Υπόθεση C‑89/16

Radosław Szoja

κατά

Sociálna poisťovňa
και
WEBUNG, s.r.o.

(αίτηση του Najvyšší súd Slovenskej republiky

για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)

«Προδικαστική παραπομπή – Εφαρμογή των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως – Διακινούμενοι εργαζόμενοι – Πρόσωπο που ασκεί μισθωτή και μη μισθωτή δραστηριότητα σε δύο διαφορετικά κράτη μέλη – Προσδιορισμός της εφαρμοστέας νομοθεσίας – Κανονισμός (ΕΚ) 883/2004 – Άρθρο 13, παράγραφος 3 – Κανονισμός (ΕΚ) 987/2009 – Άρθρο 14, παράγραφος 5β – Άρθρο 16 – Αποτελέσματα των αποφάσεων της διοικητικής επιτροπής για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως – Απαράδεκτο»

Περίληψη – Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 13ης Ιουλίου 2017

Κοινωνική ασφάλιση – Διακινούμενοι εργαζόμενοι – Εφαρμοστέα νομοθεσία – Πρόσωπο που ασκεί ταυτόχρονα μισθωτή δραστηριότητα και μη μισθωτή δραστηριότητα σε δύο διαφορετικά κράτη μέλη – Υποχρέωση λήψεως υπόψη των απαιτήσεων που προβλέπονται στο άρθρο 14, παράγραφος 5β, και στο άρθρο 16 του κανονισμού 987/2009

(Κανονισμοί του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 883/2004, άρθρο 13 § 3, και 987/2009, άρθρα 14 § 5β και 16)

Το άρθρο 13, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 883/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για το συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλειας, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 465/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Μαΐου 2012, έχει την έννοια ότι, προκειμένου να προσδιοριστεί η εφαρμοστέα, δυνάμει της διατάξεως αυτής, εθνική νομοθεσία σε πρόσωπο, όπως ο εκκαλών της κύριας δίκης, που ασκεί κανονικά μισθωτή δραστηριότητα και μη μισθωτή δραστηριότητα σε διαφορετικά κράτη μέλη, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι απαιτήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 14, παράγραφος 5β, και στο άρθρο 16 του κανονισμού (ΕΚ) 987/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Σεπτεμβρίου 2009, για καθορισμό της διαδικασίας εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 883/2004, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 465/2012.

Σύμφωνα με την πρώτη περίπτωση που μνημονεύει το άρθρο 13, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, για τον προσδιορισμό της εθνικής νομοθεσίας που εφαρμόζεται σε πρόσωπο που ασκεί κανονικά μισθωτή δραστηριότητα σε ένα κράτος μέλος και μη μισθωτή δραστηριότητα σε άλλο κράτος μέλος, το πρόσωπο αυτό υπάγεται στη νομοθεσία του κράτους μέλους στο οποίο ασκεί μισθωτή δραστηριότητα.

Τούτου δοθέντος, ο κανονισμός εφαρμογής, που αποσκοπεί στον καθορισμό του τρόπου εφαρμογής του βασικού κανονισμού, προβλέπει, στο άρθρο 14, παράγραφος 5β, ότι οι περιθωριακές δραστηριότητες δεν λαμβάνονται υπόψη για τον σκοπό του προσδιορισμού της εφαρμοστέας νομοθεσίας δυνάμει του άρθρου 13 του βασικού κανονισμού.

Εξάλλου, πρέπει να υπομνησθεί ότι από το άρθρο 14, παράγραφος 5β, του κανονισμού εφαρμογής προκύπτει ότι το άρθρο 16 του κανονισμού αυτού εφαρμόζεται σε όλες τις προβλεπόμενες στο εν λόγω άρθρο 14 περιπτώσεις. Επομένως, σε μια περίπτωση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, πρέπει να ληφθεί υπόψη και το άρθρο 16 του εν λόγω κανονισμού, το οποίο υποδεικνύει την ακολουθητέα διαδικασία προς καθορισμό, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 13 του βασικού κανονισμού, της εφαρμοστέας νομοθεσίας.

Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι οι κανόνες συγκρούσεως που προβλέπει ο βασικός κανονισμός επιβάλλονται κατά τρόπο δεσμευτικό στα κράτη μέλη και δεν είναι δυνατόν να επιτρέπεται οι ασφαλισμένοι που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των κανόνων αυτών να μπορούν να αντιπαρέλθουν τις συνέπειές τους, επιλέγοντας να εξαιρεθούν από αυτούς (βλ., συναφώς, απόφαση της 14ης Οκτωβρίου 2010, van Delft κ.λπ., C‑345/09, EU:C:2010:610, σκέψη 52).

(βλ. σκέψεις 36, 38, 41, 42, 44 και διατακτ.)