Υπόθεση T-640/16

GEA Group AG

κατά

Ευρωπαϊκής Επιτροπής

«Ανταγωνισμός – Συμπράξεις – Σταθεροποιητές θερμότητας – Απόφαση με την οποία διαπιστώνεται παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ – Απόφαση με την οποία τροποποιείται η αρχική απόφαση – Προσφυγή ακυρώσεως – Έννομο συμφέρον – Παραδεκτό – Πρόστιμα – Ανώτατο όριο του 10 % – Όμιλος εταιριών – Ίση μεταχείριση»

Περίληψη – Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα)
της 18ης Οκτωβρίου 2018

1. Προσφυγή ακυρώσεως – Φυσικά ή νομικά πρόσωπα – Έννομο συμφέρον – Απόφαση της Επιτροπής με την οποία τροποποιείται απόφαση με την οποία είχε επιβληθεί πρόστιμο λόγω παραβάσεως των κανόνων του ανταγωνισμού – Επανάληψη εντός της αποφάσεως διατάξεων μιας πρώτης αποφάσεως περί τροποποιήσεως που είχε ακυρωθεί από τον δικαστή της Ένωσης – Προσφυγή που ασκήθηκε από επιχείρηση που είχε υποχρεωθεί, αλληλεγγύως και εις ολόκληρον, στην καταβολή του προστίμου με τις πρώην θυγατρικές της – Παραδεκτό

   (Άρθρα 101 ΣΛΕΕ και 263, εδ. 4, ΣΛΕΕ)

2. Προσφυγή ακυρώσεως – Ακυρωτική απόφαση – Περιεχόμενο – Απόλυτη ισχύς του δεδικασμένου – Περιεχόμενο

   (Άρθρο 266 ΣΛΕΕ)

3. Ανταγωνισμός – Πρόστιμα – Αλληλέγγυα και εις ολόκληρον ευθύνη για την καταβολή – Καθορισμός του ποσοστού επί του προστίμου που αναλογεί σε καθένα από τους συνοφειλέτες όσον αφορά τις εσωτερικές σχέσεις του με τους λοιπούς ευθυνόμενους αλληλεγγύως και εις ολόκληρον συνοφειλέτες – Έλλειψη κατανομής της μειώσεως του προστίμου ενός συνοφειλέτη μεταξύ των λοιπών συνοφειλετών – Παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως

   (Άρθρο 101 ΣΛΕΕ· Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρα 20 και 21)

4. Ανταγωνισμός – Πρόστιμα – Διακριτική ευχέρεια της Επιτροπής – Περιεχόμενο – Εξουσία καθορισμού του τρόπου καταβολής των προστίμων – Επιβολή τόκων υπερημερίας – Περιεχόμενο

   (Κανονισμός 1/2003 του Συμβουλίου, άρθρο 23 § 2)

5. Ανταγωνισμός – Πρόστιμα – Απόφαση με την οποία επιβάλλονται πρόστιμα – Δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 299 ΣΛΕΕ

   (Άρθρα 101 ΣΛΕΕ και 299 ΣΛΕΕ)

1.  Προσφυγή ακυρώσεως που ασκείται από φυσικό ή νομικό πρόσωπο είναι παραδεκτή μόνο στο μέτρο που ο προσφεύγων έχει έννομο συμφέρον για την ακύρωση της προσβαλλομένης πράξεως, η δε ύπαρξη εννόμου συμφέροντος προϋποθέτει ότι η ακύρωση της πράξεως αυτής μπορεί, με το αποτέλεσμα που θα επιτύχει, να ωφελήσει τον διάδικο που άσκησε την εν λόγω προσφυγή.

   Είναι παραδεκτή μια προσφυγή που ασκείται κατά αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία τροποποιείται προγενέστερη απόφαση με την οποία είχε υποχρεωθεί ο προσφεύγων, αλληλεγγύως και εις ολόκληρον με τις πρώην θυγατρικές του, στην καταβολή προστίμων λόγω αντίθετης προς τον ανταγωνισμό συμπεριφοράς, λαμβανομένου υπόψη ότι η προσβαλλομένη απόφαση εκδόθηκε κατόπιν ακυρωτικής αποφάσεως του δικαστή της Ένωσης όσον αφορά μια απόφαση της οποίας το διατακτικό είναι απολύτως ταυτόσημο με εκείνο της προσβαλλομένης αποφάσεως και η οποία τροποποίησε τις διατάξεις της αρχικής αποφάσεως με περιεχόμενο ταυτόσημο προς εκείνο της προσβαλλομένης αποφάσεως, προβαίνοντας σε κατανομή του ποσού των προστίμων διαφορετική από εκείνη που είχε διενεργηθεί με τις διατάξεις αυτές υπό την αρχική μορφή τους. Πράγματι, αφενός, η νομική κατάσταση των πρώην θυγατρικών επηρεάστηκε, όπως και εκείνη του προσφεύγοντος, αντιστοίχως, από την ως άνω ακύρωση, καίτοι αυτές δεν ήσαν διάδικοι στο πλαίσιο της ασκηθείσας από τον προσφεύγοντα προσφυγής κατά της αποφάσεως που ακυρώθηκε από τον δικαστή της Ένωσης. Αφετέρου, η νομική κατάσταση των εν λόγω θυγατρικών έναντι των ακυρωθεισών διατάξεων συνδέεται με αυτήν του προσφεύγοντος, στο μέτρο που οι διατάξεις αυτές έχουν ως αντικείμενο τον καθορισμό του ποσού των προστίμων που πρέπει να επιβληθούν σ’ αυτές, σε σχέση με τις παραβάσεις για τις οποίες ευθύνονται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον, καθώς και τον καθορισμό, όσον αφορά τις προς τα έξω σχέσεις, της αλληλέγγυας και εις ολόκληρον ευθύνης μεταξύ των εταιριών αυτών για τα εν λόγω πρόστιμα.

   Εξάλλου, στο μέτρο που, με την ακυρωτική απόφαση, ο δικαστής της Ένωσης αποφάνθηκε μόνον επί της προσβολής των δικαιωμάτων άμυνας του προσφεύγοντος, και όχι επί της νομιμότητας, ως προς την ουσία, της αποφάσεως που ακυρώθηκε, καίτοι το άρθρο 1 αυτής της τελευταίας αποφάσεως και το άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως περιλαμβάνουν πανομοιότυπες διατάξεις, η προσφυγή είναι δυνατό να καταλήξει σε πιο ευνοϊκή για τον προσφεύγοντα κατανομή του ποσού των προβλεπομένων από τις διατάξεις αυτές προστίμων.

   (βλ. σκέψεις 53, 68, 69, 71-75)

2.  Βλ. το κείμενο της αποφάσεως.

   (βλ. σκέψη 70)

3.  Η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, η οποία επιβάλλει να μην αντιμετωπίζονται διαφορετικά παρόμοιες καταστάσεις και να μην αντιμετωπίζονται κατά τον ίδιο τρόπο διαφορετικές καταστάσεις, εκτός αν η αντιμετώπιση αυτή δικαιολογείται αντικειμενικώς, αποτελεί γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης, την οποία καθιερώνουν τα άρθρα 20 και 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

   Όσον αφορά μια απόφαση της Επιτροπής με την οποία διενεργείται κατανομή του ποσού των προστίμων που έχουν επιβληθεί αλληλεγγύως και εις ολόκληρον σε μια μητρική εταιρία και σε δύο πρώην θυγατρικές, την ACW και τη CPA, λόγω αντίθετης προς τον ανταγωνισμό συμπεριφοράς, η ύπαρξη ίσης μεταχειρίσεως πρέπει να εξακριβώνεται λαμβανομένου υπόψη όχι μόνον του προστίμου που επιβλήθηκε αλληλεγγύως και εις ολόκληρον στην ACW, στη CPA και στη μητρική εταιρία, αλλά και του προστίμου που επιβλήθηκε αλληλεγγύως και εις ολόκληρον στην ACW και στη μητρική εταιρία. Συναφώς, η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, χωρίς καμία αντικειμενική δικαιολόγηση, εφόσον δεν κατένειμε τη μείωση του ποσού του προστίμου της ACW αναλογικώς στις δύο επίμαχες σχέσεις εις ολόκληρον ευθύνης. Πράγματι, αφενός, η μητρική εταιρία και η CPA τελούν σε συγκρίσιμη κατάσταση, υπό την έννοια ότι αμφότερες είναι εταιρίες που ευθύνονται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον με την ACW για την καταβολή προστίμου. Αφετέρου, η Επιτροπή θα μπορούσε ασφαλώς να έχει καθορίσει διαφορετικά το μέρος του προστίμου για το οποίο εξακολουθούσαν να ευθύνονται, αλληλεγγύως και εις ολόκληρον, η ACW και η μητρική εταιρία, προκειμένου να μειωθεί το μέρος του προστίμου για την καταβολή του οποίου η τελευταία μπορούσε να είναι η μόνη ευθυνόμενη.

   (βλ. σκέψεις 97, 106-109, 111)

4.  Βλ. το κείμενο της αποφάσεως.

   (βλ. σκέψη 117)

5.  Oι διατάξεις του άρθρου 299 ΣΛΕΕ, σύμφωνα με τις οποίες οι πράξεις, μεταξύ άλλων, της Επιτροπής που επιβάλλουν χρηματική υποχρέωση αποτελούν τίτλο εκτελεστό, εφαρμόζονται στις αποφάσεις του εν λόγω θεσμικού οργάνου περί επιβολής προστίμου.

   (βλ. σκέψη 118)