1.

Η δημοσιονομική νομοθεσία προβλέπει τη δυνατότητα της χρήσης του μηχανισμού έμμεσης διαχείρισης για την εκτέλεση κονδυλίων του προϋπολογισμού της Ένωσης. Τούτο έπραξε η Επιτροπή, το 2013, αναθέτοντας τη διαχείριση συγκεκριμένων κονδυλίων στον τομέα της συνεργασίας για την ανάπτυξη στην οντότητα International Management Group (στο εξής: IMG), της οποίας το καθεστώς διεθνούς οργανισμού αμφισβητείται εν προκειμένω.

2.

Το 2014, η Επιτροπή διέκοψε τις σχέσεις της με την IMG, λόγω αμφιβολιών σχετικά με το νομικό καθεστώς της, και, το 2015, ενημέρωσε την IMG ότι δεν επρόκειτο να συνάψει μαζί της νέες συμβάσεις ανάθεσης αρμοδιοτήτων στο πλαίσιο έμμεσης διαχείρισης.

3.

Η IMG άσκησε προσφυγή-αγωγή κατά των εν λόγω αποφάσεων της Επιτροπής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, το οποίο απέρριψε τα αιτήματά της ( 2 ). Εντούτοις, στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας, το Δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση αναιρέσεως της IMG, ακύρωσε τις αποφάσεις της Επιτροπής και ανέπεμψε την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο προκειμένου να αποφανθεί εκείνο επί του αιτήματος αποκαταστάσεως της ζημίας που ισχυρίστηκε ότι υπέστη η εν λόγω οντότητα ( 3 ).

4.

Κατόπιν αναπομπής της υπόθεσης στο Γενικό Δικαστήριο, αυτό απέρριψε οριστικώς το αίτημα αποκαταστάσεως της ζημίας ( 4 ). Η IMG άσκησε αναίρεση κατά της εν λόγω αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου.

5.

Παραπέμπω στους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στην έμμεση διαχείριση του προϋπολογισμού της Ένωσης, οι οποίοι εκτέθηκαν στην απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P, χωρίς να τους επαναλάβω.

6.

Στην εν λόγω απόφαση μνημονεύθηκαν οι εφαρμοστέες διατάξεις του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 1605/2002 ( 5 ) (ειδικότερα, τα άρθρα του 53 και 53δ), του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 2342/2002 ( 6 ) (ειδικότερα, το άρθρο του 43), του κανονισμού 966/2012 ( 7 ) (ειδικότερα, τα άρθρα του 58, παράγραφος 1, και 84 έως 86), και του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 1268/2012 ( 8 ) (ειδικότερα, το άρθρο του 43).

7.

Το ιστορικό των διαφορών έχει εκτεθεί λεπτομερώς στην απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P και στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, στις οποίες γίνεται παραπομπή.

8.

Από την πρώτη ως άνω απόφαση, παραθέτω τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά ( 9 ):

9.

Η IMG άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου μία προσφυγή και μία προσφυγή-αγωγή κατά των αποφάσεων της Επιτροπής της 16ης Δεκεμβρίου 2014 (προσφυγή T‑29/15) και της 8ης Μαΐου 2015 (προσφυγή-αγωγή T‑381/15). Ζήτησε με αμφότερες την ακύρωση των εν λόγω αποφάσεων και, με τη δεύτερη, την αποκατάσταση της ζημίας που ισχυρίστηκε ότι υπέστη.

10.

Στις 2 Φεβρουαρίου 2017, το Γενικό Δικαστήριο εξέδωσε δύο αποφάσεις με τις οποίες απέρριψε την προσφυγή T‑29/15 και την προσφυγή-αγωγή T‑381/15, αντιστοίχως.

11.

Η IMG άσκησε δύο αναιρέσεις κατά των εν λόγω αποφάσεων. Αποφαινόμενο επί των εν λόγω αναιρέσεων, με την απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P, το Δικαστήριο έκανε δεκτό τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως σε αμφότερες τις υποθέσεις και αναίρεσε τις αποφάσεις του Γενικού Δικαστηρίου.

12.

Κατά το Δικαστήριο, το Γενικό Δικαστήριο είχε υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο «δικαιολογώντας την έκδοση των επίδικων αποφάσεων [της Επιτροπής] βάσει των αμφιβολιών που διατηρούσε σχετικά με το καθεστώς της IMG ως “διεθνούς οργανισμού” κατά την έννοια της δημοσιονομικής νομοθεσίας του 2002 και του 2012» ( 10 ).

13.

Κατά το Δικαστήριο, τα στοιχεία που εξέθεσε το Γενικό Δικαστήριο για να θεωρήσει δικαιολογημένες τις αμφιβολίες της Επιτροπής δεν καθιστούσαν δυνατή τη νομική θεμελίωσή τους ( 11 ).

14.

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η αποδοχή του δεύτερου λόγου αναιρέσεως σε αμφότερες τις υποθέσεις είχε τις ακόλουθες συνέπειες:

15.

Η IMG ζήτησε από το Δικαστήριο να ερμηνεύσει τα σημεία 1 έως 3 του διατακτικού της απόφασης C‑183/17 P και C‑184/17 P. Υποστήριξε, συναφώς, ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε να διατηρεί αμφιβολίες σχετικά με το καθεστώς της ως διεθνούς οργανισμού, κατά τη δημοσιονομική νομοθεσία του 2002 και του 2012.

16.

Το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση ερμηνείας της IMG ( 12 ), επισημαίνοντας, ειδικότερα, ότι είχε περιοριστεί να κρίνει εσφαλμένες τις αμφιβολίες που διατύπωσε η Επιτροπή, βάσει ορισμένων νομικών στοιχείων, σε σχέση με το καθεστώς διεθνούς οργανισμού της IMG. Αντιθέτως, δεν είχε αποφανθεί αν, βάσει ανάλυσης η οποία δεν θα ενείχε πλάνη περί το δίκαιο και θα λάμβανε υπόψη όλα τα σχετικά στοιχεία, θα έπρεπε να θεωρηθεί ότι η IMG διέθετε το εν λόγω καθεστώς ή ότι αποκλειόταν να διαθέτει το εν λόγω καθεστώς ( 13 ).

17.

Μετά την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου C‑183/17 P και C‑184/17 P, το Γενικό Δικαστήριο, αφού έλαβε τις παρατηρήσεις των διαδίκων, εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, απορρίπτοντας το αίτημα αποκατάστασης της ζημίας που ισχυρίστηκε ότι υπέστη η IMG λόγω της απόφασης της 8ης Μαΐου 2015.

18.

Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο:

19.

Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο απέκλεισε το ενδεχόμενο κατάφωρης παράβασης νομικού κανόνα που αποσκοπεί στην απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες και, ως εκ τούτου, έκρινε ότι το αίτημα αποζημιώσεως τη IMG έπρεπε να απορριφθεί στο σύνολό του.

20.

Κατά τη διεξαγωγή της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση T‑381/15 RENV, η Επιτροπή και η IMG αντάλλαξαν επιστολές σχετικά με την εκτέλεση της απόφασης C‑183/17 P και C‑184/17 P. Από την εν λόγω ανταλλαγή συνάγεται ότι ερμήνευσαν με διαφορετικό τρόπο το σκεπτικό της απόφασης:

21.

Στο πλαίσιο της εν λόγω ανταλλαγής επιστολών, η Επιτροπή απηύθυνε, στις 18 Ιουλίου 2019, στην IMG επιστολή με την οποία επισήμανε ότι, με την απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P, το Δικαστήριο δεν είχε διαπιστώσει ότι η IMG είναι διεθνής οργανισμός. Επομένως, η εκτέλεση της εν λόγω απόφασης δεν απαιτούσε «την αυτόματη αναγνώριση της IMG ως διεθνούς οργανισμού, αλλά την εκ νέου αξιολόγηση του νομικού καθεστώτος της υπό το πρίσμα των διαθέσιμων πληροφοριών και των ισχυόντων δημοσιονομικών κανόνων» ( 15 ).

22.

Κατά της εν λόγω επιστολής, η IMG άσκησε προσφυγή-αγωγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (T‑645/19) με αίτημα, αφενός, την ακύρωσή της και, αφετέρου, την αποκατάσταση της ζημίας την οποία είχε υποστεί.

23.

Με διάταξη της 9ης Σεπτεμβρίου 2020 ( 16 ), το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή T‑645/19. Η IMG άσκησε κατά της εν λόγω διατάξεως αναίρεση, η οποία πρωτοκολλήθηκε με αριθμό C‑619/20 P.

24.

Τέλος, η IMG άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου νέα προσφυγή-αγωγή κατά της Επιτροπής λόγω εξωσυμβατικής ευθύνης (εκκρεμής υπόθεση T‑752/20, IMG κατά Επιτροπής), με αίτημα την αποκατάσταση της υλικής ζημίας και τη χρηματική ικανοποίηση της ηθικής βλάβης την οποία ισχυρίζεται ότι υπέστη ως αποτέλεσμα της συμπεριφοράς της Επιτροπής και της OLAF στο πλαίσιο της εις βάρος της έρευνας.

25.

Η IMG ζητεί από το Δικαστήριο:

26.

Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και να καταδικάσει την IMG στα αντίστοιχα δικαστικά έξοδα.

27.

Το Δικαστήριο αποφάσισε να συνεκδικάσει τις αιτήσεις αναιρέσεως C‑619/20 P και C‑620/20 P προς έκδοση κοινής αποφάσεως.

28.

Καθ’ υπόδειξη του Δικαστηρίου, οι παρούσες προτάσεις αφορούν μόνον την υπόθεση C‑620/20 P.

29.

Με υπόμνημα της 16ης Ιουνίου 2021, η Επιτροπή ενημέρωσε τη Γραμματεία του Δικαστηρίου για ένα στοιχείο το οποίο χαρακτήρισε «σημαντικό νέο πραγματικό στοιχείο», ήτοι την ανακοίνωση στην IMG, στις 8 Ιουνίου 2021, της (αρνητικής) αξιολόγησης του καθεστώτος της ως διεθνούς οργανισμού, στην οποία προέβη προς εκτέλεση της απόφασης C‑183/17 P και C‑184/17 P υπό το πρίσμα της δημοσιονομικής νομοθεσίας του 2002, του 2012 και του 2018.

30.

Βάσει της εν λόγω αξιολογήσεως, η οποία εφαρμόζεται αναδρομικώς από το 2014, η IMG δεν μπορεί να εκτελεί κονδύλια της Ένωσης υπό τη μορφή της έμμεσης διαχείρισης από διεθνή οργανισμό.

31.

Η Επιτροπή θεωρεί ότι η περίσταση αυτή μπορεί να καθιστά άνευ αντικειμένου τις αιτήσεις αναιρέσεως C‑619/20 P και C‑620/20 P και, ως εκ τούτου, την προβάλλει ως (νέο) λόγο ακυρώσεως, κατά το άρθρο 127 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.

32.

Η IMG αντέκρουσε τον εν λόγω ισχυρισμό της Επιτροπής και, επιπλέον, υπέβαλε, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της απόφασης της Επιτροπής που περιέχεται στην επιστολή της 8ης Ιουλίου 2021 ( 17 ).

33.

Με τον ως άνω νέο ισχυρισμό, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αποφανθεί πλέον επί της ιδιότητας ή μη της IMG ως διεθνούς οργανισμού και να αναγνωρίσει ότι η αίτηση αναιρέσεως κατέστη άνευ αντικειμένου.

34.

Ο ισχυρισμός της Επιτροπής είναι απαράδεκτος στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, για τους ακόλουθους λόγους:

35.

Η IMG υποστηρίζει ότι, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο δεν λαμβάνει υπόψη τα όσα έκρινε το Δικαστήριο με την απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P.

36.

Κατά την IMG, το Γενικό Δικαστήριο, αντί να θεωρήσει δεδομένη την έλλειψη νομιμότητας της απόφασης της 8ης Μαΐου 2015, δέχεται ότι η Επιτροπή μπορεί να συνεχίσει να αμφισβητεί το καθεστώς της ως διεθνούς οργανισμού, παρότι με την απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P το Δικαστήριο έκρινε αβάσιμες τις αμφιβολίες της Επιτροπής όσον αφορά τη φύση της IMG.

37.

Η Επιτροπή αντικρούει την επιχειρηματολογία της IMG και ζητεί να απορριφθεί ο υπό κρίση λόγος αναιρέσεως.

38.

Το άρθρο 61, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπει ότι, «[σ]ε περίπτωση αναπομπής, το Γενικό Δικαστήριο δεσμεύεται ως προς τα νομικά ζητήματα που έχουν επιλυθεί με την απόφαση του Δικαστηρίου».

39.

Κατά τη γνώμη μου, το Γενικό Δικαστήριο δεν παρέβη τον ως άνω κανόνα, ούτε παρέβλεψε το περιεχόμενο της απόφασης C‑183/17 P και C‑184/17 P, απορρίπτοντας το αίτημα αποζημιώσεως της IMG επισημαίνοντας ότι από την εν λόγω απόφαση δεν προκύπτει υποχρέωση να θεωρηθεί η εν λόγω οντότητα διεθνής οργανισμός ο οποίος δικαιούται, κατά τη δημοσιονομική νομοθεσία του 2002 και του 2012, να αναλάβει καθήκοντα εκτέλεσης του προϋπολογισμού και να λάβει τα αντίστοιχα κονδύλια στο πλαίσιο έμμεσης διαχείρισης.

40.

Ειδικότερα, εν αντιθέσει προς όσα υποστηρίζει η IMG, από την απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P δεν συνάγεται ότι, εφόσον η Επιτροπή έχει αναγνωρίσει σε μια οντότητα καθεστώς διεθνούς οργανισμού, δεν μπορεί πλέον να την επανεξετάσει.

41.

Αντιθέτως, από την απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P και τη μεταγενέστερη διάταξη C‑183/17 P-INT συνάγεται ότι η αναγνώριση, εκ μέρους της Επιτροπής, του καθεστώτος διεθνούς οργανισμού, για τους σκοπούς της δημοσιονομικής νομοθεσίας του 2002 και του 2012, δεν είχε οριστικό χαρακτήρα και μπορούσε, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να αξιολογηθεί εκ νέου.

42.

Συναφώς, χαρακτηριστική είναι η διάταξη C‑183/17 P-INT. Όπως προεκτέθηκε, με αυτήν το Δικαστήριο επιβεβαιώνει κατ’ ουσίαν την απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P, επισημαίνοντας ότι δεν προδικάζει το αν, κατόπιν ανάλυσης λαμβανομένων υπόψη όλων των σχετικών στοιχείων, η IMG απολαύει, ή όχι, του καθεστώτος διεθνούς οργανισμού. Το ζήτημα αυτό απέκειτο στην κρίση του Γενικού Δικαστηρίου.

43.

Επομένως, η αναίρεση της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου και η ακύρωση της απόφασης της Επιτροπής από το Δικαστήριο δεν συνεπάγονταν, όπως ορθώς καταλήγει η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ότι η εν λόγω δημοσιονομική νομοθεσία παρείχε στην ενάγουσα το δικαίωμα να παραμένει αναγνωρισμένη ως διεθνής οργανισμός και, επομένως, να συνάπτει με την Επιτροπή συμβάσεις ανάθεσης αρμοδιοτήτων στο πλαίσιο έμμεσης διαχείρισης.

44.

Επιπλέον, η Επιτροπή υποχρεούται να αξιολογεί εκ νέου το καθεστώς διεθνούς οργανισμού, όπως η IMG, προτού αναθέσει σε αυτήν την έμμεση διαχείριση κονδυλίων του προϋπολογισμού της Ένωσης, οσάκις ανακύπτουν αμφιβολίες σχετικά με τη φύση της.

45.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

46.

Η IMG προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση: α) υπέπεσε σε πλάνη κατά την ερμηνεία της έννοιας του διεθνούς οργανισμού που προβλέπεται στη δημοσιονομική νομοθεσία, β) παραβίασε τη διεθνή αναγνώριση και την ιεραρχία των κανόνων δικαίου και γ) δεν έλαβε υπόψη την ερμηνεία της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης από το Δικαστήριο με την απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P.

47.

Κατά την IMG, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε σύγχυση μεταξύ του χαρακτηρισμού της οντότητας ως διεθνούς οργανισμού και της ικανότητάς της να διασφαλίζει τη δημοσιονομική διαχείριση της Ένωσης. Η Επιτροπή οφείλει να διασφαλίζει τη χρηστή δημοσιονομική διαχείριση των κονδυλίων του προϋπολογισμού της Ένωσης, πλην όμως δεν μπορεί να παραβλέπει την ίδια την ύπαρξη ενός διεθνούς οργανισμού, ήτοι τη δυνατότητα επίκλησης της εν λόγω ιδιότητας στο διεθνές δίκαιο.

48.

Η Επιτροπή αντικρούει τη συλλογιστική της IMG και ζητεί να απορριφθεί ο υπό κρίση λόγος αναιρέσεως ως αλυσιτελής ή προδήλως αβάσιμος.

49.

Κατά το σημείο 4 του διατακτικού της απόφασης C‑183/17 P και C‑184/17 P, μετά την αναπομπή της υπόθεσης, το Γενικό Δικαστήριο θα πρέπει να αποφανθεί «επί του αιτήματος αποκαταστάσεως της ζημίας που φέρεται ότι υπέστη η [IMG] λόγω της αποφάσεως της Επιτροπής [που περιέχεται στην επιστολή της 8ης Μαΐου 2015]».

50.

Προκειμένου να αποφανθεί επί του εν λόγω αιτήματος, το Γενικό Δικαστήριο δεν υποχρεούτο να αποφανθεί επί του καθεστώτος της IMG ως διεθνούς οργανισμού υπό το πρίσμα των κανόνων του δημοσίου διεθνούς δικαίου που δεσμεύουν την Ένωση. Αρκούσε να επισημάνει, όπως έπραξε στις σκέψεις 78 έως 80 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η έννοια του διεθνούς οργανισμού που χρησιμοποιείται στους δημοσιονομικούς κανόνες του 2002 και του 2012 είναι η χρησιμοποιούμενη στο διεθνές δίκαιο, πλην όμως στους εν λόγω κανόνες χρησιμοποιείται για τον ειδικό σκοπό της εκτέλεσης του προϋπολογισμού της Ένωσης.

51.

Ορθώς, κατά τη γνώμη μου, το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ( 19 ) ότι η Επιτροπή, όταν εξετάζει το ζήτημα αν η ενάγουσα είναι διεθνής οργανισμός για τους σκοπούς της σύναψης συμβάσεων ανάθεσης αρμοδιοτήτων στο πλαίσιο έμμεσης διαχείρισης, «πρέπει όχι μόνο να λαμβάνει υπόψη τις αρχές του διεθνούς δικαίου σχετικά με τους διεθνείς οργανισμούς, αλλά και να λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης, σύμφωνα με την προαναφερθείσα αρχή [της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης]» ( 20 ).

52.

Επομένως, στην υπό κρίση υπόθεση, ο χαρακτήρας της IMG ως διεθνούς οργανισμού κατά το διεθνές δίκαιο δεν είναι στοιχείο το οποίο ασκεί επιρροή για τη διαπίστωση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Ένωσης. Η εν λόγω ευθύνη θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί μόνον εάν ο μη σύννομος χαρακτήρας της απόφασης της Επιτροπής (της 8ης Μαΐου 2015) που ακύρωσε το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να χαρακτηριστεί κατάφωρη παράβαση κανόνα της Ένωσης που απονέμει δικαιώματα στους ιδιώτες.

53.

Οι κανόνες διεθνούς δικαίου που επικαλείται η IMG, ακόμη και αν αποτελούν μέρος του δικαίου της Ένωσης, δεν απονέμουν σε διεθνή οργανισμό το δικαίωμα να μην υποβληθεί το καθεστώς του σε εκ νέου αξιολόγηση μετά την αναγνώρισή του από την Ένωση ( 21 ). Η εκ νέου αξιολόγηση εκ μέρους της Επιτροπής, όταν υπάρχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, είναι συνεπής με τον σκοπό διασφάλισης της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης του προϋπολογισμού της Ένωσης.

54.

Εξάλλου, ο διεθνής οργανισμός δεν μπορεί να προσδοκά ότι η συμμετοχή του στην έμμεση διαχείριση κονδυλίων του προϋπολογισμού της Ένωσης κατά τη διάρκεια οποιουδήποτε χρονικού διαστήματος θα διασφαλίσει το δικαίωμά του να συνεχίσει να διαχειρίζεται τέτοια κονδύλια στο μέλλον.

55.

Κατ’ εφαρμογήν της δημοσιονομικής νομοθεσίας του 2002 και του 2012, η Επιτροπή διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια, η οποία της παρέχει τη δυνατότητα να επιλέξει, μεταξύ των διεθνών οργανισμών, τους καταλληλότερους για να υλοποιήσουν την έμμεση διαχείριση των κονδυλίων του προϋπολογισμού της, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της αρχής της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης.

56.

Τα λοιπά επιχειρήματα της IMG σχετικά με την αναγνώριση των διεθνών οργανισμών είναι αλυσιτελή, καθόσον εκκινούν από την εσφαλμένη παραδοχή ότι, με την απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P, το Γενικό Δικαστήριο απέδωσε στην IMG την εν λόγω ιδιότητα.

57.

Εν πάση περιπτώσει, μετά την έκδοση της νέας απόφασης της Επιτροπής της 8ης Ιουλίου 2021 ( 22 ), κατά της οποίας η IMG άσκησε την προσφυγή ακυρώσεως που πρωτοκολλήθηκε με αριθμό T‑509/21, θα πρέπει να κριθεί στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας αν η εν λόγω οντότητα μπορεί να χαρακτηριστεί, ή όχι, διεθνής οργανισμός για τον σκοπό της έμμεσης διαχείρισης κονδυλίων του προϋπολογισμού της Ένωσης. Ευλόγως, το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφανθεί πριν από την έκδοση της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου επί της εν λόγω προσφυγής.

58.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί αφενός ως αβάσιμος και αφετέρου ως αλυσιτελής.

59.

Η IMG υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας (σκέψεις 90 έως 93 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης) ότι δεν υπήρξε παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως από την οποία απορρέει η εξωσυμβατική ευθύνη της Επιτροπής.

60.

Ο αδικαιολόγητος χαρακτήρας των αμφιβολιών σχετικά με το καθεστώς της IMG, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα την ακύρωση, από το Δικαστήριο, της απόφασης της Επιτροπής της 8ης Μαΐου 2015, συνεπάγεται, κατά την IMG, ότι η πράξη του εν λόγω θεσμικού οργάνου ήταν μη σύννομη και συνιστούσε παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως (άρθρο 41 του Χάρτη), κατά παράβαση της υποχρέωσής του να εξετάσει την κατάστασή της με επιμέλεια και αμεροληψία.

61.

Η Επιτροπή αντικρούει την ως άνω επιχειρηματολογία της IMG και ζητεί την απόρριψη του λόγου αναιρέσεως.

62.

Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως εκκινεί από εσφαλμένη παραδοχή η οποία εμποδίζει την περαιτέρω ανάπτυξή του: η IMG συνάγει, εκ νέου, από την απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P ότι η Επιτροπή οφείλει να αναγνωρίσει αυτομάτως και αμετάκλητα την ιδιότητά της ως διεθνούς οργανισμού, για τον σκοπό της έμμεσης διαχείρισης κονδυλίων του προϋπολογισμού της Ένωσης.

63.

Η IMG ταυτίζει τον μη σύννομο χαρακτήρα της απόφασης της Επιτροπής της 8ης Μαΐου 2015 με την παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, προκειμένου να υποστηρίξει ότι η παραβίαση αυτή συνεπάγεται, άνευ ετέρου, την εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης.

64.

Όπως θα εκθέσω αναλυτικότερα κατά την εξέταση του τέταρτου λόγου αναιρέσεως (με τον οποίο αλληλεπικαλύπτεται ο υπό κρίση τρίτος λόγος αναιρέσεως), προκειμένου να στοιχειοθετηθεί εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης δεν αρκεί η παραβίαση και μόνον της αρχής της χρηστής διοικήσεως. Η εξωσυμβατική ευθύνη πρέπει να απορρέει από κατάφωρη παραβίαση.

65.

Με τον υπό κρίση λόγο αναιρέσεως, η IMG δεν προβάλλει επιχειρήματα που να αποδεικνύουν την ύπαρξη κατάφωρης παραβίασης. Ειδικότερα, η IMG δεν εκθέτει τον τρόπο με τον οποίο οι περιπτώσεις πλάνης περί το δίκαιο και εσφαλμένης εκτίμησης που οδήγησαν το Δικαστήριο να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής της 8ης Μαΐου 2015 συνιστούν κατάφωρη παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως (ιδίως σε σχέση με την υποχρέωση της Επιτροπής να ενεργεί με αμεροληψία).

66.

Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

67.

Κατά την IMG, στις σκέψεις 87 έως 98 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε κατά την εφαρμογή της απαίτησης κατάφωρης παραβάσεως κανόνα δικαίου έχοντος ως αντικείμενο την απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες, ως προϋπόθεσης για την αναγνώριση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Ένωσης.

68.

Κατά την IMG, οι διεθνείς οργανισμοί στους οποίους η Επιτροπή αναγνωρίζει τη δυνατότητα να διαχειρίζονται έμμεσα κονδύλια της Ένωσης έχουν, κατ’ εφαρμογήν των δημοσιονομικών κανόνων του 2002 και του 2012, το δικαίωμα να μην επανεξετασθεί το καθεστώς τους εκ νέου μεταγενέστερα από την Επιτροπή.

69.

Επιπλέον, η IMG θεωρεί ότι η Επιτροπή δεν διέθετε καμία διακριτική ευχέρεια και ότι η προσβολή και μόνον του δικαιώματος να μην αμφισβητηθεί το καθεστώς της συνιστά κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου έχοντος ως σκοπό την απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες.

70.

Η IMG υποστηρίζει, εξάλλου, ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη, στις σκέψεις 90 έως 92 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, μη αναγνωρίζοντας ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της χρηστής διοίκησης. Τούτο συνέβη, καθότι η Επιτροπή δεν ενήργησε με την αμεροληψία που απαιτεί η εν λόγω αρχή, με αποτέλεσμα την κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου έχοντος ως σκοπό την απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες.

71.

Η Επιτροπή αντικρούει τα επιχειρήματα της IMG και ζητεί να απορριφθεί ο υπό κρίση λόγος αναιρέσεως, θεωρώντας ότι είναι εν μέρει απαράδεκτος, λόγω αοριστίας όσον αφορά την προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως.

72.

Προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης, κατά το άρθρο 340, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, πρέπει να συντρέχουν, κατά το Δικαστήριο, οι ακόλουθες προϋποθέσεις ( 23 ):

73.

Όταν δεν πληρούται μία εξ αυτών των προϋποθέσεων, η αγωγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, χωρίς να απαιτείται να εξεταστούν οι λοιπές προϋποθέσεις ( 24 ).

74.

Κατά το Δικαστήριο, «[…] μόνον κατάφωρη παράβαση και όχι οποιαδήποτε παράβαση κανόνα δικαίου της Ένωσης που αποσκοπεί στην προστασία των ιδιωτών μπορεί να θεμελιώσει εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης. Εξάλλου, όταν ένα θεσμικό ή άλλο όργανο της Ένωσης έχει διακριτική ευχέρεια, μόνον η πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων της εξουσίας του μπορεί να συνιστά τέτοια κατάφωρη παράβαση του δικαίου της Ένωσης» ( 25 ).

75.

Επομένως, συντρέχει κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου έχοντος ως αντικείμενο την απονομή δικαιωμάτων στα φυσικά ή νομικά πρόσωπα όταν η παράβαση είναι τέτοια ώστε να πρέπει να καταλογιστεί στο θεσμικό όργανο πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων της διακριτικής ευχέρειάς του.

76.

Συναφώς, τα στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη είναι, ειδικότερα, ο περίπλοκος χαρακτήρας των καταστάσεων, ο βαθμός σαφήνειας και ακρίβειας του παραβιασθέντος κανόνα καθώς και το εύρος της διακριτικής ευχέρειας που αφήνει ο παραβιασθείς κανόνας στις αρχές της Ένωσης ( 26 ).

77.

Όταν το θεσμικό όργανο της Ένωσης διαθέτει ουσιωδώς περιορισμένη, ή και ανύπαρκτη, διακριτική ευχέρεια, η απλή παραβίαση του δικαίου της Ένωσης μπορεί να αρκεί προς απόδειξη της ύπαρξης κατάφωρης παραβίασης και στοιχειοθέτηση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Ένωσης ( 27 ).

78.

Πάντως, η σχέση μεταξύ της μη υπάρξεως διακριτικής ευχέρειας του θεσμικού οργάνου και της υπάρξεως κατάφωρης παράβασης δεν είναι αυτόματη. Η παράβαση υφίσταται μόνον όταν διαπιστώνεται πλημμέλεια στην οποία δεν θα υπέπιπτε υπό παρόμοιες συνθήκες μια διοικητική αρχή επιδεικνύουσα τη συνήθη σύνεση και επιμέλεια ( 28 ).

79.

Τα επιχειρήματα που προβάλλει η IMG προς στήριξη του υπό κρίση λόγου αναιρέσεως, με τα οποία προσάπτει στην Επιτροπή διττή παράβαση, ήτοι, αφενός, παράβαση των δημοσιονομικών νομοθεσιών του 2002 και του 2012 και, αφετέρου, παραβίαση της αρχής (ή προσβολή του δικαιώματος) χρηστής διοίκησης, πρέπει να εξεταστούν υπό το πρίσμα των ως άνω κριτηρίων.

80.

Κατά τη γνώμη μου, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι «[…] οι σχετικές με την έμμεση διαχείριση διατάξεις της δημοσιονομικής νομοθεσίας του 2002 και του 2012 που αφορούν τους διεθνείς οργανισμούς δεν αποτελούν κανόνες δικαίου οι οποίοι έχουν ως σκοπό την απονομή σε οντότητες στις οποίες η Επιτροπή έχει αναγνωρίσει το καθεστώς διεθνούς οργανισμού του δικαιώματος μη αμφισβήτησης του καθεστώτος αυτού […]» ( 29 ).

81.

Συγκεκριμένα, οι δημοσιονομικές νομοθεσίες του 2002 και του 2012:

82.

Επομένως, λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το υπό κρίση σκέλος του τέταρτου λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτό, για δύο λόγους:

83.

Υπενθυμίζεται ότι, με την απόφαση της 8ης Μαΐου 2015, η Επιτροπή ενημέρωσε την IMG ότι, έως ότου υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα σχετικά με το νομικό καθεστώς της ως διεθνούς οργανισμού, οι υπηρεσίες της δεν θα προέβαιναν πλέον στη σύναψη νέων συμβάσεων ανάθεσης αρμοδιοτήτων με αυτήν ακολουθώντας τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης σε συνεργασία με διεθνή οργανισμό.

84.

Είναι αληθές ότι, όσον αφορά τις αμφιβολίες, η εν λόγω απόφαση δεν περιείχε ανάλυση που να την αιτιολογεί επαρκώς, όπως επισήμανε το Δικαστήριο με την απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P. Η ακυρότητα της απόφασης απέρρεε από την ανεπάρκεια των αποδείξεων που προσκόμισε η Επιτροπή για να τη αιτιολογήσει.

85.

Εντούτοις, η εν λόγω πλημμέλεια, ως αποτέλεσμα εσφαλμένης κρίσης της Επιτροπής, δεν ήταν εμφανής εκ πρώτης όψεως, αλλά διαπιστώθηκε μόνον κατόπιν κατ’ αντιμωλίαν νομικής συζητήσεως, στην οποία προβλήθηκαν εύλογα επιχειρήματα από αμφότερες τις πλευρές ( 32 ). Επομένως, δεν είναι δυνατόν να υποστηριχθεί ότι η Επιτροπή υπερέβη προδήλως τα όρια της διακριτικής ευχέρειάς της.

86.

Το δικαίωμα (η αρχή της) χρηστής διοικήσεως κατοχυρώνεται στο άρθρο 41, παράγραφος 1, του Χάρτη, κατά το οποίο «[κ]άθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην αμερόληπτη, δίκαιη και εντός ευλόγου προθεσμίας εξέταση των υποθέσεών του από τα θεσμικά και λοιπά όργανα και τους οργανισμούς της Ένωσης» ( 33 ).

87.

Το εν λόγω δικαίωμα αντικατοπτρίζει γενική αρχή της έννομης τάξης της Ένωσης ( 34 ). Όπως επισημαίνεται στις επεξηγήσεις σχετικά με τον Χάρτη ( 35 ), «[τ]ο άρθρο 41 βασίζεται στην ύπαρξη της Ένωσης ως κοινότητας δικαίου τα χαρακτηριστικά της οποίας αναπτύχθηκαν από τη νομολογία στην οποία κατοχυρώνεται μεταξύ άλλων η χρηστή διοίκηση ως γενική αρχή δικαίου».

88.

Η υποχρέωση επιμέλειας, η οποία είναι συμφυής με την αρχή της χρηστής διοικήσεως, έχει γενικώς εφαρμογή επί της συμπεριφοράς της Επιτροπής και συνεπάγεται ότι η Επιτροπή πρέπει να ενεργεί με επιμέλεια και προσοχή. Όπως έχει αποφανθεί το Δικαστήριο, «είναι δυνατό να θεμελιώνεται εξωσυμβατική ευθύνη της κοινοτικής διοίκησης λόγω παράνομης συμπεριφοράς οσάκις αυτή δεν ενεργεί με όλη την απαιτούμενη επιμέλεια και κατ’ αυτόν τον τρόπο προξενεί ζημία» ( 36 ).

89.

Κατά το Δικαστήριο, «όταν ένας από τους διαδίκους προβάλλει πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως εκ μέρους του αρμόδιου θεσμικού οργάνου, ο δικαστής της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλει να ελέγξει αν το εν λόγω όργανο εξέτασε με επιμέλεια και αμεροληψία όλα τα κρίσιμα στοιχεία της επίδικης υποθέσεως στα οποία στηρίζεται η εκτίμηση αυτή […] [Α]υτή η υποχρέωση επιδείξεως επιμέλειας είναι συμφυής με την αρχή της χρηστής διοικήσεως και έχει γενικώς εφαρμογή επί της δράσεως της ενωσιακής διοικήσεως» ( 37 ).

90.

Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε με υπέρμετρα λακωνικό τρόπο τα επιχειρήματα της IMG σχετικά με την εφαρμογή της εν λόγω αρχής, επισημαίνοντας τα εξής:

91.

Η IMG προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν έλαβε υπόψη την προσβολή του δικαιώματος χρηστής διοικήσεως, το οποίο συνίσταται στο συγκεκριμένο δικαίωμα να αντιμετωπίσει η Επιτροπή την κατάστασή της με επιμέλεια, προσοχή και αμεροληψία. Απόδειξη της εν λόγω προσβολής συνιστά η ακύρωση των αποφάσεων της Επιτροπής με την απόφαση C‑183/17 P και C‑184/17 P.

92.

Η Επιτροπή αντικρούει την ως άνω αιτίαση υποστηρίζοντας ότι, για να στοιχειοθετείται εξωσυμβατική ευθύνη, δεν αρκεί μόνον η ύπαρξη μη σύννομης συμπεριφοράς: πρέπει να αποδεικνύεται, επιπλέον, ότι το θεσμικό όργανο δεν ενήργησε με επιμέλεια ή αμεροληψία, στοιχείο το οποίο, κατά τη γνώμη της, η IMG δεν απέδειξε.

93.

Μετά την έκδοση της απόφασης C‑183/17 P και C‑184/17 P, δεν αμφισβητείται ότι η απόφαση της 8ης Μαΐου 2015 της Επιτροπής δεν συνιστά σύννομη ενέργεια.

94.

Εντούτοις, μια μη σύννομη απόφαση με τα χαρακτηριστικά αυτά δεν παραβιάζει αυτομάτως την αρχή της χρηστής διοικήσεως (υπό τη μορφή του δικαιώματος των πολιτών να λαμβάνουν τα θεσμικά όργανα της Ένωσης με επιμέλεια αποφάσεις επί των υποθέσεών τους) σε σημείο το οποίο να συνεπάγεται την αστική ευθύνη της Ένωσης.

95.

Είναι αληθές ότι στην απόφαση της 8ης Μαΐου 2015 εμφιλοχώρησε πλάνη ως προς την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων που την αιτιολογούν. Η Επιτροπή την εξέδωσε, ασκώντας τη διακριτική ευχέρειά της, στηριζόμενη σε ορισμένους πλην όμως όχι σε όλους τους παράγοντες οι οποίοι, εκ των υστέρων και μετά την κατ’ αντιμωλίαν συζήτηση στο πλαίσιο ένδικης προσφυγής, θα αποδεικνύονταν αναγκαίοι για την επιβεβαίωση ή την απόρριψη του χαρακτήρα της IMG ως διεθνούς οργανισμού.

96.

Δεν θεωρώ ότι τούτο συνιστά κατάφωρη παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως.

97.

Η παράβαση της υποχρέωσης επιμέλειας δεν μπορεί να διαπιστωθεί χωρίς να ληφθούν υπόψη ο τομέας, οι προϋποθέσεις και το πλαίσιο στο οποίο το οικείο θεσμικό όργανο της Ένωσης υπέχει την εν λόγω υποχρέωση ( 38 ).

98.

Η Επιτροπή ενήργησε με σκοπό να προστατεύσει τη χρηστή διαχείριση του προϋπολογισμού της Ένωσης, στοιχείο που χαρακτηρίζει διοίκηση η οποία επιδεικνύει επιμέλεια κατά τη διαχείριση των δημόσιων κονδυλίων. Παρότι, επαναλαμβάνω, οι αμφιβολίες σχετικά με την ιδιότητα της IMG ως διεθνούς οργανισμού (και, επομένως, σχετικά με την ικανότητά της να αναλάβει την έμμεση διαχείριση κονδυλίων της Ένωσης) δεν ήσαν αρκούντως βάσιμες στο στάδιο αυτό, εντούτοις δεν χωρεί αμφιβολία ότι υπήρχε συναφώς αβεβαιότητα.

99.

Είναι αληθές ότι η Επιτροπή δεν επιδίωξε να συγκεντρώσει, το 2015, όλες τις πληροφορίες σχετικά με την πραγματική φύση της IMG και ότι, ως εκ τούτου, έλαβε την απόφασή της με ελλιπή στοιχεία, όπως έκρινε το Δικαστήριο. Επομένως, μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι δεν διενήργησε διεξοδικότερη έρευνα, όπως εκείνη που την οδήγησε να εκδώσει τη νέα απόφαση της 8ης Ιουνίου 2021, για να διαπιστώσει ότι η IMG δεν είναι διεθνής οργανισμός.

100.

Η Επιτροπή δεν έπρεπε να αναμείνει έως τις 8 Ιουνίου 2021 προκειμένου να αποσαφηνίσει, οριστικώς, αν η IMG ήταν, ή όχι, διεθνής οργανισμός. Είναι αληθές ότι ζήτησε πληροφορίες από την IMG και ότι η εν λόγω οντότητα δεν της παρέσχε τις ζητηθείσες πληροφορίες και, επομένως, η Επιτροπή απευθύνθηκε στα κράτη μέλη που ήσαν ενδεχομένως μέλη της εν λόγω οντότητας προκειμένου να ενημερωθεί για τη συμμετοχή τους σε αυτήν. Η επίδειξη μεγαλύτερης διοικητικής επιμέλειας θα ήταν ευκταία, πλην όμως δεν διαπιστώνω στη συμπεριφορά της Επιτροπής κατάφωρη παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας που υπέχει, το οποίο συνδέεται με το δικαίωμα χρηστής διοίκησης, ικανή να στοιχειοθετήσει την εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης ( 39 ).

101.

Υπό καθεστώς εξωσυμβατικής ευθύνης των θεσμικών οργάνων της Ένωσης λιγότερο αυστηρό από αυτό που απορρέει από τη νομολογία του Δικαστηρίου, η ακύρωση και μόνο μιας απόφασης θα μπορούσε να συνεπάγεται, ενδεχομένως, την υποχρέωση αποζημίωσης της προκληθείσας ζημίας.

102.

Δεν ισχύει το ίδιο εάν η εν λόγω εξωσυμβατική ευθύνη απορρέει όχι από οποιαδήποτε παράβαση, αλλά από την κατάφωρη παράβαση κανόνα του δικαίου της Ένωσης που προστατεύει τους ιδιώτες. Εξάλλου, «όταν ένα θεσμικό ή άλλο όργανο της Ένωσης έχει διακριτική ευχέρεια, μόνον η πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων της εξουσίας του» ( 40 ) μπορεί να συνιστά τέτοια κατάφωρη παράβαση, περίπτωση η οποία, όπως προεκτέθηκε, δεν συντρέχει στην υπό κρίση υπόθεση.

103.

Θεωρώ, επομένως, ότι, παρότι ενήργησε χωρίς να βασιστεί στις απαιτούμενες αποδείξεις κατά την έκδοση της απόφασης της 8ης Μαΐου 2015, η Επιτροπή δεν διέπραξε κατάφωρη παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας που υπείχε. Η αδιαμφισβήτητη πλάνη της Επιτροπής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ασύγγνωστη ( 41 ), όπως επίσης δεν στερούντο λογικής ( 42 ) τα συμπεράσματά της, για τη στήριξη των οποίων χρειάζονταν εντούτοις περισσότερες αποδείξεις.

104.

Συνεπώς, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

105.

Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, η IMG υποστηρίζει ότι, όσον αφορά τα αιτήματα που παρατίθενται στη σκέψη 40, πρώτη έως τρίτη περίπτωση, της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την αρχή της σε είδος αποζημιώσεως, παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως, παραβίασε τις προϋποθέσεις παραδεκτού και παρέβη το άρθρο 76, στοιχείο εʹ, και το άρθρο 84, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του.

106.

Με τον έκτο λόγο αναιρέσεως, η IMG υποστηρίζει ότι, όσον αφορά τα αιτήματα που παρατίθενται στη σκέψη 40, τέταρτη περίπτωση, της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως καθώς και το άρθρο 76, στοιχείο εʹ, και το άρθρο 84, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του.

107.

Με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως, η IMG υποστηρίζει ότι, όσον αφορά την ηθική βλάβη, το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την αρχή της σε είδος αποζημιώσεως, παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως καθώς και το άρθρο 76, στοιχείο εʹ, και το άρθρο 84, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του, και παραβίασε την πλήρη δικαιοδοσία του δικαστή.

108.

Η Επιτροπή αντέκρουσε τους τρεις ως άνω λόγους αναιρέσεως και ζήτησε να απορριφθούν.

109.

Κατά τη γνώμη μου, εάν απορρίψει τους λόγους αναιρέσεως που αναλύθηκαν προηγουμένως, το Δικαστήριο πρέπει να απορρίψει ως αλυσιτελείς τους τρεις ως άνω λόγους αναιρέσεως.

110.

Κατά πάγια νομολογία, «η εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης […] θεμελιώνεται εφόσον συντρέχει σύνολο προϋποθέσεων σχετικά με τον παράνομο χαρακτήρα της προσαπτόμενης στο θεσμικό όργανο της Ένωσης συμπεριφοράς, το υποστατό της ζημίας και την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της συμπεριφοράς του οργάνου αυτού και της προβαλλόμενης ζημίας […]. [Ε]φόσον δεν πληρούται μία εξ αυτών των προϋποθέσεων, η αγωγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της χωρίς να απαιτείται να εξεταστούν οι λοιπές προϋποθέσεις της εξωσυμβατικής ευθύνης […]». ( 43 )

111.

Μέχρι τώρα εξέθεσα ότι δεν υφίσταται κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου που να απονέμει δικαιώματα στην IMG. Δεδομένου ότι δεν πληρούται η πρώτη εκ των αναγκαίων προϋποθέσεων για να στοιχειοθετηθεί η εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης, παρέλκει η εξέταση των προϋποθέσεων του υποστατού της ζημίας και του ποσοτικού υπολογισμού της ζημίας.

112.

Ως εκ τούτου, προτείνω να απορριφθούν ως αλυσιτελείς ο πέμπτος, ο έκτος και ο έβδομος λόγος αναιρέσεως.

113.

Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.

114.

Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της IMG στα δικαστικά έξοδα και η IMG ηττήθηκε, πρέπει η τελευταία να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα.

115.

Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο: