ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΊΟΥ (τέταρτο τμήμα)

της 9ης Ιουλίου 2003

Υπόθεση Τ-22/01

Πέτρος Ευθυμίου

κατά

Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων

«Υπάλληλοι — Καταβολή εξόδων αποστολής — Μετακινήσεις με αεροπλάνο σε διακεκριμένη θέση»

Πλήρες κείμενο στη γαλλική γλώσσα   II-891

Αντικείμενο:

Προσφυγή-αγωγή με αντικείμενο, αφενός, αίτημα περί ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής της 24ης Μαρτίου 2000 περί καταρτίσεως τριών «συμπληρωματικών-διορθωτικών» εκκαθαριστικών λογαριασμών εξόδων αποστολής και περί καταλογισμού στον προσφεύγοντα-ενάγοντα των αχρεωστήτως εισπραχθέντων ποσών και, αφετέρου, αίτημα με το οποίο ζητείται να υποχρεωθεί η Επιτροπή να επιστρέψει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα τα ποσά που παρακρατήθηκαν από τις αποδοχές του ως αχρεωστήτως εισπραχθέντα.

Απόφαση:

Η απόφαση της Επιτροπής της 24ης Μαρτίου 2000 περί καταρτίσεως τριών «συμπληρωματικών-διορθωτικών» εκκαθαριστικών λογαριασμών εξόδων αποστολής και περί καταλογισμού στον προσφεύγοντα-ενάγοντα των αχρεωστήτως εισπραχθέντων ποσών ακυρώνεται, καθόσον καταλογίζει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα ότι, για την αποστολή στη Χάγη από 12 έως 18 Σεπτεμβρίου 1999, εισέπραξε αχρεωστήτως για αεροπορικά έξοδα το ποσό των 1 921 BEF αντί του ποσού των 1 291 BEF. Η καθής-εναγομένη υποχρεούται να επιστρέψει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα το ποσό των 15,62 ευρώ, πλέον τόκων υπηρημερίας από 26 Ιουνίου 2000, με το επιτόκιο που έχει καθορισθεί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τις κύριες πράξεις αναχρηματοδοτήσεως και ισχύει για την εν λόγω περίοδο, προσαυξημένο κατά δύο μονάδες. Η προσφυγή-αγωγή απορρίπτεται κατά τα λοιπά. Η καθής-εναγομένη φέρει τα δικά της έξοδα, καθώς και το ένα έκτο των εξόδων του προσφεύγοντος-ενάγοντος.

Περίληψη

1. Υπάλληλοι – Επιστροφή των εξόδων – Έξοδα αποστολής – Οδηγός αποστολών της Επιτροπής – Ταξίδια με αεροπλάνο – Είδος του εισιτηρίου που μπορεί να επιστραφεί

   (Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατα στάσεως των νπαλλήλων, παράρτημα VΙΙ, άρθρο 12 § 2, εά 1)

2. Υπάλληλοι – Επιστροφή των εξόδων – Εξοδα αποστολής – Εσωτερική οδηγία ενός οργάνου σχετικά με την εφαρμογή των κανόνων του ΚΥΚ – Έννομες συνέπειες

   (Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 71· παράρτημα VΙΙ, άρθρα 11 εως 13)

3. Υπάλληλοι – Επιστροφή των εξόδων – Έξοδα αποστολής – Οδηγός αποστολών της Επιτροπής – Ταξίδια με αεροπλάνο – Αποκλίσεις που γίνονται δέκτες όσον αφορά το είδος του εισιτηρίου που μπορεί να επιστραφεί

   (Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, παράρτημα VΙΙ, άρθρο 12 §2, εδ 2 και 3· οδηγός αποστολών της Επιτροπής σημείο III. 3)

4. Υπάλληλοι – Επιστροφή των εξόδων – Έξοδα αποστολής – Οδηγός αποστολών της Επιτροπής – Ταξίδια με αεροπλάνο – Φορέας αρμόδιος να χορηγεί τις παρεκκλίσεις όσον αφορά το είδος του εισιτηρίου που μπορεί να επιστραφεί

   (Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των νπαλλήλων, άρθρο 71· οδηγός αποστολέων της Επιτροπής σημείο ΙΙΙ.3)

5. Διαδικασία – Εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο – Τυπικές προϋποθέσεις – Προσδιορισμός του αντικείμενου της διαφοράς – Συνοπτική έκθεση των προβαλλομένων ισχυρισμών – Ανάλογες προϋποθέσεις όσον αφορά τις αιτιάσεις που προβάλλονται προς στήριξη λόγου ακυρώσεως

   (Οργανισμός ΕΚ του Δικαστηρίου, άρθρο 19 — Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρο 44 § 1, στοιχ. γ')

1.  Από το άρθρο 12, παράγραφος 2, του παραρτήματος VΙΙ του ΚΥΚ προκύπτει ότι, όταν παρέχεται άδεια για ταξίδι με αεροπλάνο, ο υπάλληλος, υπό την επιφύλαξη διαφορετικής αποφάσεως της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής, δικαιούται την επιστροφή των εξόδων μεταφοράς με βάση την τιμή του εισιτηρίου «θέσης αμέσως κατώτερης από τη θέση “πολυτελείας” ή την πρώτη θέση», πράγμα το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η αμέσως κατώτερη θέση από την καλύτερη θέση που πράγματι προσφέρεται στην αγορά για το συγκεκριμένο δρομολόγιο.

   (βλ. σκέψη 50 )

2.  Ο οδηγός αποστολών της Επιτροπής, που θεσπίστηκε, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 71 του ΚΥΚ και των άρθρων 11 έως 13 του παραρτήματος του VΙΙ, με εσωτερική διοικητική απόφαση, συνιστά εσωτερική οδηγία και πρέπει, ως εκ τούτου, να θεωρείται κανόνας ενδεικτικής συμπεριφοράς τον οποίο επιβάλλει η ίδια η διοίκηση στον εαυτό της και από τον οποίο μπορεί να παρεκκλίνει, ενδεχομένως, μόνο διευκρινίζοντας τους λόγους που υπαγορεύουν την παρέκκλιση αυτή, διότι άλλως παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. Συγκεκριμένα, τίποτα δεν απαγορεύει, κατ' αρχήν, στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή να καθορίζει, με εσωτερική απόφαση γενικής φύσεως, τους κανόνες για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας που της απονέμει ο ΚΥΚ.

   (βλ. σκέψεις 53 και 54)

   Παραπομπή: ΠΕΚ, 7 Φεβρουαρίου 1991, Τ-2/90, Ferreira de Freitas κατά Επιτροπής, Συλλογή 1991, σ. ΙΙ-103, σκέψη 61, και την παρατιθέμενη εκεί νομολογία· ΠΕΚ, 21 Οκτωβρίου 1998, Τ-100/96, Vicente-Nuñez κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1998, α Ι-Α-591 και ΙΙ-1779, σκέψη 67

3.  Ο συνδυασμός των διατάξεων του άρθρου 12, παράγραφος 2, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ και του άρθρου 2 της ρυθμίσεως, που θεσπίστηκε με κοινή συμφωνία των οργάνων, η οποία καθορίζει τους λεπτομερείς κανόνες σχετικά με την επιστροφή των εξόδων μεταφοράς για αποστολές που πραγματοποιήθηκαν υπό ιδιαίτερα κοπιαστικές συνθήκες και η οποία προβλέπεται στο άρθρο 12, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, του παραρτήματος VΙΙ του ΚΥΚ, καθορίζει περιοριστικά τις περιπτώσεις στις οποίες μπορεί να επιτραπεί για τα ταξίδια με αεροπλάνο παρέκκλιση από τον κανόνα της επιστροφής βάσει των εισιτηρίων της «θέσης αμέσως κατώτερης από τη θέση “πολυτελείας” ή την πρώτη θέση.». Ως εκ τούτου, η έκφραση «παρεκκλίσεις από τους κανόνες που παρατίθενται ανωτέρω», η οποία διαλαμβάνεται στο σημείο ΙΙΙ.3 του οδηγού αποστολών της Επιτροπής, αφορά αποκλειστικά τη δυνατότητα που παρέχει το ίδιο αυτό σημείο ΙΙΙ.3 για ταξίδι σε διακεκριμένη ή στην πρώτη θέση στις περιοριστικά προβλεπόμενες από το σημείο αυτό περιπτώσεις, βάσει του ΚΥΚ και της ισχύουσας κοινής ρυθμίσεως.

   (βλ. σκέψεις 60 και 63)

4.  Το σημείο ΙΙΙ.3 του οδηγού αποστολών της Επιτροπής, που αφορά τα ταξίδια με αεροπλάνο, έχει την έννοια ότι οι παρεκκλίσεις τις οποίες αφορά η έκφραση «παρεκκλίσεις από τους κανόνες που παρατίθενται ανωτέρω» πρέπει να εγκρίνονται όχι μόνο από τον διατάκτη, αλλά και από τη διοίκηση. Συγκεκριμένα, η εκ μέρους του διατάκτη έγκριση έχει ως μοναδικό σκοπό να επιβεβαιώσει, υπό τις συγκεκριμένες κάθε φορά περιστάσεις, ότι η παρέκκλιση είναι σύμφωνη προς το συμφέρον της υπηρεσίας, υπό την προϋπόθεση ότι το συμφέρον αυτό πρέπει πάντως να συμβιβάζεται με τις ανάγκες μιας ισορροπημένης διαχειρίσεως των πόρων που τίθενται στη διάθεση του οργάνου καθώς και με την επιταγή της τηρήσεως της ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ υπαλλήλων που ανήκουν στο ίδιο όργανο, προϋπόθεση που η διοίκηση του οργάνου αυτού να εξακριβώνει και να εξασφαλίζει.

   (βλ. σκέψεις 64 και 68)

5.  Σύμφωνα με το άρθρο 21 του Οργανισμού του Δικαστηρίου και το άρθρο 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να αναφέρει το αντικείμενο της διαφοράς και να περιέχει συνοπτική έκθεση των προβαλλομένων ισχυρισμών, καθόσον η παράβαση των διατάξεων αυτών συγκαταλέγεται μεταξύ των λόγων απαραδέκτου τους οποίους το Πρωτοδικείο μπορεί να εξετάζει αυτεπαγγέλτως, οποτεδήποτε, βάσει του άρθρου 113 του εν λόγω Κανονισμού Διαδικασίας. Τα ως άνω στοιχεία πρέπει να αναφέρονται κατά τρόπο αρκούντως σαφή και ακριβή ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στον καθού διάδικο να προετοιμάζει την άμυνά του και στο Πρωτοδικείο να αποφαίνεται επί της προσφυγής, ενδεχομένως χωρίς την προσκόμιση άλλων στοιχείων προς στήριξη της. Προκειμένου να διασφαλίζεται η ασφάλεια δικαίου και η ορθή απονομή της δικαιοσύνης, πρέπει, για να είναι παραδεκτή μια προσφυγή, τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία επί των οποίων στηρίζεται να προκύπτουν, τουλάχιστον συνοπτικά αλλά κατά τρόπο συνεκτικό και κατανοητό, από το ίδιο το δικόγραφο της προσφυγής. Ανάλογες προϋποθέσεις απαιτούνται οσάκις μια αιτίαση προβάλλεται προς στήριξη ενός λόγου ακυρώσεως.

   (βλ. σκέψεις 86 και 87)

   Παραπομπή: ΠΕΚ, 13 Δεκεμβρίου 1996, Τ-128/96, Lebedei κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1996, σ. Ι-Α-629 και ΙΙ-1679, σκέψεις 24 και 25· ΠΕΚ, 14 Matou 1998, Τ-352794, Mo och Domsjö κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. ΙΙ-1989, σκέψεις 333 και 334· ΠΕΚ, 23 Νοεμβρίου 1999, Τ-129/98, Sabbioni κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1999, σ. Ι-Α-223 και ΙΙ-1139, σκέψη 92, ΠΕΚ, 21 Μαρτίου 2002, Τ-131/99, Shaw και Falla κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002. σ. ΙΙ-2023, σκέψη 71