Konwencja o wspólnej procedurze tranzytowej

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

W konwencji:

• wprowadzono wspólną procedurę tranzytową dotyczącą przewozu towarów pod dozorem celnym w tranzycie między umawiającymi się stronami;
• określono obowiązki ciążące na osobie (określanej mianem „uprawnionego do korzystania z procedury tranzytowej”) dokonującej zgłoszenia tranzytowego w zakresie:
  • przedstawienia urzędowi celnemu przeznaczenia towarów w niezmienionym stanie oraz niezbędnych informacji w ustalonym terminie;
  • przestrzegania przepisów dotyczących tranzytu celnego;
  • złożenia gwarancji umożliwiającej pokrycie ewentualnych zobowiązań. Zagadnień związanych z dochodzeniem wierzytelności dotyczą przepisy szczególne.
• wymieniono obowiązki urzędów celnych w kraju wyjścia i przeznaczenia, np.:
  • sprawdzenie kompletności danych;
  • w stosownych przypadkach dokonanie kontroli celnej:
  • ustalenie terminu wykonania dostawy;
  • sprawdzenie obecności zamknięć;
  • przedstawienie dowodu dostarczenia towarów i potwierdzenie, że procedura została zakończona prawidłowo.
• wskazano, że każde zgłoszenie tranzytowe może obejmować jedynie towary przemieszczane pomiędzy urzędami celnymi przy użyciu jednego środka transportu;
• zawarto szczegółowe instrukcje dotyczące informacji, które należy podać w zgłoszeniu tranzytowym, w tym podano wspólne kody (służące wyeliminowaniu ewentualnych różnic językowych między umawiającymi się stronami).

Do załatwiania formalności celnych służy elektroniczny system tranzytowy. Odstępstwa od tej zasady dotyczą szczególnych sytuacji (np. towarów przewożonych koleją, w którym to przypadku dopuszcza się dokumenty papierowe).

Wiarygodne podmioty gospodarcze mogą skorzystać z ułatwień tranzytowych.

Państwa mogą postanowić, w drodze dwustronnych lub wielostronnych porozumień, o wprowadzeniu między sobą procedur uproszczonych.

Państwa współpracują ze sobą, udzielając sobie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń.