteit de volledige gemaakte kosten, met inbegrip van vertaalkosten, arbeidskosten en administratieve kosten, terugvorderen uit de geldboeten die namens de verzoekende handhavingsautoriteit zijn geïnd. Indien het bedrag van de geldboeten de redelijke extra kosten niet dekt, of indien de aangezochte handhavingsautoriteit er ondanks alle redelijke inspanningen niet in slaagt de geldboeten te innen, kan de aangezochte handhavingsautoriteit de verzoekende handhavingsautoriteit verzoeken de gemaakte kosten geheel of gedeeltelijk te dragen. In dergelijke gevallen draagt de verzoekende handhavingsautoriteit die kosten, zoals verzocht.

5.   De uit hoofde van dit artikel verschuldigde bedragen worden door de aangezochte handhavingsautoriteit ingevorderd in de valuta van haar lidstaat overeenkomstig haar nationale recht.

6.   De aangezochte handhavingsautoriteit rekent indien nodig het bedrag van de geldboeten om in de valuta van haar lidstaat tegen de wisselkoers die van toepassing is op de datum waarop de geldboeten zijn opgelegd, overeenkomstig haar nationale recht.

1.   De verzoekende autoriteit doet bij het verzoek om wederzijdse bijstand het volgende:

2.   Verzoeken om wederzijdse bijstand en alle daarmee verband houdende communicatie worden schriftelijk ingediend. Voor verzoeken om wederzijdse bijstand worden standaardformulieren gebruikt waar die zijn vastgesteld door de Commissie.

3.   De Commissie kan uitvoeringshandelingen aannemen ter vaststelling van de in lid 2 bedoelde standaardformulieren voor de verzoeken om wederzijdse bijstand. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 32 bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld.

1.   Een aangezochte handhavingsautoriteit kan enkel weigeren gevolg te geven aan een verzoek om informatie uit hoofde van artikel 7, lid 1, indien ten minste een van de onderstaande situaties van toepassing is:

2.   Een aangezochte handhavingsautoriteit kan, na overleg met de verzoekende handhavingsautoriteit, enkel weigeren gevolg te geven aan een verzoek om handhavingsmaatregelen uit hoofde artikel 8, wanneer ten minste een van de onderstaande situaties van toepassing is:

3.   Een aangezochte handhavingsautoriteit kan, na overleg met de verzoekende handhavingsautoriteit, enkel weigeren gevolg te geven aan een verzoek om handhavingsmaatregelen uit hoofde van artikel 9, wanneer ten minste een van de onderstaande situaties van toepassing is:

4.   De aangezochte handhavingsautoriteit stelt de verzoekende handhavingsautoriteit onverwijld in kennis van een weigering om gevolg te geven aan een verzoek om wederzijdse bijstand en motiveert die weigering.

1.   Met de betrokken handhavingsautoriteiten wordt in onderling overleg vastgesteld welke talen zij gebruiken voor verzoeken, kennisgevingen en voor alle onder dit hoofdstuk vallende communicatie in verband met het mechanisme voor wederzijdse bijstand.

2.   Indien er tussen de betrokken handhavingsautoriteiten geen overeenstemming kan worden bereikt over te gebruiken talen, worden de verzoeken om wederzijdse bijstand toegezonden in de officiële taal of een van de officiële talen van de lidstaat van de verzoekende handhavingsautoriteit, vergezeld van een hoffelijkheidsvertaling in het Engels indien daarom wordt verzocht. De antwoorden worden toegezonden in de officiële taal, of een van de officiële talen, van de lidstaat van de aangezochte handhavingsautoriteit, vergezeld van een hoffelijkheidsvertaling in het Engels indien daarom wordt verzocht.

1.   De lidstaten kunnen besluiten dat de handhavingsautoriteiten gebruik mogen maken van de mogelijkheden waarin artikel 7 van deze verordening voorziet met betrekking tot korte termijnen van minder dan 30 dagen die zijn vastgesteld voor specifieke sectoren op basis van artikel 3, lid 1, punt b), van Richtlijn (EU) 2019/633 of met betrekking tot nationale voorschriften die worden gehandhaafd of zijn vastgesteld op basis van artikel 9, lid 1, van die richtlijn.

2.   Indien een lidstaat daartoe besluit en een verzoekende handhavingsautoriteit gebruikmaakt van een of beide van de in lid 1 bedoelde opties, kan de aangezochte handhavingsautoriteit slechts gedeeltelijke informatie verstrekken of informatie weigeren te verstrekken. De aangezochte handhavingsautoriteit vermeldt de redenen voor dat gedeeltelijke antwoord of die weigering. In dergelijke gevallen is artikel 13 niet van toepassing.

1.   Indien een lidstaat op grond van artikel 3, lid 1, punt b), van Richtlijn (EU) 2019/633 voor specifieke sectoren korte termijnen van minder dan 30 dagen heeft vastgesteld en een andere lidstaat hetzelfde heeft gedaan, wat heeft geleid tot korte termijnen van gelijke duur voor dezelfde specifieke sectoren, kunnen de handhavingsautoriteiten van die lidstaten overeenkomen gebruik te maken van de mogelijkheden waarin artikel 8, lid 1, van deze verordening voorziet.

Evenzo kunnen, wanneer een lidstaat op basis van artikel 9, lid 1, van Richtlijn (EU) 2019/633 strengere nationale voorschriften heeft gehandhaafd of vastgesteld en een andere lidstaat hetzelfde heeft gedaan, wat heeft geleid tot even strenge nationale voorschriften voor dezelfde grootte exploitanten of dezelfde soorten oneerlijke handelspraktijken, de handhavingsautoriteiten van die lidstaten overeenkomen gebruik te maken van de mogelijkheden waarin artikel 8, lid 1, van deze verordening voorziet.

2.   Indien een verzoekende handhavingsautoriteit gebruik maakt van één of beide van de in lid 1 bedoelde opties, kan de aangezochte handhavingsautoriteit weigeren om onderzoeksmaatregelen te nemen, zonder vermelding van de redenen voor die weigering. In dergelijke gevallen is artikel 13 niet van toepassing.

1.   Indien er een redelijk vermoeden bestaat dat mogelijk sprake is van een wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie, leiden de handhavingsautoriteiten die bij die vermeende praktijk betrokken zijn in onderling overleg een gecoördineerde actie in. Van de inleiding van die gecoördineerde actie wordt onverwijld kennisgegeven aan de Commissie.

2.   De handhavingsautoriteiten die betrokken zijn bij de vermeende wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie wijzen een handhavingsautoriteit als coördinator aan. Om overeenstemming te bereiken over de aanwijzing van de coördinator, kan de Commissie, indien nodig, de gesprekken tussen de betrokken handhavingsautoriteiten faciliteren. Indien die handhavingsautoriteiten geen overeenstemming kunnen bereiken over die aanwijzing, is de handhavingsautoriteit die op grond van artikel 24 de waarschuwing heeft afgegeven, de coördinator.

3.   De handhavingsautoriteiten die betrokken zijn bij de vermeende wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie voeren onderzoeken op basis van de informatie waarover zij beschikken. Zij waarschuwen de andere betrokken handhavingsautoriteiten op grond van artikel 24 over de resultaten van die onderzoeken.

4.   Een handhavingsautoriteit voegt zich bij de gecoördineerde actie indien tijdens die gecoördineerde actie blijkt dat zij betrokken is bij de vermeende wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie.

5.   Om vast te stellen of een handhavingsautoriteit betrokken is bij een vermeende wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie, worden alle aspecten in aanmerking genomen, en met name:

1.   Een handhavingsautoriteit kan enkel weigeren aan een gecoördineerde actie deel te nemen als een of meer van de volgende situaties van toepassing zijn:

2.   Indien een handhavingsautoriteit weigert aan de gecoördineerde actie deel te nemen, stelt zij de Commissie en de andere handhavingsautoriteiten die bij de wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie betrokken zijn, onverwijld in kennis van haar besluit, dat zij met redenen omkleedt en staaft met de nodige ondersteunende documenten.

1.   Aan de gecoördineerde actie deelnemende handhavingsautoriteiten zorgen ervoor dat de onderzoeken en inspecties tijdig, doeltreffend en gecoördineerd worden gevoerd. Handhavingsautoriteiten streven ernaar onderzoeken en inspecties te verrichten, en, voor zover het nationale recht dat toelaat, voorlopige maatregelen gelijktijdig met die van andere handhavingsautoriteiten toe te passen.

2.   Aan de gecoördineerde actie deelnemende handhavingsautoriteiten leggen de resultaten van het onderzoek en de beoordeling van de wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie vast in een gemeenschappelijke verklaring, waarin de genomen nationale maatregelen en, in voorkomend geval, de verschillende standpunten van de handhavingsautoriteiten, worden samengevat.

3.   Zonder afbreuk te doen aan de voorschriften betreffende geheimhouding en op het gebied van het handelsgeheim die zijn vastgelegd in Richtlijn (EU) 2016/943 van het Europees Parlement en de Raad (9), maken de bij de gecoördineerde actie betrokken handhavingsautoriteiten de in lid 2 van dit artikel bedoelde gemeenschappelijke verklaring of delen daarvan bekend op hun websites, en stellen zij de Commissie in kennis van de bekendmaking ervan.

1.   Aan de gecoördineerde actie deelnemende handhavingsautoriteiten nemen binnen hun bevoegdheidsgebied alle noodzakelijke handhavingsmaatregelen uit hoofde van artikel 6 van Richtlijn (EU) 2019/633 tegen de afnemer of afnemers die verantwoordelijk zijn voor de wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie, teneinde die oneerlijke handelspraktijk te doen beëindigen.

2.   Handhavingsmaatregelen op grond van lid 1 worden door de handhavingsautoriteiten genomen overeenkomstig de nationale voorschriften van hun lidstaten en op een gecoördineerde wijze om de wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie te doen beëindigen. De aan de gecoördineerde actie deelnemende handhavingsautoriteiten streven ernaar gelijktijdig handhavingsmaatregelen te nemen in de lidstaten die bij die wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie betrokken zijn.

1.   Een gecoördineerde actie wordt beëindigd als de aan de gecoördineerde actie deelnemende handhavingsautoriteiten concluderen dat de wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie in alle betrokken lidstaten is beëindigd, of dat er geen oneerlijke handelspraktijk is bedreven.

2.   De overeenkomstig artikel 18, lid 2, aangewezen coördinator stelt de handhavingsautoriteiten van de bij de gecoördineerde actie betrokken lidstaten en de Commissie in voorkomend geval onverwijld in kennis van de beëindiging van de gecoördineerde actie.

1.   De overeenkomstig artikel 18, lid 2, aangewezen coördinator doet met name het volgende:

De coördinator wordt bij de uitvoering van de in lid 1, punten b), c), e), f) en g) van de eerste alinea genoemde taken bijgestaan door de andere aan de gecoördineerde actie deelnemende handhavingsautoriteiten.

2.   De coördinator wordt niet verantwoordelijk gehouden voor de handelingen of omissies van de andere aan de gecoördineerde actie deelnemende handhavingsautoriteiten wanneer zij gebruikmaken van de in artikel 6 van Richtlijn (EU) 2019/633 en de in deze verordening bepaalde bevoegdheden.

1.   Een handhavingsautoriteit waarschuwt de Commissie en alle andere handhavingsautoriteiten onverwijld wanneer mogelijk een wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie plaatsvindt, ongeacht of die alleen binnen de Unie, dan wel zowel binnen de Unie als in een of meer derde landen plaatsvindt. De Commissie kan die waarschuwing aanvullen met alle informatie die een snel en passend optreden van de handhavingsautoriteiten kan vergemakkelijken.

2.   De handhavingsautoriteit verstrekt bij het afgeven van de in lid 1 bedoelde waarschuwing informatie over de vermoede wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie, zoals gedefinieerd in deze verordening, waaronder:

3.   Bij het afgeven van een waarschuwing kan de handhavingsautoriteit handhavingsautoriteiten in andere lidstaten verzoeken om na te gaan of er, uitgaande van informatie waarover de desbetreffende handhavingsautoriteiten beschikken of die voor hen toegankelijk is, een mogelijk soortgelijke wijdverbreide oneerlijke handelspraktijk met een grensoverschrijdende dimensie plaatsvindt op het grondgebied van die andere lidstaten, dan wel of er in die andere lidstaten al procedures aanhangig zijn of handhavingsmaatregelen tegen die oneerlijke handelspraktijk zijn genomen. De handhavingsautoriteiten in die lidstaten antwoorden onverwijld op het verzoek.

1.   De door de handhavingsautoriteiten voor kennisgevingen en voor alle onder dit hoofdstuk vallende communicatie in verband met de gecoördineerde acties te gebruiken talen worden door de betrokken handhavingsautoriteiten overeengekomen.

2.   Indien er tussen de betrokken handhavingsautoriteiten geen overeenstemming kan worden bereikt, worden de kennisgevingen en andere communicatie toegezonden in de officiële taal of een van de officiële talen van de lidstaat die de kennisgeving of andere communicatie doet uitgaan, vergezeld van een hoffelijkheidsvertaling in het Engels indien daarom wordt verzocht.

1.   Indien een handhavingsautoriteit onderzoeksmaatregelen neemt tegen een buiten de Unie gevestigde afnemer met betrekking tot een in artikel 3, leden 1 en 2, van Richtlijn (EU) 2019/633 vastgelegde oneerlijke handelspraktijk, en indien zij van oordeel is dat die afnemer niet met haar samenwerkt, kan zij van de afnemer eisen dat hij een op het grondgebied van de Unie gevestigde natuurlijke of rechtspersoon als zijn voor de Unie verantwoordelijke contactpersoon aanwijst.

2.   De in lid 1 bedoelde voor de Unie verantwoordelijke contactpersoon:

3.   Indien de buiten de Unie gevestigde afnemer niet voldoet aan het in lid 1 bedoelde verzoek, waarschuwt de handhavingsautoriteit die het verzoek heeft ingediend de Commissie en alle andere handhavingsautoriteiten onverwijld dat die afnemer geen voor de Unie verantwoordelijke contactpersoon heeft aangewezen. De Commissie kan de waarschuwing aanvullen met alle informatie die een snel en passend optreden van de handhavingsautoriteiten kan vergemakkelijken.

1.   Uiterlijk op 11 september 2031 brengt de Commissie aan het Europees Parlement, aan de Raad, alsmede aan het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s verslag uit over de toepassing van deze verordening. De Commissie houdt bij de evaluatie van Richtlijn (EU) 2019/633 rekening met dat verslag. Die evaluatie gaat zo nodig vergezeld van een wetgevingsvoorstel betreffende deze verordening.

2.   De Commissie baseert het in lid 1 van dit artikel bedoelde verslag op de in artikel 10, lid 2, van Richtlijn (EU) 2019/633 bedoelde jaarverslagen. De Commissie kan de lidstaten indien nodig om aanvullende informatie verzoeken.

3.   In het in lid 1 bedoelde verslag wordt de ontwikkeling van de bij deze verordening ingestelde samenwerkingsmechanismen en de handhavingsactiviteiten beschreven, waarbij met name de meest voorkomende soorten grensoverschrijdende oneerlijke handelspraktijken, de zwaarst getroffen sectoren en de vaakst betrokken soorten afnemers, met inbegrip van buiten de Unie gevestigde afnemers, worden vastgesteld.

1.   Voor de toepassing van de artikelen 7, 8, 9, 11, 12 en 13, de artikelen 15 tot en met 22 en de artikelen 24, 26 en 27 van deze verordening wordt het bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 van het Europees Parlement en de Raad (10) ingestelde Informatiesysteem interne markt (IMI)gebruikt.

2.   De Commissie is bevoegd om overeenkomstig artikel 31 gedelegeerde handelingen vast te stellen om lid 1 van dit artikel te wijzigen wat betreft het instrument dat moet worden gebruikt voor het beheer van de kennisgevingen en communicatie tussen de handhavingsautoriteiten zodat rekening kan worden gehouden met toekomstige technische behoeften.

1.   De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden.

2.   De in artikel 30, lid 2, bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor een termijn van vijf jaar met ingang van 9 maart 2026. De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vijf jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen deze verlenging verzet.

3.   Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 30, lid 2, bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet.

4.   Vóór de vaststelling van een gedelegeerde handeling raadpleegt de Commissie de door elke lidstaat aangewezen deskundigen overeenkomstig de beginselen die zijn neergelegd in het Interinstitutioneel Akkoord van 13 april 2016 over beter wetgeven.

5.   Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad.

6.   Een op grond van artikel 30, lid 2, vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie hebben meegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd.

1.   De Commissie wordt bijgestaan door het Comité voor de gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten dat is ingesteld bij artikel 229 van Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad (11). Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011.

2.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing.