Zatrudnienie w charakterze pracownika sezonowego

Unia Europejska (UE) przyjęła ustawę (dyrektywę) określającą warunki dla obywateli spoza UE, którzy chcą pracować w krajach członkowskich przez krótki okres w charakterze pracowników sezonowych, najczęściej w sektorze turystycznym i rolnictwie. Przepisy dyrektywy mają zabezpieczać pracowników sezonowych przed nadużyciami ze strony pracodawców.

AKT

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/36/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu zatrudnienia w charakterze pracownika sezonowego.

PODSUMOWANIE

W programie sztokholmskim uznano, że w kontekście starzejącego się społeczeństwa i niskiej stopy urodzeń w UE imigracja zarobkowa może przyczynić się do rozwoju gospodarczego. Wymagane są jednak elastyczne polityki imigracyjne, które umożliwią skuteczne zarządzanie przepływami migracyjnymi. Z tego względu kraje UE przyjęły ustawę w sprawie migracji sezonowych.

Zakres zastosowania

Ustawa ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy zachowują główne miejsce pobytu w państwie trzecim, lecz przebywają tymczasowo na terytorium kraju UE w celach zarobkowych.

Sektory

Wszystkie kraje UE muszą sporządzić wykaz sektorów zatrudnienia, w których występują prace uzależnione od rytmu sezonowego (np. rolnictwo w okresie zbiorów lub sektor turystyczny w okresie letnim). Kraje UE muszą przedstawić ten wykaz Komisji Europejskiej.

Warunki przyjmowania

Wnioski o przyjęcie do kraju UE w charakterze pracownika sezonowego należy składać wraz z ważną umową o pracę lub wiążącą ofertą pracy, w których określono wysokość wynagrodzenia, wymiar czasu pracy oraz inne warunki zatrudnienia. Należy również przedstawić dowód, że pracownik sezonowy będzie dysponował odpowiednim zakwaterowaniem.

Czas pobytu

Kraje UE muszą ustalić maksymalny okres pobytu pracowników sezonowych, który powinien być ograniczony do okresu wynoszącego od pięciu do dziewięciu miesięcy w każdym okresie 12 miesięcy.

Pracownicy sezonowi przebywający na terytorium UE są uprawnieni do przedłużenia umowy lub zmiany pracodawcy, pod warunkiem, że nadal spełnione są wymogi dotyczące przyjęcia i nie istnieją żadne przesłanki odmowy. Podczas maksymalnego dozwolonego okresu pobytu kraje UE mogą zezwolić pracownikom sezonowym na przedłużenie umowy z tym samym pracodawcą więcej niż jeden raz, a także na zawarcie umowy z więcej niż jednym pracodawcą.

Równe traktowanie

Pracownicy sezonowi są uprawnieni do bycia traktowanymi na równi z obywatelami kraju przyjmującego w odniesieniu do warunków zatrudnienia, w tym minimalnego wieku pracownika, oraz warunków pracy (np. wynagrodzenia i zakończenia stosunku pracy, godzin pracy, urlopu i dni wolnych od pracy) oraz wymogów bezpieczeństwa i higieny pracy. Zasada równego traktowania odnosi się również do działów zabezpieczenia społecznego (świadczeń z tytułu choroby, inwalidztwa i podeszłego wieku), szkolenia, usług doradczych dotyczących pracy sezonowej oferowanych przez urzędy pracy oraz innych usług publicznych, z wyłączeniem publicznych lokali mieszkalnych.

Kraje UE mają możliwość wyłączenia zasady równego traktowania w odniesieniu do świadczeń rodzinnych i świadczeń dla bezrobotnych oraz możliwość ograniczenia zasady równego traktowania w odniesieniu do kształcenia i szkolenia zawodowego, a także ulg podatkowych.

Kary i zapobieganie nadużyciom

Kraje UE muszą przyjąć środki służące zapobieganiu ewentualnym nadużyciom i służące nakładaniu kar w przypadku wystąpienia nadużyć. Muszą również zapewnić istnienie skutecznych mechanizmów pozwalających pracownikom sezonowym na wnoszenie skarg przeciwko pracodawcom.

30.06.2014