EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52012DC0287
COMMUNICATION FROM THE COMMISSION The outermost regions of the European Union: towards a partnership for smart, sustainable and inclusive growth
KOMUNIKAT KOMISJI Najbardziej oddalone regiony Unii Europejskiej: w kierunku partnerstwa na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu
KOMUNIKAT KOMISJI Najbardziej oddalone regiony Unii Europejskiej: w kierunku partnerstwa na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu
/* COM/2012/0287 final - 2012/ () */
KOMUNIKAT KOMISJI Najbardziej oddalone regiony Unii Europejskiej: w kierunku partnerstwa na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu /* COM/2012/0287 final - 2012/ () */
KOMUNIKAT KOMISJI Najbardziej oddalone regiony Unii
Europejskiej: w kierunku partnerstwa na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu
sprzyjającego włączeniu społecznemu 1........... Wprowadzenie. 3 2........... Zmiany europejskiej
strategii na rzecz regionów najbardziej oddalonych. 4 3........... Osie odnowionej strategii
UE. 5 4........... Propozycje działań. 5 4.1. Wymiar wewnętrzny. 5 1) Polityka spójności 5 2) Tradycyjne sektory. 5 3) Nowo powstające sektory. 5 4) Rozwój przedsiębiorczości 5 5) Integracja w ramach
jednolitego rynku. 5 6) Ochrona środowiska w
regionach najbardziej oddalonych. 5 4.2. Wymiar zewnętrzny. 5 5........... Podsumowanie. 5
1. Wprowadzenie W niniejszym
komunikacie określono, w jaki sposób Komisja planuje współpracować z regionami
najbardziej oddalonymi[1]
(RNO) na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu sprzyjającego włączeniu
społecznemu. Rada[2]
podkreśliła, że strategia „Europa 2020” z jej trzema głównymi priorytetami –
rozwojem gospodarki opartej na wiedzy i innowacjach, wspieraniem gospodarki
efektywniej korzystającej z zasobów, bardziej przyjaznej środowisku i bardziej
konkurencyjnej oraz wspieraniem gospodarki o wysokim poziomie zatrudnienia,
zapewniającej spójność społeczną i terytorialną – powinna być w pełni stosowana
w regionach najbardziej oddalonych, z uwzględnieniem ich szczególnych cech i
ograniczeń. Rada dostrzegła „potrzebę znalezienia równowagi między, z jednej
strony, środkami rekompensującymi szczególne i stałe ograniczenia regionów
najbardziej oddalonych a, z drugiej strony, środkami służącymi promowaniu zalet
tych regionów i oferowanych przez nie możliwości”. Celem jest pomoc
RNO w zwiększeniu samowystarczalności, wytrzymałości gospodarczej i zdolności
do tworzenia trwałych miejsc pracy, poprzez wykorzystanie ich wyjątkowych
atutów oraz wynikającej z nich wartości dodanej dla UE. Jak uznano w art. 349
TFUE, nadal będą istniały ważne przeszkody, takie jak oddalenie tych regionów
od Europy kontynentalnej. Najlepszym sposobem na zapewnienie RNO większego
dobrobytu w przyszłości będzie jednak podjęcie skoordynowanych działań na rzecz
reformowania, modernizacji i dywersyfikacji ich gospodarek, poważnie
dotkniętych skutkami światowego kryzysu gospodarczego i finansowego. Regiony najbardziej
oddalone różnią się między sobą, dlatego dla każdego z nich trzeba opracować
odrębne rozwiązania. W przedstawionej w niniejszym komunikacie odnowionej
strategii zarysowano szanse dla wszystkich regionów najbardziej oddalonych, ale
każdy z nich będzie musiał sam wytyczyć swoją drogę do większego dobrobytu,
biorąc pod uwagę swoje szczególne uwarunkowania. Niektóre szczególne
instrumenty służące wspieraniu RNO okazały się wartościowe, jednak czasem RNO
najlepiej wspierać, dostosowując przepisy UE lub uwzględniając szczególne
potrzeby tych regionów w momencie wdrażania. Niniejsza strategia ma na celu
wykazanie, w jaki sposób RNO mogą znaleźć swoje miejsce w wielu inicjatywach,
które wspierają realizację strategii „Europa 2020”; znacznie większy nacisk niż
w przeszłości położono przy tym na sytuację tych regionów w różnych obszarach
polityki europejskiej. Wyjątkowe atuty
i wartość dodana W każdej strategii
na rzecz RNO trzeba uznać ich wartość dla UE jako całości. Dzięki swojemu
położeniu geostrategicznemu regiony te odgrywają rolę ambasadorów UE na
obszarze Oceanu Atlantyckiego, Karaibów i Oceanu Indyjskiego; mogą również
korzystnie oddziaływać na UE dzięki stosunkom ze swoimi sąsiadami oraz
rozprzestrzeniać wpływ UE w swoich regionach. Pomimo utrudnień RNO posiadają
wiele cech wynikających z ich szczególnych uwarunkowań, które mogą stać się
siłą napędową wzrostu. Regiony te stanowią ponad połowę obszaru wyłącznej
strefy ekonomicznej (w.s.e.) w UE, a ich potencjalne rezerwy zasobów morskich
wynoszą około 15 mln km². Jest to unikatowe „laboratorium głębinowe” dla
unijnych badań w obszarach, takich jak bezpieczeństwo żywnościowe, działania w
dziedzinie klimatu, energia i biotechnologia. To również atut w zakresie
turystyki opartej na wyjątkowym środowisku przyrodniczym i kulturowym.
Położenie tych regionów stwarza duże możliwości rozwoju działalności
kosmicznej, astrofizycznej i satelitarnej UE. RNO charakteryzuje unikatowa
różnorodność gatunków i ekosystemów o kluczowym znaczeniu dla różnorodności
biologicznej w skali globalnej. RNO wraz z krajami i terytoriami zamorskimi
posiadają więcej endemicznych gatunków zwierząt i roślin niż cała Europa
kontynentalna, między innymi ponad 20 % światowych raf koralowych i lagun. Ich
różnorodność biologiczna stanowi potencjał w dziedzinie zdrowia, biomedycyny, biofarmacji,
kosmetyków, a także w wielu innych sektorach, takich jak materiały do
budownictwa ekologicznego i drewno. W różnych regionach istnieją warunki do
rozwoju odnawialnych źródeł energii: od biopaliw po energię wiatru, energię
słoneczną, geotermalną czy fotowoltaiczną. Pod względem kapitału ludzkiego
regiony najbardziej oddalone dysponują lepiej wykształconymi i
wykwalifikowanymi pracownikami, lepszymi usługami publicznymi oraz bardziej
zaawansowanym know-how niż ich sąsiedzi, co umożliwia im sprzedawanie usług i
wiedzy fachowej w sektorach o wysokiej wartości dodanej. Zasady leżące u
podstaw proponowanego partnerstwa na rzecz wzrostu zakładają: - wspieranie RNO w wykorzystywaniu wszystkich
możliwości inteligentnego, trwałego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu
w oparciu o atuty i własny potencjał tych regionów; - dopilnowanie, aby europejskie ramy polityki
przyczyniały się do zmniejszania przeszkód w pełnej integracji RNO w ramach
jednolitego rynku, oraz - większe uznawanie RNO za atut dla wszystkich
oraz zwracanie uwagi na potrzebę uwzględniania ich specyfiki i ograniczeń. Działania
wspierające RNO wymagają partnerstwa pomiędzy organami UE, organami krajowymi i
regionalnymi. Na wszystkich tych szczeblach potrzebne jest zdecydowane zobowiązanie
do działania. Odpowiedzialność za wykorzystanie dostępnych możliwości spoczywa
przy tym na samych regionach najbardziej oddalonych. 2. Zmiany europejskiej
strategii na rzecz regionów najbardziej oddalonych Już w 1999 r. UE
formalnie uznała specyfikę geograficzną i gospodarczą RNO – oddalenie, charakter wyspiarski, niewielkie
rozmiary, topografię, klimat oraz zależność gospodarczą od niewielkiej liczby
produktów – które poważnie szkodzą rozwojowi (art. 349 TFUE) oraz utrudniają
RNO czerpanie pełnych korzyści z jednolitego rynku. Od 2004 r. Komisja
umieszcza działania związane z RNO w obrębie ram opartych o trzy osie[3]: poprawę dostępności, poprawę
konkurencyjności oraz wspieranie integracji regionalnej w sąsiednich regionach.
Od 2008 r.[4]
Komisja skoncentrowała się na wykorzystaniu wyjątkowych atutów RNO. Same RNO[5], wspierane przez odpowiednie
państwa członkowskie[6],
jak również Radę i Parlament Europejski[7]
wniosły wkład w refleksję na temat sposobów poprawy wyników gospodarczych. W
2011 r. Pedro Solbes sporządził sprawozdanie zatytułowane „Najbardziej oddalone
regiony Europy i jednolity rynek: wpływ UE w świecie”[8], w którym podkreślono potrzebę
lepszej integracji RNO zarówno w ramach pogłębionego i skonsolidowanego
jednolitego rynku, jak i w najbliższym sąsiedztwie, opierającej się w
szczególności na wymiarze zewnętrznym jednolitego rynku. W zainicjowanym
przez Komisję badaniu zatytułowanym „Czynniki wzrostu w regionach
najbardziej oddalonych”[9]
uznano ograniczenia strukturalne RNO, ale podkreślono możliwości wzrostu
gospodarczego. W badaniu wskazano również na różnice pomiędzy RNO oraz na
potrzebę zróżnicowania środków, aby były one dostosowane do konkretnych wyzwań,
wobec których stają poszczególne regiony. Stwierdzono, że zasadnicze znaczenie
dla wzmocnienia sektorów tradycyjnych takich jak rolnictwo ma większe
zróżnicowanie i specjalizacja produktów. W odniesieniu do większości RNO można
mówić o znacznym potencjale w zakresie zrównoważonej turystyki. W badaniu
zidentyfikowano nowo powstające sektory oparte na atutach RNO, w tym
różnorodności biologicznej i ekosystemach morskich, potencjale w zakresie
produkcji energii odnawialnej, zaawansowanych badaniach rolno-środowiskowych i
klimatologicznych, astrofizyce i aeronautyce. W innym badaniu,
zatytułowanym „Tendencje demograficzne i migracyjne w regionach najbardziej
oddalonych: wpływ na spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną”[10] również podkreślono potencjał
RNO, ale zwrócono uwagę na wyzwania związane z realizacją celów w zakresie
edukacji, zatrudnienia i środowiska. Odnowiona strategia
UE na rzecz RNO powinna opierać się na tych elementach. 3. Osie odnowionej
strategii UE Istniejące ramy
polityki na rzecz RNO nadal obowiązują, należy je jednak zaktualizować i
dostosować w świetle strategii „Europa 2020”. Oznacza to większy nacisk na
tworzenie miejsc pracy i wzrost oraz wszechstronne podejście do działań w
dziedzinie klimatu. Osie strategii są następujące: I. Poprawa dostępności jednolitego
rynku. Dostępność oznacza transport, ale również transfer wiedzy i wdrażanie,
po rozsądnych kosztach, nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych. II. Zwiększanie konkurencyjności poprzez
modernizację i dywersyfikację gospodarek RNO, inwestycje i innowacje w
sektorach o wysokim potencjale wzrostu lub o wysokiej wartości dodanej
(tradycyjnych i nowo powstających), zrównoważone i przystępne cenowo dostawy
energii oraz wsparcie rozwoju sektora prywatnego (głównie MŚP i
mikroprzedsiębiorstw) i innowacji w zakresie nowych produktów i usług. III. Zacieśnianie integracji regionalnej w
odpowiednich strefach geograficznych RNO w celu rozszerzenia unijnej strefy
wpływów społeczno-gospodarczych i kulturalnych poprzez RNO oraz wspieranie
bardziej intensywnego handlu i dzielenia się wiedzą. RNO są „placówkami” UE w
swoich regionach, a Unia odnosi korzyści z ich bliskich stosunków z krajami i
terytoriami zamorskimi[11],
państwami trzecimi takimi jak najważniejsze kraje wschodzące (tj. Brazylia lub
RPA), krajami rozwijającymi się, jak i krajami rozwiniętymi, z którymi mają one
związki historyczne i kulturalne. IV. Uwypuklenie wymiaru społecznego rozwoju
RNO, w tym poprzez środki mające na celu tworzenie miejsc pracy, poprawę
umiejętności i poziomu wykształcenia, ograniczenie zjawiska przedwczesnego
kończenia nauki, zwiększenie liczby absolwentów szkół wyższych, walkę z
ubóstwem oraz poprawę dostępu do opieki zdrowotnej i włączenia społecznego. V. Włączanie działań w obszarze zmiany klimatu
do wszystkich odpowiednich dziedzin polityki. Zostaną podjęte odpowiednie działania
dotyczące środków w zakresie przystosowywania się do zmiany klimatu i jej
łagodzenia. Wszystkie
propozycje działań przedstawione w następnej sekcji mają na celu wywarcie
pozytywnego wpływu w ramach powyższych osi. 4. Propozycje działań Środki zarysowane w
niniejszym komunikacie muszą być realizowane na zasadzie partnerstwa.
Zainteresowane państwa członkowskie i organy regionalne powinny utrzymać swoje
zdecydowane zobowiązanie do zmaksymalizowania potencjału każdego regionu
najbardziej oddalonego oraz w stosownych przypadkach zapewnić dostosowanie
krajowych przepisów i praktyk w celu odzwierciedlenia potrzeb RNO. Same RNO
powinny natomiast dalej rozwijać swoje zdolności do udziału w konkurencyjnych
przetargach w ramach programów UE. Zgodnie z konkluzjami
Rady z czerwca 2010 r. Komisja dopilnuje, aby w stosownych przypadkach wymiar
dotyczący RNO był brany pod uwagę w ocenach skutków i w ramach innych
przygotowań do nowych inicjatyw politycznych. Komisja zwiększy widoczność RNO w swojej polityce komunikacyjnej oraz
będzie kontynuować wymiany i tymczasowe oddelegowywanie urzędników pomiędzy RNO
a instytucjami europejskimi. 4.1. Wymiar wewnętrzny 1) Polityka
spójności Polityka
spójności jest głównym unijnym instrumentem służącym
realizacji strategii „Europa 2020”, zapewniającym największą koncentrację
unijnych funduszy inwestycyjnych w celu tworzenia miejsc pracy i pobudzania
wzrostu. W RNO w ramach polityki spójności wspierane będą inwestycje w
inteligentny, trwały wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu. Nacisk będzie
położony na inwestycje służące trwałemu zmniejszeniu dysproporcji względem
reszty UE. Koncentracja tematyczna funduszy przewidziana w proponowanej
reformie polityki spójności w szczególności pomoże zapewnić dostępność
znaczących środków w celu wspierania innowacji w szerokim tego słowa znaczeniu,
promować modernizację i dywersyfikację gospodarek, uwzględnić najważniejsze
potrzeby w zakresie inwestycji w kapitał ludzki, wzmocnić sektor MŚP z myślą o
tworzeniu i utrzymaniu miejsc pracy, a także wspierać przystosowanie się do
zmiany klimatu i łagodzenie jej oraz rozwój zrównoważonych dostaw energii. Komisja proponuje
utrzymanie szczególnego traktowania RNO, aby pomóc im jak najlepiej
wykorzystywać dostępne fundusze inwestycyjne. Zaproponowano stopę
współfinansowania na poziomie 85 % niezależnie od PKB RNO. Zaproponowano
również alokację o specjalnym przeznaczeniu w celu zrekompensowania dodatkowych
kosztów związanych z niekorzystnymi warunkami w RNO, a także w celu
dywersyfikacji i modernizacji ich gospodarek. Komisja oceni, czy
indywidualne potrzeby i atuty poszczególnych RNO są odpowiednio odzwierciedlone
w umowach o partnerstwie, które zostaną zawarte pomiędzy Komisją a
poszczególnymi państwami członkowskimi na następny okres finansowy. Każdy RNO będzie
zobowiązany do przeanalizowania swojego potencjału oraz dopilnowania, aby masę
krytyczną EFRR przeznaczono na badania i innowacje, na wspieranie nowych
możliwości zatrudnienia i przedsiębiorczości, m.in. w celu zmniejszenia ryzyka
drenażu mózgów, a także na efektywność energetyczną i odnawialne źródła
energii. Państwa członkowskie powinny zapewnić pełne zaangażowanie
przedstawicieli RNO w przygotowywanie i monitorowanie umowy. W celu poprawy
dostępu do finansowania dla mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw RNO będą
zachęcane do przeznaczenia odpowiednich środków na instrumenty finansowe w
ramach polityki spójności oraz do korzystania z produktów finansowych i
niefinansowych dostępnych w ramach inicjatyw takich jak JEREMIE czy JASMINE w
celu zwiększenia potencjału mikrokredytów na swoich terytoriach. Platforma
inteligentnej specjalizacji[12]
pomaga państwom członkowskim i regionom w przygotowywaniu strategii innowacji z
myślą o finansowaniu w ramach polityki spójności. Umożliwia ona RNO maksymalne
wykorzystanie ich wyjątkowych atutów w zakresie nauki i technologii oraz
przyczynia się do tworzenia nowych możliwości w ramach europejskiej przestrzeni
badawczej (EPB) i korzystania z nich. Takie projekty i strategie innowacyjne
powinny w pełni wykorzystywać synergie pomiędzy programem „Horyzont 2020” a
nową polityką spójności. Projekty finansowane z ramowych programów badań i
funduszy polityki spójności mogą odegrać dużą rolę w przyciąganiu i szkoleniu
naukowców oraz pełnej integracji RNO z EPB, powodując istotne efekty mnożnikowe
w gospodarkach lokalnych i regionalnych. Zgodnie z wnioskami
Komisji RNO, obejmujące regiony o najwyższym bezrobociu w UE, będą również
nadal wspierane z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS). Potrzebne są
kompleksowe inwestycje w celu wspierania udziału w rynku i mobilności
pracowników (zarówno krajowej, jak i międzynarodowej) oraz pobudzania edukacji,
umiejętności i uczenia się przez całe życie, w szczególności w celu
ograniczenia zjawiska przedwczesnego kończenia nauki oraz zwiększenia poziomu
wykształcenia w szkolnictwie wyższym. Ponadto EFS pomoże RNO w ułatwianiu
dostosowania pracowników i przedsiębiorstw do zmian, poprawie wydajności,
zapewnianiu skutecznej integracji młodych ludzi na rynku pracy, zwiększaniu
włączenia społecznego oraz poprawie zdolności instytucjonalnych. RNO powinny
korzystać z proponowanego unijnego Programu na rzecz przemian i innowacji
społecznych, obejmującego program PROGRESS, EURES i europejski instrument
mikrofinansowy Progress. Komisja
zaproponowała wzmocnienie finansowanej z EFRR współpracy terytorialnej[13] obejmującej RNO w celu
zwiększenia konkurencyjności, wymiany handlowej i wymiany wiedzy z sąsiadami.
Zgodnie z tym wnioskiem RNO powinny otrzymać co najmniej 150 % wsparcia z EFRR
otrzymywanego w obecnym okresie oraz dodatkową alokację wynoszącą 50 mln EUR.
Łączna kwota, która może zostać przydzielona na działania RNO poza UE, powinna
zwiększyć się z 10 % do 30 %, co ułatwi realizowanie projektów z sąsiednimi
państwami i terytoriami. Komisja podkreśla możliwości, jakie stwarzają obecne
przepisy w zakresie współpracy transnarodowej, ale byłaby otwarta na ułatwienie
RNO współpracy transgranicznej na granicach morskich przy odległościach
przekraczających 150km. 2) Tradycyjne
sektory Badanie dotyczące czynników wzrostu: „Produkcję i zatrudnienie (...) można wzmocnić tylko poprzez zróżnicowanie i specjalizację produkcji” „Obszary specjalizacji takie jak turystyka ekologiczna, socjalna, kulturalna i [uzdrowiskowa] wciąż nie są w pełni wykorzystywane” Rolnictwo i
rozwój obszarów wiejskich. Program wsparcia dla
rolnictwa POSEI („Program szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i
wyspiarskich”) jest instrumentem opracowanym z myślą o RNO. Dzięki dwóm sekcjom
programu, dotyczącym szczególnego systemu dostaw i wsparcia lokalnej produkcji
rolnej, państwa członkowskie mają znaczną elastyczność w ukierunkowywaniu
wydatków, w tym na działania służące dywersyfikacji produkcji. W sprawozdaniu
na temat wpływu reformy POSEI z 2006 r. potwierdzono, że program ten odpowiada
potrzebom RNO, a przydzielone środki pozwoliły osiągnąć założone cele. Komisja
proponuje utrzymanie programu z pewnymi dostosowaniami, z możliwością dalszego
przeglądu w 2013 r. W kontekście takiego ewentualnego przeglądu programu POSEI
przeanalizowane zostanie znaczenie nowych dziedzin działalności, takich jak
produkcja drewna w Gujanie Francuskiej. Zgodnie z wnioskami
Komisji RNO będą również nadal szczególnie traktowane w ramach Europejskiego
Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW)[14], co ma wspierać ulepszenia w
zakresie konkurencyjności, dywersyfikację działalności na obszarach wiejskich,
zrównoważone zarządzanie zasobami naturalnymi i zrównoważony rozwój
terytorialny obszarów wiejskich. Rybołówstwo. We wnioskach Komisji w sprawie reformy wspólnej
polityki rybołówstwa przewidziano, że zarządzanie zasobami rybnymi i
podejmowanie decyzji w tym zakresie będzie miało bardziej zregionalizowany
charakter, obejmujący baseny morskie oraz uwzględniający lokalne zasoby. W
ramach tego zregionalizowanego podejścia Komisja omawia z Parlamentem
Europejskim i Radą, jak zapewnić faktyczne włączenie zainteresowanych stron w
RNO w proces konsultacji i opracowywanie środków
ochrony, w tym poprzez utworzenie komitetu doradczego poświęconego RNO, aby w większym stopniu uwzględniać szczególne uwarunkowania
tych regionów. Ponadto należy
powierzyć lokalnemu sektorowi rybołówstwa w RNO odpowiedzialność za zarządzanie
rybołówstwem i opracowanie planu wprowadzania do obrotu w celu zwiększenia
wartości dodanej produktów. RNO mogłyby wprowadzić szereg
środków przewidzianych we wnioskach dotyczących Europejskiego Funduszu
Morskiego i Rybackiego (EFMR), które są dla nich przedmiotem szczególnego
zainteresowania, takich jak działania wspierające zrównoważony rozwój lokalny
obszarów rybackich lub wsparcie dla floty łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego,
w tym usługi doradcze dotyczące strategii biznesowej i marketingowej lub
badania dotyczące innowacyjnych podejść. Wsparcie na rzecz przedsiębiorstw z
sektora akwakultury i zakładów przetwórczych mogłoby również być ważnym źródłem
finansowania dla potencjalnych beneficjentów w RNO i pomóc w tworzeniu nowych
miejsc pracy w tych przedsiębiorstwach. W kwestii finansowania proponowany EFMR uwzględnia specyfikę RNO,
oferując dodatkowe wsparcie finansowe w postaci zwiększonej intensywności
pomocy dla inwestycji EFMR w tych regionach. Proponowany
EFMR przewiduje również włączenie mechanizmu kompensacyjnego, tzw. POSEI w
dziedzinie rybołówstwa, tak aby RNO nadal otrzymywały wsparcie[15]. Ponadto Komisja omawia z Parlamentem Europejskim i z Radą ewentualne
utworzenie strefy wyłącznego dostępu dla RNO Francji w oparciu o istniejący
model dla Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich. W niektórych RNO turystyka
jest obszarem działalności o ugruntowanej pozycji, ale z badania
dotyczącego czynników wzrostu wynika, że wciąż istnieje tu znaczny potencjał
dalszego wzrostu. RNO zachęca się do podwojenia wysiłków służących wdrożeniu
działań opisanych w komunikacie „Europa – najpopularniejszy kierunek
turystyczny na świecie” (czerwiec 2010 r.), aby zapewnić zrównoważony charakter
turystyki oraz umożliwić wzrost poprzez specjalizację. Efektywność należy
podnieść, zwiększając wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych
oraz poprawiając jakość, umiejętności i kompetencje. Źródłem finansowania
inwestycji w sektorze turystyki będą nowe programy w ramach polityki spójności.
Ważnym zasobem
ukierunkowanego na turystykę rozwoju w RNO jest dziedzictwo kulturowe i przyrodnicze.
UE będzie wspierać środki przyczyniające się do ochrony, zrównoważonego
wykorzystania i wartości dodanej dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego, w
tym różnorodności biologicznej, oraz dostępu do niego dla celów turystycznych w
RNO. Komisja będzie
dążyć do zapewnienia RNO dostępu do przyszłych programów i inicjatyw Unii w
dziedzinie polityki kulturalnej w celu rozwijania sektora kultury i
sektora kreatywnego. 3) Nowo
powstające sektory Badanie dotyczące czynników wzrostu: „[Potrzeba zapewnienia właściwej] równowagi między radykalną poprawą w tradycyjnych sektorach a stworzeniem wystarczającej przestrzeni wzrostu dla nowych produktów i sektorów” „Połączenie własnych zasobów, nowych technologii i sposobów zorganizowania tych czynników może stworzyć przewagę konkurencyjną” „Polityka musi koncentrować się na zasobach ludzkich i materialnych i skupiać je oraz sprawiać, by były w większym stopniu ukierunkowane na rynek, zamiast rozpraszać je w zbyt wielu potencjalnych dziedzinach” Badania i innowacje. Udział
RNO w sieciach badań i rozwoju technologicznego będzie miał zasadnicze
znaczenie dla zapewnienia „inteligentnego” wzrostu w tych regionach. Istnieją już liczne przykłady dobrych praktyk, choć
wyzwaniem pozostaje nadal brak masy krytycznej w zakresie badań. Proponowany program
„Horyzont 2020” będzie sprzyjać doskonałości naukowej w RNO, wspierać innowacje
technologiczne i praktyczne oraz pobudzać inwestycje sektora prywatnego w
prowadzenie doświadczeń, w tym w dziedzinie rolnictwa i endemicznej
różnorodności biologicznej.
Celem będzie zaangażowanie zainteresowanych stron z wielu
różnych dziedzin we wspieranie innowacji, które mogą prowadzić do powstania
nowych produktów albo zastosowań w tradycyjnych sektorach lub umożliwić tworzenie
miejsc pracy w nowych dziedzinach działalności gospodarczej. Zrównoważona energia. UE będzie
wspierać trwające i nowe działania zmierzające do zmniejszenia uzależnienia od
importu energii i od paliw kopalnych w RNO i do rozwoju odnawialnych źródeł energii
dzięki funduszom strukturalnym oraz inicjatywom takim jak „Pakt wysp”. Celem
będzie zwiększenie samowystarczalności energetycznej i wspieranie tworzenia
centrów doskonałości, które mogłyby przyczynić się do zmniejszenia emisji CO2 o
co najmniej 20 % do roku 2020. W związku z sugestiami Parlamentu Europejskiego w dziedzinie energii
Komisja przeanalizuje z RNO i odpowiednimi państwami członkowskimi, w jaki
sposób najlepiej rozdysponować środki na rzecz odnawialnej energii i
efektywności energetycznej dostępne w ramach funduszy polityki spójności, aby
uwzględnić szczególne potrzeby i zdolności RNO. Możliwości
wykorzystania mórz i oceanów. Z uwagi na zmiany w
zintegrowanej polityce morskiej Unii Europejskiej[16], w latach 2014–2020 fundusze
unijne w obrębie wspólnych ram strategicznych lub innych właściwych programów
horyzontalnych mogą być przeznaczane na inwestycje w dziedzinie gospodarki
morskiej w RNO. W tym kontekście RNO z regionów Makaronezji i Karaibów powinny
skorzystać z możliwości, jakie stwarza unijna strategia na rzecz Atlantyku[17]. W dziedzinie sieci wymiany wiedzy Komisja zamierza włączyć RNO w zakres
europejskiej sieci informacji i obserwacji środowiska morskiego (EMODNet) po
2012 r. Komisja będzie nadal uwzględniać wymiar
dotyczący RNO podczas realizacji unijnej zintegrowanej polityki morskiej, w tym
inicjatywy dotyczącej niebieskiego wzrostu[18].
4) Rozwój
przedsiębiorczości Małe i średnie
przedsiębiorstwa są ważne dla stosunkowo niewielkich
gospodarek RNO. Zasadniczym problemem jest dostęp do finansowania w celu
rozwoju działalności. Komisja uwzględni szczególną sytuację RNO,
wdrażając plan działania na rzecz ułatwienia dostępu do finansowania dla MŚP[19] oraz oś wsparcia
dotyczącą mikrofinansowania
i przedsiębiorczości społecznej [20]w
ramach Programu na rzecz przemian i innowacji społecznych. Oprócz możliwości, jakie stwarzają
inicjatywy EFRR takie jak JEREMIE,
Komisja wraz z grupą EBI będzie współpracować z państwami
członkowskimi i RNO, aby wspierać tworzenie lokalnych funduszy inwestycyjnych
we wszystkich RNO oraz rozwój regionalnych rynków kapitałowych/inwestycyjnych. Przedsiębiorczość
społeczna. Przedsiębiorstwa społeczne są ważnymi
czynnikami wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz rozwoju. RNO
powinny przeanalizować opcje dostępne w ramach przyjętej w październiku 2011 r.
nowej Inicjatywy na rzecz przedsiębiorczości społecznej (SBI), mającej na celu
stworzenie korzystnych warunków dla tych przedsiębiorstw, które w pierwszej
kolejności dążą do zaspokojenia potrzeb społecznych, i wytyczającej kompleksowy
plan działania w celu zwiększenia widoczności przedsiębiorstw społecznych i ich
dostępu do finansowania. W tym kontekście w rozporządzeniach dotyczących EFRR i
EFS na lata 2014–20 przewidziano konkretne priorytety inwestycyjne. 5) Integracja w
ramach jednolitego rynku W Akcie o
jednolitym rynku [21]
podkreślono znaczenie jednolitego rynku jako platformy konkurencyjności dla
RNO. Jesienią 2012 r. ma zostać przyjęty drugi rozdział Aktu o jednolitym
rynku. W stosownych przypadkach szczególna sytuacja RNO zostanie uwzględniona,
aby umożliwić ich pełną integrację w ramach jednolitego rynku. Pierwszą przeszkodą
dla takiej integracji jest oddalenie RNO. UE uwzględni wymiar dotyczący RNO,
wdrażając i rozwijając transeuropejskie sieci w dziedzinie transportu[22], telekomunikacji i energii. W
tych trzech dziedzinach RNO będą w stosownych przypadkach włączane do projektów
będących przedmiotem wspólnego zainteresowania[23],
zgodnie z celami i kryteriami polityki określonymi w wytycznych sektorowych, kiedy
zostaną one przyjęte. Również w ramach proponowanego instrumentu „Łącząc
Europę” podejście to będzie wykorzystywane podczas określania projektów
będących przedmiotem wspólnego zainteresowania kwalifikujących się do
finansowania. Mówiąc bardziej szczegółowo, w dziedzinie transportu do wsparcia
finansowego w ramach proponowanego instrumentu „Łącząc Europę” kwalifikowałyby
się projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania realizowane z
udziałem RNO i skoncentrowane na autostradach morskich. W związku z
sugestiami Parlamentu Europejskiego w dziedzinie transportu Komisja
przeanalizuje z RNO i odpowiednimi państwami członkowskimi, w jaki sposób
najlepiej wykorzystać możliwości w ramach funduszy polityki spójności w
poszczególnych przypadkach. Istotna będzie
likwidacja przepaści cyfrowej i zwiększanie dostępu RNO do jednolitego rynku
cyfrowego. Aby stworzyć sprawnie funkcjonujący i efektywny jednolity rynek
cyfrowy, wymiar dotyczący RNO będzie wyraźnie brany pod uwagę we wszystkich
przyszłych wnioskach legislacyjnych dotyczących europejskiego jednolitego rynku
cyfrowego. Kluczowe znaczenie
dla uniknięcia zakłóceń konkurencji na jednolitym rynku mają zasady pomocy
państwa. W art. 107 ust. 3 lit. a) TFUE wyraźnie uznano RNO za regiony, w
których można przyznawać pomoc na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu, z
uwzględnieniem ich sytuacji strukturalnej, gospodarczej i społecznej. W tym
kontekście w wytycznych dotyczących pomocy regionalnej zostanie utrzymane
preferencyjne traktowanie RNO. Ponadto
zostaną zachowane specjalne zasady dotyczące RNO w sektorze rolnictwa,
rybołówstwa i akwakultury. Filarem jednolitego
rynku są zasady udzielania zamówień publicznych oparte na sprawiedliwych
i otwartych zaproszeniach do składania ofert. Komisja zbada możliwość odzwierciedlenia
wymiaru dotyczącego RNO w fazie wykonania jej wniosków dotyczących reformy
unijnych zasad udzielania zamówień publicznych, kiedy zostaną one przyjęte. Wymiar dotyczący RNO ma już
pewne znaczenie w określaniu, czy zamówienia publiczne nieobjęte lub jedynie
częściowo objęte unijnymi zasadami udzielania zamówień podlegają postanowieniom
i zasadom Traktatu UE[24]. Obecna sytuacja wymaga
jednak doprecyzowania. Instytucje
zamawiające w RNO mogą stosować wymóg zatrudnienia lokalnych pracowników przez
przedsiębiorstwa, którym udzielono zamówienia publicznego, pod warunkiem że nie
zachodzi dyskryminacja bezpośrednia lub pośrednia w odniesieniu do swobody
przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług[25]oraz że
zapobiega się konfliktom interesu i unika ich powstawania. Podatki i cła. Szczegółowe systemy przyczyniły się do zwiększenia konkurencyjności
RNO. Komisja będzie analizować przedstawiane przez zainteresowane państwa
członkowskie wnioski i uzasadnienia dotyczące wydłużenia lub zmian tych
systemów oraz przedstawi odpowiednie wnioski, uwzględniając skutki tych
systemów dla lokalnej gospodarki i rynku wewnętrznego.
Tak jak w innych częściach Unii nadrzędne powinny być zasady dobrych
rządów w dziedzinie opodatkowania (przejrzystość, wymiana informacji i uczciwa
konkurencja podatkowa). Łatwiejszy
dostęp do informacji. We wszystkich RNO zostaną
ustanowione punkty kontaktowe ds. jednolitego rynku, oferujące specjalistyczne
szkolenia dla przedsiębiorstw oraz urzędników instytucji państwowych w RNO, aby
zapewnić więcej informacji na temat dostępnych możliwości. W większym stopniu
wykorzystywane będą również platformy IMI i SOLVIT. Edukacja i
umiejętności. Proponowany program „Erasmus dla
wszystkich”[26]
umożliwi udzielanie wsparcia na rzecz partnerstw pomiędzy sektorem biznesu a
instytucjami kształcenia i szkolenia (tzn. uniwersytetami, instytucjami
szkolenia zawodowego) w RNO oraz ułatwianie i wspieranie obustronnej mobilności
studentów i nauczycieli z RNO. Modernizacja systemów kształcenia i szkolenia
oraz środki służące poprawie dostępności edukacji dobrej jakości mogą być
finansowane z EFS. W zakresie polityki ochrony konsumentów Komisja w stosownych
przypadkach będzie brała pod uwagę wymiar dotyczący RNO podczas realizacji
swojego nowego Europejskiego programu na rzecz konsumentów. Kwestie będące przedmiotem zainteresowania
konsumentów w RNO dotyczą szczególnie sektorów takich jak podróże,
telekomunikacja i energia. Z uwagi na dysproporcje w średnim trwaniu życia i stanie zdrowia
mieszkańców RNO i Europy kontynentalnej ważna jest kwestia zdrowia. Polityka spójności umożliwia inwestowanie w
infrastrukturę zdrowotną, w tym telemedycynę i szkolenie pracowników służby
zdrowia w RNO. 6) Ochrona
środowiska w regionach najbardziej oddalonych Unijna polityka ochrony ludności wspiera
środki mające na celu zminimalizowanie szczególnego narażenia RNO na klęski
żywiołowe, przyczyniając się w ten sposób do stworzenia warunków dla bardziej
zrównoważonego wzrostu. Geografia i trudna topografia RNO wstrzymują
przekazywanie środków interwencyjnych, a także sprawiają, że w razie poważnej
sytuacji nadzwyczajnej pomoc staje się szczególnie potrzebna. W decyzji w
sprawie wspólnotowego mechanizmu ochrony ludności i decyzji w sprawie
Instrumentu Finansowego Ochrony Ludności[27]
zawarto odniesienie do szczególnych potrzeb RNO i uwzględniono je we wdrażaniu
działań związanych z unijnym mechanizmem ochrony ludności. Wsparcie to
przewidziano również we wniosku w sprawie unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności[28]. Działania w
dziedzinie klimatu. UE
podejmie działania zarówno w zakresie łagodzenia zmiany klimatu, jak i
przystosowywania się do niej[29]. Należy zwiększyć odporność RNO na wpływ zmiany
klimatu, wspierając przystosowanie się do zmiany klimatu we wszystkich
odpowiednich sektorach oraz promując bardziej zieloną gospodarkę niskoemisyjną,
poprawę efektywności energetycznej i efektywnego gospodarowania zasobami oraz
zrównoważony charakter transportu i rolnictwa. Kwestią szczególnej wagi jest
dla RNO kontrola wybrzeża. W 2013 r. zostaną
opublikowane wyniki zamówionego przez Komisję badania w sprawie wpływu zmiany
klimatu w RNO. Różnorodność
biologiczna i usługi ekosystemowe. Zostaną
zintensyfikowane działania służące wspieraniu różnorodności biologicznej i
usług ekosystemowych w RNO w oparciu o inicjatywy takie jak BEST (dobrowolny
program usług w zakresie różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych w
regionach najbardziej oddalonych oraz w krajach i terytoriach zamorskich),
która przyczynia się do osiągnięcia wszystkich odpowiednich celów i działań
unijnej strategii ochrony różnorodności biologicznej.
Działania w tym obszarze mogą być finansowane z funduszy strukturalnych. 4.2. Wymiar zewnętrzny Z uwagi na
położenie geograficzne RNO zasadnicze znaczenie dla niniejszej strategii mają
obszary polityki UE o wymiarze zewnętrznym. Aby RNO mogły rozwijać swój
potencjał i wnosić pełną wartość dodaną dla UE, muszą lepiej zintegrować się
nie tylko na jednolitym rynku, lecz także w ramach sąsiedztwa regionalnego.
Należy ustanowić regionalne plany współpracy terytorialnej, spójne z celami
polityki zewnętrznej UE. Zostanie ulepszona koordynacja i komplementarność
działań organów UE, w szczególności zostaną zintensyfikowane działania służące
poprawie koordynacji i synergii pomiędzy programami współpracy wspieranymi
przez EFRR i innymi instrumentami, zwłaszcza Europejskim Funduszem Rozwoju,
lecz także instrumentem finansowania współpracy na rzecz rozwoju i instrumentem
partnerstwa. Należy również wzmocnić zewnętrzny wymiar jednolitego rynku dla
RNO, opierając się na pracach wykonanych w kontekście Aktu o jednolitym rynku. Współpraca
między RNO a ich sąsiadami będzie prowadzona w
interesie wszystkich stron, ze szczególnym naciskiem na pobudzanie możliwości
gospodarczych. Współpracę można wspierać poprzez lepsze stosowanie
przepisów ad hoc zawartych w umowach UE z państwami trzecimi[30] lub lepsze wykorzystywanie
programów takich jak Erasmus Mundus w dziedzinie edukacji, w odniesieniu do
których uniwersytety w RNO są potencjalnymi liderami działań szkoleniowych. RNO mają potencjał, aby stać się platformami
biznesu i współpracy oraz centrami logistycznymi. Umowy handlowe i
porozumienia w sprawie połowów. RNO będą należycie
uwzględniane w umowach UE, np. jeżeli umowy obejmują produkty wytwarzane w tych
regionach. Może to pomóc producentom z RNO konkurować nie tylko w UE, lecz
także na rynkach państw trzecich. Praktyka opracowywania wniosków
towarzyszących umowom handlowym, takim jak umowy o partnerstwie gospodarczym, z
analizami skutków, utrwaliła się i powinna w stosownych przypadkach obejmować
wymiar dotyczący RNO. Włączanie szczegółowych klauzul ochronnych odnoszących
się do RNO jest ważne, ale należy ulepszyć informowanie w tej kwestii, aby
klauzule takie były w razie potrzeby w pełni wykorzystywane. Nowe lub
bardziej efektywne trasy lotnicze i szlaki morskie pomiędzy RNO i ich
sąsiadami. Komisja przeanalizuje możliwości
uwzględnienia specyfiki RNO, przygotowując się do zmian wytycznych w sprawie
sektora lotnictwa z 1994 r. i 2005 r.[31]
oraz przeglądu wytycznych w sprawie transportu morskiego z 2004 r.[32]. Komisja będzie oceniać
wnioski państw członkowskich dotyczące zawarcia umów dwustronnych z państwami
trzecimi sąsiadującymi z RNO, ustanawiając wymogi w zakresie usług transportu
pasażerskiego podobne do zamówień obejmujących obowiązek użyteczności
publicznej na mocy prawa UE. Można to sobie wyobrazić tylko w sytuacji, gdy
same warunki rynkowe nie wystarczają do przyciągnięcia podmiotów gospodarczych,
bez dyskryminacji wśród podmiotów gospodarczych oraz przy poszanowaniu
istniejących umów dwustronnych i wielostronnych oraz właściwych zasad pomocy
państwa. UE rozważy również zawarcie umów z
państwami sąsiadującymi z RNO, z myślą o liberalizacji transportu i zwiększeniu
liczby połączeń. Energia. UE będzie wspierać projekty mające na celu stworzenie bardziej
efektywnych rynków energii obejmujących RNO oraz sąsiednie państwa i terytoria. Sieci łączności
elektronicznej. Zasadniczym priorytetem będzie poprawa
niezawodności infrastruktury sieciowej. Obecne sieci cyfrowe, które opierają
się na jednym kablu podmorskim o niskiej przepustowości, nie gwarantują
ciągłości usług i nie są w stanie zapewnić coraz większych prędkości. Kwestie
dotyczące dostępu, taryf, jakości i bezpieczeństwa usług ICT trzeba rozwiązać w
sposób bardziej zdecydowany, w szczególności aby stworzyć warunki dla
„szybkiego” internetu. Krajowe organy ds. konkurencji mają do odegrania
kluczową rolę w określaniu warunków pozyskiwania zdolności przesyłowej poprzez
kable podmorskie oraz warunków dostępu do lądowych części tych kabli. MŚP prowadzące
działalność międzynarodową. Komisja zwróci szczególną
uwagę na RNO, prowadząc działania, o których mowa w jej komunikacie
zatytułowanym „Małe przedsiębiorstwo, wielki świat”[33]. Alternatywne
instrumenty rozstrzygania sporów pomiędzy przedsiębiorstwami. Budowanie zaufania pomiędzy przedsiębiorstwami zlokalizowanymi w RNO a
przedsiębiorstwami w sąsiadujących państwach trzecich jest jednym z pierwszych
konkretnych kroków niezbędnych do uwolnienia przepływów handlowych w skupiskach
regionów. Aby to osiągnąć, należy wspierać ustanowienie alternatywnych systemów
rozstrzygania sporów pomiędzy przedsiębiorstwami w NRO, krajach i terytoriach
zamorskich i sąsiadujących państwach trzecich poprzez zbliżanie odpowiednich
systemów prawnych. Mobilność. Państwa członkowskie powinny zwiększyć wysiłki w celu ułatwienia
mobilności najważniejszych grup obywateli państw trzecich, takich jak studenci,
naukowcy i przedsiębiorcy, jednocześnie kontynuując działania mające na celu
ograniczenie nielegalnej imigracji i walcząc z handlem ludźmi. 5. Podsumowanie W RNO udało się
osiągnąć wiele, jednak gospodarki tych regionów wciąż są stosunkowo
niestabilne. Podmioty na wszystkich szczeblach powinny nadal prowadzić i
utrwalać działania mające na celu złagodzenie stałych ograniczeń RNO oraz
zapewnienie ich pełnej integracji w ramach jednolitego rynku oraz z sąsiadami.
Specyfika tych regionów powinna być uwzględniona w nowej generacji polityki
służącej realizacji strategii „Europa 2020”, a właściwe państwa członkowskie
powinny dołożyć wszelkich starań w celu dopilnowania, aby regiony
wykorzystywały istniejące możliwości. Potencjalny wzrost w RNO może pochodzić z
restrukturyzacji tradycyjnych sektorów turystyki, rolnictwa i rybołówstwa oraz
nowych specjalizacji wynikających ze stosowania badań, rozwoju technologicznego
i działań innowacyjnych w starych i nowych sektorach. Kluczowe znaczenie
dla przyszłego dobrobytu NRO będzie miała modernizacja tradycyjnych sektorów i
dywersyfikacja, różnicująca działalność na nowe, przemyślane dziedziny. Komisja
będzie wspierała wszystkie RNO w wypracowaniu własnej drogi do dywersyfikacji i
modernizacji gospodarki, aby stworzyć bardziej wytrzymałe warunki gospodarcze i
ograniczyć dysproporcje względem pozostałych obszarów UE. Wszystkie RNO są
proszone o sporządzenie razem z właściwymi państwami członkowskimi planu
działania zawierającego cele i cele pośrednie oraz określającego, w jaki sposób
zamierzają realizować strategię „Europa 2020” z uwzględnieniem indywidualnej
sytuacji i różnych dostępnych instrumentów określonych w niniejszym
komunikacie. Komisja będzie
prowadzić działania w celu zacieśnienia integracji RNO w ramach jednolitego
rynku oraz w ramach ich otoczenia geograficznego podczas regularnych posiedzeń
odpowiedniej grupy międzyresortowej. Najpóźniej do końca 2017 r. Komisja dokona
przeglądu wykonania każdego ze środków zaproponowanych w niniejszym
komunikacie. [1] Zgodnie z art. 349 i 355 ust. 1 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), zmienionymi decyzją Rady Europejskiej
z dnia 29.10.2010 r. w sprawie zmiany statusu wyspy Saint-Barthélemy, w UE
istnieje osiem „regionów najbardziej oddalonych”: cztery francuskie
departamenty i regiony zamorskie (Gwadelupa, Gujana Francuska, Martynika,
Réunion) i jedna zbiorowość zamorska (Saint-Martin), dwa regiony autonomiczne
Portugalii (Azory i Madera) oraz jedna wspólnota autonomiczna Hiszpanii (Wyspy
Kanaryjskie). Na mocy art. 355 ust. 6 TFUE Francja złożyła formalny wniosek do
Rady Europejskiej o zmianę statusu wobec UE Majotty, obecnie należącej do
krajów i terytoriów zamorskich, która od stycznia 2014 r. miałaby stać się
regionem najbardziej oddalonym. [2] 3023. posiedzenie Rady do Spraw Zagranicznych w dniu 14 czerwca 2010 r.
[3] COM(2004) 343 z 26.5.2004; COM(2004) 543 z 6.8.2004 [4] Komunikat Komisji: „Regiony najbardziej oddalone atutem
Europy” (COM(2008) 642 wersja ostateczna z 17.10.2008). [5] Wspólne memorandum regionów najbardziej oddalonych: „Od
chwili obecnej do 2020 r.”, 14 października 2009 r. [6] Memorandum Hiszpanii, Francji, Portugalii i regionów
najbardziej oddalonych w sprawie odnowionej wizji europejskiej strategii w
zakresie regionów najbardziej oddalonych, 7 maja 2010 r. [7] Sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia
2012 r. w sprawie roli polityki spójności w najbardziej oddalonych regionach
Unii Europejskiej w kontekście strategii „Europa 2020”, (sprawozdawca: Nuno
Teixeira). [8] Komisarz Barnier zwrócił się do Pedro Solbesa
Miry, byłego ministra rolnictwa oraz gospodarki i finansów Hiszpanii i byłego
komisarza UE, o przeprowadzenie badania na temat miejsca RNO w ramach
jednolitego rynku http://ec.europa.eu/internal_market/outermost_regions/index_en.htm [9] Przeprowadzone przez Ismeri Europa, zamówione przez
Komisję w 2009 r., opracowane w marcu 2011 r. [10] Przeprowadzone przez „Institut National d'Études
Démographiques” (INED), zamówione przez Komisję i opracowane w maju 2012 r. [11] Kraje i terytoria zamorskie, o których mowa w art. 198 i
355 ust. 2 TFUE. Należy zwrócić szczególną uwagę na przyszłą decyzję Rady w
sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z UE, a w szczególności
jej przepisy odnoszące się do regionalnej współpracy i integracji tych
terytoriów. [12] http://s3platform.jrc.ec.europa.eu/home [13] COM(2011) 611 wersja ostateczna z 6.10.2011. [14] COM(2011) 627 wersja ostateczna/2 z 19.10.2011. [15] COM(2011) 804 wersja ostateczna z 2.12.2011 [16] COM(2007) 575 wersja ostateczna z 10.10.2007. [17] COM(2011) 782 wersja ostateczna z 21.11.2011 [18] Konkluzje Rady z 19.12.2011, pkt 12. [19] COM(2011) 870 wersja ostateczna z
7.12.2011 oraz SEC(2011) 1527 wersja ostateczna [20] COM(2011) 609 wersja ostateczna z 6.10.2011. Wdrażanie
tych środków może nastąpić za pośrednictwem instrumentów finansowych, z
wykorzystaniem finansowania zależnym między innymi od warunków instrumentów
oraz świadomości na ich temat, jak również zapotrzebowania ze strony podmiotów
udzielających mikrokredytów. [21] COM(2011) 206 wersja ostateczna z 13.4.2011: „Stawką jest
lepiej zintegrowany rynek, który będzie mógł w pełni odgrywać rolę platformy
rozwoju wspólnej konkurencyjności kobiet i mężczyzn, przedsiębiorstw i obszarów
europejskich, w tym regionów najbardziej oddalonych i najmniej rozwiniętych”. [22] COM(2011) 650 wersja ostateczna/3 z 6.2.2012, art. 4 ust.
2 lit. j). [23] Zob. sekcję dotyczącą wymiaru zewnętrznego poniżej. [24] Z uwagi na to, że lokalizacja geograficzna oraz rozmiar i
struktura rynku są kryteriami określającymi, czy podmioty gospodarcze z innych
państw członkowskich są zainteresowane udzieleniem zamówienia – zob. C179 z
1.8.2006: pkt 1.3 komunikatu wyjaśniającego Komisji dotyczącego prawa
wspólnotowego obowiązującego w dziedzinie udzielania zamówień, które nie są lub
są jedynie częściowo objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych. [25] Orzeczenie Trybunału w sprawie 31/87 Beentjes [1988] Rec. 4635. [26] COM(2011) 788 wersja ostateczna z 23.11.2011 [27] Decyzja Rady
2007/162/WE z dnia 5 marca 2007 r.; decyzja Rady 2007/779/WE z dnia 8 listopada
2007 r. [28] COM(2011) 934 wersja ostateczna z 20.12.2011. [29] Biała księga „Adaptacja do zmian klimatu: europejskie ramy
działania”, COM(2009) 147 wersja ostateczna z 1.4.2009 [30] Na przykład art. 132 lit. h) oraz art. 239 EPA
UE-CARIFORUM. [31] Wytyczne wspólnotowe dotyczące finansowania portów
lotniczych i pomocy państwa na rozpoczęcie działalności dla przedsiębiorstw
lotniczych oferujących przeloty z regionalnych portów lotniczych, Dz.U. C 312 z
9.12.2005, s. 1. [32] Wytyczne wspólnotowe w sprawie pomocy państwa dla
transportu morskiego, Dz.U. C 013 z 17.1.2004, s. 3 [33] COM (2011) 702 z 9.11.2011.