1.1.

“triggergedrag”: een actie van het voertuig die door het systeem voor vermoeidheids- en aandachtswaarschuwing (DDAW-systeem) wordt gemonitord en waarvoor de bestuurder een waarschuwing ontvangt zodra deze zich voordoet;

1.2.

“vermoeidheidsdrempel”: het vermoeidheidsniveau van de bestuurder waarop of waarvóór het DDAW-systeem een vermoeidheidswaarschuwing aan de bestuurder geeft.

2.3.1.

2.3.2.

2.3.3.

3.1.1.

Het mag echter wel mogelijk zijn dat de bestuurder de MMI-waarschuwingen van het DDAW-systeem handmatig uitschakelt. Na de handmatige uitschakeling van de MMI-waarschuwingen van het DDAW-systeem, kan de bestuurder de MMI-waarschuwingen van het DDAW-systeem opnieuw inschakelen door maximaal hetzelfde aantal handelingen uit te voeren als nodig was om ze uit te schakelen.

3.1.2.

3.1.3.

3.1.4.

3.1.5.

Het DDAW-systeem mag niet automatisch buiten werking worden gesteld bij een snelheid boven 130 km/h (hoewel het systeemgedrag kan worden aangepast aan de afwijkende situatie).

3.1.6.

3.1.7.

De activeringstermijn van de leerfase vangt aan zodra aan alle in de punten 3.1 en 3.2 vermelde voorwaarden voor de activering van het DDAW-systeem is voldaan.

3.2.1.

3.2.2.

3.2.3.

3.3.1.

Het DDAW-systeem kan de bestuurder een waarschuwing geven bij een vermoeidheidsniveau dat gelijk is aan niveau 7 op de KSS.

Bovendien kan de fabrikant een informatiestrategie invoeren met betrekking tot de MMI vóór de waarschuwing.

De gedetailleerde voorschriften voor de validering van het DDAW-systeem door de fabrikant zijn uiteengezet in deel 2.

3.3.2.

Aanbevolen wordt dat het DDAW-systeem andere voertuigsystemen analyseert om indicatoren voor vermoeidheid tijdens het rijden te detecteren door de rijstrookpositie te monitoren, met name de positie van het voertuig ten opzichte van de zijdelingse rijstrookmarkeringen, of een stuurinvoer, met name een kwantificering van de manier waarop de bestuurder het stuur bedient, bv. de omkeringsfactor van de draairichting van het stuur, de gierfactor, de standaardafwijking van de rijstrookpositie enz.

Er kan een alternatieve manier worden toegepast om de prestaties van de bestuurder te meten door voertuigsysteemanalyse (“metingen”), mits deze een nauwkeurige en solide maatstaf is van vermoeidheid.

Er kunnen één of meerdere secundaire metingen worden gebruikt naast de in punt 3.2.2, tweede alinea, vermelde aanbeveling om de betrouwbaarheid en de robuustheid van het systeem te ondersteunen. Voorbeelden van dergelijke metingen zijn onder meer: bijkomende voertuigmetingen, tijdelijke metingen (een tijdelijke maatstaf die rechtstreeks verband houdt met de bediening van het voertuig door de bestuurder), fysiologische metingen en metingen in verband met voertuigcontrole.

3.4.1.1.

Wordt aanvaard als kennisname door de bestuurder: een verbetering van het rijgedrag op basis van de voor het DDAW-systeem gebruikte input (de strategie moet worden beschreven in de door de fabrikant verstrekte documentatie).

3.4.2.1.

3.4.2.2.

3.4.2.3.

3.4.2.4.

3.4.2.5.

3.4.3.1.

3.4.3.2.

3.4.3.3.

3.4.3.4.

3.5.1.

Er kan een tijdelijk visueel storingswaarschuwingssignaal worden gebruikt als aanvullende informatie op het constante optische storingswaarschuwingssignaal.

3.5.2.

3.5.3.

3.5.4.

3.6.1.

3.6.2.

1.1.1.

1.1.2.

2.1.

2.2.

De veiligheidsback-up treedt in werking wanneer de bestuurder slaperig wordt, en hij of zij het motorvoertuig niet langer veilig kan besturen.

Indien de veiligheidsback-up in werking treedt, mag de deelnemer niet verder rijden in het kader van de test.

Indien de veiligheidsback-up een back-upbestuurder is, is een passende veiligheidsstrategie (bv. dubbele pedalen) vereist.

Zodra de veiligheidsback-up in werking treedt, is de veiligheidsstrategie die voor deze test is voorbereid van toepassing. Bijvoorbeeld: een andere niet-slaperige bestuurder neemt de controle over het voertuig over en de slaperige bestuurder mag niet verder rijden.

2.3.

3.1.

De gevoeligheid per deelnemer wordt eerst berekend voor iedere deelnemer, en daarna worden de gemiddelde gevoeligheid en de standaardafwijking berekend op basis van de gevoeligheidswaarden per deelnemer.

Het is uitdrukkelijk toegestaan resultaten van een subgroep van deelnemers van een bredere test te verstrekken, waarbij alleen deelnemers die aan de bovenstaande beschrijving voldoen, zijn opgenomen.

3.2.

3.3.

3.4.

4.1.

Het is niet nodig dat iedere deelnemer in beide omstandigheden wordt getest.

De systemen die geen invloed ondervinden van licht hoeven niet aan het minimumaantal terecht positieve voorvallen te voldoen in de hierboven vermelde omstandigheden.

4.1.1.

4.1.2.

5.1.1.

5.1.1.1.

Het opleidingsproces is voor alle deelnemers hetzelfde.

Het opleidingsproces wordt duidelijk gedocumenteerd in het dossier met bewijsmateriaal dat aan de technische dienst wordt verstrekt overeenkomstig deel 3.

5.1.1.2.

5.1.2.

De aanbevolen intervallen gelden niet voordat de deelnemer een eerste zelfbeoordeling van niveau 6 of hoger op de KSS verstrekt.

5.1.3.

5.1.4.

Indien de deelnemer de test opnieuw heeft gestart na een rustperiode, dan wordt dit als een verschillende gegevensreeks (met dezelfde deelnemer) beschouwd.

5.1.5.

5.2.1.

5.2.2.

Voor de videoanalyse van de slaperigheid heeft het verwachte bewijsmateriaal betrekking op de kwaliteit van de gebruikte video, de zichtbaarheid van de opstelling voor de deelnemer, de overeenstemming tussen de beoordelingsschaal en KSS, de opleiding van de beoordelaars (daarnaast is een minimaal prestatieniveau van het “concordantiepercentage” van ten minste 0,70 vereist), informatie over de onafhankelijkheid van de beoordelaars ten aanzien van de DDAW-ontwikkeling, en een beschrijving van de manier waarop de definitieve rating wordt berekend op basis van de input van de slaapdeskundigen.

Het “ concordantiepercentage ” is een score die wordt berekend op basis van de beoordeling van een slaapdeskundige met betrekking tot een opleidingsvideo van het gezicht

5.2.3.

Indien het tijdsinterval minder dan 5 minuten bedraagt, is de interpretatie van punt 5.1.5 niet van toepassing. In plaats daarvan treedt een fout negatief voorval alleen op als het DDAW-systeem geen waarschuwing geeft in de 10 minuten die volgen op de laatste beoordeling onder de vermoeidheidsdrempel. Indien de beoordelingen gedurende 5 minuten of meer boven de vermoeidheidsdrempel liggen, en daarna worden gevolgd door een beoordeling onder de vermoeidheidsdrempel, wordt het gegevenspunt als een uitschieter beschouwd. Alle uitschieters worden gedocumenteerd in het documentatiepakket.

5.2.4.

6.1.

Indien de alternatieve meting gebruikmaakt van een schaal die over minder beschrijvende niveaus beschikt dan de KSS, verwijst de gelijkwaardigheid van de alternatieve schaal en de KSS naar het laagste overeenkomstige niveau ten opzichte van de KSS. De enige uitzondering geldt voor het niveau van de alternatieve schaal dat de gelijkwaardigheid aan een KSS-niveau van 8 omvat; in dat geval verwijst het naar het hoogste overeenkomstige niveau ten opzichte van de KSS.

Bijvoorbeeld, indien een niveau “4” op de alternatieve schaal overeenstemt met een bereik tussen “6 en 7” op de KSS, wordt niveau “4” op de alternatieve schaal beschouwd als een “6” op de KSS.

Indien een niveau “A” op de alternatieve schaal overeenstemt met een bereik tussen “6,5 en 8,5” op de KSS, wordt een “A” op de alternatieve schaal beschouwd als een “8” op de KSS.

6.2.

7.1.

7.2.

8.1.

Gevoeligheidswaarde van een deelnemer:

Gemiddelde gevoeligheid voor alle deelnemers:

Standaardafwijking (gevoeligheid):

waarbij:

n(TP) = het totale aantal voorvallen waarbij het systeem de bestuurder correct als vermoeid aanmerkt;

n(FN) = het totale aantal voorvallen waarbij het systeem de bestuurder als niet vermoeid aanmerkt, terwijl de bestuurder in werkelijkheid wel vermoeid is;

n(FP) = het totale aantal voorvallen waarbij het systeem de bestuurder als vermoeid aanmerkt, terwijl de bestuurder in werkelijkheid niet vermoeid is;

n(TN) = het totale aantal voorvallen waarbij het systeem de bestuurder correct als niet vermoeid aanmerkt;

Σ = de som van alle deelnemers.

Opmerking: De verdeling van de resultaten wordt benaderd door een Gauss-verdeling.

8.2.

a)

een lijst van alle systeeminputs die de primaire en secundaire metingen bevatten;

b)

een beschrijving van de manier waarop de metingen werken en het rijgedrag monitoren;

c)

een beschrijving van het triggergedrag dat door het systeem wordt gemonitord;

d)

bewijsmateriaal over de relatie tussen vermoeid rijden en/of stuurgedrag en het gekozen triggergedrag;

e)

de vermoeidheidsdrempel van het systeem;

f)

de snelheid van het voertuig waarbij het systeem wordt geactiveerd;

g)

een verklaring van de functies voor activering, reactivering en deactivering van het systeem;

h)

een document waarin de functionaliteit van het MMI van het systeem wordt toegelicht. Dit omvat bewijsmateriaal van het feit dat de MMI-voorschriften van het DDAW-systeem worden nageleefd (punt 3.4 van deel 1), en een motivering indien de fabrikant ervoor kiest de in de punten 3.4.2.3, 3.4.2.4 en 3.4.2.5 van deel 1 vermelde aanbevelingen niet na te leven;

i)

een document dat ten minste één testprotocol verstrekt dat door de technische dienst moet worden getest en waarvoor het DDAW-systeem een waarschuwing geeft bij uitvoering.

a)

de informatie over het aantal en de demografische gegevens van de beoordeelde deelnemers aan de test;

b)

de beschrijving van de beoordeelde testomstandigheden;

c)

bewijsmateriaal dat het systeem doeltreffend functioneert in weersomstandigheden die de werking van het systeem niet beperken; Het bewijsmateriaal geeft de bekende of logische beperkingen aan die het gevolg zijn van de weersomstandigheden, de technische uitdagingen en de strategie voor het systeemgedrag in deze weersomstandigheden (bijvoorbeeld hevige regenval, sneeuw, hoge temperaturen enz.);

d)

een beschrijving van de volledige testmethode die wordt gebruikt om de doeltreffendheid van het systeem te beoordelen en de grondgedachte erachter, met inbegrip van eventuele alternatieve of aanvullende metingen en alternatieve vermoeidheidsdrempels (zoals respectievelijk bedoeld in de punten 5.2, 5.3 en 6 van deel 2);

e)

een beschrijving van de toegepaste techniek voor statistische analyse. Indien een statistische analysemethode wordt gebruikt die verschilt van de in punt 8.1 vermelde methode, moet bewijsmateriaal worden verstrekt over de techniek voor statistische analyse en het gebruikte significantieniveau;

f)

een analyse en beschrijving van de resultaten;

g)

bewijsmateriaal dat het systeem een bestuurder waarschuwt op het moment dat of voordat het in punt 3.3.1 van deel 1 vermelde KSS-niveau is bereikt;

h)

de gegevens van iedere deelnemer voor de beoordeling van statistische afwijkingen.

i)

insluitings- en uitsluitingscriteria die werden gebruikt bij het selecteren van de deelnemers, en

ii)

een verklaring over de geschiktheid van de deelnemers wat de beoogde demografie voor het in punt 3.3 van deel 2 vermelde voertuig betreft.

i)

bewijsmateriaal van het feit dat de aanvullende metingen of de combinatie van de primaire (KSS of alternatieve meting) en de aanvullende metingen geldige en nauwkeurige manieren zijn om de vermoeidheid van de bestuurder te beoordelen;

ii)

informatie over de wijze waarop de primaire en aanvullende metingen zijn geanalyseerd en verzameld om de doeltreffendheid van het DDAW-systeem te beoordelen;

iii)

bewijsmateriaal van het feit dat de vermoeidheidsdrempel die in de valideringstest wordt gebruikt gelijkwaardig is aan een in punt 3.3.1 van deel 1 vermeld KSS-niveau.

1.2.1.

Bv. door documenten te verstrekken die de technische overeenkomsten aantonen of aan te geven welke aanpassing vereist is om het DDAW-systeem te activeren bij het voertuig dat voor de typegoedkeuring wordt aangeboden. De voorschriften voor de deelnemers moeten ook vergelijkbaar zijn (demografie, betrokkenheid van een professionele bestuurder).

1.2.2.

Bv. een bijkomend verband aangeven tussen wat is geactiveerd in de versie van het DDAW-systeem dat in het motorvoertuig is geïnstalleerd, en een herberekening van de overeenkomstige gevoeligheidswaarden van de gegevens die tijdens de onderzoeksfase zijn geproduceerd.

2.1

Bij de beoordeling van het testrapport wordt nagegaan of het onderliggende bewijsmateriaal van de uitgevoerde tests op zodanige wijze overeenkomt met de gerapporteerde testresultaten dat de prestatieverklaring voldoende blijkt te zijn. Dit omvat een toetsing van de gegevens van de deelnemers op statistische afwijkingen zoals het aantal uitschieters.

De technische dienst mag naar eigen goeddunken middelen inzetten om het testrapport te beoordelen. Die middelen kunnen een evaluatie omvatten van de volledige ruwe gegevensreeksen van een selectie van testritten die door de technische dienst zijn gekozen (inclusief alle gegevens die werden uitgesloten van de analyse) en het opnieuw uitvoeren van delen van de valideringstest op basis van de verzamelde gegevens (kan mogelijk slechts worden uitgevoerd voor een beperkt aantal valideringsmethoden, zoals een videoanalyse van de slaperigheid).

2.2

2.2.1.

2.2.2.

2.2.3.

2.2.4.