Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Διατακτικό

Διάδικοι

Στην υπόθεση T‑708/14,

Marpefa, SL, με έδρα τη Βαρκελώνη (Ισπανία), εκπροσωπούμενη από τον I. Barroso Sánchez-Lafuente, δικηγόρο,

προσφεύγουσα,

κατά

Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ),

καθού,

αντίδικος κατά τη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ:

Kabushiki Kaisha Sony Computer Entertainment, με έδρα το Τόκυο (Ιαπωνία),

με αντικείμενο προσφυγή ασκηθείσα κατά των αποφάσεων του δευτέρου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 2ας και της 4ης Ιουλίου 2014 (υποθέσεις R 1813/2013-2, R 2013/2013-2, R 1626/2013-2 και R 1631/2013-2), αφορώσες διαδικασίες ανακοπής μεταξύ των Marpefa, SL και Kabushiki Kaisha Sony Computer Entertainment,

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα),

συγκείμενο από τους S. Frimodt Nielsen (εισηγητή), πρόεδρο, F. Dehousse και A. M. Collins, δικαστές,

γραμματέας: E. Coulon

εκδίδει την ακόλουθη

Σκεπτικό της απόφασης

Διάταξη

Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία

1. Με αποφάσεις της 2ας και της 4ης Ιουλίου 2014 (υποθέσεις R 1813/2013-2, R 2013/2013-2, R 1626/2013-2 και R 1631/2013-2), αφορώσες διαδικασίες ανακοπής μεταξύ των Marpefa, SL και Kabushiki Kaisha Sony Computer Entertainment (στο εξής: προσβαλλόμενες αποφάσεις), το δεύτερο τμήμα προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) απέρριψε την ανακοπή την οποία άσκησε η προσφεύγουσα κατά της καταχωρίσεως των λεκτικών κοινοτικών σημάτων και του εικονιστικού κοινοτικού σήματος PSVITA και PLAYSTATION VITA. Οι αποφάσεις αυτές κοινοποιήθηκαν στην προσφεύγουσα στις 11 και στις 15 Ιουλίου 2014.

2. Με δικόγραφο το οποίο περιήλθε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στις 22 Σεπτεμβρίου 2014, η προσφεύγουσα άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.

3. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2014, περιήλθαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου το δικόγραφο της προσφυγής σε έντυπη μορφή και ένα συνοδευτικό έγγραφο με ημερομηνία 26 Σεπτεμβρίου 2014, καθώς και έξι επικυρωμένα αντίγραφα του δικογράφου της προσφυγής και ορισμένες σελίδες με διορθωτικά του δικογράφου αυτού. Το συνοδευτικό έγγραφο, το οποίο δεν είχε διαβιβασθεί με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, έφερε τη ιδιόχειρη υπογραφή του δικηγόρου της προσφεύγουσας. Το δικόγραφο της προσφυγής ήταν σαρωμένο αντίγραφο, το οποίο έφερε τη σαρωμένη υπογραφή του δικηγόρου της προσφεύγουσας και όχι την ιδιόχειρη υπογραφή του. Η Γραμματεία επισήμανε το θέμα αυτό στον δικηγόρο της προσφεύγουσας.

4. Με έγγραφο της 1ης Οκτωβρίου 2014, το οποίο περιήλθε στη Γραμματεία στις 2 Οκτωβρίου 2014, ο δικηγόρος της προσφεύγουσας διαβίβασε στη Γραμματεία την τελευταία σελίδα του δικογράφου της προσφυγής (σελίδα 17) η οποία έφερε την ιδιόχειρη υπογραφή του. Η υπογραφή αυτή όμως δεν ταυτιζόταν με την τεθείσα επί του δικογράφου της προσφυγής που εστάλη με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στις 22 Σεπτεμβρίου 2014, πράγμα το οποίο πληροφορήθηκε ο δικηγόρος της προσφεύγουσας με τηλεομοιοτυπία της 23ης Οκτωβρίου 2014.

Αιτήματα της προσφεύγουσας

5. Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

– να ακυρώσει τις προσβαλλόμενες αποφάσεις·

– να ακυρώσει την καταχώριση των σημάτων για τα επίμαχα προϊόντα και υπηρεσίες·

– να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.

Σκεπτικό

6. Κατά το άρθρο 111 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, όταν η προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη.

7. Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι έχει επαρκώς διαφωτισθεί από τα στοιχεία της δικογραφίας και ότι είναι σε θέση να αποφανθεί, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου αυτού, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.

8. Κατά το άρθρο 65, παράγραφος 5, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 78, σ. 1), η προσφυγή κατά της αποφάσεως τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ πρέπει να ασκείται εντός διμήνου από της κοινοποιήσεως της εν λόγω αποφάσεως. Σύμφωνα με το άρθρο 102, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, η παρέκταση των δικονομικών προθεσμιών λόγω αποστάσεως είναι δέκα ημέρες κατ’ αποκοπήν.

9. Κατά πάγια νομολογία, η εν λόγω προθεσμία ασκήσεως προσφυγής είναι δημοσίας τάξεως, δεδομένου ότι έχει ταχθεί για να διασφαλίζεται η σαφήνεια και η βεβαιότητα των εννόμων καταστάσεων και να αποφεύγεται κάθε αυθαίρετη διάκριση ή μεταχείριση κατά την απονομή της δικαιοσύνης, εναπόκειται δε στον δικαστή της Ένωσης να ελέγχει, αυτεπαγγέλτως, αν τηρήθηκε η προθεσμία αυτή [βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 23ης Ιανουαρίου 1997, Coen, C‑246/95, Συλλογή, EU:C:1997:33, σκέψη 21, απόφαση της 18ης Σεπτεμβρίου 1997, Mutual Aid Administration Services κατά Επιτροπής, T‑121/96 και T‑151/96, Συλλογή, EU:T:1997:132, σκέψεις 38 και 39, και διάταξη της 3ης Οκτωβρίου 2012, Tecnimed κατά ΓΕΕΑ — Ecobrands (ZAPPER-CLICK), T‑360/10, EU:T:2012:517, σκέψη 12].

10. Εν προκειμένω, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 1 ανωτέρω, οι προσβαλλόμενες αποφάσεις κοινοποιήθηκαν στην προσφεύγουσα στις 11 και στις 15 Ιουλίου 2014.

11. Από τους κανόνες υπολογισμού των δικονομικών προθεσμιών τις οποίες προβλέπουν το άρθρο 101, παράγραφος 1, και το άρθρο 102, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας προκύπτει ότι οι προθεσμίες ασκήσεως προσφυγής παρήλθαν στις 22 και στις 25 Σεπτεμβρίου 2014.

12. Κατά το άρθρο 43, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, «το πρωτότυπο κάθε διαδικαστικού εγγράφου πρέπει να υπογράφεται από τον εκπρόσωπο ή τον δικηγόρο του διαδίκου».

13. Σύμφωνα με το άρθρο 43, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας, για τον έλεγχο της τηρήσεως των δικονομικών προθεσμιών λαμβάνεται υπόψη η ημερομηνία κατά την οποία το αντίγραφο του υπογεγραμμένου πρωτοτύπου ενός διαδικαστικού εγγράφου περιέρχεται στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου με τηλεομοιοτυπία ή με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, υπό τον όρον ότι το υπογεγραμμένο πρωτότυπο του εγγράφου κατατίθεται στη Γραμματεία αυτή το αργότερο δέκα ημέρες μετά τη λήψη της τηλεομοιοτυπίας ή του ηλεκτρονικού μηνύματος. Επιπλέον, το σημείο 7 των πρακτικών οδηγιών προς τους διαδίκους ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (ΕΕ 2012, L 68, σ. 23, διορθωτικό στην ΕΕ 2012, L 73, σ. 23) προβλέπει ότι, σε περίπτωση διαφορών μεταξύ του υπογεγραμμένου πρωτοτύπου και του προηγουμένως κατατεθέντος αντιγράφου, λαμβάνεται υπόψη αποκλειστικώς η ημερομηνία της καταθέσεως του υπογεγραμμένου πρωτοτύπου.

14. Ως εκ τούτου, αν η διαβίβαση του κειμένου που απεστάλη με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο δεν πληροί τους όρους ασφαλείας δικαίου που επιβάλλει το άρθρο 43 του Κανονισμού Διαδικασίας, δεν είναι δυνατόν να ληφθεί υπόψη, όσον αφορά την τήρηση της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, η ημερομηνία διαβιβάσεως του αντιγράφου της προσφυγής που εστάλη με τηλεομοιοτυπία ή με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και μόνον η ημερομηνία καταθέσεως του υπογεγραμμένου πρωτοτύπου πρέπει να ληφθεί υπόψη όσον αφορά την τήρηση της προθεσμίας αυτής (βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη της 13ης Δεκεμβρίου 2013, Marcuccio κατά Επιτροπής, F‑2/13, Συλλογή Υπ.Υπ., EU:F:2013:214, σκέψη 43, επικυρωθείσα κατ’ αναίρεση με τη διάταξη της 22ας Μαΐου 2014, Marcuccio κατά Επιτροπής, T‑148/14 P, Συλλογή Υπ.Υπ., EU:T:2014:315, σκέψη 9 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).

15. Επιπλέον, για τη νομότυπη κατάθεση κάθε διαδικαστικού εγγράφου, το άρθρο 43 του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο ρυθμίζει τη δυνατότητα να ληφθεί υπόψη ως ημερομηνία ασκήσεως προσφυγής η ημερομηνία διαβιβάσεως με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο αντιγράφου του υπογεγραμμένου πρωτοτύπου, επιβάλλει στον εκπρόσωπο του διαδίκου την υποχρέωση να υπογράψει ιδιοχείρως το πρωτότυπο του δικογράφου πριν το διαβιβάσει με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και να καταθέσει το ίδιο αυτό πρωτότυπο στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου το αργότερο εντός των δέκα επομένων ημερών. Υπό τις συνθήκες αυτές, αν διαπιστωθεί εκ των υστέρων ότι το υπογεγραμμένο πρωτότυπο του δικογράφου που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου εντός της δεκαήμερης προθεσμίας από τη διαβίβασή του με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο δεν φέρει τουλάχιστον την ίδια υπογραφή με το έγγραφο που διαβιβάστηκε με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, το στοιχείο αυτό αρκεί για να διαπιστωθεί ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά έγγραφα, έστω και αν οι υπογραφές έχουν πράγματι τεθεί από το ίδιο πρόσωπο (βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη Marcuccio κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα στη σκέψη 14, EU:F:2013:214, σκέψεις 40 και 41).

16. Εν προκειμένω, το δικόγραφο της προσφυγής το οποίο φέρει σαρωμένη υπογραφή περιήλθε με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 22 Σεπτεμβρίου 2014, ήτοι πριν από τη λήξη της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής.

17. Το δικόγραφο της προσφυγής σε έντυπη μορφή περιήλθε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 30 Σεπτεμβρίου 2014. Επρόκειτο όμως για σαρωμένο αντίγραφο του πρωτοτύπου του δικογράφου της προσφυγής επί του οποίου είχε τεθεί μόνον η σαρωμένη υπογραφή του δικηγόρου της προσφεύγουσας (βλ. σκέψη 3 ανωτέρω). Συνεπώς, το δικόγραφο αυτό δεν έφερε την ιδιόχειρη υπογραφή του δικηγόρου της προσφεύγουσας. Βεβαίως, επί του συνοδευτικού εγγράφου το οποίο περιήλθε στη Γραμματεία στις 30 Σεπτεμβρίου 2014 είχε τεθεί η ιδιόχειρη υπογραφή του δικηγόρου. Εντούτοις, το συνοδευτικό αυτό έγγραφο δεν περιλαμβανόταν στο ηλεκτρονικό μήνυμα της 22ας Σεπτεμβρίου 2014. Συνεπώς, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι το δικόγραφο της προσφυγής έχει υπογραφεί ιδιοχείρως και ότι αντιστοιχεί στο πρωτότυπο του δικογράφου της προσφυγής που εστάλη με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

18. Συνεπώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το έγγραφο το οποίο περιήλθε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 22 Σεπτεμβρίου 2014 δεν αποτελεί αναπαραγωγή του πρωτοτύπου του δικογράφου της προσφυγής το οποίο περιήλθε ταχυδρομικώς στη Γραμματεία στις 30 Σεπτεμβρίου.

19. Επιπλέον, η παράλειψη καταθέσεως του υπογεγραμμένου πρωτοτύπου του δικογράφου της προσφυγής το αργότερο δέκα ημέρες μετά την παραλαβή από τη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου του αντιγράφου του δικογράφου της προσφυγής με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο δεν μπορεί να θεωρηθεί ως θεραπευθείσα λόγω της καταθέσεως, στις 2 Οκτωβρίου 2014, της σελίδας του πρωτοτύπου του δικογράφου της προσφυγής η οποία φέρει την ιδιόχειρη υπογραφή του δικηγόρου της προσφεύγουσας. Πράγματι, το κατατεθέν έγγραφο αυτό, το οποίο, επιπλέον, δεν είναι το πλήρες πρωτότυπο της προσφυγής, φέρει υπογραφή η οποία δεν ταυτίζεται προς την τεθείσα επί του δικογράφου της προσφυγής που εστάλη με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στις 22 Σεπτεμβρίου 2014 (βλ. σκέψη 4 ανωτέρω).

20. Συνεπώς, το υπογεγραμμένο πρωτότυπο του δικογράφου της προσφυγής δεν κατατέθηκε στη Γραμματεία το αργότερο δέκα ημέρες μετά την παραλαβή από τη Γραμματεία του αντιγράφου του δικογράφου της προσφυγής με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

21. Στην περίπτωση αυτή, σύμφωνα με το άρθρο 43, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας, για τον έλεγχο της τηρήσεως της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής πρέπει να ληφθεί αποκλειστικώς υπόψη η ημερομηνία καταθέσεως του υπογεγραμμένου πρωτοτύπου του δικογράφου της προσφυγής [διατάξεις της 28ης Απριλίου 2008, PubliCare Marketing Communications κατά ΓΕΕΑ (Publicare), T‑358/07, EU:T:2008:130, σκέψη 13, και της 28ης Νοεμβρίου 2011, Noscira κατά ΓΕΕΑ — Agouron Pharmaceuticals (ZENTYLOR), T‑307/11, EU:T:2011:697, σκέψη 15].

22. Εν προκειμένω, τα έγγραφα τα οποία απέστειλε η προσφεύγουσα, μαζί με προσηκόντως υπογεγραμμένο ιδιοχείρως συνοδευτικό έγγραφο, περιήλθαν στη Γραμματεία στις 30 Σεπτεμβρίου 2014, ήτοι μετά την παρέλευση των προθεσμιών ασκήσεως προσφυγής οι οποίες έληξαν στις 22 και στις 25 Σεπτεμβρίου 2014.

23. Ως εκ τούτου, συνάγεται το συμπέρασμα ότι το δικόγραφο της προσφυγής δεν κατατέθηκε πριν από τη λήξη της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής.

24. Υπενθυμίζεται επίσης ότι η μη κατάθεση του πρωτοτύπου του δικογράφου της προσφυγής υπογεγραμμένου από εξουσιοδοτημένο προς τούτο δικηγόρο δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των τυπικών πλημμελειών που είναι δυνατό να θεραπευθούν, σύμφωνα με το άρθρο 44, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας. Πράγματι, η επιταγή αυτή πρέπει να θεωρηθεί ως ουσιώδης τύπος και να τυγχάνει αυστηρής εφαρμογής, οπότε η μη τήρησή της συνεπάγεται το απαράδεκτο της προσφυγής κατά τη λήξη των δικονομικών προθεσμιών (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2011, Bell & Ross κατά ΓΕΕΑ, C‑426/10 P, Συλλογή, EU:C:2011:612, σκέψη 42, διάταξη της 21ης Σεπτεμβρίου 2012, Noscira κατά ΓΕΕΑ, C‑69/12 P, EU:C:2012:589, σκέψεις 22 και 23, και απόφαση της 23ης Μαΐου 2007, Κοινοβούλιο κατά Eistrup, T‑223/06 P, Συλλογή, EU:T:2007:153, σκέψεις 48 και 51).

25. Επιπλέον, η προσφεύγουσα ούτε απέδειξε ούτε προέβαλε συγγνωστή πλάνη ούτε την ύπαρξη τυχαίου συμβάντος ή ανωτέρας βίας που θα επέτρεπαν στο Γενικό Δικαστήριο να παρεκκλίνει από την εν λόγω προθεσμία βάσει του άρθρου 45, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο εφαρμόζεται στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 53 του εν λόγω Οργανισμού.

26. Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτη, χωρίς να είναι αναγκαίο να επιδοθεί στο ΓΕΕΑ.

Επί των δικαστικών εξόδων

27. Δεδομένου ότι η παρούσα διάταξη εκδόθηκε πριν την επίδοση του δικογράφου της προσφυγής στο ΓΕΕΑ και πριν το ΓΕΕΑ υποβληθεί σε έξοδα, αρκεί να αποφασισθεί ότι η προσφεύγουσα φέρει τα έξοδά της, σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας.

Διατακτικό

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)

διατάσσει:

1) Απορρίπτει την προσφυγή.

2) Η Marpefa, SL φέρει τα δικαστικά έξοδά της.

Λουξεμβούργο, 3 Φεβρουαρίου 2015.