1

Στις 13 Ιουνίου 2018, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε την εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2018/873, για τον αποκλεισμό από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) (ΕΕ 2018, L 152, σ. 29, στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση). Με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή εφάρμοσε στη Ρουμανία δημοσιονομική διόρθωση συνολικού ύψους 90133370,64 ευρώ όσον αφορά, μεταξύ άλλων, το επιμέρους μέτρο 1α σε σχέση με τα μέτρα που υπόκεινται στο Ολοκληρωμένο Σύστημα Διαχειρίσεως και Ελέγχου (ΟΣΔΕ) στο πλαίσιο της «Αγροτικής ανάπτυξης ΕΓΤΑΑ» για τα οικονομικά έτη 2015 και 2016 και τα επιμέρους μέτρα 3α, 5α, 3β και 4β σε σχέση με τα μη συνδεόμενα με την έκταση μέτρα στο πλαίσιο της «Αγροτικής ανάπτυξης ΕΓΤΑΑ Άξονας 2» για το οικονομικό έτος 2014.

2

Το άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως ορίζει τα εξής:

«Τα ποσά που παρατίθενται στο παράρτημα και αφορούν δαπάνες των διαπιστευμένων από τα κράτη μέλη οργανισμών πληρωμών, οι οποίες δηλώθηκαν στο πλαίσιο του ΕΓΤΕ ή του ΕΓΤΑΑ, αποκλείονται από την ενωσιακή χρηματοδότηση.»

3

Το άρθρο 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως προβλέπει, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Η παρούσα απόφαση απευθύνεται […] στη Ρουμανία.»

4

Στις 14 Ιουνίου 2018, η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε στη μόνιμη αντιπροσωπεία της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπό τον αριθμό C(2018) 3826.

5

Στις 15 Ιουνίου 2018, η προσβαλλόμενη απόφαση δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

6

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 7 Σεπτεμβρίου 2018, η Ρουμανία άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.

7

Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 12 Οκτωβρίου 2018, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.

8

Στις 26 Νοεμβρίου 2018, η Ρουμανία υπέβαλε παρατηρήσεις επί της ενστάσεως απαραδέκτου που είχε προβάλει η Επιτροπή.

9

Με μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας της 24ης Ιανουαρίου 2019, το Γενικό Δικαστήριο ζήτησε από την Επιτροπή πληροφορίες σχετικά με ενδεχόμενες διαφορές μεταξύ του κειμένου της προσβαλλομένης αποφάσεως που κοινοποιήθηκε και του κειμένου της που δημοσιεύθηκε.

10

Με επιστολή της 4ης Φεβρουαρίου 2019, η Επιτροπή ανταποκρίθηκε στο αίτημα του Γενικού Δικαστηρίου, παρέχοντας τις πληροφορίες που ζητήθηκαν.

11

Με το δικόγραφο της προσφυγής, η Ρουμανία ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

12

Η Επιτροπή, με την ένσταση απαραδέκτου την οποία προέβαλε, ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

13

Mε τις παρατηρήσεις που υπέβαλε επί της ενστάσεως απαραδέκτου, η Ρουμανία επαναλαμβάνει τα αιτήματά της και ζητεί επίσης από το Γενικό Δικαστήριο να κηρύξει την προσφυγή παραδεκτή.

14

Δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, εάν ο καθού το ζητήσει, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κρίνει επί του απαραδέκτου χωρίς να εισέλθει στην ουσία.

15

Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι έχει επαρκώς ενημερωθεί από τα στοιχεία της δικογραφίας, ώστε να αποφανθεί χωρίς να συνεχιστεί η διαδικασία.

16

Προς στήριξη της ενστάσεως απαραδέκτου, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφυγή ασκήθηκε εκπρόθεσμα, στις 7 Σεπτεμβρίου 2018. Κατά την Επιτροπή, εφόσον η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε στη μόνιμη αντιπροσωπεία της Ρουμανίας στις 14 Ιουνίου 2018, η προθεσμία ασκήσεως της προσφυγής εξέπνευσε στις 24 Αυγούστου 2018.

17

Με τις παρατηρήσεις που υπέβαλε επί της ενστάσεως απαραδέκτου, η Ρουμανία προβάλλει ότι η προσφυγή είναι παραδεκτή.

18

Πρώτον, η Ρουμανία ισχυρίζεται ότι το άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι το χρονικό σημείο ενάρξεως της προθεσμίας των δύο μηνών για την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως κατά πράξεως της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αυτομάτως και γενικώς το χρονικό σημείο της ενάρξεως ισχύος ή της παραγωγής εννόμων αποτελεσμάτων της πράξεως, με το αιτιολογικό ότι το συμπέρασμα αυτό αντιβαίνει στο άρθρο 297 ΣΛΕΕ.

19

Δεύτερον, η Ρουμανία διατείνεται ότι το σημείο ενάρξεως της προθεσμίας των δύο μηνών για την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως κατά πράξεως που πρέπει να κοινοποιηθεί, αλλά η οποία, σύμφωνα με πάγια πρακτική που έχει υιοθετήσει από μακρού χρόνου ο συντάκτης της πράξεως, δημοσιεύεται και στην Επίσημη Εφημερίδα, πρέπει πάντοτε να είναι η δημοσίευση της πράξεως αυτής.

20

Τρίτον, η Ρουμανία προβάλλει ότι η λύση αυτή επιβάλλεται κατά μείζονα λόγο λαμβανομένων υπόψη των συγκεκριμένων συνθηκών υπό τις οποίες η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε στις ρουμανικές αρχές και δημοσιεύθηκε. Εν προκειμένω, η νομική αβεβαιότητα που οφείλεται στο γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση όχι μόνο κοινοποιήθηκε αλλά και δημοσιεύθηκε, ενισχύεται από τις διαφορές μεταξύ του κειμένου που κοινοποίησε η Επιτροπή στη μόνιμη αντιπροσωπεία της Ρουμανίας στις 14 Ιουνίου 2018 και αυτού που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της 15ης Ιουνίου 2018, οι οποίες καταδεικνύουν ότι το κοινοποιηθέν κείμενο είναι τουλάχιστον ελλιπές.

21

Eν κατακλείδι, η Ρουμανία εκτιμά ότι, επειδή το κείμενο που κοινοποιήθηκε ήταν ελλιπές, επλήγη η νομιμότητα της διαδικασίας κοινοποιήσεως. Στην πράξη, το χρονικό σημείο από το οποίο έλαβε γνώση, με επαρκή σαφήνεια και ακρίβεια, του περιεχομένου της προσβαλλομένης αποφάσεως καθώς και των λόγων στους οποίους αυτή στηρίζεται είναι το χρονικό σημείο της πλήρους δημοσιεύσεως. Κατά συνέπεια, η δίμηνη προθεσμία για την άσκηση της προσφυγής άρχισε να τρέχει από την ημερομηνία της δημοσιεύσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως στην Επίσημη Εφημερίδα, δηλαδή στις 15 Ιουνίου 2018, και θα πρέπει να παραταθεί κατά τις δεκατέσσερις ημέρες που προβλέπονται στο άρθρο 59 του Κανονισμού Διαδικασίας και κατά δέκα ημέρες ως σταθερή παρέκταση λόγω αποστάσεως κατά το άρθρο 60 του Κανονισμού Διαδικασίας.

22

Συναφώς, αφενός, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, η προσφυγή ακυρώσεως πρέπει να ασκείται «εντός δύο μηνών, υπολογιζομένων, κατά περίπτωση, από τη δημοσίευση της [προσβαλλόμενης] πράξεως, την κοινοποίησή της στον προσφεύγοντα ή, ελλείψει δημοσιεύσεως ή κοινοποιήσεως, από την ημέρα κατά την οποία ο προσφεύγων έλαβε γνώση της πράξεως».

23

Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 60 του Κανονισμού Διαδικασίας, οι δικονομικές προθεσμίες παρεκτείνονται λόγω αποστάσεως κατά δέκα ημέρες κατ’ αποκοπή.

24

Κατά πάγια νομολογία, η προθεσμία για την άσκηση προσφυγής του άρθρου 263 ΣΛΕΕ είναι δημοσίας τάξεως και οι διάδικοι και ο δικαστής δεν μπορούν να τη μεταβάλλουν κατά την κρίση τους (απόφαση της 23ης Ιανουαρίου 1997, Coen, C‑246/95, EU:C:1997:33, σκέψη 21, διατάξεις της 19ης Απριλίου 2016, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, T‑550/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:237, σκέψη 22, και της 19ης Απριλίου 2016, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, T‑551/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:238, σκέψη 22).

25

Η νομοθεσία της Ένωσης σχετικά με τις προθεσμίες ασκήσεως των ενδίκων βοηθημάτων αποσκοπεί στην κατοχύρωση της ασφάλειας δικαίου και στην αποτροπή οποιασδήποτε δυσμενούς διακρίσεως ή οποιασδήποτε αυθαίρετης μεταχειρίσεως κατά την απονομή της δικαιοσύνης (πρβλ. διατάξεις της 16ης Νοεμβρίου 2010, Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert κατά Επιτροπής, C‑73/10 P, EU:C:2010:684, σκέψη 52, της 18ης Δεκεμβρίου 2012, Γερμανία κατά Επιτροπής, T‑205/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2012:704, σκέψη 40, και της 19ης Απριλίου 2016, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, T‑550/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:237, σκέψη 23).

26

Αφετέρου, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι, σύμφωνα με το άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, η κοινοποίηση είναι η ενέργεια με την οποία ο συντάκτης μιας ατομικής πράξεως, όπως η απόφαση που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου 297, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, την γνωστοποιεί στους αποδέκτες της και τους παρέχει, ως εκ τούτου, τη δυνατότητα να λάβουν γνώση του περιεχομένου της καθώς και των λόγων στους οποίους στηρίζεται (διατάξεις της 2ας Οκτωβρίου 2014, Page Protective Services κατά ΕΥΕΔ, C‑501/13 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2014:2259, σκέψη 30, της 18ης Δεκεμβρίου 2012, Ουγγαρία κατά Επιτροπής, T‑320/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2012:705, σκέψη 19 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 19ης Απριλίου 2016, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, T‑550/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:237, σκέψη 24).

27

Επιπλέον, κατά το άρθρο 297, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, εν αντιθέσει προς τις πράξεις που δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα, οι αποφάσεις που καθορίζουν τον αποδέκτη τους κοινοποιούνται στους αποδέκτες τους και αρχίζουν να παράγουν αποτελέσματα από την κοινοποίησή τους (απόφαση της 17ης Μαΐου 2017, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, C‑337/16 P, EU:C:2017:381, σκέψη 35, διατάξεις της 18ης Δεκεμβρίου 2012, Ουγγαρία κατά Επιτροπής, T‑320/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2012:705, σκέψη 20, και της 19ης Απριλίου 2016, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, T‑550/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:237, σκέψη 25).

28

Από τον συνδυασμό του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ και του άρθρου 297, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ προκύπτει ότι, όσον αφορά τις προσφυγές ακυρώσεως, η ημερομηνία που λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό του χρονικού σημείου ενάρξεως της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής είναι η ημερομηνία της δημοσιεύσεως, όταν η δημοσίευση αυτή, η οποία αποτελεί προϋπόθεση για την έναρξη ισχύος της πράξεως, προβλέπεται από την ως άνω Συνθήκη, και, για τις λοιπές περιπτώσεις που διαλαμβάνονται στο άρθρο 297, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η περίπτωση των αποφάσεων που καθορίζουν τον αποδέκτη τους, είναι η ημερομηνία της κοινοποιήσεως (απόφαση της 17ης Μαΐου 2017, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, C‑337/16 P, EU:C:2017:381, σκέψη 36).

29

Το Δικαστήριο επιβεβαίωσε αυτή την ερμηνεία του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ διαπιστώνοντας ότι, όσον αφορά πράξη που καθορίζει τους αποδέκτες της, μόνον το κείμενο που κοινοποιείται στους αποδέκτες είναι αυθεντικό, έστω και αν η πράξη αυτή δημοσιεύθηκε και στην Επίσημη Εφημερίδα (αποφάσεις της 13ης Ιουλίου 1966, Consten και Grundig κατά Επιτροπής, 56/64 και 58/64, EU:C:1966:41, σ. 337, και της 17ης Μαΐου 2017, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, C‑337/16 P, EU:C:2017:381, σκέψη 37).

30

Εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη απόφαση καθορίζει ρητώς τη Ρουμανία ως αποδέκτη, όπως προκύπτει από το άρθρο 2 αυτής, και κοινοποιήθηκε στη μόνιμη αντιπροσωπεία της Ρουμανίας στις 14 Ιουνίου 2018. Εξάλλου, η Ρουμανία δεν αμφισβητεί ότι είναι αποδέκτης της προσβαλλομένης αποφάσεως ούτε ότι η κοινοποίηση πραγματοποιήθηκε στις 14 Ιουνίου 2018.

31

Επομένως, σύμφωνα με το άρθρο 297, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, ως ατομική πράξη της οποίας αποδέκτης είναι η Ρουμανία, η προσβαλλόμενη απόφαση άρχισε να παράγει αποτελέσματα έναντι της Ρουμανίας με την κοινοποίησή της, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 14 Ιουνίου 2018. Λόγω της κοινοποιήσεως αυτής, η Ρουμανία ήταν σε θέση να λάβει γνώση του περιεχομένου της εν λόγω αποφάσεως καθώς και των λόγων στους οποίους αυτή στηρίζεται.

32

Επομένως, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως άρχισε να τρέχει από την κοινοποίησή της στη μόνιμη αντιπροσωπεία της Ρουμανίας και όχι από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα.

33

Άλλωστε, το άρθρο 59 του Κανονισμού Διαδικασίας δεν μπορεί να εφαρμοστεί εν προκειμένω, καθόσον εφαρμόζεται μόνο στην περίπτωση που η προθεσμία για την άσκηση προσφυγής κατά πράξεως θεσμικού οργάνου αρχίζει να τρέχει από τη δημοσίευση της πράξεως αυτής στην Επίσημη Εφημερίδα.

34

Το συμπέρασμα αυτό δεν ανατρέπεται από τα επιχειρήματα της Ρουμανίας.

35

Η Ρουμανία υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το χρονικό σημείο ενάρξεως της προθεσμίας για την άσκηση της προσφυγής εν προκειμένω είναι η δημοσίευση της προσβαλλομένης αποφάσεως στην Επίσημη Εφημερίδα και όχι η κοινοποίησή της. Τούτο απορρέει, πρώτον, από το γεγονός ότι το κριτήριο του σημείου ενάρξεως της προθεσμίας για την άσκηση της προσφυγής ακυρώσεως κατά πράξεως θεσμικού οργάνου δεν συνδέεται με το χρονικό σημείο ενάρξεως της ισχύος της πράξεως αυτής, δεύτερον, από την οφειλόμενη σε πάγια πρακτική της Επιτροπής ιδιόμορφη κατάσταση που συνίσταται στη δημοσίευση τέτοιων αποφάσεων με παράλληλη κοινοποίησή τους στους αποδέκτες τους και, τρίτον, από διαφορές μεταξύ του κειμένου της εν λόγω αποφάσεως που κοινοποιήθηκε και του κειμένου της που δημοσιεύθηκε.

36

Πρώτον, η Ρουμανία ισχυρίζεται ότι από τη νομολογία προκύπτει ότι το χρονικό σημείο της ενάρξεως ισχύος ή της παραγωγής εννόμων αποτελεσμάτων δεν είναι αυτομάτως και πάντοτε το σημείο ενάρξεως της προθεσμίας των δύο μηνών για την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως και ότι, για την άσκηση του δικαιώματος προσφυγής, κρίσιμη είναι η λειτουργία που συνίσταται στην πραγματική ενημέρωση όσον αφορά το περιεχόμενο της πράξεως της Ένωσης. Από το γεγονός ότι το σημείο ενάρξεως της προθεσμίας προσφυγής ακυρώσεως κατά πράξεως θεσμικού οργάνου της Ένωσης δεν συνδέεται με το χρονικό σημείο ενάρξεως της ισχύος της πράξεως αυτής προκύπτει ότι το σημείο ενάρξεως της προθεσμίας για την άσκηση προσφυγής κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως, ακόμη και αν αυτή είχε ήδη τεθεί σε ισχύ και είχε παραγάγει τα αποτελέσματά της έναντι της Ρουμανίας, θα μπορούσε να είναι η μεταγενέστερη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα.

37

Συναφώς, επισημαίνεται ότι η επιχειρηματολογία της Ρουμανίας στηρίζεται σε σύγχυση μεταξύ των προϋποθέσεων του παραδεκτού προσφυγής ακυρώσεως, που ρυθμίζονται στο άρθρο 263 ΣΛΕΕ, και των προϋποθέσεων του κύρους της πράξεως που προσβάλλεται με μια τέτοια προσφυγή (πρβλ. διάταξη της 11ης Δεκεμβρίου 2006, MMT κατά Επιτροπής, T‑392/05, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2006:382, σκέψη 33). Επομένως, η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να κλονίσει τη σημασία της κοινοποιήσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, ως σημείου ενάρξεως της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής.

38

Επιπλέον, η επιχειρηματολογία της Ρουμανίας αποδεικνύεται αλυσιτελής, στο μέτρο που παρατίθενται πλείονες νομολογιακές περιπτώσεις κατά τις οποίες η δημοσίευση ήταν μεν το σημείο ενάρξεως της προθεσμίας προσφυγής, αυτό όμως συνέβαινε αποκλειστικώς και μόνον επειδή δεν υφίστατο κοινοποίηση της επίμαχης πράξεως στον προσφεύγοντα. Ωστόσο, εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε προσηκόντως στη Ρουμανία, ως αποδέκτη της εν λόγω αποφάσεως, και η κοινοποίηση αυτή συνιστά για τη Ρουμανία το χρονικό σημείο ενάρξεως της προθεσμίας προσφυγής.

39

Επομένως, όσον αφορά τον ισχυρισμό της Ρουμανίας ότι το Δικαστήριο, με την απόφαση της 10ης Μαρτίου 1998, Γερμανία κατά Συμβουλίου (C‑122/95, EU:C:1998:94, σκέψη 35), έκρινε ότι το σημείο αφετηρίας της προθεσμίας προσφυγής κατά πράξεως της Ένωσης είναι το χρονικό σημείο της δημοσιεύσεως της πράξεως, μολονότι η δημοσίευση αυτή δεν ασκεί επιρροή για τη θέση της πράξεως αυτής σε ισχύ, αρκεί η υπόμνηση ότι, στην υπόθεση εκείνη, η προσβαλλόμενη πράξη ήταν κανονισμός εκδοθείς κατόπιν διεθνούς συμφωνίας την οποία συνήψε η Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή πράξη γενικής ισχύος απευθυνόμενη σε όλα τα κράτη μέλη, της οποίας η δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα είχε ως συνέπεια να αρχίσει να τρέχει η προθεσμία της προσφυγής και η οποία ουδόλως είχε αποτελέσει αντικείμενο κοινοποιήσεως (πρβλ. διάταξη της 4ης Ιουλίου 2012, ICO Satellite κατά Επιτροπής, T‑350/09, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2012:341, σκέψη 36). Στην απόφαση εκείνη, το Δικαστήριο έκρινε ότι το κριτήριο της ημερομηνίας κατά την οποία ο προσφεύγων λαμβάνει γνώση της πράξεως, ως σημείο αφετηρίας της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, έχει επικουρικό χαρακτήρα σε σχέση με τα κριτήρια της δημοσιεύσεως ή της κοινοποιήσεως της πράξεως. Ουδόλως συνάγεται εξ αυτού ότι το κριτήριο της κοινοποιήσεως έχει επικουρικό χαρακτήρα σε σχέση με αυτό της δημοσιεύσεως.

40

Ομοίως, όσον αφορά τον συναφή ισχυρισμό ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, με τη διάταξη της 21ης Νοεμβρίου 2005, Tramarin κατά Επιτροπής (T‑426/04, EU:T:2005:405, σκέψη 49), ότι, «όταν πρόκειται για πράξεις που αποτελούν, σύμφωνα με πάγια πρακτική του ενδιαφερόμενου οργάνου, αντικείμενο δημοσιεύσεως […], η ημερομηνία της δημοσιεύσεως είναι εκείνη από την οποία αρχίζει να τρέχει η προθεσμία ασκήσεως της προσφυγής», αρκεί η επισήμανση ότι, στην υπόθεση εκείνη, ο αποδέκτης της αποφάσεως που αποτέλεσε το αντικείμενο της κοινοποιήσεως δεν ήταν η προσφεύγουσα, αλλά ένας ενδιαφερόμενος τρίτος. Ωστόσο, εν προκειμένω, η επίδικη απόφαση κοινοποιήθηκε δεόντως στη Ρουμανία, ως αποδέκτη της προσβαλλομένης αποφάσεως.

41

Εξάλλου, όσον αφορά την παραπομπή στην απόφαση της 23ης Απριλίου 2013, Gbagbo κ.λπ. κατά Συμβουλίου (C‑478/11 P έως C‑482/11 P, EU:C:2013:258, σκέψεις 58 και 59), αρκεί η επισήμανση ότι, με την απόφαση αυτή, το Δικαστήριο έκρινε ότι η εφαρμογή του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ δεν θα ήταν συνεπής εάν, στην περίπτωση προσώπων και οντοτήτων των οποίων τα ονόματα περιλαμβάνονται στους καταλόγους των παραρτημάτων των πράξεων που εκδόθηκαν επί τη βάσει των διατάξεων σχετικά με την κοινή εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας, η αφετηρία για τον υπολογισμό της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής ακυρώσεως δεν ήταν η ημερομηνία κοινοποιήσεως της επίμαχης πράξεως στους ενδιαφερομένους, αλλά η ημερομηνία δημοσιεύσεώς της. Εντεύθεν προκύπτει, κατά το Δικαστήριο, ότι, μολονότι η θέση σε ισχύ πράξεων όπως οι επίδικες πραγματοποιείται βεβαίως διά της δημοσιεύσεώς τους, η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής ακυρώσεως κατά των εν λόγω πράξεων δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ αρχίζει να τρέχει, για καθένα από τα εν λόγω πρόσωπα και οντότητες, από την ημερομηνία κοινοποιήσεως των οικείων πράξεων σε αυτά. Από την απόφαση αυτή προκύπτει προδήλως ότι πρέπει να εφαρμοστεί το κριτήριο της κοινοποιήσεως ή της ατομικής γνωστοποιήσεως ως σημείο αφετηρίας της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, ακόμη και όταν το κριτήριο της δημοσιεύσεως καθορίζει τη θέση σε ισχύ της επίμαχης πράξεως. Η νομολογία αυτή δεν μπορεί, επομένως, κατά κανένα τρόπο να στηρίξει την άποψη της Ρουμανίας ότι το σημείο αφετηρίας της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής είναι η δημοσίευση, εφόσον, αντιθέτως, απορρίπτει την άποψη αυτή ρητώς ακόμη και σε μια περίπτωση κατά την οποία η δημοσίευση καθόριζε τη θέση σε ισχύ και την παραγωγή εννόμων αποτελεσμάτων της επίμαχης πράξεως.

42

Δεύτερον, η Ρουμανία επικαλείται την ύπαρξη πάγιας πρακτικής την οποία έχει υιοθετήσει από μακρού χρόνου η Επιτροπή και η οποία συνίσταται στη δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα των αποφάσεών της που αποκλείουν από τη χρηματοδότηση της Ένωσης ορισμένες δαπάνες που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ), με παράλληλη κοινοποίηση στους αποδέκτες τους. Σε μια τέτοια ιδιόμορφη περίπτωση όπου μια πράξη ατομικής ισχύος υποβάλλεται και σε δημοσίευση, ο τρόπος με τον οποίο οι αποδέκτες λαμβάνουν γνώση του περιεχομένου της πράξεως καθώς και των λόγων στους οποίους αυτή στηρίζεται, ούτως ώστε να είναι σε θέση να ασκήσουν το δικαίωμα προσφυγής εντός της προθεσμίας των δύο μηνών που προβλέπει το άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, θα μπορούσε να είναι η δημοσίευση και όχι η κοινοποίηση. Επομένως, κατά τη Ρουμανία, όταν μια πράξη γνωστοποιήθηκε στον αποδέκτη κατά δύο τρόπους, εν προκειμένω με δημοσίευση και με κοινοποίηση, η αρχή της ασφάλειας δικαίου και το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας επιτάσσουν το σημείο ενάρξεως της προθεσμίας των δύο μηνών για την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως να είναι η ημερομηνία δημοσιεύσεως της πράξεως και όχι η ημερομηνία της κοινοποιήσεώς της.

43

Συναφώς, επιβάλλεται εκ προοιμίου η υπόμνηση ότι, με την απόφαση της 15ης Σεπτεμβρίου 1998, BP Chemicals κατά Επιτροπής (T‑11/95, EU:T:1998:199, σκέψεις 48 έως 51), το Γενικό Δικαστήριο τόνισε ότι υπήρχε πάγια πρακτική της Επιτροπής να δημοσιεύει αποφάσεις όπως η επίμαχη στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η εν λόγω απόφαση, δηλαδή απόφαση στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων, και έκρινε ότι η προσφεύγουσα μπορούσε θεμιτώς να υπολογίζει ότι η επίδικη απόφαση θα αποτελούσε αντικείμενο δημοσιεύσεως στην Επίσημη Εφημερίδα. Εντούτοις, μολονότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε βεβαίως, κατ’ ουσίαν, ότι η προθεσμία προσφυγής κατά της εν λόγω αποφάσεως άρχισε να τρέχει από τη δημοσίευση αυτή, διευκρίνισε ότι αυτό συνέβαινε αποκλειστικά και μόνο στην περίπτωση κατά την οποία η επίδικη απόφαση δεν είχε προηγουμένως κοινοποιηθεί στην προσφεύγουσα. Κατά συνέπεια, από την εν λόγω απόφαση προκύπτει ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι υπάρχει πάγια πρακτική της Επιτροπής να δημοσιεύει τις αποφάσεις οι οποίες, όπως οι επίμαχες εν προκειμένω, αποκλείουν δαπάνες από τη χρηματοδότηση των γεωργικών ταμείων της Ένωσης, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, προκειμένου να υπολογιστεί η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής, η κοινοποίηση της εν λόγω αποφάσεως στα κράτη μέλη που είναι αποδέκτες της και όχι η δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα, όταν η δημοσίευση πραγματοποιείται μεταγενέστερα (πρβλ. διατάξεις της 23ης Νοεμβρίου 2015, Σλοβενία κατά Επιτροπής, T‑118/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:912, σκέψεις 27 και 28, και της 19ης Απριλίου 2016, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, T‑550/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:237, σκέψεις 35 και 36). Πάντως, εν προκειμένω, είναι σαφές ότι η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε στη Ρουμανία πριν από τη δημοσίευσή της.

44

Περαιτέρω, η Ρουμανία δεν μπορεί βασίμως να υποστηρίξει ότι η Επιτροπή δημιούργησε στους αποδέκτες, λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών, τη θεμιτή προσδοκία ότι, κάθε φορά που εκδίδονται αποφάσεις όπως η προσβαλλόμενη απόφαση, αυτές θα δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα και ότι θα επακολουθούν οι συνέπειες που απορρέουν κατά κανόνα από τη δημοσίευση των πράξεων για τις οποίες η νομοθεσία της Ένωσης προβλέπει υποχρέωση δημοσιεύσεως. Πράγματι, η Ρουμανία δεν προβάλλει κανένα στοιχείο βάσει του οποίου να είναι δυνατόν να υποστηριχθεί ότι η Επιτροπή της παρέσχε συναφώς ακριβείς διαβεβαιώσεις (πρβλ. απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2010, Kahla Thüringen Porzellan κατά Επιτροπής,C‑537/08 P, EU:C:2010:769, σκέψη 63 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, διατάξεις της 23ης Νοεμβρίου 2015, Σλοβενία κατά Επιτροπής, T‑118/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:912, σκέψη 28, και της 19ης Απριλίου 2016, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, T‑550/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:237, σκέψη 37).

45

Επιπλέον, όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι μια τέτοια ερμηνεία του άρθρου 263 ΣΛΕΕ είναι αντίθετη στην αρχή της ασφάλειας δικαίου και στο δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, αρκεί η υπόμνηση ότι, κατά πάγια νομολογία, η ερμηνεία αυτή είναι απολύτως σύμφωνη προς τον σκοπό των προθεσμιών ασκήσεως διοικητικής ενστάσεως και προσφυγής, οι οποίες αποσκοπούν στην κατοχύρωση της ασφάλειας δικαίου αποτρέποντας την επ’ αόριστον αμφισβήτηση της νομιμότητας των πράξεων της Ένωσης που παράγουν έννομα αποτελέσματα (αποφάσεις της 7ης Ιουλίου 1971, Müllers κατά ΟΚΕ, 79/70, EU:C:1971:79, σκέψη 18, της 17ης Φεβρουαρίου 1972, Richez‑Parise κατά Επιτροπής, 40/71, EU:C:1972:9, σκέψη 6, και της 12ης Ιουλίου 1984, Μούση κατά Επιτροπής, 227/83, EU:C:1984:276, σκέψη 12), και εξυπηρετούν την ανάγκη να αποφεύγεται κάθε δυσμενής διάκριση ή κάθε αυθαίρετη μεταχείριση κατά την απονομή της δικαιοσύνης (αποφάσεις της 4ης Φεβρουαρίου 1987, Κλαδάκης κατά Επιτροπής, 276/85, EU:C:1987:57, σκέψη 11, της 29ης Ιουνίου 2000, Politi κατά Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως, C‑154/99 P, EU:C:2000:354, σκέψη 15, και της 5ης Μαρτίου 2008, Combescot κατά Επιτροπής,T‑414/06 P, EU:T:2008:58, σκέψη 43).

46

Επιπλέον, όσον αφορά τον συναφή ισχυρισμό ότι το Δικαστήριο έκρινε, με την απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken (C‑149/11, EU:C:2012:816, σκέψη 39), ότι, όταν οι όροι μιας διατάξεως στερούνται σαφήνειας, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η διάταξη αυτή, καθώς και οι σκοποί τους οποίους αυτή επιδιώκει, αρκεί η υπόμνηση ότι η διατύπωση του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, αφεαυτού ή σε συνδυασμό με το άρθρο 297 ΣΛΕΕ, δεν δημιουργεί καμία αμφιβολία (πρβλ. διατάξεις της 23ης Νοεμβρίου 2015, Σλοβενία κατά Επιτροπής, T‑118/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:912, σκέψη 31, και της 19ης Απριλίου 2016, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, T‑550/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:237, σκέψη 33).

47

Σε τελική ανάλυση, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι είναι ακριβώς η υιοθέτηση του μοναδικού κριτηρίου της κοινοποιήσεως ως σημείου ενάρξεως της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής ακυρώσεως κατά των πράξεων που καθορίζουν τους αποδέκτες τους που εγγυάται την ασφάλεια δικαίου και την αποτελεσματική δικαστική προστασία, σε αντίθεση προς μια υβριδική λύση όπως αυτή που προτείνει η Ρουμανία, κατά την οποία ο αποδέκτης μιας πράξεως η οποία του κοινοποιήθηκε νομοτύπως θα πρέπει επιπλέον να αναζητήσει την ενδεχόμενη και αβέβαιη, καθόσον δεν είναι υποχρεωτική, δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα.

48

Τρίτον, η Ρουμανία διατείνεται, κατ’ ουσίαν, ότι αφετηρία της προθεσμίας της προσφυγής θα πρέπει να αποτελεί η πλήρης δημοσίευση και όχι η ελλιπής κοινοποίηση, της προσβαλλομένης αποφάσεως. Κατά τη Ρουμανία, από την ύπαρξη διαφορών μεταξύ του κειμένου της προσβαλλομένης αποφάσεως που κοινοποιήθηκε στις 14 Ιουνίου 2018 και αυτού που δημοσιεύθηκε στις 15 Ιουνίου 2018 προκύπτει ότι η κοινοποίηση στη μόνιμη αντιπροσωπεία της Ρουμανίας ήταν ελλιπής και δεν της είχε παράσχει τη δυνατότητα να λάβει γνώση του περιεχομένου της πράξεως. Συναφώς, επικαλείται, κατ’ αρχάς, διαφορές σε διατάξεις που αφορούν άλλα κράτη μέλη. Περαιτέρω, προκειμένου περί των διατάξεων που αφορούν τη Ρουμανία, διατείνεται ότι, στις θέσεις προϋπολογισμού 6701 και 6711, οι πληροφορίες της πέμπτης στήλης που αντιστοιχεί στο μέτρο «Πιστοποίηση», οι οποίες αφορούν, αντιστοίχως, το οικονομικό έτος 2015 και το οικονομικό έτος 2014, είναι ελλιπείς σε σχέση με την αιτιολογία «Πλέον Πιθανό Σφάλμα ΕΓΤΑΑ εκτός ΟΣΔΕ» και «Πλέον Πιθανό Σφάλμα ΕΓΤΑΑ ΟΣΔΕ», διότι η κοινοποιηθείσα εκδοχή αναφέρει μόνο, κατά τρόπο αμφίσημο, το «ποσόν» («sumă» στη ρουμανική γλώσσα). Κατά τη Ρουμανία, οι διαφορές αυτές αφορούν ουσιώδεις πτυχές, όπως τα μέτρα, την αιτιολογία και το είδος των διορθώσεων, και έχουν άμεση επίπτωση στην απόφαση περί ασκήσεως προσφυγής ακυρώσεως και στον τρόπο συντάξεως της προσφυγής αυτής. Εξάλλου, προβάλλει ότι ορισμένες διαφορές αφορούν ακριβώς τη χρήση της εκφράσεως «εκτιμώμενο ποσό», η οποία βάλλεται με την προσφυγή.

49

Συναφώς πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, προσήκουσα κοινοποίηση αποφάσεως υπάρχει αφότου η απόφαση γνωστοποιείται στον αποδέκτη της και παρέχεται σ’ αυτόν η δυνατότητα να λάβει γνώση του περιεχομένου της. Όσον αφορά την τελευταία αυτή προϋπόθεση, το Δικαστήριο έκρινε ότι αυτή συντρέχει όταν έχει παρασχεθεί στον αποδέκτη η δυνατότητα να λάβει γνώση του περιεχομένου της αποφάσεως αυτής καθώς και των λόγων στους οποίους στηρίζεται (βλ. αποφάσεις της 17ης Μαΐου 2017, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, C‑337/16 P, EU:C:2017:381, σκέψεις 47 και 48, και της 21ης Μαρτίου 2019, Eco-Bat Technologies κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑312/18 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2019:235, σκέψεις 25 και 26).

50

Εντεύθεν συνάγεται ότι ένα αμιγώς τυπικό σφάλμα ή μια παράλειψη που, έστω και αν δεν είναι αμιγώς τυπικής φύσεως, δεν εμποδίζει τον αποδέκτη της κοινοποιηθείσας αποφάσεως να λάβει γνώση του περιεχομένου της και των λόγων στους οποίους αυτή στηρίζεται δεν επηρεάζει την εφαρμογή της προθεσμίας προσφυγής που προβλέπει το άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ (πρβλ. αποφάσεις της 17ης Μαΐου 2017, Πορτογαλία κατά Επιτροπής,C‑337/16 P, EU:C:2017:381, σκέψεις 48 έως 50, και της 21ης Μαρτίου 2019, Eco-Bat Technologies κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑312/18 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2019:235, σκέψη 27).

51

Εν προκειμένω, επιβάλλεται, κατ’ αρχάς, η απόρριψη του ισχυρισμού σχετικά με την ύπαρξη ενδεχόμενων διαφορών σε διατάξεις που αφορούν άλλα κράτη μέλη, διότι, σε κάθε περίπτωση, δεν ασκεί επιρροή και είναι αλυσιτελής για την προσφυγή της Ρουμανίας (πρβλ. διάταξη της 19ης Απριλίου 2016, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, T‑550/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:237, σκέψη 42).

52

Περαιτέρω, όσον αφορά τις διατάξεις που αφορούν τη Ρουμανία, επισημαίνεται, βεβαίως, όπως αναφέρει και η Επιτροπή στην απάντησή της στην ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, ότι υπάρχουν ήσσονες διαφορές μεταξύ του κειμένου της πέμπτης στήλης του πίνακα του παραρτήματος της προσβαλλόμενης αποφάσεως που κοινοποιήθηκε και του κειμένου της στήλης αυτής που δημοσιεύθηκε. Στο κείμενο που κοινοποιήθηκε στη μόνιμη αντιπροσωπεία της Ρουμανίας, λόγω προβλημάτων που ανέκυψαν κατά την εκτύπωση του πίνακα ο οποίος περιλαμβάνεται στο παράρτημα της προσβαλλομένης αποφάσεως, η λέξη «estimată» (εκτιμώμενο) που χρησιμοποιείται στο είδος διορθώσεως «sumă estimată» (εκτιμώμενο ποσό) δεν εμφανιζόταν, διότι υπερέβαινε το πλαίσιο των τετραγωνιδίων του πίνακα για ορισμένες θέσεις προϋπολογισμού, όπου απαντούσε μόνον η λέξη «sumă» (ποσόν). Το πρόβλημα αυτό δεν ανέκυψε μεταγενέστερα στο κείμενο που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα.

53

Πάντως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το εν λόγω πρόβλημα εκτυπώσεως δεν μπορεί να εμποδίσει την κατανόηση των πληροφοριών που περιέχονται στο παράρτημα. Πράγματι, διαπιστώνεται ότι, στην εν λόγω πέμπτη στήλη, μπορεί να γίνει μνεία μόνον τεσσάρων ειδών διορθώσεων, δηλαδή, πρώτον, «εφάπαξ» για τις διορθώσεις για τις οποίες μπορούν να εντοπιστούν μη επιλέξιμα ποσά («punctuală» ή «calculată» στη ρουμανική γλώσσα), δεύτερον, «κατ’ αποκοπήν» για τις κατ’αποκοπήν διορθώσεις («rată forfetară» στη ρουμανική γλώσσα), τρίτον, «εκτιμώμενο ποσό» για τις διορθώσεις με παρέκταση επί τη βάσει γνωστού ποσού («sumă estimată» στη ρουμανική γλώσσα) και, τέταρτον, «με παρέκταση» για τις διορθώσεις με παρέκταση επί τη βάσει γνωστού ποσοστού («extrapolate» στη ρουμανική γλώσσα). Δεδομένου ότι τρία είδη διορθώσεων φέρουν στη ρουμανική γλώσσα εντελώς διαφορετικές ονομασίες από τη λέξη «sumă» (ποσό), αυτή δεν μπορεί, προδήλως και πέραν πάσης αμφιβολίας, παρά να αντιστοιχεί στο είδος διορθώσεως «sumă estimată» (εκτιμώμενο ποσό).

54

Περαιτέρω, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι η Ρουμανία έλαβε επίσης τους επίμαχους πίνακες με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο από τη Γενική Γραμματεία της στις 15 Ιουνίου 2018. Στην περίπτωση αυτή, ακόμη και μια απλή ανάγνωση του παραρτήματος που απεστάλη με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο θα αρκούσε για τη διαλεύκανση των διαφορών αυτών.

55

Άλλωστε, στο μέτρο που η Ρουμανία αμφισβητεί τη χρήση της εκφράσεως «sumă estimată» (εκτιμώμενο ποσό), επισημαίνεται, όπως αναφέρει και η Επιτροπή στην απάντησή της στην ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, ότι δύο διορθώσεις πράγματι χαρακτηρίσθηκαν εσφαλμένως ως «sumă estimată» (εκτιμώμενο ποσό) αντί για «rată forfetară» (κατ’ αποκοπήν).

56

Εντούτοις, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το σφάλμα αυτό εμφανιζόταν τόσο στο κείμενο που κοινοποίησε η Επιτροπή στη μόνιμη αντιπροσωπεία της Ρουμανίας στις 14 Ιουνίου 2018 όσο και στο κείμενο που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα στις 15 Ιουνίου 2018, οπότε η Ρουμανία δεν μπορεί να διατείνεται ότι το σφάλμα αυτό την εμπόδισε να ασκήσει την προσφυγή της εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας.

57

Επιπλέον, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι αυτό το ήσσονος σημασίας σφάλμα στη διατύπωση δεν διαπράχθηκε ούτε στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας ούτε στη συνοπτική έκθεση (summary report), που περιέχει την αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως. Στην περίπτωση αυτή, δεν μπορούσε να υπάρξει καμία σύγχυση όσον αφορά τη φύση της διορθώσεως.

58

Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι τέτοιες ήσσονος σημασίας διαφορές μεταξύ του κοινοποιηθέντος και του δημοσιευθέντος κειμένου, που προκύπτουν από ένα πρόβλημα εκτυπώσεως του πίνακα ο οποίος περιλαμβάνεται στο παράρτημα της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθώς και ένα, κοινό στα δύο αυτά κείμενα, ήσσονος σημασίας σφάλμα στη διατύπωση δεν μπορούσαν να εμποδίσουν τη Ρουμανία να λάβει γνώση του περιεχομένου της αποφάσεως αυτής με επαρκή σαφήνεια και ακρίβεια, να κατανοήσει τους λόγους στους οποίους η απόφαση στηρίζεται και να ασκήσει προσφυγή κατ’ αυτής εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας (πρβλ. διάταξη της 19ης Απριλίου 2016, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, T‑550/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:237, σκέψη 43).

59

Επομένως, επιβεβαιώνεται το συμπέρασμα, που διατυπώθηκε στη σκέψη 32 ανωτέρω, ότι η προθεσμία της προσφυγής κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως άρχισε να τρέχει από την κοινοποίησή της στη μόνιμη αντιπροσωπεία της Ρουμανίας και όχι από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα.

60

Κατά συνέπεια, υπό το πρίσμα του συνόλου των προηγουμένων σκέψεων και σύμφωνα με τα άρθρα 58 και 60 του Κανονισμού Διαδικασίας, η προθεσμία της προσφυγής, περιλαμβανομένης και της παρεκτάσεως λόγω αποστάσεως, εξέπνευσε στις 24 Αυγούστου 2018 τα μεσάνυκτα.

61

Εν προκειμένω, η Ρουμανία κατέθεσε το δικόγραφο της προσφυγής στις 7 Σεπτεμβρίου 2018.

62

Επομένως, η προσφυγή ασκήθηκε προδήλως μετά την εκπνοή της προβλεπόμενης προθεσμίας και είναι, ως εκ τούτου, εκπρόθεσμη.

63

Τέλος, η Ρουμανία ούτε απέδειξε ούτε καν προέβαλε την ύπαρξη συγγνωστής πλάνης ή τυχαίου συμβάντος ή ανωτέρας βίας, που θα καθιστούσαν δυνατή την παρέκκλιση από την προβλεπόμενη προθεσμία βάσει του άρθρου 45, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που εφαρμόζεται στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 53 του εν λόγω Οργανισμού.

64

Από τα προεκτεθέντα συνάγεται ότι η υπό κρίση προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη στο σύνολό της.

65

Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.

66

Δεδομένου ότι η Ρουμανία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδά της, καθώς και σε αυτά στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας.

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)

διατάσσει: