Zakłady ubezpieczeń: sprawozdania roczne

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich zakładów ubezpieczeń z wyjątkiem małych towarzystw ubezpieczeń wzajemnych nieprowadzących działalności ubezpieczeniowej.

Stanowiła ona uzupełnienie czwartej dyrektywy Rady (dyrektywy 78/660/EWG) w sprawie rocznych sprawozdań finansowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, która została następnie uchylona i zastąpiona dyrektywą 2013/34/UE (w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek).

Krajowe standardy rachunkowości mogą różnić się od siebie w poszczególnych państwach UE, natomiast dyrektywa określa pewne podstawowe informacje w interesie większej porównywalności skonsolidowanych sprawozdań finansowych. W tym celu dokładnie określa ona treść różnych pozycji bilansowych.

Aby dokonać właściwej oceny sytuacji finansowej zakładu ubezpieczeń, należy wykazać wartość bieżącą inwestycji, a także ich wartość wyliczoną w oparciu o cenę nabycia lub koszt wytworzenia.

Przy wyliczaniu rezerw ubezpieczeń na życie można wykorzystywać metody aktuarialne ustanowione przez prawo krajowe; konieczne jest wówczas należyte uwzględnienie uznanych zasad aktuarialnych.

Wreszcie przy wyliczaniu rezerwy na niewypłacone odszkodowania i świadczenia zakazuje się stosowania wszelkich ukrytych dyskont lub odpisów. Mając na uwadze względy ostrożności i przejrzystości określa się natomiast szczegółowe warunki stosowania jawnych dyskont lub odpisów.

Aby dostosować ujawnienia do modelu działalności zakładów ubezpieczeń, ustanawia się pewne wymagania dotyczące treści informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego, np. składki brutto z uwzględnieniem podziału na kategorię działalności (wypadkowe i zdrowotne, komunikacyjne, od ognia itp.) oraz rynek geograficzny.

Należy zapewnić możliwość uzyskania na wniosek kopii sprawozdań finansowych i rocznych sprawozdań z działalności. Cena takiego egzemplarza nie przekracza kosztów administracyjnych.