1

Op 31 mei 2013 heeft verzoekster, Bodegas Altún, SL, bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) een Uniemerkaanvraag ingediend krachtens verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk (PB 2009, L 78, blz. 1), zoals gewijzigd [vervangen door verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1)]. Op 1 oktober 2013 heeft interveniënte, Codorníu, SA, krachtens artikel 41 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 46 van verordening 2017/1001) oppositie ingesteld tegen de inschrijving van het aangevraagde merk. Op 28 november 2014 heeft de oppositieafdeling geoordeeld dat er gevaar voor verwarring bestond tussen het aangevraagde merk en het oudere merk. Op 22 januari 2015 heeft verzoekster krachtens de artikelen 58 tot en met 64 van verordening nr. 207/2009 (thans de artikelen 66 tot en met 71 van verordening 2017/1001) bij het EUIPO beroep ingesteld tegen de beslissing van de oppositieafdeling. Bij beslissing van 9 december 2015 heeft de tweede kamer van beroep van het EUIPO de beslissing van de oppositieafdeling vernietigd.

2

Interveniënte heeft tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 9 december 2015 beroep strekkende tot vernietiging ingesteld bij het Gerecht. Bij arrest van 18 september 2017, Codorníu/EUIPO – Bodegas Altún (ANA DE ALTUN) (T‑86/16, niet gepubliceerd, EU:T:2017:627), heeft het Gerecht dat beroep toegewezen, de beslissing van de kamer van beroep vernietigd en het EUIPO en verzoekster elk verwezen in hun eigen kosten en in de helft van de kosten van interveniënte.

3

Naar aanleiding van het arrest van 18 september 2017, ANA DE ALTUN (T‑86/16, niet gepubliceerd, EU:T:2017:627), is de oppositie verwezen naar de eerste kamer van beroep van het EUIPO, die bij beslissing van 14 maart 2018 heeft geoordeeld dat de oppositie om redenen van proceseconomie moest worden onderzocht in het licht van artikel 8, lid 5, van verordening 2017/1001 en het beroep van verzoekster heeft afgewezen.

4

Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 31 mei 2018, heeft verzoekster beroep ingesteld strekkende tot vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 14 maart 2018.

5

Bij arrest van 27 juni 2019, Bodegas Altún/EUIPO – Codorníu (ANA DE ALTUN) (T‑334/18, niet gepubliceerd, EU:T:2019:451), heeft het Gerecht de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 14 maart 2018 vernietigd en het EUIPO en interveniënte elk verwezen in hun eigen kosten en in de helft van de kosten van verzoekster.

6

Verzoekster zet uiteen dat zij heeft getracht met interveniënte tot een minnelijke regeling te komen voor de vergoeding van de kosten die verband houden met de zaak die geleid heeft tot het arrest van 27 juni 2019, ANA DE ALTUN (T‑334/18, niet gepubliceerd, EU:T:2019:451), maar dat partijen niet tot een vergelijk zijn gekomen.

7

Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 20 december 2019, heeft verzoekster het Gerecht krachtens artikel 170, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verzocht om de kosten te begroten, inzonderheid om het verzoek ontvankelijk te verklaren en de hoogte vast te stellen van de invorderbare kosten ten laste van de partijen die in de zaak die heeft geleid tot het arrest van 27 juni 2019, ANA DE ALTUN (T‑334/18, niet gepubliceerd, EU:T:2019:451), in het ongelijk zijn gesteld.

8

Het EUIPO heeft op 18 februari 2020 zijn opmerkingen over het verzoek tot begroting van de proceskosten ingediend. Het betwist dat verzoekster contact heeft opgenomen over de vergoeding van de kosten en verzoekt het Gerecht ten gronde het totaalbedrag van de invorderbare kosten die het EUIPO en interveniënte in gelijke delen dienen te betalen te begroten op 6000 EUR.

9

Interveniënte heeft op 20 februari 2020 haar opmerkingen ingediend. Zij betwist de ontvankelijkheid van het verzoek van Bodegas Altún tot begroting van de proceskosten omdat de invorderbare kosten niet zijn betwist in de zin van artikel 170 van het Reglement voor de procesvoering. Zij stelt dat het geding tussen partijen hoe dan ook nog steeds voortduurt en dat gedeeltelijke begroting van de proceskosten niet aangewezen is. Zij concludeert tot afwijzing van het verzoek tot begroting van de proceskosten en tot verwijzing van verzoekster in de kosten van de onderhavige procedure. Subsidiair verzoekt zij het Gerecht tevens de kosten vast te stellen die haar zijn opgekomen in de zaak die heeft geleid tot het arrest van 18 september 2017, ANA DE ALTUN (T‑86/16, niet gepubliceerd, EU:T:2017:627).

10

Verzoekster heeft op 6 maart 2020 opmerkingen over de opmerkingen van het EUIPO en van interveniënte ingediend, die het Gerecht niet bij het dossier heeft gevoegd.

11

Uit hoofde van artikel 170 van het Reglement voor de procesvoering beslist het Gerecht, in geval van betwisting van de invorderbare kosten, bij beschikking waartegen geen hogere voorziening openstaat over het verzoek van de partij die daarbij belang heeft, na de partij waarop het verzoek betrekking heeft in de gelegenheid te hebben gesteld om haar opmerkingen in te dienen.

12

Uit deze bepaling vloeit voort dat in casu moet worden onderzocht of de invorderbare kosten vóór de neerlegging van het verzoek tot begroting van de proceskosten zijn betwist [beschikking van 24 januari 2017, Natorski en Pokrywa/EUIPO – PIS Opakowania (Deel van een deur), T‑251/14 DEP, niet gepubliceerd, EU:T:2017:39, punt 13].

13

Ten eerste blijkt uit het dossier niet dat verzoekster contact heeft opgenomen met het EUIPO met het oog op de vergoeding van de kosten en dat het EUIPO de invorderbare kosten dus heeft betwist, zoals het EUIPO onderstreept.

14

Bij gebreke van een betwisting van de hoogte van de invorderbare kosten of de vereffening ervan tussen verzoekster en het EUIPO volstaat het dus te constateren dat het verzoek van verzoekster jegens het EUIPO niet-ontvankelijk is.

15

Ten tweede stelt verzoekster dat zij vergeefs heeft getracht met de vertegenwoordiger van interveniënte tot een minnelijke regeling te komen over de vergoeding van de litigieuze kosten.

16

Interveniënte betwist echter de ontvankelijkheid van het verzoek tot begroting van de invorderbare kosten aangezien verzoekster deze kosten niet heeft opgeëist.

17

Het Gerecht stelt vast dat het verzoek tot begroting niet alleen geen berekening bevat van het verlangde bedrag noch gegevens over de betrokken uitgaven en daartoe slechts naar een bijlage verwijst, maar ook geen verzoek tot betaling van de kosten noemt dat zij aan interveniënte zou hebben gericht.

18

Uit de gegevens van het dossier komt inderdaad naar voren dat een minnelijke en het hele geschil omvattende schikking over de betrokken merken, met inbegrip van de kosten, tussen verzoekster en interveniënte was voorgenomen.

19

Zoals in punt 12 supra is vermeld, moet niettemin worden nagegaan of de invorderbare kosten op de datum van indiening van het verzoek waren betwist, met name het bedrag of de vereffening ervan (zie in die zin beschikking van 9 november 2017, Nestlé Unternehmungen Deutschland/Lotte, C‑586/15 P‑DEP, niet gepubliceerd, EU:C:2017:855, punten 9 en 10 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

20

Ook al verplicht geen enkele bepaling van het Reglement voor de procesvoering een partij om haar aanspraken in het stadium van de contactopname vóór de indiening van een verzoek tot begroting van de proceskosten met documenten te onderbouwen (zie in die zin beschikking van 20 juni 2013, Marcuccio/Commissie, T‑16/09 P‑DEP, niet gepubliceerd, EU:T:2013:330, punt 7), toch moet de partij die de kosten verschuldigd is vóór indiening van het verzoek tot begroting in staat zijn gesteld zich uit te spreken over de door de verzoekende partij verlangde kosten.

21

In casu was weliswaar een omvattende minnelijke schikking over het betrokken merk voorgenomen tussen verzoekster en interveniënte, maar uit de gegevens van het dossier komt niet naar voren dat de kwestie van de kosten afzonderlijk van de rest van de schikking aan interveniënte is voorgelegd zodat zij in staat is gesteld zich daarover met volledige kennis van zaken en los van de besprekingen over de grond van de zaak uit te spreken.

22

Onder deze omstandigheden volstond het feit dat de minnelijke schikking tussen verzoekster en interveniënte uiteindelijk niet tot stand is gekomen, op zich niet om te kunnen concluderen dat het bedrag van de invorderbare kosten of de vereffening ervan is betwist in de zin van artikel 170, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering.

23

Derhalve moet het onderhavige verzoek ook jegens interveniënte niet-ontvankelijk worden verklaard.

24

Daaruit volgt dat het verzoek tot begroting, bij gebreke van betwisting van de invorderbare kosten vóór indiening ervan, niet-ontvankelijk moet worden verklaard.

25

Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd.

26

Aangezien verzoekster in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vordering van interveniënte te worden verwezen in haar eigen kosten in de onderhavige procedure en in de kosten van interveniënte.

27

Aangezien het EUIPO heeft nagelaten in zijn conclusies in te gaan op de kosten van de onderhavige procedure, draagt het zijn eigen kosten.

HET GERECHT (Vijfde kamer)

beschikt: