Λέξεις κλειδιά
Περίληψη

Λέξεις κλειδιά

1. Περιβάλλον – Διάθεση των στερεών αποβλήτων – Οδηγία 2000/53 – Οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους – Ορισμοί

(Οδηγία 2000/53 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 2, σημείο 13, και 8 § 3)

2. Περιβάλλον – Διάθεση των στερεών αποβλήτων – Οδηγία 2000/53 – Οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους – Συλλογή

(Οδηγία 2000/53 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 5 § 3)

3. Περιβάλλον – Διάθεση των στερεών αποβλήτων – Οδηγία 2000/53 – Οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους – Συλλογή

(Οδηγία 2000/53 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 5 § 4)

4. Περιβάλλον – Διάθεση των στερεών αποβλήτων – Οδηγία 2000/53 – Οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους – Συλλογή

(Οδηγία 2000/53 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 5 §§ 2 και 4)

5. Περιβάλλον – Διάθεση των στερεών αποβλήτων – Οδηγία 2000/53 – Οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους – Εργασίες επεξεργασίας αποβλήτων

(Οδηγία 2000/53 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 6 § 3)

6. Περιβάλλον – Διάθεση των στερεών αποβλήτων – Οδηγία 2000/53 – Οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους – Επαναχρησιμοποίηση και ανάκτηση των αποβλήτων

(Οδηγία 2000/53 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 7 § 1)

Περίληψη

1. Από τη διατύπωση του άρθρου 2, σημείο 13, της οδηγίας 2000/53, για τα οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους, προκύπτει σαφώς ότι οι πληροφορίες αποσυναρμολόγησης περιλαμβάνουν κάθε πληροφορία που απαιτείται για την επεξεργασία των οχημάτων στο τέλος του κύκλου ζωής τους και ότι το άρθρο 8, παράγραφος 3, της οδηγίας αυτής πρέπει να ληφθεί υπόψη υπό το πρίσμα του εν λόγω σημείου 13 όσον αφορά τις λεπτομέρειες διαβίβασης αυτών των πληροφοριών.

(βλ. σκέψη 25)

2. Το άρθρο 5, παράγραφος 3, της οδηγίας 2000/53, για τα οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους, περιγράφει με ακρίβεια τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί για την αποταξινόμηση ενός οχήματος στο τέλος του κύκλου ζωής του, προκειμένου να εξασφαλιστεί, όπως προβλέπει η δεύτερη αιτιολογική σκέψη της εν λόγω οδηγίας, η συνοχή μεταξύ των εθνικών προσεγγίσεων. Στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής, μια σαφώς καθορισμένη λειτουργία έχει ανατεθεί σε ένα βασικό έγγραφο που ονομάζεται πιστοποιητικό καταστροφής.

Η λειτουργία αυτή του εν λόγω εγγράφου δεν μπορεί να μεταβληθεί. Πάντως, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι το γαλλικό σύστημα παρέχει τη δυνατότητα καλύτερης ιχνηλασιμότητας των οχημάτων στο τέλος του κύκλου ζωής τους, αποδίδοντας στο πιστοποιητικό καταστροφής διαφορετικό ρόλο από εκείνον που ορίζεται στο άρθρο 5, παράγραφος 3, της εν λόγω οδηγίας, αυτή η μεταβολή μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη συνοχή των εθνικών προσεγγίσεων που αναφέρεται στην προηγούμενη σκέψη και, συνεπώς, την ομαλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.

Το ίδιο ισχύει για την έκδοση ενός διαφορετικού εγγράφου που υποκαθιστά το πιστοποιητικό καταστροφής του εν λόγω άρθρου 5, παράγραφος 3, της οδηγίας 2000/53 και ενέχει τον κίνδυνο της δημιουργίας σύγχυσης η οποία ενδέχεται να θέσει εν αμφιβόλω την επίτευξη του επιδιωκόμενου από τη διάταξη αυτή σκοπού.

(βλ. σκέψεις 36-38)

3. Από τη διατύπωση του άρθρου 5, παράγραφος 4, της οδηγίας 2000/53, για τα οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους, προκύπτει σαφώς ότι η παράδοση ενός οχήματος στο τέλος του κύκλου ζωής του σε εξουσιοδοτημένη εγκατάσταση επεξεργασίας πρέπει να είναι δωρεάν, δεδομένου ότι τα σχετικά έξοδα επιβαρύνουν τους παραγωγούς.

Προκύπτει, κατ’ αρχάς, ότι το εθνικό σύστημα πρέπει να προβλέπει, για κάθε εγκατάσταση διάλυσης που δέχεται οικειοθελώς την παραλαβή προς καταστροφή οχήματος στο τέλος του κύκλου ζωής του, ένα σύστημα αποζημίωσης του κόστους της επεξεργασίας, εν προκειμένω, το ίδιο με εκείνο που προβλέπεται για τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας που υποχρεούνται από το εθνικό σύστημα να παραλαμβάνουν τα οχήματα.

(βλ. σκέψεις 48-49)

4. Ουδόλως προκύπτει από τη διατύπωση τόσο του άρθρου 5, παράγραφος 2, της οδηγίας 2000/53, για τα οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους, κατά το οποίο τα κράτη μέλη πρέπει να λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να διασφαλίζουν ότι όλα τα οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους μεταφέρονται σε εξουσιοδοτημένες εγκαταστάσεις επεξεργασίας, όσο και του άρθρου 5, παράγραφος 4, της οδηγίας αυτής, κατά το οποίο τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να διασφαλίζεται ότι η παράδοση του οχήματος σε εξουσιοδοτημένη εγκατάσταση επεξεργασίας πραγματοποιείται χωρίς κανένα κόστος για τον τελευταίο κάτοχο ή/και ιδιοκτήτη, ότι η εν λόγω μεταφορά προς εγκαταστάσεις έχει την έννοια ότι όλες οι εγκαταστάσεις υποχρεούνται να παραλαμβάνουν τα οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους. Επομένως, η εν λόγω οδηγία δεν αντιβαίνει στην ευχέρεια που παρέχεται σε ορισμένες εγκαταστάσεις επεξεργασίας να παραλαμβάνουν τα οχήματα υπό την προϋπόθεση ότι ο αριθμός των εγκαταστάσεων επεξεργασίας που είναι υποχρεωμένες να παραλαμβάνουν τα παραδιδόμενα οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους είναι επαρκής για να καταστεί εφικτή, στην πράξη, η μεταφορά προς μια τέτοια εγκατάσταση.

Έτσι, καθιστώντας υποχρεωτική για τις εγκαταστάσεις διάλυσης οχημάτων και τα κέντρα συγκέντρωσης την παραλαβή των οχημάτων στο τέλος του κύκλου ζωής τους, αφενός, και προβλέποντας αυστηρές ποινές σε περίπτωση εγκατάλειψης ενός τέτοιου οχήματος, αφετέρου, το κράτος μέλος θεσπίζει ένα σύστημα παραλαβής των οχημάτων στο τέλος του κύκλου ζωής τους το οποίο δεν μπορεί να θεωρηθεί ασυμβίβαστο με το άρθρο 5, παράγραφος 4, της οδηγίας 2000/53.

(βλ. σκέψεις 51-52, 55-57)

5. Παρά την έλλειψη ορισμού της έννοιας της απογύμνωσης που παρατίθεται στο άρθρο 6, παράγραφος 3, της οδηγίας 2000/53, για τα οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους, τόσο οι εργασίες απογύμνωσης όσο και εκείνες της απορρύπανσης αφορούν συστατικά του οχήματος που περιέχουν επικίνδυνες ουσίες τα οποία, για τη μείωση των αρνητικών επιπτώσεων στο περιβάλλον, πρέπει να αφαιρούνται πριν από κάθε άλλη επεξεργασία. Έτσι, η εν λόγω διάταξη έχει την έννοια ότι ως απογύμνωση πρέπει να θεωρηθεί η πράξη με την οποία αρχίζει η επεξεργασία της απορρύπανσης που αποτελεί μέρος της όλης διαδικασίας.

Επομένως, ένα κράτος μέλος, καθιερώνοντας την αρχή της απορρύπανσης πριν από οποιαδήποτε επεξεργασία, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζει με την εισαγωγή του όρου «απογύμνωση» ότι η απορρύπανση αρχίζει με την αποσυναρμολόγηση των ευκόλως αποσυναρμολογούμενων συστατικών, δεν παραβαίνει τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 6, παράγραφος 3, της οδηγίας αυτής.

(βλ. σκέψεις 61, 63)

6. Όσον αφορά το περιεχόμενο της υποχρέωσης της ανακύκλωσης, που προβλέπεται στο άρθρο 7 της οδηγίας 2000/53, για τα οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους, η φράση «όταν είναι περιβαλλοντικά βιώσιμη» δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ισοδύναμη με αυτή που χρησιμοποιεί η εθνική διάταξη που μεταφέρει την οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο η οποία συνοψίζει τη βιωσιμότητα αυτή με προϋποθέσεις οικονομικής φύσεως, δεδομένου ότι η ανακύκλωση είναι προφανώς δυνατή μόνον αν είναι τεχνικώς εφικτή. Μολονότι οι έννοιες της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας και του τεχνικώς εφικτού έχουν ορισμένα κοινά στοιχεία, είναι εμφανές ότι δεν είναι ισοδύναμες.

(βλ. σκέψεις 69, 72-74)